เรื่อง เทพแมงดา.....วันสิ้นโลก!! NC++

ตอนที่ 120: จอมมารสาวคืนชีพ

"เปรี๊ยะะะะะะะะ! เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!"

สายอสนีบาตทมิฬสีม่วงคล้ำฟาดกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าดั่ง-่าฝน เมฆาดำมืดแห่งกลิ่นอายมารบดบังแสงสุริยะจนทั่วมหาพิภพแดนเซียนตกอยู่ในความมืดมิด! เทือกเขาเมฆาหมอกนับหมื่นลี้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผืนปฐพีแตกร้าวแยกออกจากกันเป็นหุบเหวลึกนับพันสาย ลาวาโลหิตเดือดพล่านพวยพุ่งขึ้นมาสู่ท้องฟ้าราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน!

และจากใจกลางรอยแยกมิติก้นบึ้งของถ้ำอสูรโลหิต... ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ฟากฟ้าอย่างช้าๆ ท่ามกลางพายุเพลิงมารสีดำทมิฬ!

นางคือ 'หลี่ชิงหลวน' จอมมารสาวบรรพกาลผู้หลับใหลมานานนับแสนปี!

เรือนร่างของจอมมารสาวช่างเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและอันตรายดั่งยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง ผิวพรรณของนางขาวผ่องอมชมพูดั่งหยกหิมะ ทว่าบนหน้าผากเนียนกลับมีสัญลักษณ์ดอกบัวโลหิตสีดำส่องแสงเรืองรอง เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยทิ้งตัวลงมาถึงสะโพก ปลิวไสวตามแรงลมพายุ นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งทับทิมโลหิตเปล่งประกายเย่อหยิ่งและดุดัน ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดดั่งเลือด

ที่สะกดสายตายิ่งกว่าคือชุดเกราะผ้าแพรมารสีดำขลิบทองที่เปิดเผยเนื้อหนังอย่างเร้าอารมณ์! ทรวงอกอวบอิ่มมหึมาคัพเอฟที่ใหญ่โตจนล้นเกราะอกสีดำ ร่องอกลึกขาวจั๊วะเผยให้เห็นเนินเนื้อสวาทที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ เอวคอดกิ่วขาวเนียน และสะโพกผายผึ่งกว้างแน่นหนั่นที่รับกับเรียวขายาวประดุจนางแบบสวรรค์ ในมือเรียวของนางกุม 'ดาบมารผลาญดารา' ดาบยักษ์สีดำทมิฬที่ส่งเสียงกรีดร้องของวิญญาณคนตายนับล้านล้านดวงออกมาตลอดเวลา!

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ! แสนปีแล้ว... ในที่สุดผนึกอันโสมมของพวกเซียนจอมปลอมก็แตกสลายเสียที!"

หลี่ชิงหลวนกวาดสายตามองลงไปยังเทือกเขาเมฆาหมอกและทัศนียภาพของสำนักหยกดาริกาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม:

"สำนักหยกดาริกา... แหล่งรวมสตรีพรหมจรรย์อันดับหนึ่งในแดนเซียนสินะ? ดี! ข้าจะดูดกลืนพลังหยินบริสุทธิ์ของพวกเจ้าทุกคนมาหลอมรวมเป็นโอสถโลหิต เพื่อฟื้นฟูพลังระดับ 'มหาเทวะมาร' ของข้าให้สมบูรณ์แบบ!"

ในขณะที่พลังมารของหลี่ชิงหลวนกำลังแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งทวีป...

ภายในถ้ำอสูรโลหิต ผมค่อยๆ โอบประคองร่างอวบอิ่มของเจ้าสำนักเซี่ยโหยวอวิ๋นและหลิงชิงเสวี่ยให้ลุกขึ้นยืน ผมสะบัดมือร่ายคาถาสะอาด ชำระล้างคราบน้ำรักบนเรือนร่างของพวกนาง ก่อนจะนำชุดผ้าแพรผืนใหม่มาสวมใส่ให้แก่ภรรยาทั้งสองคนอย่างอ่อนโยน

เซี่ยโหยวอวิ๋นที่บัดนี้เลื่อนขั้นสู่ 'มหาเซียนสวรรค์' ขั้นสูงสุด ผิวพรรณของนางเปล่งประกายออร่าสีทองและสีม่วงดั่งเทพธิดา ดวงตาคู่งามฉ่ำหวานด้วยความรักใคร่เสน่หา นางกุมมือของผมไว้แน่นพลางสบตาด้วยความกังวล:

"ต้าขา... จอมมารสาวหลี่ชิงหลวนตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ พลังมารของนางแข็งแกร่งระดับทำลายล้างดินแดนได้เลยนะคะ... สำนักของพวกเราจะต้านทานไหวไหม?"

"ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ" หลิงชิงเสวี่ยที่บัดนี้กลายเป็นภรรยาผู้ว่านอนสอนง่าย เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมั่นใจ: "ตราบใดที่มีท่านพี่ต้าอยู่เคียงข้าง ต่อให้จอมมารบรรพกาลมาพร้อมกันสิบคน ก็ไม่มีทางทำอะไรพวกเราได้หรอกเจ้าค่ะ!"

"ชิงเสวี่ยพูดถูกแล้วจ้ะ" ผมลูบศีรษะของหลิงชิงเสวี่ยเบาๆ แล้วก้มลงจูบหน้าผากของเซี่ยโหยวอวิ๋นอย่างอ่อนโยน: "ไปกันเถอะสาวๆ... ออกไปดูหน้าจอมมารสาวคนสวยคนนี้กันหน่อย ว่าจะเก่งกาจและดื้อรั้นสู้พวกเธอตอนอยู่บนเตียงได้หรือเปล่า!"

"ว้ายยย! ท่านพี่พูดอะไรก็ไม่รู้ คนลามก!" สองศิษย์อาจารย์หน้าแดงก่ำพร้อมกัน ทว่าหัวใจกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่นและมั่นใจ

"ฟึ่บบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!"

ผมโอบเอวของเซี่ยโหยวอวิ๋นด้วยแขนซ้าย และโอบเอวของหลิงชิงเสวี่ยด้วยแขนขวา ก่อนจะทะยานร่างเหาะขึ้นสู่ฟากฟ้า พริบตาเดียว พวกเราทั้งสามคนก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือยอดเขาหลักของสำนักหยกดาริกา!

ที่ลานหน้าตำหนัก มู่หลิงเอ๋อร์และเหล่าศิษย์สตรีนับพันคนกำลังตั้งค่ายกลกระบี่หยกคุ้มกันสำนักด้วยความตื่นตระหนก ทว่าเมื่อพวกนางเห็นร่างของเจ้าสำนัก ศิษย์พี่ใหญ่ และผม ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจก็ดังกึกก้อง:

"ท่านเจ้าสำนักกลับมาแล้ว!"

"ศิษย์พี่ใหญ่ปลอดภัยดี!"

"แล้วดูนั่นสิ... รัศมีพลังของท่านเจ้าสำนักกับศิษย์พี่ใหญ่ ทำไมถึงสว่างไสวและทรงพลังขนาดนั้น?!"

มู่หลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามารายงานด้วยน้ำตาคลอเบ้า: "ท่านเจ้าสำนักเจ้าค่ะ! จอมมารหลี่ชิงหลวนนำทัพอสูรโลหิตปิดล้อมสำนักเราไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ!"

"ไม่ต้องกลัวหลิงเอ๋อร์... ข้าและท่านเซียนต้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายพวกเจ้าได้ทั้งนั้น!" เซี่ยโหยวอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและสงบมั่นคง

เจ้าสำนักสาวสะบัดฝ่ามือเพียงแผ่วเบา คลื่นพลังมหาเซียนสวรรค์อันบริสุทธิ์ก็แผ่กางออกไปเป็นม่านพลังหยกมรกตเจ็ดชั้น ครอบคลุมตำหนักและลานกว้างทั้งหมดไว้ ป้องกันไม่ให้เศษซากสะเก็ดอสนีบาตทมิฬเล็ดลอดลงมาทำร้ายเหล่าศิษย์ได้แม้แต่น้อย ความมั่นคงและบารมีระดับมหาเซียนสวรรค์ของนางทำให้เหล่าศิษย์สาวนับพันคนต่างพากันส่งเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญด้วยความเลื่อมใส

ขณะเดียวกัน ฝูงอสูรโลหิตนับหมื่นตัวที่บินวนอยู่รอบยอดเขา ต่างพากันกรีดร้องคำรามโหยหวน น้ำลายสีโลหิตหยดติ๋งๆ ลงบนม่านพลังจนเกิดเสียงฉ่า แต่กลับไม่อาจสร้างรอยร้าวให้แก่ม่านพลังของเจ้าสำนักที่ได้รับพลังปราณสุริยันเสริมส่งได้เลย!

บนท้องฟ้าเบื้องหน้า จอมมารสาวหลี่ชิงหลวนที่ยืนเหยียบบนเมฆาโลหิตทมิฬ เหลือบสายตาคมกริบลงมามองพวกเรา นัยน์ตาสีแดงฉานของนางฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันมหาศาล:

"โอ้? เซี่ยโหยวอวิ๋น... เมื่อสองสามวันก่อน เจ้ายังติดคอขวดขั้นพลังและลมปราณปั่นป่วนจนแทบเอาชีวิตไม่รอดอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ไฉนเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวที่ข้าตื่นขึ้นมา เจ้าถึงทะลวงขั้นสู่มหาเซียนสวรรค์อันสูงส่งได้?! และศิษย์เอกอย่างหลิงชิงเสวี่ยที่ควรจะถูกพิษกำหนัดโลหิตเผาผลาญจนตาย ก็กลับทะลวงสู่เซียนปฐพีขั้นสูงสุดได้เช่นกัน?!"

หลี่ชิงหลวนหรี่ตาลง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น ก่อนที่สายตาดุร้ายแกมสงสัยของนางจะเลื่อนมาหยุดลงที่ผม... บุรุษหนุ่มรูปงามเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่เคียงข้างสองสตรีผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายพลังหยางอันบริสุทธิ์ หนาแน่น และไร้ขีดจำกัดที่แผ่ออกมาจากตัวของผม ไม่อาจรอดพ้นประสาทสัมผัสของจอมมารสาวผู้บำเพ็ญวิชามารกลืนวิญญาณมานับแสนปีไปได้เลย!

"หืมมม... ที่แท้ความลับไม่ได้อยู่ที่เคล็ดวิชาของสำนักหยกดาริกา แต่อยู่ที่เจ้าหนุ่มคนนี้นี่เอง!"

หลี่ชิงหลวนแสยะยิ้มเย้ายวน ลิ้นสีชมพูแลบเลียริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดอย่างหื่นกระหาย สายตาของนางกวาดมองแผงอกแกร่งและเรือนร่างกำยำของผมดั่งแม่เสือสาวที่กำลังจ้องมองกวางเผือกตัวอ้วนพี:

"เจ้าหนุ่มหน้ามน... เจ้ามีพลังหยางที่บริสุทธิ์และหนาแน่นขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? พลังของเจ้าช่างหวานหอมและทรงพลังยิ่งกว่าแก่นสุริยันพันปีเสียอีก! หากข้าได้ดูดกลืนพลังหยางของเจ้าจนแห้งเหือด พลังมารของข้าคงจะทะลุขีดจำกัดไปถึงขั้นมหาเทวะมารครองพิภพเป็นแน่แท้!"

"อยากดูดพลังของข้าอย่างนั้นหรือแม่จอมมารคนสวย?" ผมก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ลอยตัวอยู่กลางอากาศอย่างสบายอารมณ์: "แต่บอกไว้ก่อนนะ... พลังหยางของพี่ต้าไม่ได้มีไว้ให้ดูดฟรีๆ ถ้าอยากได้ เจ้าต้องยอมแลกด้วยการมาเป็นเมียคนที่สิบหกในฮาเร็มของข้าก่อนนะจ๊ะ!"

"สามหาวนัก!!"

หลี่ชิงหลวนตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ผิวแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกบุรุษหนุ่มหยามเกียรติ:

"เป็นแค่ผู้ฝึกตนมนุษย์ต่ำต้อย กล้าดียังไงมาพูดจาลามกใส่ข้าผู้เป็นจอมมารบรรพกาล! ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย... ข้าจะหักกระดูกของเจ้าทีละท่อน ตัดลิ้นลามกของเจ้าออกมา แล้วค่อยควักเอาแกนหยางของเจ้ามากลืนกินสดๆ!"

"ดาบมารผลาญดารา... ทะเลโลหิตกลืนสวรรค์!!"

"ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!"

หลี่ชิงหลวนตวัดดาบมารยักษ์ในมืออย่างรุนแรง คลื่นพลังมารสีแดงฉานขนาดมหึมายาวนับหมื่นลี้ พวยพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่พวกเราดั่งคลื่นสึนามิโลหิตที่พร้อมจะบดขยี้เทือกเขาเมฆาหมอกให้ราบเป็นหน้ากลอง!

"ท่านพี่ต้า ระวังค่ะ!" เซี่ยโหยวอวิ๋นและหลิงชิงเสวี่ยร้องเตือนพร้อมกัน พลางเตรียมชักกระบี่ขึ้นมาช่วยต้านทาน

ทว่าผมกลับส่งยิ้มให้พวกเธอเบาๆ:

"ถอยไปก่อนนะจ๊ะเมียรักทั้งสอง... ยืนดูผัวโชว์สเต็ปเทพปราบพยศจอมมารสาวคนนี้ได้เลย!"

ผมสูดหายใจลึกๆ ปลดปล่อย 'อาณาจักรมหาจักรพรรดินิรันดร์' เพียง 1% ออกมาจากจิตวิญญาณ!

"วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!"

แสงสว่างสีทองคำรุ้งบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างของผมดั่งบิ๊กแบงกำเนิดเอกภพ! คลื่นพลังงานอันไร้ขอบเขตแผ่ขยายออกไปบดขยี้คลื่นทะเลโลหิตของหลี่ชิงหลวนจนแตกกระจายสลายไปในอากาศประดุจฟองสบู่! เมฆาดำมืดและสายฟ้าทมิฬทั่วทั้งท้องฟ้าถูกแสงสีทองคำปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงท้องฟ้าสีครามสดใสและแสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่สาดส่องลงมา!

"อะ... อะไรกัน?!"

หลี่ชิงหลวนเบิกตากว้างจนแทบหลุด ดาบมารในมือสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นางรู้สึกได้ถึงแรงกดดันระดับจักรวาลที่กดทับลงบนบ่าจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะๆ! รังสีอำนาจของบุรุษตรงหน้า... มันไม่ใช่ระดับเซียน ไม่ใช่ระดับมหาเซียน... แต่มันคือตัวตนระดับสูงสุดที่ก้าวข้ามมิติทั้งปวงไปแล้ว!

"เจ้า... เจ้าเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่?!" จอมมารสาวเริ่มเสียงสั่นด้วยความหวาดผวา

ผมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ กระบี่เซียนประกายรุ้งในมือสะบัดพริ้วอย่างสง่างาม:

"ข้าคือใครไม่สำคัญหรอกแม่จอมมารสาว... สิ่งสำคัญคือ ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องยอมจำนน และเรียนรู้ว่าการเป็นผู้หญิงของพี่ต้า... มันเสียวซ่านและสุขสบายขนาดไหนต่างหากล่ะโว้ยยยยยยย!!"