เรื่อง พี่สะใภ้เป็นคนเซ็กส์จัด

ตอนที่ 84 : ปฏิบัติการเจาะเซฟเฮาส์ลับบางกอก

พิกัดสีแดงกะพริบถี่รัวบนแผนที่อ่าวไทย เกาะหินปูนไร้นามที่ถูกลบออกจากแผนที่เดินเรือสากล...

แสงสีแดงเข้มจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติสะท้อนเงาลงบนกระจกหน้าต่างของเซฟเฮาส์ลับใจกลางกรุง เซฟเฮาส์แห่งนี้ตั้งอยู่บนชั้นใต้ดินลับของโกดังร้างริมทางรถไฟสายเก่า ย่านบางซื่อ ซึ่งหมวดมีนาและทีมตำรวจนอกราชการจัดเตรียมไว้เป็นฐานบัญชาการชั่วคราว อากาศภายในห้องเย็นเฉียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันปืนและกลิ่นควันไอเสีย

"เกาะพญามังกร..." ก้องพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องมองภาพจำลองสามมิติของเกาะหินปูนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งประจวบคีรีขันธ์ราวๆ หกสิบไมล์ทะเล "ที่แท้มันก็ซ่อนฐานทัพทดลองอาวุธไว้ใต้หน้าผาหินปูนพวกนี้นี่เอง"

"ถูกต้องแล้วค่ะพี่ก้อง" แพรวารัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตสะท้อนข้อมูลรหัสตัวเลขสีเขียวนับล้านบรรทัด "จากไฟล์ลับที่เจาะได้จากไดรฟ์ของนิตยา เอกชัยใช้เงินทุนฟอกขาวของสภาคอนติเนนทัลนับแสนล้าน สร้างฐานยิงขีปนาวุธใต้ดินลึกกว่าหนึ่งร้อยเมตร และกำลังติดตั้ง 'หัวรบควอนตัมอีเอ็มพี' (Quantum EMP Warhead) ซึ่งถ้าปล่อยออกไป มันจะทำลายระบบโครงข่ายไฟฟ้าและการสื่อสารของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมดในพริบตา... จากนั้นสภาเอเชียของเอกชัยก็จะก้าวขึ้นมาควบคุมระบบการเงินและตั้งตัวเป็นรัฐบาลเงาเบ็ดเสร็จค่ะ!"

"และตัวเลขนับถอยหลังการยิง... เหลือเวลาอีกเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น!" มีนาเอ่ยเสริมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางโยนกระเป๋าใส่อาวุธสงครามลงบนโต๊ะเหล็กกลางห้อง *ตึงงงง!*

ภายในกระเป๋าบรรจุด้วยปืนไรเฟิลจู่โจม HK416, ระเบิดควัน, เสื้อเกราะเคฟลาร์เสริมแผ่นไทเทเนียม และอุปกรณ์ดำน้ำลึกทางยุทธวิธี

นาตาชากำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดกระบอกปืนลูกซองและมีดคอมแบทเล่มยาว เธอยกใบมีดขึ้นลูบคมพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "กำลังพลป้องกันเกาะมีไม่ต่ำกว่าสองร้อยนาย ทหารรับจ้างรัสเซียและอดีตหน่วยซีลทั้งนั้น... การจะบุกเข้าไปตรงๆ ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย เราต้องใช้เรือเร็วหุ้มเกราะลอบเข้าทางถ้ำใต้ทะเลในมุมอับของเรดาร์"

"เรื่องเรือเร็ว... ฉันสั่งการให้หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางน้ำเตรียมพร้อมไว้แล้ว" มีนาพยักหน้า "พวกเราจะออกเดินทางจากปากน้ำปราณบุรีคืนนี้"

ท่ามกลางความตึงเครียดของแผนการรบ รินรดาในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปและกางเกงคาร์โก้ขายาว ยืนนิ่งอยู่มุมห้อง มือเรียวทั้งสองข้างกอดอกแน่น สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของก้อง รอยแผลเป็นจางๆ บนแขนของชายหนุ่ม และแววตาที่เต็มไปด้วยภาระอันหนักอึ้ง ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกบดขยี้

รินรดาค่อยๆ ก้าวเดินแยกตัวออกไปทางระเบียงด้านหลังโกดัง ซึ่งมองเห็นสายฝนโปรยปรายลงสู่รางรถไฟที่มืดมิด กลิ่นฝนและไอดินทำให้ความทรงจำในอดีตย้อนคืนมาหลอกหลอน

ก้องสังเกตเห็นท่าทีของพี่สะใภ้ เขาส่งสัญญาณให้นาตาชาและมีนาวางแผนต่อ แล้วเดินตามรินรดาออกไปที่ระเบียง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้ทำให้รินรดาสะดุ้งเบาๆ แต่เธอไม่ได้หันกลับไป น้ำตาเม็ดใสร่วงเผาะลงบนหลังมือที่สั่นเทา

"ทำไมมายืนตากละอองฝนอยู่คนเดียวตรงนี้ครับพี่ริน?" ก้องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่แทบไม่เคยใช้กับใคร เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกคลุมลงบนไหล่บอบบางของเธออย่างทะนุถนอม

สัมผัสที่อบอุ่นและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของก้อง ทำให้น้ำตาที่รินรดาสะกดกลั้นไว้พังทลายลงมาเป็นสาย เธอหันขวับกลับมาโผเข้ากอดร่างหนาของก้องไว้แน่น ซบใบหน้าเปียกน้ำตาลงกับแผงอกกว้าง ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

"ก้อง... พี่ขอโทษ... ฮือออ... พี่ขอโทษจริงๆ..." รินรดาละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ "ตั้งแต่ต้น... ตั้งแต่วันแรกที่นายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนั้น พี่มันเลวเอง พี่เป็นคนดึงนายเข้ามาในนรกขุมนี้... พี่ล่อลวงนาย บังคับให้นายร่วมเซ็กส์ แบล็กเมล์นายด้วยคลิปวีดีโอสารพัด... พี่ทำลายชีวิตที่บริสุทธิ์ของนาย เพียงเพื่อตอบสนองตัณหาบ้าๆ และความเหงาของตัวเอง..."

ก้องยืนนิ่ง สองมือหนาค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังเนียนนุ่มของรินรดา กระชับร่างของเธอเข้ามาแนบชิดอก

"แต่พี่ไม่เคยรู้เลยก้อง..." รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ "พี่ไม่เคยรู้เลยว่าทุกอย่างมันคือเกมวิปริตของเอกชัย... พี่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแค่หุ่นเชิดที่ถูกใช้ทดสอบนาย... พี่รู้สึกผิดเหลือเกินก้อง... ถ้านายต้องเป็นอะไรไปในศึกครั้งนี้ พี่คงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ตลอดชีวิต... ถ้านายจะเกลียดพี่ จะทิ้งพี่ไว้ตรงนี้ แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่... พี่ก็จะไม่โทษนายเลยแม้แต่คำเดียว..."

คำสารภาพจากก้นบึ้งของหัวใจของรินรดา ทำให้ก้องมองเห็นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างแท้จริง เธอไม่ใช่ 'พี่สะใภ้จอมบงการ' ผู้เย่อหยิ่งและเซ็กส์จัดคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่บอบช้ำจากความรัก ถูกสามีหักหลังอย่างเลือดเย็น และมอบทั้งหัวใจ วิญญาณ และร่างกายให้แก่เขาจนหมดสิ้น

ก้องเลื่อนปลายนิ้วขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนของรินรดาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคมสัน

"ฟังผมนะพี่ริน..." ก้องสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับภูผาหินแกรนิต "อดีตมันผ่านไปแล้ว... จริงอยู่ที่ตอนแรก พี่อาจจะเริ่มต้นด้วยการแบล็กเมล์และใช้กำลังบังคับผม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา... พี่เป็นคนเดียวที่ไม่เคยทอดทิ้งผม ไม่ว่าเราจะผ่านนรกในโมนาโก ดูไบ หรือนิวยอร์ก พี่ก็ยืนเคียงข้างผมมาตลอด"

ก้องโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาแนบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ลิ้นร้อนของก้องสอดแทรกเข้าไปดูดดึงความหวานล้ำอย่างลึกซึ้งและดูดดื่ม สัมผัสที่ถ่ายทอดทั้งความรัก ความผูกพัน และคำมั่นสัญญาทำให้รินรดาหลับตาพริ้ม โอบรอบคอของเขาแน่น ตอบรับรสจูบด้วยความซาบซึ้งใจจนแทบละลายคาอก

"ผมจะไม่มีวันทิ้งพี่ครับ" ก้องกระซิบข้างหูเธอหลังถอนริมฝีปากออก "ผมสัญญาด้วยชีวิตของผม... ไม่ว่าเอกชัยจะมีขีปนาวุธ มีกองทัพ หรือมีอาวุธร้ายแรงแค่ไหน ผมจะบดขยี้มันลงใต้ฝ่าเท้า และผมจะพาพี่กลับมามีชีวิตที่สงบสุข ปราศจากพันธนาการใดๆ ตลอดไป"

"ก้อง..." รินรดาน้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตัน เธอกอดก้องแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป "พี่รักนาย... พี่รักนายที่สุดเลยก้อง ไม่ว่านายจะให้พี่เป็นอะไร เมีย ทาส หรือคนรับใช้... พี่ก็ยอมทุกอย่างเพื่อก้องคนเดียว"

บรรยากาศความอบอุ่นอบอวลอยู่ได้ไม่นาน...

สัญชาตญาณสัตว์ป่าของก้องก็พลันตื่นตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน! ขนแขนของเขาลุกซู่ไปทั้งร่าง เสียงคลื่นสัญญาณแทรกซ้อนดัง *วี๊ดดดดด!* ในหูฟังบลูทูธ

"มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง!" ก้องดึงรินรดาให้ถอยหลังกลับเข้าประตูโกดังทันที

*ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!*

เสียงเตือนภัยจากเซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวรอบโกดังส่งเสียงร้องระงม แพรวาตะโกนลั่นผ่านเครื่องขยายเสียง: "พี่ก้องคะ! ระวังตัวค่ะ! มีสัญญาณความร้อนขนาดใหญ่กำลังพุ่งตรงมาที่ประตูหน้าโกดัง... ความเร็วระดับจรวดมิสไซล์!"

"ทุกคนหมอบลง!!" มีนาแผดเสียงสั่งการ

วินาทีนั้นเอง!

*ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!*

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม ประตูเหล็กม้วนด้านหน้าโกดังถูกแรงระเบิดจากจรวดต่อสู้รถถัง RPG ฉีกกระชากออกเป็นเศษเหล็กแหลมคมปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ! คลื่นกระแทกและเปลวเพลิงสีส้มแดงลูกยักษ์พัดกวาดเข้ามาในตัวโกดัง สะเก็ดระเบิดและเศษคอนกรีตแตกกระจาย ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นสิ่งใด

*ปังๆๆๆๆๆ! ตะบึมๆๆๆๆๆ!*

เสียงปืนกลมือเก็บเสียงและปืนไรเฟิลจู่โจมระดมยิงกราดเข้ามาดั่ง-่าฝน ชายฉกรรจ์ในชุดคอมมานโดสีดำสนิทพร้อมหมวกนิรภัยไนท์วิชั่น 'หน่วยสายฟ้ามังกร' ของเอกชัยกว่าสามสิบนาย บุกทะลวงฝ่าม่านควันเข้ามาอย่างรวดเร็วและเป็นระบบดั่งมือสังหารระดับพระกาฬ!

มีนาและนาตาชาเปิดฉากยิงสวนทันทีเพื่อสกัดกั้นการรุกคืบ กระสุนปืนปะทะเข้ากับกำแพงและโต๊ะเหล็กจนเกิดประกายไฟแลบวาบไปทั่ว

"พวกมันรู้ตำแหน่งเซฟเฮาส์ของเราได้ยังไง?!" แพรวาตะโกนอย่างตื่นตระหนกพลางอุ้มแล็ปท็อปหลบเข้าหลังเสา

"นิตยา... หรือไม่ก็สัญญาณติดตามจากแฟลชไดรฟ์!" มีนาตะโกนตอบพลางลั่นกระสุนสังหารใส่คอมมานโดศัตรูร่วงไปสองนาย "พวกมันส่งหน่วยคอมมานโดมาปิดประตูตีแมว! ข้างหน้ามีพลซุ่มยิงปิดล้อมหมดแล้ว เราต้านไว้ได้ไม่เกินสามนาทีแน่!"

ก้องดึงรินรดาและแพรวาเข้ามาหลบหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยโทสะและความดุดัน เขากระชากปืนลูกซองอัตโนมัติจากสายสะพายของนาตาชา ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วลั่นไกยิงเปิดทางเสียงดังสนั่น *ตูม! ตูม! ตูม!* กระสุนลูกปรายกระจายร่างคอมมานโดชุดดำกระเด็นถอยร่นไปสามนายในพริบตา พลังหมัดเหล็กของก้องซัดเข้าใส่เสาเหล็กข้างตัวจนหักโค่นลงมาขวางเส้นทางบุกของศัตรูอย่างเด็ดขาด

"มีนา! นาตาชา! คุ้มกันแพรวาไปที่ท่อระบายน้ำก่อน!" ก้องออกคำสั่งดังก้องท่ามกลางเสียง-่ากระสุน

มีนาหันมามองก้องแล้วชี้ไปที่มุมมืดด้านหลังโกดัง: "ก้อง! มีทางเดียวที่จะรอด... ด้านหลังใต้กองไม้พาเลท มีฝาท่อเหล็กเปิดลงสู่ 'อุโมงค์ลับระบายน้ำใต้ดิน' ที่เชื่อมต่อไปยังท่าเรือส่วนบุคคลริมแม่น้ำเจ้าพระยา! พวกเราต้องถอยลงไปทางนั้นเดี๋ยวนี้!"

"พวกเธอลงไปก่อนเลย! ผมกับนาตาชาจะยิงถ่วงเวลาให้เอง!" ก้องตะโกนตอบพลางเปลี่ยนแม็กกาซีนปืนกลอย่างรวดเร็ว เตรียมรับมือกับการจู่โจมระลอกต่อไปที่พร้อมจะกลืนกินทุกคนลงสู่ขุมนรก!