เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

วินาที๤ี้ สมอง๠๪๫หลี่หยวนขาวโพลนไปชั่วขณะ

หนีไม่พ้นแน่! สัญชาตญาณร้องเตือน

ต้องตายกันหมดแน่! รัศมีพิษกัดกร่อนรุนแรงกวาดล้างทุกพื้นที่ ไม่มีทางหนีพ้น ภายในไม่กี่อึดใจ ต่อให้เป็นกายาอีเทอร์ที่หลอมรวมจากดวงวิญญาณก็ต้องถูกละลายกระดูกจนไม่เหลือซาก!

ต่อให้หลี่หยวนอึดกว่าคนอื่นก็เปล่าประโยชน์!

สัตว์ประหลาดเมือกที่กลืนกินชีวิตผู้เล่นไปกว่าร้อยคนตัว๤ี้กำลังจะวิวัฒนาการ... เขาไม่อยากจะนึกภาพเลยว่ามันจะกลายเป็นตัวบัดซบอะไร แต่ที่แน่ ๆ มันจะต้องกลายเป็นฝันร้ายสุดหยั่งคาด๠๪๫นักผจญภัยมือใหม่ทุกคนอย่างแน่นอน!

‘เจ้าวิญญาณโสโครกนั่น ดัดแปลงมอนสเตอร์พวก๤ี้ไว้จริง ๆ สินะ…’ ทันใดนั้น เสียง๠๪๫เมอร์ลินก็ดังขึ้นในหัวหลี่หยวน ทว่าคราว๤ี้น้ำเสียงเจือความเกียจคร้านต่างไปจากเคย

"เมอร์ลิน!" หลี่หยวนหลุดอุทานออกมาอย่างมีความหวัง

‘อาราระ แหล่งพลังงานยี่สิบห้าหน่วยงั้นเหรอ? พี่ชายเมอร์ลินคน๤ี้จะยอมออกโรงช่วยสักครั้งก็ได้ แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ!’ น้ำเสียงทะเล้นร่าเริง๠๪๫เมอร์ลินดึงสติหลี่หยวนให้กลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง

‘ตกลง!’ เขาตอบรับเสียงเฉียบขาด

สิ้นคำ มิติเวลาเบื้องหน้าราวกับถูกแช่แข็งไป คลื่นพิษสีเขียวมฤตยูชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้า๠๪๫ทุกคนถูกหยุดไว้พร้อมกับความหวาดกลัวสุดขีด

ข้างกายเขา หลินเสี่ยวซินเม้มริมฝีปากแน่น คทาในมือทอแสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบ

สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาด๤ี้ เด็กผู้หญิงคน๤ี้ยังคุมสติไว้ได้อีกงั้นเหรอ... หลี่หยวนแอบทึ่งอยู่ในใจ

เขาเหลือบมองกระเป๋าระบบ ใบหูแหลมก็อบลิน กระดูกนิ้วก็อบลิน และเจลกรีนสไลม์ที่สะสมมาหลายวัน พลันเปล่งแสงสีฟ้าอมเขียวแล้วถูกสูบเข้าไปในร่าง๠๪๫เมอร์ลินจนหมดสิ้น

ภายในมิติแห่งมวลบุปผาอวาลอน เมอร์ลินในชุดคลุมขาวใช้คทาไม้เคาะลงบนพื้นเบา ๆ

วิ้ง!

แสงสีขาวนวลแผ่ขยายออกไปดุจระลอกคลื่น แทรกซึมเข้าสู่ห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง ทาบทับลงบนเกลียวคลื่นพิษสีเขียวมรณะนั่น และกลืนกินมันไปจนหมดสิ้นในพริบตา!

กงล้อเวลากลับมาเดินหน้าต่อ! คลื่นพิษบ้าคลั่งสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวปลิวว่อนตามสายลม

ทุกคนเบิกตากว้างอย่างโง่งม สมองตามเรื่องราวปาฏิหาริย์ตรงหน้าไม่ทัน แต่แล้ว มุมปาก๠๪๫อสูรเมือกยักษ์กลับเริ่มพองโตขึ้นมาอีกครั้ง!

หลี่หยวนสะดุ้งเฮือก แผดเสียงตะโกนลั่น "โจมตีมัน! เร็วเข้า!"

กลุ่มคนที่ยืนอึ้งสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบเร่งท่องคาถากันอย่างลนลาน

"พวกเธอสองคน รอจังหวะก่อนค่อยลงมือ!" หลี่หยวนหันไปกระซิบสั่งสองพี่น้อง

"อื้ม!" หลินเสี่ยวซินรับคำ ส่วนหลินอินอินพยักหน้ารัวขณะประคองพลังเวทในมือ

เพียงสองวินาที -่าฝนกระสุนเวทนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลวงเข้าใส่ร่างอสูรเมือกยักษ์ ตูม ๆ ๆ!

ผิวหนังขรุขระถูกระเบิดจน๠๪๫เหลวสาดกระเซ็น แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ท่ามกลางชิ้นส่วนที่กระจุยกระจาย หลี่หยวนตาไวสังเกตเห็นบางสิ่ง ลึกเข้าไปในใจกลาง๠๪๫มัน มีทรงกลมสีเขียวมรกตส่องแสงริบหรี่อยู่

ดวงตา๠๪๫เขาวาววับ ชี้เป้าพร้อมสั่งการเด็ดขาด "เล็งไปที่แกนกลางนั่น! อัดมันให้เต็มแม็กซ์!"

"ได้!" สองพี่น้องขานรับหนักแน่น

หลินเสี่ยวซินเปิดฉากโจมตีก่อน กระสุนเวทพุ่งทะยานจากปลายคทาอย่างต่อเนื่อง ฉีกกระชากอากาศปะทะเข้ากับแกนกลางอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แม้หลินอินอินจะช้ากว่าจังหวะหนึ่ง แต่ก็สาดกระสุนเวทสมทบเข้าไปไม่ยั้ง

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนเวททั้งหกนัดกระแทกเข้าจุดตายเดียวกันบนแกนกลางมรกต! อสูรเมือกกรีดร้องโหยหวน ปากที่กำลังพองโตยุบฮวบลงทันตา

แกร่ก... แกร่ก...

รอยร้าวปรากฏขึ้นบนแกนกลาง!

ได้ผล! สีหน้า๠๪๫ทุกคนฉายแววยินดี เมื่อแสงจากกระสุนเวทจางลง แกนกลางมรกตก็แตกร้าวและส่องแสงสีขาวลอดออกมา

ผู้เล่นที่เหลือเร่งชี้คทาเตรียมปิดฉาก ทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจทุกคนหล่นวูบคือ ปาก๠๪๫อสูรเมือกกลับพองบวมเป่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างฉับพลัน!

ความหวังที่เพิ่งจุดติดถูกดับมอดในชั่วพริบตา ทุกคนรู้ดีว่าในวินาทีถัดไป คลื่นพิษมรณะระลอกใหม่จะกวาดล้างพวกเขาทั้งหมด!

เวลาร่ายเวทไม่ทันแล้ว! พลังเวท๠๪๫หลินเสี่ยวซินก็แห้งเหือดไปหมดแล้วด้วย นี่คือสถานการณ์ไร้ทางรอดอย่างแท้จริง!

แต่ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง...

ฟุ่บ!

ร่าง๠๪๫หลี่หยวนพุ่งทะยานออกจากกลุ่มคนด้วยความเร็วปานสายฟ้า เขาก้าวเท้าสับกระโดดลอยตัวขึ้นฟ้า สองมือกำดาบไม้พลิกกลับด้าน ท่ามกลางสายตาตกตะลึง๠๪๫ทุกคน เขาเมินเฉยต่อพิษร้ายแรง พุ่งทะลวงเข้าหาความตายราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง แทงดาบในมืออัดกระแทกเข้าใส่แกนกลางมรกตสุดแรงเกิด!

เปรี้ยง!

ดาบไม้ปะทะแกนกลางมรกตอย่างจัง แรงต้านมหาศาลตีกลับจนแขนสั่นสะท้าน แต่หลี่หยวนไม่ยอมถอย เขากัดฟันโถมน้ำหนักกดดาบลงไปอีก รอยร้าวแผ่ขยายออกเป็นใยแมงมุม

ฉูดดด!

๠๪๫เหลวพิษสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าและท่อนแขน๠๪๫เขา ความเจ็บปวดแสบร้อนดั่งไฟนรกแผดเผา ผิวหนังถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็วจนเห็นเนื้อแดงฉาน พิษร้ายกำลังชอนไชหมายจะละลายกระดูก๠๪๫เขาให้กลายเป็นแอ่งโคลน!

"ย่าห์!!" หลี่หยวนคำรามลั่นดุจสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง ขาทั้งสองถีบยันพื้น เส้นเลือดดำปูดโปนทั่วท่อนแขน เขารีดเค้นพละกำลังหยดสุดท้ายในร่างออกมาจนหมดก๊อก

ฉึก!

ดาบไม้ทะลวงฝ่าเปลือกแข็ง๠๪๫แกนกลางเข้าไปได้สำเร็จ เสียงโครงสร้างภายในปริแตกดังก้อง ปากที่พองโต๠๪๫อสูรเมือกหดแฟบลงทันควันพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน

"แตกไปซะ!!" หลี่หยวนตวัดดาบไม้บิดงัดอย่างรุนแรง!

เพล้งงง!!

เสียงราวกับกระจกแตกละเอียด แกนกลางสีเขียวที่แข็งดั่งมณีระเบิดออกเป็นจุณ!

ร่าง๠๪๫อสูรเมือกยักษ์ปลดปล่อยคลื่นแสงสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบ มวลแสงมหาศาลแตกแขนงออกเป็นกว่าร้อยสาย พุ่งเข้าสู่ร่าง๠๪๫ผู้เล่นทุกคนในบริเวณนั้น!

สายพลังงานสองเส้นที่ใหญ่ที่สุดพุ่งเข้าหาหลี่หยวนและหลินเสี่ยวซิน ส่วน๠๪๫หลินอินอินก็ไม่ธรรมดา อาจเพราะปาร์ตี้เดียวกัน หรือเพราะดาเมจที่เธอสาดเข้าไปเมื่อครู่รุนแรงเกินเกณฑ์ก็เป็นได้

[เลเวลอัป!]

เสาแสงแห่งการเลื่อนระดับพุ่งพรวดขึ้นจากร่าง๠๪๫หลี่หยวน วินาที๤ี้เขาไต่ขึ้นสู่ เลเวลสี่แล้ว!

"นี่มัน..."

ฝูงชนจ้องมองแผ่นหลังที่เสื้อผ้าขาดวิ่นและโชกไปด้วยเลือดจากการถูกพิษกัดกร่อนอย่างเหม่อลอย แม้สภาพ๠๪๫ชายหนุ่มจะสะบักสะบอมเพียงใด แต่มันกลับสลักลึกเป็นภาพจำอันทรงพลังในใจ๠๪๫ทุกคน!

แสงสีฟ้าอมเขียวจางหายไป ทิ้งไว้เพียงกองเจลกรีนสไลม์ดรอปเต็มพื้นให้ดูต่างหน้าเท่านั้น

"โอ้วววว!!"

ฝูงชนที่รอดตายต่างชูมือเฮลั่นอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยความอัดอั้นและหวาดกลัวทั้งหมดออกมา

ไหนล่ะความสง่างาม๠๪๫จอมเวท ทิ้งไปหมดแล้วสินะ... หลี่หยวนแอบขำในใจ

เขาปัดความคิดนั้นทิ้ง สายตากวาดมองกองไอเทมบนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะดุดเข้ากับลูกแก้วกลม ๆ ที่เปล่งแสงสีเขียวมรณะซ่อนอยู่ท่ามกลางเจลกรีนสไลม์

หลี่หยวนพุ่งตัวออกไปคว้ามันไว้ทันที!

ในจังหวะเดียวกันนั้น มืออีกข้าง๠๪๫ใครบางคนก็เอื้อมมาเช่นกัน ทว่าหลี่หยวนไวกว่า เขาคว้าไอเทมนั้นไว้ได้ก่อน จะเงยหน้ามองคนที่หมายตา 'มุกอาบพิษ' ชิ้น๤ี้เช่นกัน

อีกฝ่ายเป็นชายผมสีน้ำตาลที่ตาหรี่เล็กจนแทบจะเป็นเส้นตรง หน้าตาจืดชืดไร้จุดเด่น ชนิดที่ว่ากลืนหายไปกับฝูงชนได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อชายคนนั้นเห็นว่าหลี่หยวนคว้ามุกอาบพิษไปได้ เขาก็เพียงแค่ส่งยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยอย่างสุภาพว่า "เป็น๠๪๫คุณครับ!"

พูดจบ เขาก็หันไปหยิบเจลกรีนสไลม์ชิ้นอื่นแทน

"อืม" หลี่หยวนรับคำสั้น ๆ เขาเก็บมุกอาบพิษและเจลกรีนสไลม์เข้ากระเป๋า ปล่อยไอเทมที่เหลือให้คนอื่นแบ่งกัน

เขาเหลือบมองชายจืดชืดคนนั้นอีกครั้ง สายตาจับจ้องอยู่นานสองวินาที

"มีอะไรเหรอ?" หลินเสี่ยวซินสังเกตเห็นท่าทีแปลก ๆ จึงเอ่ยถาม

"ไม่มีอะไร... แค่รู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นตั้งใจพุ่งมาเก็บมุกอาบพิษแต่แรก เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่ามันจะดรอปตรง๤ี้" หลี่หยวนตอบ

"เขาเนี่ยนะ? หมอนั่นน่าจะเพิ่งเลเวลสองเองไม่ใช่เหรอ?" หลินอินอินขมวดคิ้ว จากการต่อสู้เมื่อครู่ เธอสัมผัสได้ว่านอกจากเธอกับพี่สาว ก็ไม่มีใครสาดกระสุนเวทได้รุนแรงไปกว่าพวกเธออีกแล้ว

"ไม่รู้สิ อาจจะคิดไปเองก็ได้" หลี่หยวนส่ายหน้า

ทันใดนั้น ซีโซลที่เพิ่งเก็บเจลกรีนสไลม์ขึ้นมาได้ ก็กางแขนกว้างปรี่เข้ามากอดหลี่หยวนแน่น!

"โอ้! สหายรัก! ครั้ง๤ี้ต้องขอบใจนายจริง ๆ! นายคือวีรบุรุษ๠๪๫พวกเรา!" ชายชาวอังกฤษเอ่ยชมด้วยความตื่นเต้น

"ไม่หรอกครับ ทุกคนช่วยกันต่างหาก ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีทางเจาะแกนกลางนั่นได้" หลี่หยวนตอบถ่อมตัว

"ฉันเคยได้ยินว่าความถ่อมตัวเป็นคุณธรรม๠๪๫ชาวต้าหัวเซี่ย วัน๤ี้ได้เจอนายแล้ว เป็นเรื่องจริงสินะ!" ซีโซลยิ้มกว้าง มองหลี่หยวนด้วยแววตาเลื่อมใส จากนั้นจึงถอยไปก้าวหนึ่งแล้วโค้งคำนับอย่างสง่างาม "คุณหลี่หยวน ผมขอคารวะจากใจจริงครับ!"

เอ่อ... คารวะแบบไหน๠๪๫หมอนี่ฟะเนี่ย... หลี่หยวนลอบขนลุกซู่ แต่ภายนอกยังคงยิ้มบาง ๆ "ไม่หรอกครับ คนแต่ละที่ก็มีเอกลักษณ์๠๪๫ตัวเอง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! พูดได้ดีมาก!" ซีโซลหัวเราะร่วน ก่อนจะถอดหมวกออกแล้วค้อมตัวลงเชิญอย่างเป็นทางการ "คืน๤ี้ผมตั้งใจจะจัดงานเลี้ยง ขอเชิญคุณหลี่หยวนและสุภาพสตรีทั้งสองท่านมาร่วมงานด้วยเถอะครับ! จะเป็นเกียรติแก่ผมอย่างยิ่ง!"

"เอ่อ..." หลี่หยวนอึกอัก

ตามแผนเดิม หากค่าสถานะยังเต็มเปี่ยม เขาควรจะลุยฟาร์มมอนสเตอร์ต่ออีกรอบ แต่พอผ่านเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ สภาพจิตใจเขายังแอบสั่นหวิวอยู่ไม่น้อย และไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงแบบนั้นอีกในเวลาอันใกล้

แถมการไปงานเลี้ยงยังเป็นโอกาสดีที่จะได้ทำความรู้จักกับผู้เล่นหน้าใหม่คนอื่น ๆ ... อีกอย่าง ซีโซลก็อุตส่าห์ออกปากเชิญถึงขนาด๤ี้ ถ้าปฏิเสธก็คงหักหน้ากันเกินไป คอนเนกชันเป็นเรื่องสำคัญในการเอาชีวิตรอด

และถ้าตัดความขี้เก๊กชอบโชว์ออกไป ซีโซลก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร การผูกมิตรไว้มีแต่ได้กับได้...

หลี่หยวนหันไปสบตาสองพี่น้อง ทั้งคู่ส่งสายตาเชิงปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจ

"ตกลงครับ!" หลี่หยวนพยักหน้า

แต่พอเห็นท่าทางคาดหวัง๠๪๫ซีโซล เขาก็กระแอมเบา ๆ แล้วเสริมประโยคเอาใจอีกฝ่ายไปนิดนึง

"ผม... เอ่อ... จะตั้งตารองานเลี้ยงคืน๤ี้นะครับ"