เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

"หมอบลง!" หลี่หยวนตวาดลั่น ไม่รอช้าเขาคว้าคอเสื้อหลินเสี่ยวซินและหลินอินอินกดลงกระแทกพื้นทันที

ซากาโมโตะ ทาโร่ พุ่งหลาวใช้ร่างเนื้อหนาของตัวเองโอบกำบังมาชิมะ คานะ ไว้มิดชิด คิตาฮาระ ทาคุมะ และซากาโมโตะ มิยูกิ ทิ้งตัวหมอบราบกับพื้นอย่างรู้จังหวะ

เพล้ง!

ตะเกียงแก้วแตกกระจาย และในวินาทีต่อมา...

ตูมมม!!

เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น คลื่นความร้อนระเบิดกวาดล้างก๊าซไวไฟในถ้ำมืดให้กลายเป็นทะเลเพลิงสีชาดในชั่วพริบตา!

ซ่าาา!

แสงเพลิงสว่างวาบกวาดผ่าน ตามด้วยเศษหินและซากมดดำไหม้เกรียมร่วงกราวลงมาราวกับ-่าฝน

หลี่หยวนตะเกียกตะกายลุกขึ้น ถ้ำทั้งถ้ำบัดนี้กลายสภาพเป็นเตาหลอมนรก เปลวเพลิงแลบเลียกลืนกินทุกทิศทาง ควันดำโขมงพวยพุ่ง คลื่นมดดำที่เคยดาหน้าเข้ามาถูกแรงระเบิดฉีกกระชากจนแหลกเหลว เหลือเพียงเศษซากส่งกลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึก

"จังหวะนี้แหละ วิ่ง!" หลี่หยวนคำรามสั่งการ กระชากแขนสองพี่น้องสกุลหลินให้ลุกขึ้น แล้วพุ่งทะยานกลับเข้าสู่ดงเนินดินที่เพิ่งระเบิดไป

สภาพของหลินเสี่ยวซินและหลินอินอินดูไม่จืด ใบหน้าขาวนวลและเรือนผมเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าดำขะมุกขะมอม ซึ่งหลี่หยวนเองก็เดาได้ว่าสภาพเขาคงอเนจอนาถไม่ต่างกัน

ซากาโมโตะ ทาโร่ และคนอื่น ๆ สับเท้าวิ่งตามมาติด ๆ กองทัพมดดำด้านหน้าถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน เหลือเพียงกองเพลิงลุกไหม้ขวางทาง

แต่ทว่า...

ตูมมม!

เสาเพลิงมรณะปะทุขึ้นอีกระลอก!

รูก๊าซใต้ดินบัดนี้กลายเป็นช่องพ่นไฟ เสาเพลิงพุ่งทะยานขึ้นฟ้า หลี่หยวนเบี่ยงตัวหลบฉิวเฉียดแต่ไม่พ้น เปลวไฟสะบัดเลียใบหน้าจนดำเป็นตอตะโก

"ระวังด้วย! แค่ก ๆ!" เขาสำลักควันฉุนกึก พลังกายลดฮวบ เกราะโซ่ที่สวมอยู่เริ่มดูดซับความร้อนจนลวกผิวหนัง

พวกเขาจะวิ่งตะลุยบ้าบิ่นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว ทำได้เพียงสืบเท้าหลบหลีกดงเสาเพลิงอย่างระมัดระวังจนฝ่าออกมาได้สำเร็จ ไม่มีใครกล้าหยุดพัก ใครจะรู้ว่าฝูงมดนรกพวกนี้หมดแล้วหรือยัง?

ไม่นานนัก พวกเขาก็วิ่งทะลุมาถึงทางแยก เสียงสวบสาบดังแว่วมาจากความมืด

หลี่หยวนหน้าตึงเครียด โบกมือสุดแขน "ทางนี้!"

ภายใต้แสงริบหรี่ของตะเกียง ทัพมดดำไต่ยั้วเยี้ยตามผนังถ้ำราวกับกองทหารที่มีระเบียบวินัย โชคดีที่ระเบิดเพลิงเมื่อครู่ซื้อเวลาให้พวกเขาวิ่งสวนทางออกมาได้ทัน ต่อให้คนคุมมดจะมีพลังวิเศษก็หยุดพวกเขาไม่ได้แล้ว!

หลี่หยวนพาทุกคนทะลวงผ่านทางแยกจนเจอเส้นทางเดิมที่ใช้เข้ามา ทางรอดอยู่แค่เอื้อม!

“แฮ่ก... แฮ่ก…” แม้จะหอบจนตัวโยน แต่หลี่หยวนไม่ยอมปล่อยให้ใครหยุดพัก "วิ่งต่อ!"

ฟึ่บ ฟึ่บ...

ทันใดนั้น เสียงไต่ยั้วเยี้ยที่ชวนให้หนังหัวชาหนึบก็ดังทะลุขึ้นมาจากเบื้องหน้า คลื่นสีดำทมิฬทะลักล้นออกมาจากซอกหินและพื้นดิน หลอมรวมกันกลายเป็นกำแพงมดปิดทางมิด!

"ที่นี่ยังมีอีกเหรอ?!" ซากาโมโตะ มิยูกิ ร้องเสียงหลง

"ทั้งที่... จะรอดอยู่แล้วแท้ ๆ ..." มาชิมะ คานะ สะอื้นไห้ น้ำตาผสมฝุ่นโคลนเปรอะเปื้อนใบหน้า

"พี่หลี่หยวน..." หลินอินอินกัดปากแน่นจนห้อเลือด หลินเสี่ยวซินหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทิ้มด้วยความสิ้นหวัง

"เอาไงดี?!" ซากาโมโตะ ทาโร่ หันขวับมามองหัวหน้ากลุ่ม

"ฝ่าออกไป!" หลี่หยวนกัดฟันกรอด กระชากร่างหลินอินอินขึ้นหลังแล้วพุ่งนำทะลวงวงล้อม ปากถ้ำอยู่แค่นี้ เขาต้องรอดไปให้ได้!

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป เสียงกระดองแตกดังระงมราวกับจุดประทัด ของเหลวสีเหลืองเขียวทะลักเปื้อนรองเท้า

แต่มดดำที่รอดตายต่างพากันไต่สวนขึ้นมาตามท่อนขา เขี้ยวอันคมกริบสับฉับลงบนเนื้อ ฝังลึกทะลุผิวหนังอย่างโหดเหี้ยม!

"อึก!" หลี่หยวนสบถในคอ มดยักษ์พวกนี้กัดทีเดียวไม่ถึงตาย แต่ความเจ็บปวดนั้นของจริง!

ไม่ไกลกัน มดดำหลายตัวไต่เกาะข้อเท้าหลินเสี่ยวซินและฝังเขี้ยวลงไปสุดแรง

"โอ๊ย!" เธอเผลอกรีดร้องออกมา หัวใจหลี่หยวนกระตุกวูบ

ด้านหลัง ซากาโมโตะ มิยูกิ กรีดร้องไม่หยุด ซากาโมโตะ ทาโร่ และคิตาฮาระ ทาคุมะ ที่วิ่งช้ากว่ากำลังถูกฝูงมดสูบกลืน ขาทั้งสองข้างถูกเกาะติดจนดำทะมึนราวกับสวมเกราะเหล็ก น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นรั้งความเร็วของพวกเขาให้ช้าลงเรื่อย ๆ

แสงตะเกียงส่องกระทบมหาสมุทรสีดำสนิทที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง

บ้าเอ๊ย ขืนเป็นแบบนี้ตายหมู่แน่! หลี่หยวนสมองแล่นจี๋ หากปล่อยให้พวกมันรุมเกาะจนความเร็วตก ในที่สุดทุกคนก็จะถูกฝูงมดกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

ทำยังไงดี?! ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกโพลง นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาตวัดมือเรียกซาลาเปาออกมาจากช่องเก็บของ แล้วขว้างออกไปด้านข้างสุดแรงเกิด!

กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารดึงดูดสัญชาตญาณสัตว์ร้ายทันที กองทัพมดดำที่ดุร้ายเกิดความโกลาหล พวกที่กำลังไต่ผนังและมุดดินต่างเปลี่ยนทิศทาง แม้แต่มดที่เกาะอยู่บนตัวก็ยังยอมผละออก พุ่งตัวไปตะครุบซาลาเปาอย่างบ้าคลั่ง!

ได้ผล! เมื่อเห็นแผนนี้สัมฤทธิ์ผล ซากาโมโตะ ทาโร่ และคิตาฮาระ ทาคุมะ รีบล้วงซาลาเปาขว้างออกไปไม่ยั้ง หลินอินอินและมาชิมะ คานะ บนหลังก็รวบรวมสติ สาดซาลาเปาออกไปด้านข้างราวกับระบายความแค้น!

คลื่นมดดำแตกฮือ พากันกรูไปแย่งอาหาร ปิดช่องว่างให้พวกเขาเร่งฝีเท้าทะลวงวงล้อมออกมาได้!

ไม่กี่วินาทีต่อมา ฝูงมดได้รับคำสั่งใหม่ให้หันกลับมาล่าเหยื่อ แต่สายไปเสียแล้ว พวกหลี่หยวนกระโจนทะลุผ่านปากถ้ำออกมาได้สำเร็จราวกับติดปีกบิน!

“ฟู่…” หลี่หยวนพ่นลมหายใจยาว วางหลินอินอินลง เขาสบตากับหลินเสี่ยวซิน แววตาของทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความปีติที่รอดพ้นความตายมาได้

เสียงสวบสาบยังคงดังแว่วมาจากความมืดมิดในถ้ำ แต่ตอนนี้มันหมดสิทธิ์คุกคามพวกเขาแล้ว

เมื่อเงยหน้าขึ้น ทางช้างเผือกและดวงจันทร์กลมโตทอแสงสว่างไสวอยู่บนฟากฟ้า พื้นที่เบื้องหน้าเปิดโล่งกว้างใหญ่ ต่อให้ฝูงมดทะลักออกมามากกว่าเดิมสิบเท่า ก็ไม่มีทางปิดล้อมพวกเขาได้อีก

แต่ในโลกมรณะนี้ความชะล่าใจคือหายนะ หลังจากหอบหายใจกอบโกยออกซิเจนเข้าปอด หลี่หยวนก็ยืดตัวขึ้น "ไปเถอะ กลับกันก่อน!"

"อืม!" ซากาโมโตะ ทาโร่ และพรรคพวกขานรับ แล้วสืบเท้าตามจ่าฝูงไปทันที

ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงคำรามแหบพร่าดุดันก็ดังประกบหลัง!

กี๊ซซซ!

หัวใจหลี่หยวนกระตุกวูบ จิตสังหารเย็นเยียบพุ่งทะยานมาจากด้านหลัง สัญชาตญาณสั่งให้เขาตวัดตัวหวดดาบสวนกลับไปสุดแรงเกิด!

ฉัวะ!!

คมดาบเหล็กกล้าฟาดฟันทะลวงร่างสีเขียวที่ลอยตัวลอบโจมตี ฉีกกระชากผิวหนังและเนื้อจนเลือดสด ๆ สาดกระเซ็น!

ปัง!

ร่างอัปลักษณ์นั้นร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ซากาโมโตะ มิยูกิปฏิกิริยาไวเหนือมนุษย์ ร่างของเธอวูบไหวกลายเป็นภาพติดตา ปรากฏตัวคร่อมร่างสีเขียวที่กำลังนอนดิ้นพล่านไส้ทะลัก มีดสั้นในมือทั้งสองข้างชูขึ้นสูง ก่อนจะปักทะลวงขั้วหัวใจอย่างโหดเหี้ยม!

ฉึก!!

ร่างอัปลักษณ์กระตุกเฮือก ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอก่อนจะทิ้งตัวแน่นิ่ง ดับดิ้นไปในทันที

แสงสีเขียวลอยฟุ้งออกจากซากศพ แตกแขนงออกเป็นเจ็ดสายพุ่งเข้าสู่ร่างของทุกคนเพื่อแบ่งปันค่าประสบการณ์

ไอเทมชิ้นเดียวที่ดรอปคือ กระดูกนิ้วก็อบลิน ซากาโมโตะ มิยูกิ ก้มเก็บมันขึ้นมาก่อนจะหยัดกายยืน

สายลมราตรีพัดเรือนผมสีดำขลับปลิวไสว แสงจันทร์อาบไล้สรีระในชุดรัดรูปสีเข้ม ทำให้หลี่หยวนอดนึกถึงนินจาสาวในมังงะไม่ได้

แต่ความเพ้อเจ้อถูกปัดเป่าทิ้งไปในเสี้ยววิ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ความผิดปกติแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย... ทำไมที่นี่ถึงมีก็อบลิน?

จุดที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ห่างไกลจากเขตแดนของพวกมันมาก ถือว่าอยู่นอกระยะหากินโดยสิ้นเชิง นอกเสียจากว่า... บนยอดเขานี้จะมีหมู่บ้านของพวกมันตั้งอยู่!

"กี้ซซซ! กี๊ซซซ!"

ทันใดนั้น เสียงร้องระงมแสบแก้วหูก็ดังแหวกความเงียบ ทุกคนชักอาวุธเข้าสู่สถานะเตรียมรบทันที

แม้จะสะบักสะบอม แต่ปาร์ตี้เจ็ดคนหากต้องรับมือกับหมู่บ้านก็อบลินสักแห่งก็ยังพอไหว

ทว่าขณะที่พวกเขาย่อตัวเตรียมปะทะ ร่างเงานับไม่ถ้วนกลับกระโจนพรวดออกมาจากพุ่มหญ้ารอบทิศทาง เมื่อหันขวับไปมอง ภายใต้แสงจันทร์สลัว ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยนับพันคู่กำลังจ้องเขม็งมาที่พวกเขา!

วินาทีนั้น หลี่หยวนและพรรคพวกหน้าถอดสี สันหลังเย็นวาบถึงขีดสุด เพราะสิ่งที่รายล้อมพวกเขาอยู่ไม่ใช่ก็อบลินแค่หยิบมือ... แต่เป็นกองทัพเงาสีดำมืดมิดที่แผ่ขยายสุดลูกหูลูกตาราวกับคลื่นมหาสมุทร... ปิดตายทุกเส้นทางหนีของพวกเขาไว้หมดแล้ว!