เรื่อง บันทึกรักของชีเสิร์ฟ
พี่พีมเข้ามาดูสตอรี่แล้ว
แต่เขา… เงียบเหมือนเดิม
จากที่ตั้งใจดิบดีตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านว่าวันนี้จะต้องเป็นเช้าวันพฤหัสที่สดใส แต่ทันทีที่หย่อนก้นนั่งลงที่โต๊ะทำงาน หัวใจมะปรางกลับต้องห่อเหี่ยวลงอีกครั้ง
เมื่อทันทีที่กดปิดโหมดห้ามรบกวน แอปพลิคเคชันแรกที่นิ้วมันกดเข้าไปเองโดยอัตโนมัติคืออินสตาแกรม ก่อนคลิกเข้าไปยังสตอรี่ตัวเองที่กำลังจะหมดอายุในอีกไม่กี่นาที
ปกติมะปรางเป็นคนชอบกลับดูสตอรี่ตัวเองเป็นนิสัยอยู่แล้ว แต่กับอันนี้เธอเช็กบ่อยกว่าปกติ บ่อยเสียจนต้องตัดใจเปิดโหมดห้ามรบกวนและวางโทรศัพท์ทิ้งไว้โดยไม่จับมันอีกเลยจนข้ามวัน
เพราะใจมันแอบหวัง ว่าสัญญาณที่แอบส่งออกไปมันจะไปถึงคนที่ตั้งใจให้เห็น และวันนี้เธอก็รู้แล้วว่าเขาเห็น
เขาเข้ามาดู… แต่ไม่ตอบอะไรกลับมาเลย
หรือว่าเธอใส่อีโมจิเล็กเกินไปเขาเลยไม่เห็น หรือว่าเขาเห็นแต่จำไม่ได้แล้วว่าระหว่างเรามันหมายความว่าอย่างไร
หรือจริง ๆ แล้วเขาเห็น เขาจำได้… แต่เขาแค่ไม่รู้สึกเหมือนกันแล้วก็เลยปล่อยผ่านมันไป
ความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัวขณะที่ขอบดวงตาทั้งสองเริ่มร้อนผ่าว มะปรางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่งจ้องรูปโปรไฟล์เล็ก ๆ เขาที่ปรากฏอยู่บนรายชื่อคนที่เข้ามาดูสตอรี่นานกี่นาที กระทั่งเสียงโทรศัพท์โต๊ะเธอจะดังขึ้นเรียกสติให้กลับมา
“ฮัลโหลค่า...”
แม้ใจมันจะเหี่ยวไปหมดแล้ว แต่เธอก็ต้องกลับมาเป็นผู้จัดการแผนกที่มักรับสายด้วยน้ำเสียงสดใสคนเดิมอยู่ดี
(น้องปราง… อย่าลืมเอากล่องมาวางนะคะ)
“อ้อ!... หนูลืมอีกแล้ว”
หญิงสาวร้องเสียงดังทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ถึงกำหนดรับวางบิลแล้ว
ตามปกติทางแผนกจะให้ซัพพลายเออร์เข้ามาวางบิลที่ในโรงงานนี่แหละ แต่ตั้งแต่ปรากฏการณ์โควิดเมื่อหลายปีก่อนที่ต้องหลีกเลี่ยงการใกล้ชิดและการสัมผัส
จึงเปลี่ยนกฏให้พี่ ๆ แมสเซนเจอร์และซัพพลายเออร์นำเอกสารมาหย่อนลงกล่องที่วางไว้ให้ที่ป้อมกรมศุลกากรแทน และมันก็เป็นเช่นนั้นล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้
มะปรางที่ไม่ได้คิดระบบอะไรแตกต่างมากมาย จึงใช้เกณฑ์เดียวกันนี้กับโรงงานที่ชลบุรี แต่ปัญหาคือเมื่อวันวางบิลวนมาถึงทีไร อีมะปรางมันก็จะลืมจนพี่รปภ.ต้องโทรมาเตือนมันทุกที
“วันนี้จะมีเหยื่อไหมน้อ”
“แง… ช่วยบอกให้เขาหย่อนใส่กล่องหนูหน่อยน้า”
มะปรางตอบกลับลุงรปภ.ที่อยู่มานานด้วยรอยยิ้มกว้าง ตามประสาเด็กมารยาทดีที่ยกมือไหว้ตั้งแต่ผู้รปภ. คนสวน ยันแม่บ้านตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่วันแรกยันตอนนี้ที่ได้เป็นถึงผู้จัดการแล้ว
ยกเว้นอีนั่นอีนู่นอีโน่น หรือใครก็ตามที่ค่อนข้างกวนส้น-ีนน่ะนะ ที่อีมะปรางมันไม่ไหว้ให้เสียมือ
แต่ก็นั่นแหละที่ทำให้เธอสนิทกับพวกเขาจนโดนแซวทุกครั้งที่ย่างกรายออกมา เพราะแม้เธอจะปริ้นตัวอักษรชื่อบริษัทสีแดงแจ๋ติดเอาไว้ พวกพี่ ๆ แมสเซนเจอร์เขาก็หย่อนลงกล่องเดียวกับโรงงานใหญ่อยู่ดี
เหล่ารปภ.รวมถึงเจ้าหน้าที่กรมศุลฯ เขาเลยพากันลุ้นตามไปด้วยว่าจะมีเหยื่อคนไหนที่หย่อนลงถูกที่น้องคนนี้บ้าง
หลังจากจัดแจงวางกล่องกระดาษลงบนโต๊ะไม้ตรงป้อมกรมศุลฯ โดยแอบขี้โกงเยื้องมาข้างหน้าให้เด่นกว่าโรงงานนิดหน่อย มะปรางก็เดินกลับเข้าประตูโรงงานโดยไม่ลืมที่จะยิ้มทักทายพี่ ๆ รปภ.ทุกคนอีกครั้ง
ความรู้สึกสั่นขึ้นเบา ๆ ที่ต้นขา หญิงสาวชะลอฝีเท้าเล็กน้อยแล้วล้วงมือหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ไม่ต้องเดาหรอกว่าใครโทรมา มะปรางมันไม่ได้มีใครให้โทรหามากขนาดนั้น
และคนที่ทำให้ประวัติการโทรเธอไม่ร้างเกินไปก็คงจะหนีไม่พ้นไอ้พี่กันต์ เธอมองชื่อที่โชว์บนหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนนิ้วกดรับ
“ว่าไง”
(เลิกงานยัง)
“อย่าตลก… เพิ่งแปดโมงครึ่งจะให้เลิกงานเลยเรอะ”
อีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ กลับมา ขณะที่มะปรางก็กำลังก้าวขาช้า ๆ ตรงกลับไปยังตึกสำนักงาน
(เย็นนี้กินกุ้งทอดกระเทียมไหม)
“กินที่ไหน”
(ก็เนี่ย เดี๋ยวทำให้กิน)
“ที่บ้านพี่อ่ะนะ”
(อืม…)
หญิงสาวถอนหายใจ ตั้งแต่วันนั้นที่บางแสน เธอก็ยังไม่ได้ตอบคำถามเรื่องที่อีกฝ่ายชวนให้ไปอยู่ด้วยกันที่คอนโด
และเหมือนวันนี้กันต์จะตั้งใจมาทวงคำตอบนั้นจากเธอแล้ว
“พี่นี่ก็สรรหา… จะล่อลวงปรางไปที่บ้านตัวเองอย่างเดียวเลยเนาะ”
(ไม่… ก็กุ้งมันซื้อมาแล้วไง ไม่รู้จะทำอะไร เห็นมึงชอบกินเฉย ๆ)
“...”
(เออ แต่ก็อยากให้มานั่นแหละ มาได้ไหมล่ะ)
มะปรางยังคงเงียบ แต่ไม่ได้ลำบากใจขนาดนั้น เพราะเธอก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องลังเลหรือปฏิเสธเขาสักนิด
(เดี๋ยวเอารถเก๋งไปรับก็ได้)
“โอ๊ย ไม่ต้องเอามา”
เธอพูดสวนหลังจากเดินผ่านประตูเข้ามาด้านในตึก ก้มหน้าสวัสดีที่โบว์เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เล็กน้อย และเดินเลี่ยงมายังทางขึ้นลิฟต์
“สติ๊กเกอร์ไม่มีก็เข้ามาในโรงงานไม่ได้ ก็ต้องเดินออกไปอยู่ดี”
“...”
“เอามอเตอร์ไซค์มานั่นแหละ เตรียมหมวกมาด้วยนะ สองอัน”
(สรุปคือให้พี่ไปรับเนาะ)
“เอ้า! ก็ตัวเองพูดเหมือนจะมา แล้วจะมาไหมเล่า”
เธอเอ่ย พร้อมกับเอื้อมมือกดปุ่มที่หน้าลิฟต์
(ไปสิ… ไปอยู่แล้ว)
“เออ งั้นแค่นี้แหละ… ขึ้นลิฟต์ก่อนนะเดี๋ยวไม่มีสัญญาณ”
(โอเค…)
ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่เธอสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงเขาดูสดใสขึ้น
(งั้น เจอกันนะ)
“อย่าลืมกดตั้งข้าว เดี๋ยวก็ไม่ได้แดกกันอีก”
มะปรางที่กำลังจิ้มนิ้วลงไปในหม้อหุงข้าวเพื่อวัดขนาดน้ำหนึ่งข้อนิ้วหันมองพี่ชายตาขวางทันที แม้หน้าที่เธอในมื้อเย็นนี้จะมีแค่หุงข้าวเช่นเคย แต่มันก็ต้องใช้สมาธิเหมือนกันไหมล่ะ
“ตั้งข้าวอะไรก่อน อย่าไปพูดให้เด็กสมัยนี้มันได้ยินนะ มันงงกันเป็นไก่ตาแตกแน่”
“เออ แค่นั้นเอาให้สำเร็จเหอะมึงอ่ะ”
กันต์บ่นขณะกำลังใช้มีดกรีดเส้นดำออกจากหลังกุ้งทีละตัว มะปรางที่เล็งปริมาณน้ำจนพอใจแล้วจึงยกมันไปใส่ลงในหม้อ เสียบปลั๊ก และกดเริ่มทำงานให้อีกฝ่ายได้เห็นเต็ม ๆ ตาว่าเธอทำจบทุกขั้นตอนแล้วจริง ๆ
ร่างบางละจากหม้อหุงข้าวแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวบิ้วอินที่ชายหนุ่มกำลังเตรียมวัตถุดิบอย่างตั้งอกตั้งใจ
จ้องมองทุกอิริยาบถราวกับอยากช่วย ทั้งที่จริง ๆ ในใจเธอกำลังแอบเร่งเพราะท้องมันเริ่มส่งเสียงร้องแล้วต่างหาก
“ทำเร็ว ๆ ดิ๊ หิว”
“เร็ว-่าอะไรล่ะ ข้าวยังไม่สุกอยู่ดี”
มะปรางเบ้ปากเล็กน้อยแต่ก็ยังคงยืนเฉยอยู่ดี
อยู่กับกันต์เธอไม่จำเป็นต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ เพราะเธอรู้ว่าเขาพร้อมจะทำให้ทุกอย่างอยู่แล้ว แม้ปากจะบ่นก็ตาม
“อันนั้น เอามากองไว้ทำไมอ่ะ”
ในเมื่อไม่มีอะไรทำสายตามันเลยกวาดมองไปเรื่อย จนสุดท้ายก็ไปสะดุดอยู่ที่กองหมอนกับผ้าห่มบนโซฟา
กันต์เงยหน้าขึ้นมองตามเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงจัดการกุ้งต่ออย่างรวดเร็ว เพราะเขาไม่ค่อยแน่ใจว่าคำตอบจะสร้างความอึดอัดให้กับเธอไหม
“ก็เตรียมไว้… เผื่อเธอมาอยู่ที่นี่ไง”
“...”
เธอเงียบ เพราะในใจก็แอบคาดเดาความคิดพี่มันไว้แล้ว
“พี่จะให้ปรางนอนตรงนั้นเหรอ”
“ก็แย่ละ ให้มึงนอนในห้องสิวะ เดี๋ยวกูนอนตรงนั้นเอง”
“ทั้งที่พี่เป็นเจ้าบ้านอ่ะนะ”
“...”
“หรือว่า พี่กำลังหวังอะไรอยู่”
คำถามตรง ๆ เล่นเอามีดที่ถืออยู่แทบจะแฉลบโดนนิ้ว กันต์อึกอัก สายตาเลิกลักไปมาต่อหน้ากุ้งแม่น้ำโลละสองร้อยในมือ ก่อนตอบออกมาอย่างประหม่า
“มึงก็น่าจะรู้อยู่แล้ว”
“...”
“แต่ถ้ากูพูดไปมึงก็ด่ากูอีกอ่ะ”
เขาไม่อยากพูดหรอก ยังไม่อยากได้ยินคำว่ายังลืมคนเก่าไม่ได้มากระแทกหน้าให้มันชาอีกครั้งในตอนนี้
“พี่เป็นไรเนี่ย เหงาเหรอ… ถึงชวนคนอื่นมาอยู่ด้วยอยู่ได้”
“คนอื่นที่ไหน ก็ชวนมึงคนเดียว”
“...”
“แล้วจะมาไหมเล่า ที่นี่เลี้ยงสัตว์ได้นะ มึงเอาไอ้หงิมาอยู่ด้วยก็ได้”
“...”
“กูตั้งใจซื้อให้มึงเลี้ยงมันได้อยู่แล้ว”
มะปรางได้แต่ฟังแล้วหัวเราะออกมากับคำชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดอีกฝ่าย แต่ยิ่งเขาพูดมากเท่าไร ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น
ไม่ใช่เพราะว่าเธอกำลังใจอ่อนให้กับเขา แต่ชีวิตตรงนี้มันก็น่าจะทำให้สบายใจขึ้นได้จริง ๆ
“งั้น… ถ้ากุ้งกระเทียมพี่วันนี้…”
สุดท้ายหญิงสาวก็ตัดสินใจตอบออกมา
“ทำให้ปรางกินข้าวเกินสองจานได้ จะเอาไปคิดอีกทีแล้วกัน”
เธอพูดจบเท่านั้นก็เดินออกจากห้องครัวไปนั่งรอเป็นคุณนายอยู่ที่โซฟา
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายหนุ่มทันที แม้คำตอบเธอคลุมเครือ แต่เขากลับมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่านั่นคือคำตกลง
เพราะไม่มีครั้งไหนเลย ที่เขาทำกับข้าวแล้วมะปรางจะกินข้าวแค่จานเดียว
“แน่นอนอยู่แล้วฝีมือกู… สามจานเป็นอย่างต่ำแน่นอนมึงอ่ะ”
มะปรางนึกสงสัยมาตลอด ว่าทำไมฟ้าฝนถึงมักจะใจร้ายกับคนทำงานเสมอ
มีเวลาตั้งมากมาย แต่ท้องฟ้ากลับเลือกที่จะสว่างจ้ามาทั้งวันกระทั่งสี่โมงเย็นถึงจะเริ่มตั้งเค้า และพอห้าโมงที่คนเขากำลังจะเลิกงานกันปุ๊บก็… ซู่! ฝนตกเป็นน้ำเทท่าให้สนุกสนานกันอยู่ร่ำไป
แต่พายุฝนที่กำลังเทกระหน่ำอยู่ด้านนอกอาจจะเบากว่าพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ในแผนกบัญชีตอนนี้ด้วยซ้ำ
มะปรางก้าวเท้าเข้ามายังออฟฟิศบัญชีโรงงานฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นอีกหนึ่งบริษัทในเครือที่ดำเนินการเรื่องการผลิตแบตเตอรี่ เพื่อมาพบกับ พี่กลาง ผู้จัดการฝ่ายฝั่งนี้ ที่เรียกเธอกับพี่จิ๋วให้เข้ามาคุยด้วยเป็นกรณีพิเศษในเวลาหลังเลิกงาน
“อ่ะมา นั่ง ๆ”
พี่กลาง ชายผิวเข้มวัยสี่สิบกลางที่นั่งรอในห้องประชุมเล็กอยู่แล้วผายมือออกมาข้างหน้าเพื่อเรียกให้เธอสองคนเข้าไปนั่ง มะปรางจึงเดินอ้อมไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งซ้ายมืออีกฝ่าย
จริง ๆ ก็พอรู้มาคร่าว ๆ ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นที่พี่จิ๋วโทรมาแจ้งข่าวแล้วว่าพี่กลางต้องการคุยด้วย เนื่องจากในอีกไม่ถึงสองปีพี่สร้อยก็จะเกษียณแล้ว และพี่กลางก็คือคนที่จะย้ายไปเป็นหัวหน้าใหม่ให้กับพวกเธอ
แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า พี่กลางเองก็เคยเป็นลูกน้องพี่สร้อยมาก่อนครั้งที่ยังทำงานอยู่ที่โรงงานใหญ่ และเขาก็เคยเล่าเรื่องที่เคยเป็นประเด็นกับพี่ขวัญให้มะปรางฟังคร่าว ๆ มาบ้าง
เรียกได้ว่าตอนนี้ทั้งคู่แทบจะมองหน้ากันไม่ติด
ตลอดเวลาที่ผ่านมามะปรางเลยเลี่ยงที่จะคุยกับพี่กลางตามลำพัง เจอก็แค่ยกมือไหว้และหาเรื่องเดินหนี เพราะอีกฝ่ายมักจะหลอกถามเรื่องพี่ขวัญอยู่ตลอด
มะปรางไม่ได้อยากเป็นนกสองหัวที่คาบเรื่องคนนู้นมาบอกคนนี้ จึงเลี่ยงการได้พูดคุยไปเลยน่าจะดีกว่า
แต่เหมือนว่าตอนนี้เธอจะหนีไม่พ้นเสียแล้ว เพราะพี่กลางกำลังจะมาเป็นหัวหน้าโดยตรงเธอแล้วจริง ๆ
“จริง ๆ คุยกันไปตั้งแต่ตอนกลางวันก็จบแล้ว”
พี่กลางเริ่มเปิดประเด็นทันที
เพราะเมื่อกลางวันอีกฝ่ายก็แวบไปที่ออฟฟิศฝั่งนู้นและมาสะกิดเธอยิก ๆ ว่าจะคุยด้วย แต่มะปรางก็ยืนกระต่ายขาเดียวเพื่อปัดมาคุยหลังเลิกงานดีกว่า
ก็ถ้าอยู่ดี ๆ เธอหายไปจากห้องพร้อมพี่กลางเป็นชั่วโมง คิดว่าจะโดนพี่ขวัญสอบสวนตอนนั่งกินข้าวขนาดไหนล่ะ
จะให้บอกเขาไปตรง ๆ เหรอว่าไปนินทาพี่นั่นแหละ เธอคิดหาคำแก้ตัวไม่ทันหรอกนะ
“คุยตอนนี้แหละพี่ ปลอดภัยดี”
“ไปกลัวมันทำไมล่ะ เนี่ยเพราะมัวแต่ไปกลัว มันถึงได้วางอำนาจใส่ทุกคนแบบนี้”
มะปรางได้แต่หันหน้ามองพี่จิ๋วแล้วถอนหายใจ
การเรียกประชุมลับ ๆ ครั้งนี้ ประเด็นหลักก็ไม่ใช่เรื่องใครอื่นเลย นอกจากเรื่องพี่ขวัญใจ
พวกเธอสองคนรวมถึงทุกคนในแผนกต่างรับรู้ดีว่าบรรยากาศในแผนกตอนนี้มันย่ำแย่จนเกินเยียวยา ทุกคำพูด ทุกการขยับตัว เหมือนต้องคอยแวดระวังหรือเกรงใจพี่ขวัญที่มักจะแสดงท่าทางหรือคำพูดแรง ๆ ออกมาอยู่เสมอ
แต่มะปรางไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะไปไกลกว่าที่คิด
พี่กลางไม่ได้เรียกคุยเพียงเพราะเขาไม่ถูกกับพี่ขวัญ แต่อีกฝ่ายเพิ่งรับคำสั่งโดยตรงมาจากคุณพรจีเอ็มทั้งสามแผนก ที่ตัวเขาก็ได้รับข้อมูลจากทุกแผนกโดยรอบมาตลอด ว่าพวกเขาไม่โอเคกับพฤติกรรมพี่ขวัญเอาซะเลย
ดังนั้นคำสั่งตรงจากคุณพรถึงพี่กลางที่ต้องทำทันทีหลังจากขึ้นเป็นหัวหน้าแทนพี่สร้อย คือต้องจัดการพี่ขวัญให้อยู่หมัด
ทำยังไงก็ได้ให้บรรยากาศในแผนกมันดีขึ้น ต่อให้เรื่องต้องถึงเอชอาร์หรือต้องบีบเขาออกก็ต้องทำ ไม่อย่างนั้นคุณพรจะลงมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
และเนื่องด้วยตัวพี่สร้อยก็ไม่ได้เป็นกลางขนาดนั้น ดังนั้นเรื่องนี้คนใกล้เกษียณจึงไม่ได้ถูกรวมเข้ามาอยู่ในสมการ
“คือพี่… ก็อย่างที่หนูบอกนั่นแหละ หนูอยู่กับเขามานาน แล้วหนูก็เห็นเขาทั้งสองมุม มุมดี ๆ เขาก็มีอยู่นะ”
มะปรางพูดอธิบายด้วยความลำบากใจ
ก็ยอมรับว่าหลายครั้งที่เธอมีเรื่องติดใจกับพี่ขวัญ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธออยู่กับเขามาตั้งแต่เข้างาน เขาเป็นคนช่วยสอนงานเธอด้วยซ้ำ
แล้วอยู่ดี ๆ จะให้ย้ายฝั่งแล้วไปรวมหัวทำร้ายเขา เธอจะทำได้อย่างไรกัน
“ก็มึงไม่โดนไง แต่คนอื่นเขาโดน เขาไม่โอเคกับมันแล้ว”
ทว่าคำสวนกลับพี่กลางก็ทำเอาเธอเถียงไม่ออกเหมือนกัน
“มึงรู้ไหมว่าเด็ก ๆ มันโดนอะไรกันมาบ้าง ทุกวันนี้มันไม่อยากจะอยู่ในแผนกแล้ว”
มะปรางนั่งเงียบ ก็อย่างที่รู้กันว่าตั้งแต่ที่แยกออกมาทำอีกบริษัทเธอก็ไม่ค่อยได้คุยกับน้อง ๆ ส่วนเรื่องมันโดนเขาโขกสับยังไงเธอก็พอเห็นมาบ้าง แต่รายละเอียดลึกกว่านั้นเธอไม่รู้
แต่เหมือนว่าพี่กลางจะไปคุยกับน้อง ๆ มาเรียบร้อยหมดแล้วแฮะ
“แล้วมึงนะไอ้ปราง มึงน่ะเป็นผู้จัดการ มึงไม่ควรจะยอมมันเลยด้วยซ้ำ ทำไมมึงไม่ช่วยดูน้อง ๆ บ้าง”
“โห่พี่ ก็ตามออแกไนซ์ พวกมันไม่ใช่ลูกน้องหนู แล้วหนูจะไปทำอะไรได้”
เขาไม่เข้าใจหรอก ไปพูดให้ใครฟังก็ไม่มีใครนึกภาพออกว่าบรรยากาศออฟฟิศฝั่งนู้นมันย่ำแย่ขนาดไหน ต้องลองไปนั่งเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจ
คอนเฟิร์มโดยพี่จิ๋วที่ย้ายไปได้แค่ปีกว่าก็ใกล้จะประสาทแดกอยู่แล้วทุกวันนี้
“แต่มึงเป็นผู้จัดการไง”
พี่กลางขึ้นเสียงเล็กน้อยพร้อมยกนิ้วชี้หน้า
“มึงเป็นถึงผู้จัดการทำไมมึงปกป้องน้องไม่ได้ล่ะ ถึงปล่อยให้มันเป็นกันขนาดนี้”
มะปรางช็อตไปทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น…
มันทำให้เธอฉุกคิดว่าที่ผ่านมาเธอละเลยมันไปจริง ๆ หรือเปล่า
หรือเพราะว่าการที่เธอพยายามตัดรำคาญเพื่อให้ชีวิตในแต่ละวันสงบสุข มันเป็นการโยนบาดแผลไปให้น้อง ๆ แทนโดยไม่รู้ตัวกันแน่
“แล้ว… เด็ก ๆ มันพอจะมีใจให้เขาอยู่บ้างไหมอ่ะพี่”
เธอเอ่ยถามออกไปหลังจากเงียบคิดได้พักใหญ่ เพราะไม่รู้สิ บางทีเธอก็เห็นเด็ก ๆ มันคุยเล่นกับเขาได้
อย่างน้อยถ้ามันพอปรับกันได้ มันก็อาจจะมีหนทางอื่นนอกจากต้องมาวางแผนดัดหลังกันแบบนี้
ทว่า พี่กลางกลับส่ายหน้า
“ไม่เอา… พวกมันไม่เอาหัวหน้าคนนี้แล้ว”
และนั่นก็คือคำตอบสุดท้ายที่เธอไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้อีก
ในเมื่อเสียงข้างมากเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยืนกรานปกป้องเขาไว้ได้ไหม หรือเธอควรจะปล่อยมันไปตามผลการกระทำ
สุดท้ายเธอก็ถูกปล่อยออกมาจากห้องประชุมด้วยภาระหนักอึ้ง ที่ถูกฝากเอาไว้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง
ฝนเริ่มซาลงแล้ว มะปรางเดินออกมาจากห้องประชุมก็เห็นพวกเด็ก ๆ ทั้งจากฝั่งตัวเองและฝั่งพี่กลางนั่งเรียงกันหน้าสลอนด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น
พวกมันก็คงอยากเผือกนั่นแหละว่าหัวหน้าเข้าไปคุยอะไรกัน แต่อย่าเพิ่งให้พี่เล่าตอนนี้เลยน้อง แค่นี้หัวกูก็จะระเบิดอยู่แล้ว
“คุณจะให้ฉันแวะไปส่งไหมเนี่ย”
พี่จิ๋วที่ขับรถส่วนตัวมาเอ่ยปากถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าพี่กลางคว้ากระเป๋าเผ่นแน่บไปคนแรก
“คุณผ่านปากซอยบ้านฉันไหม…”
ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีเสียงโทรศัพท์จากกระเป๋าถือก็ดังขึ้น และเมื่อหยิบขึ้นมาดูแล้วเห็นชื่อคนที่โทรมา เธอก็รีบเงยหน้าขึ้นไปแก้คำกับอีกฝ่ายทันที
“คุณ ไม่ต้องแล้วแหละ”
“ไม่ไปใช่ไหม”
“อื้ม…”
“งั้นฉันไปก่อน”
“เดี๋ยวเดินออกไปด้วยกันนี่แหละ เด็ก ๆ เจอกันพรุ่งนี้”
มะปรางหันมาโบกมือลาเด็ก ๆ และเดินเลี่ยงออกมาทันที จนพวกมันที่ตั้งตารอฟังข่าวใหญ่พากันส่งเสียงงอแงไล่มาตามหลัง
ต้องหนีก่อนแหละ ไม่งั้นโดนพวกมันสอบสวนจนไม่ได้กลับบ้านแน่ ๆ
“ฮัลโหล”
และเมื่อก้าวพ้นออกจากออฟฟิศตรงไปยังล็อบบี้ มะปรางก็กดรับสายกันต์ที่สั่นเรียกมาสักพักแล้วทันที
(เสร็จยัง)
“เสร็จแล้ว”
เธอพูดตอบพร้อมกับโบกมือลาพี่จิ๋วที่ล่วงหน้าออกจากตึกไปก่อน
(เป็นไงบ้าง เขาเรียกมึงไปคุยอะไร)
แน่นอนว่ามะปรางเล่าให้กันต์ฟังก่อนหน้านี้แล้วว่าถูกพี่กลางเรียกคุย และเธอก็ถอนหายใจออกมาเป็นคำตอบทันที
“เรื่องมันยาวอ่ะ เดี๋ยวค่อยเล่าได้ไหม”
(แต่กูอยากรู้ตอนนี้อ่ะ… มาเล่าเลยไม่ได้เหรอ)
มะปรางหยุดยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว เธอแอบก้มหน้าแล้วหัวเราะแบบไม่มีเสียงคนเดียวก่อนจะถามขึ้น
“นี่พี่อยู่ไหนเนี่ย”
(หน้าโรงงานมึงไง อีกฝั่งนึงใช่ป่ะวะ)
ว่าแล้ว
จริง ๆ มะปรางเดาออกตั้งแต่ที่เห็นเบอร์พี่มันโทรมาแล้วว่ามันจะต้องเสนอหน้ามารับ เธอถึงได้ปฏิเสธพี่จิ๋วไป
“แสนรู้นักนะ”
(ก็ฝนมันตก มึงจะกลับบ้านยังไงล่ะ)
“บ้านอยู่แค่นี้เองไหม ไม่ได้กลับยากอะไรเลย”
(...)
“เออ ๆ เดี๋ยวออกไป อยู่หน้าประตูเลยใช่เปล่า”
แต่แล้วเธอก็แพ้ให้กับความเงียบเขาอีกจนได้
(ใช่… ออกมาเร็ว ๆ รปภ.จะกินหัวกูอยู่แล้ว)
“ไปแล้วเนี่ย”
หญิงสาวละออกจากเคาน์เตอร์แล้วเดินตรงไปยังประตูเลื่อนอัตโนมัติเพื่อออกมาด้านนอกทั้งที่ยังไม่วางสายจากเขา
(จะกลับบ้านเลยใช่เปล่า)
“ก็ใช่น่ะสิ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
(แล้ว… ไปบ้านไหนนะ)
สองเท้าเธอชะงักกึก ตาทั้งสองทอดมองไปยังรถเขาที่จอดรออยู่ที่หน้าประตูหลังป้อมรปภ. อีกนิดเดียวเธอจะเดินถึงเขาแล้ว
ดูเหมือนว่าคราวนี้เธอจะเลี่ยงตอบคำถามนี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ
“อืม ไปบ้านพี่นั่นแหละ”
พูดจบเธอก็ก้าวเท้าเดินต่อ
“แค่นี้นะ… กำลังไปแล้ว”
#บันทึกรักชีเิ์ฟ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??