เรื่อง ทะลุมิติสู่ยุคสามก๊ก : พลิกชะตาด้วยระบบอัญเชิญวิญญาณวีรชน
"สหายทั้งหลาย นายท่านีคำสั่งให้ตามข้าไปสังหารให้สะใจฮ่า ๆ " ห้วนกุ๋ยคำรามราวกับสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง เขากวัดแกว่งดาบเล่มใหญ่พร้อมหัวเราะลั่น พลางควบม้าพุ่งทะยานออกไป
"ฆ่า!!!"
ทหารกองทัพตระกูลโตห้าร้อยนายที่สะสมกำลังมานานระเบิดโทสะราวกับคลื่นยักษ์ พุ่งเข้าโจมตี่าดุเดือด มุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือของอำเภอจี๋ชิว
ห้วนกุ๋ยควบม้านำหน้าพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง มือกวัดแกว่งดาบฆ่าหมูพุ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรู คมดาบที่วาดผ่านเ็บเกี่ยวศีรษะ่าบ้าคลั่ง
"ฆ่า!"
"ฆ่า!"
ทหารกองทัพตระกูลโตห้าร้อยนายที่เลือดเดือดพล่าน พุ่งเข้าใส่ศัตรูที่กำลังหลบหนีราวกับกระแสน้ำที่พังทลายจากเขื่อน
พวกโจรไท้ซัวที่โชคดีหนีออกจากเมืองมาได้ เดิมทีคิดว่าพ้นความตายแล้ว แต่กลัึกไม่ถึงว่าจะีศัตรูซุ่มรออยู่ด้านนอกเมือง และถูกโจมตีเข้า่าจัง
พวกโจรไท้ซัวที่หนีออกจากเมืองมา่าลนลาน ส่วนใหญ่ไม่ีแม้แต่อาวุธและชุดเกราะ เมื่อขวัญกำลังใจพังทลาย ย่อมไม่อาจต้านทานการจู่โจมกะทันหันของกองทัพตระกูลโตได้ เพียงชั่วพริบตา็ตกอยู่ในสภาวะตื่นตระหนก
ห้วนกุ๋ยกวัดแกว่งดาบฆ่าหมู พุ่งชนทะลวงผ่าน ฉีกกองทัพศัตรูที่สับสนวุ่นวายออกเป็นสองเสี่ยง
ด้วยค่าพลังต่อสู้ 82 ใครเล่าจะต้านทานได้ ทหารม้าเหล็กควบผ่านไป ศีรษะนับไม่ถ้วนถูกบดขยี้ เหลือทิ้งไว้เพียงหมอกเลือดเบื้องหลัง
ทหารกองทัพตระกูลโตห้าร้อยนายที่กระหายการล้างแค้น ยิ่งราวกับเสือเข้าฝูงแกะ ไล่ล่าเหยื่อที่ตื่นตระหนก่าย่ามใจ ฆ่าฟันจนพวกโจรไท้ซัวร้องระงมราวกับวิญญาณคร่ำครวญ ศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
ท่ามกลางกองทัพโจรไท้ซัวที่แตกพ่าย าซีปะปนอยู่ท่ามกลางนั้น กว่าจะหนีพ้นประตูทิศเหนือมาได้็ลำบากยิ่ง
ในขณะที่ยังไม่ทันได้หยุดพักหายใจ เขา็ัเห็นกองกำลังทหารจำนวนมากที่ชูธงรบคำว่า ‘โต’ ควบม้าไปมา ฆ่าฟันกองทัพที่แตกพ่ายของเขา่าบ้าคลั่ง
กองทัพตระกูลโต คือกองทัพของโตซาง!
การที่กองทัพตระกูลโตปรากฏตัวนอกเมืองเพื่อสกัดกั้น พิสูจน์ได้ว่านี่คือแผนการที่โตซางเตรียมไว้ล่วงหน้า ซึ่งนั่นหมายความว่า ไฟไหม้ในเมือง็เป็นฝีมือของโตซางเช่นกัน
"เจ้าเด็กนั่นไม่ใช่แค่ไอ้สวะเสเพลหรอกหรือ เขาจะเผาเมืองของข้าได้่าไร เขาทำได้่าไรกัน?" าซีตกอยู่ในความตื่นตระหนกและไม่เข้าใจ่ายิ่ง เขาคิดจนหัวแทบแตก็ยังคิดไม่ออกว่าโตซางสามารถทำให้อำเภอจี๋ชิวกลายเป็นทะเลเพลิงจากนอกเมืองได้่าไร
ด้วยความตกตะลึงและไร้คำตอบ าซีไม่กล้าคิดมาก รีบควบม้าฝ่ากองทัพที่วุ่นวาย หวังจะหลุดพ้นจากการสกัดกั้นและไล่ล่าของกองทัพตระกูลโต
่าไรเสียาซี็ีค่าพลังต่อสู้มากกว่า 60 ฝีมือไม่ถือว่าอ่อน เขากวัดแกว่งหอกเหล็กพุ่งทะยานไปข้างหน้า่าบ้าคลั่งจนไม่ีใครขวางได้ จนกระทั่งพุ่งออกมาได้ไกลนับร้อยก้าว
ในขณะที่าซีพยายามหาทางหนี เมื่อเงยหน้าึ้็เห็นุผู้หนึ่งของกองทัพตระกูลโต กวัดแกว่งดาบเล่มใหญ่่าบ้าคลั่ง สังหารทหารของเขา่าย่ามใจราวกับเดินอยู่ในที่ว่างเปล่า ในปากยังตะโกนว่า "เข้ามาเลย เจ้าพวกมดปลวก ีเท่าไหร่ข้าห้วนกุ๋ยจะฆ่าให้เรียบ!"
"ห้วนกุ๋ย? ไอ้พวกไร้ชื่อที่บังอาจแอบอ้างชื่อคนโบราณ กล้ามาทำตัวโอหังต่อหน้าข้า ข้าจะเอาชีวิตเจ้า" าซีิ้เข้ม ใบ้าี่ดุร้ายัปรากฏิสังหารึ้มาัี
ความพ่ายแพ้่าไม่คาดคิดในวันนี้ ทำให้าซีงุนงงและไม่ยอมรับ่ายิ่ง เมื่อมาเจอกับุศัตรู ต่อให้ต้องหนีพ่าย ็ต้องเด็ดหัวุศัตรูสักคนเพื่อระบายความแค้นในใจ
เมื่อิสังหารเกิดึ้ าซี็ควบม้ากวัดแกว่งหอกจู่โจมเข้าใส่่ารุนแรง พร้อมตะโกนลั่น "ไอ้คนไร้ชื่อ ข้าจะควักหัวใจเจ้ามากิน!"
ห้วนกุ๋ยที่กำลังฆ่าฟันจนตาแดงฉาน ัได้ยินเสียงตะโกนัึ้จากเบื้องหลัง เมื่อัไปมอง็เห็นุเคราดกผู้หนึ่งในชุดเกราะที่หลุดลุ่ย กำลังพุ่งเข้าจู่โจมตน่าบ้าคลั่ง ผู้ที่มา็คือาซี ุศัตรูที่เคยโอหัง่ายิ่งกำแพงเมืองและดูหมิ่นนายท่านโตซางของเขานั่นเอง
ในพริบตา เพลิงโทสะของห้วนกุ๋ย็พุ่งึ้สมอง โกรธจนลูกตาแทบจะถลนออกมา เขาคำรามลั่น "ไอ้แซ่า ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความร้ายกาจของดาบฆ่าหมูของท่านห้วนผู้นี้"
ท่ามกลางเสียงคำราม ห้วนกุ๋ยบังคับม้าหันกลับ ดาบฆ่าหมูหอบเอาพลังราวกับคลื่นยักษ์โถมเข้าปะทะ
าซีควบม้าพุ่งเข้ามาถือหอกเล่มใหญ่พุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้า
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันัสนั่น ประกายไฟกระเด็นว่อนสว่างไสวไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน และส่องให้เห็นใบ้าี่ตกตะลึงและบิดเบี้ยวของาซี
"ใต้บังคับบัญชาของไอ้คนไร้ประโยชน์นั่น ีคนที่พลังโจมตีสูงขนาดนี้เชียวหรือ..."
ในหัวของาซีเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ไม่อาจเชื่อได้ ร่างของเขาลอยละลิ่วึ้ไปในอากาศ พร้อมกับกระอักเลือดคำโต พุ่งถอยหลังออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด และตกลงกระแทกพื้น่าแรง
ห้วนกุ๋ยที่ตาแดงฉานด้วยความโกรธ ควบม้าตามเข้าไป กวัดแกว่งดาบฆ่าหมูหมายจะปลิดชีวิต
"ห้วนกุ๋ย หยุดมือ นายท่านีคำสั่ง ให้ไว้ชีวิตไอ้สุนัขนี่ไว้ก่อน" ทันใดนั้นเสียงของฮวาหมู่หลาน็ัึ้จากเบื้องหลัง
ดาบของห้วนกุ๋ยหยุดชะงักกลางอากาศ เมื่อัไปเห็นฮวาหมู่หลานควบม้ามา จึงตะโกน่าไม่พอใจว่า "ไอ้สุนัขนี่ ฆ่าให้ตายด้วยดาบเดียวจะง่ายกว่า เหตุใดต้องไว้ชีวิตมันด้วย"
"นายท่านีคำสั่ง เจ้าแค่ปฏิบัติตาม็พอ ไม่จำเป็นต้องถามมาก" ฮวาหมู่หลานบังคับม้ามาขวางหน้าาซีไว้
ห้วนกุ๋ยจำต้องระงับิสังหาร ปล่อยาซีไว้ให้ฮวาหมู่หลาน แล้วควบม้ากวัดแกว่งดาบไล่ฆ่าศัตรูที่กำลังหนีต่อไป
ส่วนฮวาหมู่หลานสั่งให้ทหารคนสนิทมัดตัวาซีไว้ เพื่อส่งตัวให้โตซางเป็นผู้จัดการ
หลังจากการต่อสู้่านองเลือดตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลาฟ้าสาง การเข่นฆ่า็สิ้นสุดลง
ไฟไหม้ในอำเภอจี๋ชิวเหลือเพียงควันไฟ เหนือประตูเมืองทั้งสี่ทิศ ธงรบคำว่า ‘โต’ โบกสะบัด่าสง่างาม
ถนนสายหลักที่มุ่งหน้าไปทางเหนือจากประตูเมือง เต็มไปด้วยศพของพวกโจรไท้ซัวนอนระเกะระกะ เลือดไหลนองย้อมผืนดิน
โตซางควบม้ามือจับกระบี่ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เขาเชิดหน้าอกเดินเข้าสู่ประตูทิศเหนือของอำเภอจี๋ชิว่าภาคภูมิ
[ติ๊ง... นายท่านได้รับชัยชนะในการศึกตีอำเภอจี๋ชิว ค่าเสน่ห์เพิ่มึ้ 5 ปัจจุบันีค่าเสน่ห์ 38 ค่าความจงรักภักดีของฮวาหมู่หลานและห้วนกุ๋ยเพิ่มึ้…]
เสียงที่คาดไว้ัึ้ในหัว และเป็นไปตามคาด ทั้งค่าเสน่ห์และค่าความจงรักภักดีของเหล่าวิญญาณุต่างเพิ่มึ้ทั้งหมด
"สู้มาทั้งคืน ฆ่ากันดุเดือดขนาดนี้ ทำไมค่าเสน่ห์เพิ่มแค่ 5 แต้มเองล่ะ น้อยเกินไปแล้ว เจ้าคำนวณผิดหรือเปล่า" โตซางบ่นในใจ
[ค่าการเพิ่มของค่าเสน่ห์ ประเมินตามความแข็งแกร่งของศัตรูในสมรภูมิ ุศัตรูาซี ีค่าการบัญชาการ 50 ค่าพลังต่อสู้ 61 ค่าสติปัญญา 40 ค่าการเมือง 30 ความสามารถโดยรวมต่ำเกินไป ันั้นค่าเสน่ห์จึงเพิ่มได้เพียง 5 แต้ม]
"็ได้ เจ้าว่า่าไร็ว่าตามนั้น ใครใช้ให้สิ่งนี้เป็นะของเจ้ากันเล่า..." โตซางยิ้มขื่น่าจนใจ ทำได้เพียงยอมรับความจริง
เมื่อลองคิดดู การตั้งค่าของระบี้็ีเหตุผล การเอาชนะศัตรูตัวประกอบ่าาซี ชื่อเสียงของเขาย่อมไม่เพิ่มึ้มากนัก ต่อให้เอาชนะเขาหนึ่งร้อยครั้ง ็อาจจะไม่เท่ากับการเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่ง่าโจโฉหรืออ้วนเสี้ยวเพียงครั้งเดียวในด้านชื่อเสียงที่ได้รับ
สรุปคือยึดอำเภอจี๋ชิวได้แล้ว แถมค่าเสน่ห์ยังเพิ่มึ้ เสียสหายไปเพียงไม่กี่สิบคน และยังจับตัวาซีได้ การรบครั้งนี้ถือว่าได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า
ก่อนเที่ยง โตซางได้เข้าประจำการที่จวนนายอำเภออำเภอจี๋ชิว
ภายในห้องโถงที่วุ่นวาย ยังคงีไหสุรากองเป็นภูเขา ดูท่าว่าาซีผู้นี้จะเป็นคนชอบดื่มสุรามาก
"บุนโหย่ว ศึกนี้เจ้าีความดีความชอบมาก สุราชั้นดีเหล่านี้ข้ามอบให้เจ้าทั้งหมด" โตซางโบกมือ มอบรางวัลให้่าใจกว้าง
ซีเซ่งมองดูสุราหลายสิบไหจนตาแทบถลน เมื่อได้ยินว่าโตซางมอบให้ตนทั้งหมด ็ดีใจ่ายิ่ง รีบประสานมือขอบคุณ
จากนั้น สายตาของโตซาง็เหลือบไปเห็นหม้อใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าโถง ภายในน้ำยังคงเดือดพล่าน และีหัวใจหลายดวงที่ต้มจนเกือบเปื่อยกำลังลอยวนอยู่
โตซางิ้ รู้สึกรังเกียจึ้มาัี จึงสั่งให้จับตัวเชลยคนหนึ่งมาสอบถามว่าหัวใจเหล่านี้คืออะไร
เมื่อถามจึงได้รู้ว่า ที่แท้าซีผู้นี้ชอบกินหัวใจมนุษย์จริง ๆ นักโทษในอำเภอจี๋ชิวไม่ว่าความผิดจะหนักหรือเบา ล้วนถูกเขาสั่งประหารชีวิต และนักโทษหลายสิบคนถูกเขาควักหัวใจมาต้มกิน
ถึงกระนั้น นักโทษเหล่านี้็ยังไม่เพียงพอต่อความอยากอาหาร ในช่วงเดือนที่ผ่านมา าซียังส่งทหารออกไปลักพาตัวชาวบ้านธรรมดามาที่จวนของเขา เพื่อฆ่าและนำมากิน
ทูตของโตซางเอง หลังจากถูกาซีตัดศีรษะ หัวใจ็ถูกควักออกมาต้มกินเช่นกัน
"บัดซบ ข้าเคยเจอคนน่ารังเกียจมาเยอะ แต่ไอ้คนน่าขยะแขยงขนาดนี้ เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก น่าแค้นนัก..."
โตซางรังเกียจถึงขีดสุด จึงสั่งให้คุมตัวาซีเข้ามาัี
ครู่ต่อมา าซีในสภาพมอมแมมถูกคุมตัวเข้ามาในโถง เมื่อเผชิญหน้ากับโตซางที่นั่งอยู่ตำแหน่งสูง เขานอกจากจะไม่คุกเข่าแล้ว ยังเชิดหน้าอก่าโอหังยิ่ง
โตซางจ้องมองด้วยสายตาดุจเหยี่ยว ตวาดเสียงั "าซี ข้าได้รับคำสั่งให้มาดำรงตำแหน่งที่หลางเกีย เจ้าในฐานะุในสังกัดหลางเกีย ย่อมต้องเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า แต่นอกจากจะไม่ยอมออกจากเมืองมาต้อนรับ ยังกล้าฆ่าทูตของข้า และนำทัพต่อต้านข้า่าเปิดเผย เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าีความผิด!"
"ตลกสิ้นดี" าซีถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น พร้อมกล่าว่าดูแคลน "ข้าบอกเจ้าไปตั้งนานแล้วว่าหลางเกียเป็นถิ่นของกองทัพไท้ซัว ข้าาซีจะกราบไหว้็เพียงพี่จงของข้าเท่านั้น เจ้ามัน็แค่ไอ้ลูกเศรษฐีเสเพล คิดจะใช้กระดาษคำสั่งไร้ค่าใบเดียวมาทำให้พวกข้ายอมสยบ ฝันไปเถอะ"
"ไอ้สุนัข เจ้าหาที่ตาย!" ฮวาหมู่หลานที่อยู่ข้าง ๆ โกรธจัด มือจับที่ด้ามกระบี่ัี
โตซางโบกมือห้ามหมู่หลานที่กำลังโกรธจัด แล้วกล่าว่าเย็นชา "ในเมื่อพวกเจ้าเชื่อแต่ในความแข็งแกร่ง ตอนนี้ข้าได้ตีอำเภอจี๋ชิวแตกและจับตัวเจ้าได้แล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังไม่คุกเข่า"
"เจ้า็แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมชิงอำเภอจี๋ชิวมาได้ คิดจะให้ข้าคุกเข่า เจ้าไม่ีคุณสมบัติพอ!" าซีโอหังถึงที่สุด สะบัดหน้าหนี ไม่แม้แต่จะมองโตซางตรง ๆ
"ไม่คุกเข่าใช่ไหม..." ในดวงตาของโตซางปรากฏิสังหารที่เย็นเยียบและเด็ดขาด เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้หมู่หลาน "ถ้า่านั้น ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าเอง"
ฮวาหมู่หลานเข้าใจความหมาย ก้าวลงจากแท่นแล้วเตะเข้าที่หน้าแข้งของาซี่าแรง
ได้ยินเสียงร้องอ๊ากด้วยความเจ็บปวด ขาสองข้างของาซีอ่อนแรง ยืนไม่อยู่ และล้มลงคุกเข่ากับพื้นัปึก
าซีที่ทั้งโกรธและอับอาย ยังคงพยายามจะทำตัวแข็งกร้าว เขากัดฟันทนความเจ็บที่ขา พยายามดิ้นรนที่จะลุกึ้ยืน
แต่ฮวาหมู่หลานีหรือจะให้โอกาสนั้น หมัดเหล็กทั้งสองข้างเหวี่ยงเข้าใส่เขาราวกับ-่าฝน
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงหมัดและเท้าที่ปะทะ่าหนักหน่วง ผสมกับเสียงร้องโหยหวนของาซี ัก้องไปทั่วห้องโถง เพียงชั่วครู่เดียว เขา็ถูกซ้อมจนผิวหนังฉีกขาด เลือดอาบไปทั้งตัว
เหล่าทหารของซีเซ่งที่อยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นโจรใจทมิฬที่กินหัวใจคนถูกซ้อมเช่นนี้ ต่าง็แอบร้องในใจว่าสะใจยิ่งนัก
"ท่านเจ้าเมืองโปรดไว้ชีวิต โปรดไว้ชีวิตด้วย ข้ายอมแล้ว ข้าคุกเข่าแล้ว คุกเข่าแล้วยังไม่พออีกหรือ" าซีทนการถูกซ้อมไม่ไหว ในที่สุด็ร้องขอชีวิต่าโหยหวน หมอบราบกับพื้น ไม่กล้าลุกึ้อีกเลย
โตซางส่งสัญญาณ ฮวาหมู่หลานจึงหยุดมือ เช็ดเลือดที่ติดมือออก แล้วกลับไปยืนเบื้องหลังโตซาง
าซีเป็นถึงุของโจรไท้ซัว หากสามารถชักชวนให้ยอมจำนนได้ ย่อมช่วยให้โตซางสลายกองทัพไท้ซัวและยึดหลางเกียได้เร็วึ้
เดิมทีโตซางตั้งใจจะเกลี้ยกล่อม แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่าซีเคยทำในประวัติศาสตร์ เขา็ล้มเลิกความคิดนั้น และสั่งการในใจว่า "ิวิญญาณแห่งะ ช่วยแาซีให้ข้าที ดูซิว่าไอ้หมอนี่ีโอกาสจะยอมจำนนหรือไม่?"
[ติ๊ง... ะแเสร็จสิ้น พบว่าคุณสมบัติที่ซ่อนอยู่ของาซีคือ 'กระดูกทรยศ' ไม่แนะนำให้นายท่านรับเขาเข้าสังกัด]
ถึงกับีคุณสมบัติที่ซ่อนอยู่เชียวหรือ ไอ้ิวิญญาณแห่งะตัวแสี่ ยังีความลับปิดบังข้าอยู่อีกจริง ๆ
โตซางแอบด่าในใจ แต่็นึกึ้ได้ว่าในประวัติศาสตร์ าซีเคยยอมจำนนต่อโจโฉหลายครั้ง และทรยศกลับไปมาหลายหน นิสัยของคนผู้นี้โลเลไม่แน่นอน ซึ่งตรงกับคุณสมบัติ ‘กระดูกทรยศ’ จริง ๆ
"คนต่ำช้าที่โลเลเช่นนี้ รับไว้็ีแต่จะเป็นภัย สู้ใช้เขาหาแต้มความโหดเหี้ยมจะคุ้มค่ากว่า..."
เมื่อคิดได้ันี้ ดวงตาของโตซาง็ปรากฏประกายความโหดเหี้ยมัี เขาลุกึ้ยืนพรวดเดียว คว้ากระบี่จากมือของฮวาหมู่หลาน พร้อมิสังหารที่รุนแรง ค่อย ๆ เดินตรงไปยังาซีที่ีสีหน้าตื่นตระหนก
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??