เรื่อง เทพแมงดา.....วันสิ้นโลก!! NC++

ตอนที่ 131: ประจันหน้าจักรพรร๨ิ๞ี

"สามหาวนัก!! ไอ้มนุษย์บ้าตัณหา!"

เสียงตวาดแผดลั่นของจักรพรร๨ิ๞ีเหยาฉือดังกึกก้องสะท้านไปทั่วมหาวังเก้าสวรรค์! ผิวแก้มขาวเนียนดั่งหยกขาวของพระนางขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอายสุดขีดที่ถูกบุรุษหนุ่มเอ่ยวาจาขอแต่งงานและทาบทามเข้าฮาเร็มอย่างโจ๋งครึ่มต่อหน้าเหล่าภรรยาและขุนพลสวรรค์เช่นนี้!

พระนางคือผู้ปกครองสูงสุดแห่งมหาพิภพแดนเซียนอมตะ ครองบัลลังก์เก้าหงส์ทองคำมานานนับแสนปี ทวยเทพ ขุนพล และเซียนทั่วทั้งใต้หล้าต่างต้องกราบกรานศิโรราบ ไม่เคยมีบุรุษใดในสามภพกล้าแม้แต่จะสบสายตากับพระนางตรงๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมาเอ่ยวาจาลามกอยากได้พระนางไปเป็น 'เมียคนที่สิบแปด' เช่นนี้!

"ข้าเหยาฉือ... บำเพ็ญเพียรพรหมจรรย์บริสุทธิ์มานับแสนปี บรรลุขอบเขตมหาเทวะสูงสุด ก้าวข้ามกิเลสตัณหาของปุถุชนไปจนหมดสิ้นแล้ว! เจ้าคิดว่าตนเองมีพลังแปลกประหลาดเพียงเล็กน้อย แล้วจะมาทำตัวโอหังล่วงเกินข้าได้อย่างนั้นหรือ?!"

จักรพรร๨ิ๞ีสาวก้าวลงมาจากบัลลังก์เก้าหงส์ทองคำทีละก้าวอย่างสง่างามและเปี่ยมด้วยบารมี เกราะผ้าแพรสีทองคำขาวปักลวดลายเก้าหงส์พัดสะบัดตามแรงลมปราณ ทรวงอกอวบอิ่มมหึมาคัพเอฟที่ใหญ่โตจนล้นสาบเสื้อกระเพื่อมไหวเบาๆ ตามจังหวะก้าวเ๨ิ๞ สะโพกผายแน่นหนั่นส่ายไหวอย่างมีเสน่ห์ดั่งนางพญาหงส์สวรรค์ ในมือขวาของพระนางกุม 'กระบี่หงส์สุวรรณ' ไว้มั่น เปลวเพลิงสีทองคำบริสุทธิ์ลุกท่วมคมกระบี่ ส่งไอร้อนระอุที่สามารถหลอมละลายขุนเขาหมื่นลี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา!

พระนางหันสายตาคมกริบไปมองสี่สตรีที่ยืนอยู่เบื้องหลังของผมด้วยความผิดหวังระคนสงสัย:

"เสวียนจี! เจ้าคือแม่ทัพเอกที่ข้าไว้วางใจที่สุด เซี่ยโหยวอวิ๋น เจ้าคือเจ้าสำนักหยกดาริกาผู้รักษาความบริสุทธิ์มาสามร้อยปี และหลี่ชิงหลวน เจ้าคือจอมมารผู้หยิ่งผยองไม่เคยก้มหัวให้ใคร... ไฉนพวกเจ้าทุกคนถึงได้พร้อมใจกันยอมสยบอยู่ใต้อาณัติของบุรุษมนุษย์ผู้นี้?! เขาใช้มนตร์ดำสะกดจิตพวกเจ้าใช่หรือไม่?!"

"หามิได้เพคะองค์จักรพรร๨ิ๞ี..."

เซี่ยโหยวอวิ๋นก้าวขึ้นมาข้างหน้า ประสานมือคารวะด้วยรอยยิ้มหวานอันสงบมั่นคง: "ไม่มีมนตร์ดำใดๆ ทั้งสิ้นเพคะ มีเพียง 'ความรัก ความอบอุ่น และความเป็นชายชาตรีอันไร้เทียมทาน' ของท่านพี่ต้าเท่านั้น ที่สามารถหลอมละลายความหนาวเหน็บในใจของพวกเราได้... พระนางเหยาฉือเพคะ การอยู่บนบัลลังก์อันโดดเดี่ยวมานับแสนปี พระนางไม่รู้สึกเหน็บหนาวบ้างหรือเพคะ? การได้มอบกายและใจให้แก่บุรุษที่คู่ควร คือความสุขอันแท้จริงที่สตรีทุกคนปรารถนาเพคะ!"

"เพ้อเจ้อสิ้นดี!" เหยาฉือตวาดลั่นด้วยความขัดเคืองใจ ทว่าในดวงตาสีทองคำของพระนางกลับวูบไหวไปด้วยความสับสนชั่วครู่ พระนางสูดหายใจลึกๆ แล้วหันกลับมาจ้องหน้าผมด้วยความดุดัน:

"กิเลสตัณหาของพวกเจ้า ข้าไม่ขอรับฟัง! ในเมื่อเจ้ากล้าบุกรุกเข้ามาถึงท้องพระโรงหลวง และหมายปองในตัวข้า... เช่นนั้น ข้าขอท้าประลองยุทธ์กับเจ้าตัวต่อตัว! หากเจ้าสามารถเอาชนะกระบี่หงส์สุวรรณของข้าได้... ข้าเหยาฉือ จะยอมยกบัลลังก์เก้าสวรรค์ให้เจ้า และยอมเป็น 'ภรรยา' คอยปรนนิบัติเจ้าตามที่เจ้าต้องการทุกประการ!"

"แต่หากเจ้าพ่ายแพ้แม้แต่ครึ่งกระบวนท่า..." แววตาสีทองคำของจักรพรร๨ิ๞ีฉายประกายเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง: "เจ้าจะต้องมอบแกนวิญญาณและ 'มังกรสุริยัน' ของเจ้า ให้ข้าทำลายทิ้ง และยอมตกเป็นทาสรับใช้ในวังหลวงไปตลอดกาล!"

"ฮ่าๆๆๆๆ! เดิมพันน่าสนใจดีนี่หว่า!"

ผมตบมือหัวเราะอย่างถูกใจ เสวียนจี เซี่ยโหยวอวิ๋น หลิงชิงเสวี่ย และหลี่ชิงหลวน ที่ยืนมองอยู่ด้านหลังต่างพากันส่งยิ้มให้ผมอย่างมั่นใจ ไม่มีใครสงสัยในชัยชนะของสามีเลยแม้แต่น้อย

"ตกลงตามคำท้าจ้ะเมียคนที่สิบแปด... ลงมือได้เลย!" ผมสะบัดมือขวา เรียก 'กระบี่เซียนประกายรุ้ง' ออกมาสะพายไว้ข้างลำตัวอย่างสงบนิ่ง ชายเสื้อคลุมสีขาวพัดสะบัดอย่างสง่างาม

"ตายซะเถอะ! มหาเพลงกระบี่หงส์สุวรรณเก้าสวรรค์ กระบวนท่าที่หนึ่ง... หงส์เพลิงล้างพิภพ!!"

"ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!"

จักรพรร๨ิ๞ีเหยาฉือไม่รอช้า พระนางพุ่งทะยานร่างเข้ามาดั่งดาวตกสีทองคำ คมกระบี่หงส์สุวรรณตวัดฟาดฟันเป็นวงกว้าง ก่อกำเนิดเป็นภาพมายาของ 'พญาหงส์เพลิงทองคำ' ขนาดยักษ์สูงนับพันวา ลุกท่วมด้วยเปลวเพลิงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า พุ่งดิ่งเข้าใส่ผมด้วยความเร็วและความร้อนระดับบิ๊กแบง!

เหล่าเสาหินหยกในท้องพระโรงเริ่มหลอมละลายจากความร้อนมหาศาล พื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นลาวาสีทอง ทว่าผมกลับเพียงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตวัดกระบี่เซียนประกายรุ้งในมือสวนออกไปอย่างแผ่วเบา!

"เพลงกระบี่ดาราสุริยันที่เก้า... สุริยะตัดเกล็ดหงส์!!"

"ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!"

ประกายกระบี่สีทองคำรุ้งตวัดผ่านอากาศเพียงหนึ่งสาย ทว่ากลับแม่นยำและคมกริบยิ่งกว่าสิ่งใดในจักรวาล! ลำแสงกระบี่ของผมผ่าแยกพญาหงส์เพลิงทองคำของเหยาฉือออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดายดั่งผ่าแตงโม! เปลวเพลิงสวรรค์แตกกระจายเป็นละอองดาวสีทองร่วงหล่นลงมาดั่ง-่าฝน และในพริบตาต่อมา... คมกระบี่ของผมก็ตวัดเฉียดผ่านลำตัวของจักรพรร๨ิ๞ีสาวไปอย่างเฉียดฉิว!

"แคว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง! ชายเสื้อคลุมเกราะผ้าแพรสีทองคำขาวช่วงหัวไหล่และหน้าอกของจักรพรร๨ิ๞ีเหยาฉือ ขาดสะบั้นออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องดั่งหิมะคัพเอฟที่เด้งดึ๋งโผล่พ้นรอยแยกเสื้อผ้าออกมาท้าทายสายตา พร้อมกับยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นในผ้าไหมบางเบา!

"ว้ายยยยยยยยยยยยยย!!"

เหยาฉือหวีดร้องด้วยความตกใจ พระนางรีบกระโดดถอยหลังกลับไปยืนบนบันไดหยกขาว สองมือเรียวยกขึ้นปิดบังหน้าอกอวบอิ่มของตนด้วยความลนลาน ใบหน้างดงามแดงซ่านจนแทบระเบิด:

"เจ้า... เจ้าคนลามก! เจ้าจงใจฟันเสื้อผ้าของข้าใช่ไหม?!"

"อ้าว... ในสนามรบ ตาของกระบี่มันไม่มีหรอกนะจ๊ะองค์จักรพรร๨ิ๞ี" ผมยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ กวาดสายตามองดูร่องอกลึกขาวจั๊วะที่กระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างหื่นกระหาย: "แต่ต้องยอมรับเลยนะว่า หน้าอกของเจ้า มันทั้งขาว ทั้งใหญ่ และแน่นหนั่นสมกับเป็นราชินีแห่งเก้าสวรรค์จริงๆ!"

"เจ้า... ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!!"

เหยาฉือโกรธจนสติแทบขาดสะบั้น พระนางสูดหายใจลึกๆ ดวงตาสีทองคำลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงนิรันดร์ พระนางรวบรวมพลังปราณมหาเทวะทั้งหมดในกาย กางสองแขนออกกว้าง ก่อกำเนิดเป็น 'อาณาเขตมหาหงส์สุวรรณนิพพาน' วงแหวนเวทมนตร์โบราณสีทองคำขนาดยักษ์หมุนวนรอบตัวพระนางอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุเพลิงพัดโหมกระหน่ำจนมิติรอบข้างแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ!

"คิดว่าจะรอดพ้นไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ?! กระบวนท่าที่สอง... หงส์เก้าดาราสะบั้นฟ้า!!"

เหยาฉือไม่ยอมแพ้ พระนางหมุนตัวอย่างแช่มช้อยดั่งนางรำสวรรค์ กระบี่หงส์สุวรรณในมือแปรเปลี่ยนเป็นประกายดาวสีทองเก้าดวง พุ่งเข้าแทงสกัดจุดชีพจรสำคัญรอบร่างของผมพร้อมกัน ท่วงท่าอันสง่างามและเฉียบคมแสดงถึงวิถีกระบี่ที่ผ่านการขัดเกลามานับแสนปี!

ทว่าผมกลับเพียงก้าวเท้าด้วย 'ย่างก้าวดาราสุริยัน' พริ้วไหวดั่งสายลม ร่างของผมเลือนหายไปจากสายตาของพระนางในเสี้ยววินาที แล้วไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของจักรพรร๨ิ๞ีสาวอย่างแนบชิด!

"ฟึ่บบบบ!"

มือซ้ายของผมเอื้อมไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วของพระนางเบาๆ ลมหายใจอุ่นเป่ารดซอกคอขาวเนียนจนเหยาฉือสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว:

"กระบี่ที่สอง... เอวขององค์จักรพรร๨ิ๞ีช่างคอดกิ่วและนุ่มมือเหลือเกินนะจ๊ะ!"

"เจ้า... บังอาจนัก! กระบวนท่าที่สาม... บุปผาหงส์สุวรรณสะบั้นกาล!!"

เหยาฉือตวัดกระบี่ฟันกลับหลังด้วยความอับอาย ทว่าคมกระบี่เซียนประกายรุ้งของผมกลับตวัดสกัดและตัดผ่านสายรัดกระโปรงผ้าแพรทองคำของพระนางอย่างแผ่วเบา!

"แคว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

กระโปรงผ้าแพรตัวนอกหลุดร่วงลงสู่พื้น เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวผ่องประดุจลำเทียนสวรรค์ที่สวมทับด้วยกางเกงผ้าไหมขาสั้นสีทองรัดรูปแนบเนื้อ สะโพกผายแน่นหนั่นและร่องแก้มก้นขาวเนียนลอยเด่นขึ้นมาสู่สายตาอย่างเปิดเผย!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!"

เหยาฉือหวีดร้องสุดเสียง พระนางกระโดดถอยหลังขึ้นไปบนบันไดหยกขั้นสูงสุด สองมือรีบปิดหน้าอกและต้นขาด้วยความอับอายจนน้ำตาแทบคลอเบ้า เสวียนจี เซี่ยโหยวอวิ๋น หลิงชิงเสวี่ย และหลี่ชิงหลวน ที่ยืนมองอยู่ต่างพากันส่งเสียงเชียร์สามีลั่นท้องพระโรง:

"ท่านพี่ต้าเก่งที่สุดเลยค่ะ! ปลดเกราะองค์จักรพรร๨ิ๞ีได้เกือบหมดแล้ว!"

"ท่านอาจารย์เหยาฉือขา... ยอมเป็นเมียท่านพี่ต้าแต่โดยดีเถอะค่ะ รับรองว่าจะมีความสุขยิ่งกว่าอยู่บนบัลลังก์แน่นอนค่ะ!"

คำพูดของเหล่าภรรยาทำให้เหยาฉือทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และหัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของผมที่เพิ่งสัมผัสเอวของพระนาง ยังคงทิ้งรอยสัมผัสอันร้อนผ่าวที่ทำให้เลือดในกายของจักรพรร๨ิ๞ีสาวเดือดพล่านด้วยความกำหนัดที่ถูกกักขังมาแสนปี!

"ในเมื่อวิชากระบี่ธรรมดาเอาชนะเจ้าไม่ได้... เช่นนั้น ก็จงมอดไหม้ไปใน 'เปลวเพลิงนิพพานบรรพกาล' ของข้าซะ!!"

สายตาคู่งามของเหยาฉือลุกโชนไปด้วยไฟโทสะระคนความปรารถนาอันลึกล้ำที่เริ่มตื่นขึ้น พระนางเตรียมระเบิดพลังทั้งหมดเพื่อตัดสินชะตากับบุรุษหนุ่มตรงหน้าในการโจมตีครั้งสุดท้าย!

มหาศึกดวลเด็ดเดี่ยวระดับสะท้านเอกภพ กำลังจะปะทุขึ้นสู่จุดสูงสุดในยกถัดไปแล้วโว้ยยยยยยย!!