เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

ฟุ่บ...

ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงเสียดสีแผ่วเบาดังแว่วมาจากใต้ผืนดินอีกครั้ง

หลี่หยวนที่ประสาทสัมผัสกำลังตื่นตัวถึงขีดสุดรีบเงี่ยหูฟัง เสียงนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามสันหลัง เขาแผดเสียงลั่น "ระวัง! พวกมดดำมาแล้ว!"

"เอ๊ะ? ที่ไหนครับ? มดดำอยู่ไหน?" อู๋อวิ๋นที่เคยฟังเรื่องเล่าการเผชิญหน้าใต้ดินของหลี่หยวนกลับมีท่าทีตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายวาววับ

เพื่อน... นายไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าสถานการณ์ตอนนี้มันวิกฤตแค่ไหน? หลี่หยวนกระตุกมุมปาก

สัญชาตญาณแรกของเขาคือการหันหลังปีนกลับขึ้นหน้าผา แต่กลุ่มของหลินเสี่ยวซินเกือบจะถึงพื้นแล้ว ส่วนพวกหลินอินอินก็ร่วงลงมาได้ครึ่งทาง ไม่มีใครถอยกลับได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น บนหน้าผาชันระดับนี้ ความเร็วในการไต่ของมดดำย่อมเหนือกว่าพวกเขาทุกคนอย่างแน่นอน!

"บัดซบเอ๊ย!" หลี่หยวนสบถเสียงกร้าว

พริบตานั้น มดดำยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน! มันอ้ากรามแหลมคมขนาดมหึมา หมายจะขย้ำหลี่หยวนให้จมเขี้ยวในคำเดียว

ฉัวะ!

หลี่หยวนตวัดดาบสวนกลับในเสี้ยววินาที ฟาดร่างมันขาดสะบั้นเป็นสองท่อน!

กรามส่วนหน้าของมดดำยังคงกระตุกงับอากาศไปมา ห่างจากปลายเท้าของเขาเพียงแค่ปลายนิ้ว

"นี่น่ะเหรอมดดำที่คุณพูดถึง? ดูอ่อนแอจังเลยนะครับ!" อู๋อวิ๋นย่อตัวลงมองซากแมลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สิ้นคำพูดนั้นเอง... มดดำนับไม่ถ้วนก็ระเบิดขึ้นมาจากผืนดิน!

ราวกับกองทัพมรณะที่จัดทัพมารอ คลื่นมดดำทะลักเข้าโถมใส่หลี่หยวนและพวกพ้องอย่างบ้าคลั่ง!

"เชี่ย!" อู๋อวิ๋นช็อกจนหน้าถอดสี

หลี่หยวนเองก็ขนลุกซู่ ถ้าต้องมัวฟันทีละตัวแบบนี้ กว่าจะหมดต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน?

ไม่สิ... เขาไม่มีเวลาขนาดนั้น! แค่ฟันพลาดเพียงดาบเดียว ฝูงมดพวกนี้ก็จะไต่ทับร่าง และฝังเขาไว้ใต้คลื่นแมลงนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด

"ไฟ! มีใครมีไฟบ้างไหม!" หลี่หยวนแผดเสียงสุดปอด

สถานการณ์บนเชือกตอนนี้ หลินอินอินและคนอื่น ๆ ยังเหลือระยะทางอีกหนึ่งในสาม ขณะที่มาชิมะ คานะ เพิ่งปีนลงมาได้แค่ครึ่งทาง ทำให้โซลอนไม่สามารถกระโดดลงมาสนับสนุนได้ทันที

เมื่อเห็นความผิดปกติเบื้องล่าง โซลอนร้อนรนจนนั่งไม่ติด เขาไม่นึกเลยว่าเป้าหมายคราวนี้จะเจ้าเล่ห์ถึงขั้นฉวยจังหวะซุ่มโจมตีตอนที่พวกเขากำลังเปราะบางที่สุด

แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้... หากเมื่อครู่เขาไม่มัวโชว์พละกำลัง การไต่เชือกลงมาย่อมช้ากว่านี้ และกลุ่มแรกที่ลงมาคงไม่ต้องตกอยู่ในอันตรายสาหัสแบบนี้

ในแง่หนึ่ง กลายเป็นว่ากลยุทธ์การโชว์เหนือของเขาเมื่อกี้ กลับส่งผลดีอย่างไม่คาดคิด

พอเห็นการโจมตีกะทันหัน เหล่าหญิงสาวบนเชือกต่างตัวสั่นเทาด้วยความหวาดผวา มีเพียงอู๋จื่อที่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้

ซากาโมโตะ มิยูกิ ยังพอประคองสติไหว แต่หลินอินอินกับมาชิมะ คานะ สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือดจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

"อินอิน คานะ! รีบลงมาเร็วเข้า! ขืนชักช้าพี่โซลอนจะลงมาช่วยพวกเราไม่ได้นะ!" หลินเสี่ยวซินเห็นดังนั้นจึงตะโกนเร่ง

เมื่อได้ยินเสียงพี่สาว หลินอินอินกัดริมฝีปากแน่น เค้นความกล้าหาญเฮือกสุดท้าย รูดตัวไต่เชือกลงมาอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะทันอู๋จื่อที่กำลังเร่งลงมาคุ้มกัน

ทว่ามาชิมะ คานะ กลับยังคงแข็งทื่อด้วยความกลัว เธอสะอื้นไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม

เห็นดังนั้น ซากาโมโตะ ทาโร่ จึงเอ่ยคำว่า "ขอโทษครับ" กับพวกหลี่หยวน ก่อนจะพุ่งตัวไปด้านล่างจุดที่คานะห้อยอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นและตะโกนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"คานะจัง! ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว!"

ประโยคเรียบง่าย แต่กลับจุดประกายความกล้าอันมหาศาลขึ้นในใจของเด็กสาวอย่างประหลาด เธอก้มมองซากาโมโตะ ทาโร่ ที่กำลังส่งสายตาอ่อนโยนมาให้ ก่อนจะตะโกนตอบรับเสียงดัง "อื้อ!"

จากนั้นเธอก็เริ่มขยับตัว ไต่ลงมาอย่างสุดกำลัง

อีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินหลี่หยวนตะโกนหาไฟ อู๋อวิ๋นทำหน้าเหลอหลา ส่ายหัวรัว ๆ "ไฟ? ไฟเหรอ? จะไปมีไฟได้ยังไง!"

ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบควักคบเพลิงออกมาจากกระเป๋ามิติ "ผมมีแค่คบเพลิงครับ!"

"แค่นั้นก็พอแล้ว!"

หลี่หยวนล้วงหินจุดไฟออกมาจากข้างกาย ก่อนจะกระแทกเข้ากับคบเพลิงอย่างรุนแรง

แต๊ก!

ด้วยพละกำลังระดับยี่สิบสี่หน่วยหินจุดไฟปะทะกันเสียงดังสนั่น ประกายไฟรุนแรงสว่างวาบ จุดคบเพลิงให้ลุกโชนในเสี้ยววินาที!

ฟู่!

เปลวเพลิงพวยพุ่ง อู๋อวิ๋นรีบยื่นคบเพลิงออกไปเบื้องหน้า

ไฟร้อนแรงกลืนกินมดดำแนวหน้าไปหลายตัว เสียงเนื้อไหม้ดังเปรี๊ยะ! ร่างของพวกมันบิดเบี้ยวหดตัวลงทันตา

คลื่นความร้อนที่ปะทะเข้ามาอย่างฉับพลัน ทำให้ฝูงมดดำชะงักงันและชะลอการบุก ทว่าเพียงหนึ่งถึงสองวินาทีให้หลัง พวกมันก็ตั้งขบวนใหม่และเปิดฉากบุกทะลวงอีกครั้ง!

หลี่หยวนและพวกพ้องหน้าซีดเผือด กว่ามาชิมะ คานะ กับหลินอินอินจะแตะพื้นได้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกครึ่งนาที

และครึ่งนาทีนี้... มากพอที่จะทำให้ฝูงมดนรกทะลวงแนวป้องกัน ไต่ขึ้นมาฉีกทึ้งเนื้อหนังของพวกเขาจนเหลือแต่กระดูก!

"ไฟแค่นี้มันไม่พอ!" หลี่หยวนกัดฟันกรอด กวาดสายตามองหาสิ่งของรอบตัวที่พอจะนำมาใช้ประโยชน์ แต่ที่นี่มีเพียงกรวดหินกระจัดกระจาย และคลื่นมดดำที่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณเท่านั้น

ในวินาทีที่เขากำลังจนตรอก อู๋เหยาก็ล้วงเอาใบไม้และกิ่งไม้แห้งหอบใหญ่ ออกมาจากกระเป๋ามิติ!

"พี่เหยา!" อู๋อวิ๋นเห็นดังนั้นถึงกับซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล "ตอนเห็นพี่เก็บเศษใบไม้พวกนั้นส่งเดช ผมยังแอบนึกด่าในใจว่าพี่บ้าไปแล้ว แต่ตอนนี้… พี่แม่งโคตรฉลาดมีความสามารถเลยครับ!"

"การเอาชีวิตรอดในป่า ไฟคือสิ่งสำคัญ" อู๋เหยาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโปรยใบไม้และกิ่งไม้แห้งเหล่านั้นล้อมรอบตัวพวกเขากลายเป็นวงกลม

อู๋อวิ๋นไม่รอช้า รีบเอาคบเพลิงไปจ่อจุดไฟทันที

ใบไม้แห้งลุกพรึบอย่างรวดเร็ว เปลวไฟสีแดงฉานลุกลามแผ่ขยายราวกับลาวาเดือด ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศ

เปลวไฟบนคบเพลิงโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งขึ้น กิ่งไม้แห้งค่อย ๆ ถูกกลืนกินด้วยเพลิงร้อนระอุ

อู๋อวิ๋นรีบยื่นคบเพลิงไปตรงหน้าหลี่หยวนที่กำลังฟาดฟันกับมดดำอย่างเอาเป็นเอาตาย

เปลวไฟลุกลามตามใบไม้และกิ่งไม้เชื่อมต่อกันเป็นกำแพงเพลิง ขวางกั้นมดดำมหาศาลเบื้องหน้าหลี่หยวนเอาไว้ราวกับคูเมืองนรก บังคับให้คลื่นแมลงต้องหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์

ถึงตอนนี้หลี่หยวนจึงหอบหายใจ ทรุดตัวลงนั่ง บี้มดดำที่ไต่ขึ้นมาบนรองเท้าและฝังเขี้ยวลงบนเนื้อของเขาให้ตายไปทีละตัว

ทว่าในขณะที่อู๋อวิ๋นกำลังคิดว่ารอดตายแล้ว ฝูงมดดำกลับไม่ยอมแพ้ พวกมันรวมตัวบุกอีกระลอก ใช้ซากศพของพวกเดียวกันถมทับลงบนกองไฟ เพื่อสร้างสะพานข้ามเปลวเพลิง!

มดดำตัวแล้วตัวเล่าเหยียบย่ำซากเพื่อนพ้อง พุ่งทะลักข้ามมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับสึนามิสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งเบื้องหน้า

"บัดซบเอ๊ย!" หลี่หยวนร้อนใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

เมื่อเห็นสถานการณ์ด้านล่างเข้าขั้นวิกฤต มาชิมะ คานะ ซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่ยังห้อยอยู่บนเชือกก็กัดริมฝีปากแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน เธอปล่อยให้น้ำตานองหน้าแล้วตะโกนสุดเสียง

"ซากาโมโตะจัง!"

สิ้นเสียง เธอพลิกตัวทิ้งร่างดิ่งลงมาจากความสูงสองเมตรทันที!

ซากาโมโตะ ทาโร่ ตอบสนองในชั่วพริบตา กางแขนออกรับร่างบางนั้นไว้อย่างแม่นยำ

ปึก!

แม้จะเป็นอ้อมกอดที่นุ่มนิ่ม แต่แรงกระแทกอันรุนแรงก็ทำให้ซากาโมโตะ ทาโร่ เซถลาจนก้นจ้ำเบ้า

"ขอโทษนะ ซากาโมโตะจัง!" มาชิมะ คานะ อดรนทนไม่ไหว ซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่มร่างอวบอ้วนด้วยความหวาดกลัว

จังหวะนั้นเอง โซลอนที่อยู่บนหน้าผามองเห็นแล้วว่าไม่มีใครค้างอยู่บนเชือกอีกต่อไป เขาแหงนหน้าหัวเราะลั่น ก่อนจะทิ้งตัวดิ่งพสุธาลงมาจากความสูงกว่าสิบเมตร!

ตูมมมม!!

ผืนดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!

เขาร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเบื้องหน้าหลี่หยวนและพวกพ้องอย่างแรง แผ่นหลังอันกำยำภายใต้ชุดเกราะสีเงินขลิบทองส่องประกายเจิดจ้า คลื่นกระแทกมหาศาลระเบิดออกกวาดล้างทุกสิ่ง พายุอัดอากาศรุนแรงซัดสาดพัดคลื่นมดดำนับพันให้ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า!

ชั่วขณะนั้น ท้องฟ้าเบื้องบนคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านพายุสีดำ ก่อนที่พวกมันจะแตกกระจายและร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นราวกับ-่าฝน

หลี่หยวนและพวกพ้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนลืมหายใจ...

นี่น่ะหรือ... พลังที่แท้จริงของผู้เล่นเลเวลหกสิบขึ้นไป...

เบื้องหน้าพวกเขา... คลื่นมดดำที่เคยน่าสะพรึงกลัว ถูกกวาดล้างจนหายวับไปในพริบตาเดียว เผยให้เห็นพื้นกรวดหินด้านล่างที่กว้างโล่ง

"โคตรสุดยอดเลย!"

เสียงตะโกนแหกปากของอู๋อวิ๋นดึงสติทุกคนกลับมา เด็กหนุ่มกำหมัดแน่นแนบสีข้าง ดวงตาเบิกโพลง อ้าปากค้างด้วยความคลั่งไคล้จนลืมตัว

"คือว่า... ผมขอพูดอะไรหน่อยนะครับ ท่าน... ท่านอาจารย์! ในอนาคตผมจะแกร่งระเบิดแบบอาจารย์ได้ไหมครับ!" อู๋อวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ฮ่า ๆ ๆ! เรื่องนั้นมันยากเอาการอยู่นะ!" โซลอนหัวเราะร่าพลางตบไหล่แฟนคลับเบอร์หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ก็นะ ถ้านายไม่ยอมแพ้ล่ะก็ สักวันต้องทำได้อย่างแน่นอน!"

"โอ้โห! จริงเหรอครับอาจารย์!" อู๋อวิ๋นดีใจจนเนื้อเต้น "งั้นผมขอตามอาจารย์ไปที่หมู่บ้านผู้กล้า เพื่อเปลี่ยนอาชีพเป็นนักรบได้ไหมครับ! แล้ว... แล้วผมจะกลายเป็นยอดนักดาบเหมือนอาจารย์ให้ดู!"

"เอ่อ... เรื่องนั้น..." โซลอนเกาหัวแกรก ๆ อย่างลำบากใจ "ตามทฤษฎีมันก็ไม่มีปัญหาหรอก... แต่ฉันไม่แนะนำหรอกนะ พรสวรรค์ของนายคือความว่องไว ไปเปลี่ยนอาชีพเป็นมือสังหารจะรุ่งกว่า อีกอย่าง ผู้พิทักษ์ป่าก็โคตรเก่งเหมือนกันนะ!"

"อืม..." อู๋อวิ๋นทำหน้าครุ่นคิดจริงจัง "ที่อาจารย์พูดก็ถูกครับ!"

จากนั้นเขาก็ดึงผมตัวเองลงมาปรกหน้าเลียนแบบฮู้ดคลุมศีรษะ แล้วกดเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า

"ผมคือ... นักล่าพเนจร!"

เอ่อ... เพื่อน นายเป็นโรคจูนิเบียว[1]ขั้นรุนแรงเกินเยียวยาแล้วนะ... หลี่หยวนกระตุกมุมปากเงียบ ๆ

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น อู๋จื่อถึงกับต้องยกมือกุมขมับ ถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก

"ฮ่า ๆ!" โซลอนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ตบไหล่อู๋อวิ๋นอย่างชอบใจ "ดีมาก ดีมาก! เจ้าหนูที่มีความฝันน่ะ สมควรได้รับคำชม!"

พอได้รับการสนับสนุนจากไอดอล อู๋อวิ๋นก็ยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

หลังจากนั้น โซลอนจึงเบนสายตามาทางหลี่หยวน "ต่อไปต้องไปทางไหน?"

หลี่หยวนย่อตัวลง ทำหน้าขึงขัง แสร้งเอามือลูบคลำพื้นกรวดหินไปมา ราวกับกำลังแกะรอยตรวจสอบอะไรบางอย่างอย่างมืออาชีพ

ทว่าในใจ...

‘เมอร์ลิน ทางไหนต่อ?’

เมอร์ลินหลับตาข้างหนึ่ง ใช้นิ้วดีดคำนวณอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูคทาไม้ชี้ไปทางขวามือ ‘ทางนี้!’

หลี่หยวนลุกพรวดขึ้นยืนทันที ชี้มือบอกโซลอนอย่างมั่นใจ

"ทางนี้ครับ!"

พูดจบ เขาก็สาวเท้าเดินนำหน้ามุ่งไปทางขวาทันที

.

เชิงอรรถ

[1] โรคจูนิเบียว มาจากภาษาญี่ปุ่นแปลตรงตัวว่า ‘อาการป่วย ม.2’ : ศัพท์แสลงที่ใช้เรียกพฤติกรรมของคนที่แสดงออกว่ามีพลังพิเศษ หรือทำตัวเป็นจุดศูนย์กลางของโลกแฟนตาซี มักแสดงท่าทางที่ดูเกินจริงหรือพยายามทำตัวให้ดูเท่หรือลึกลับเกินกว่าความจริง