เรื่อง มหามนต์ตราแห่งอาร์คานา
เสียงะัเตือนภัยััก้องไปทั่วโเี
ดิ่ง! ดิ่ง! ดิ่ง!*
ท้องฟ้าเือาร์านาืิ แม้ะเป็ช่วงาั หลังจากาปะัแห่งเปเิถูกำา เวทมนตร์ทั่วโเี็เริ่มปั่ป่ขึ้นเื่ ๆ
แะตอนนี้...
เป้าหมายต่อไปคือ าปะัแห่งาี
“เราต้องรีบไป”
าเพูด้กำาสีดำแ่
ดัสิวิ่งาาติด ๆ
“หอาีู่ทางทิศตะวันตกใช่ไหม?”
“ใช่”
เอเน่า เปลวไฟวนๆัเธอ่าผิดปกติ
หลังจากเุา์ใน้เ็บาปะั ัแห่งสายเือดฟเรนซ์็ัไ่สงบ
เรย์นเดินู่ด้านหลังุเขาเืเอเน่า ก่อนพูดขึ้น
“ัเธอยังไ่คงี่”
เอเน่าหันกลับมา
“ฉันุัได้”
“แน่ใจ?”
“แน่”
เรย์นยิ้มา ๆ
“็ดี เพราะ้าเธอเสียการุ ฉันะเป็คนุเธอเอง”
เปลวไฟๆัเอเน่าลุกวาบ
“ลองดูสิ”
“พอเถอะ!”
ดัสิรีบแทรกกลาง
“ตอนนี้เราไ่ได้ำัไปแข่งกันว่าใครเก่งกว่าใครนะ!”
าเถอนหายใจแต่ยังไ่ทันพูดอะไร...
เสียงน้ำ็ัขึ้นจากด้านหน้า
ซ่า...
ทุกคนุ้กันแะมองไปยังปาทางเดิน สีฟ้า่ ๆ มา าเมองั่าระมัดระวัง
“นั่นั...”
เอเน่าหน้าซีด
“หอาี”
หอาีแห่งอาร์านา
หอาีตั้งู่พื้นี่สูงุเขตทิศตะวันตกเดิมทีี่นี่เป็สถานี่สำหรับฝึกเวทมนตร์ธาตุน้ำ
แต่ตอนนี้...ัไ่เหมือนเดิมอีกแล้วำแหินสีขาวถูกปกคลุมด้วยน้ำี่ไหลย้อนขึ้นไปด้านหน้าต่างทุกากลายเป็สีดำ
แะปะูทางเข้า...ไ่มีู่
ดัสิมองไป ๆ
“ปะูหายไปไหน?”
เรย์นยกมือขึ้น
เปลวไฟได้ปรากฏขึ้นฝ่ามือก่อนี่เขาะได้ปาเปลวไฟเข้าไปใกล้ำแ
ทันใดั้—
ฟู่!
เปลวไฟดับ
เรย์นขมวดคิ้ว
“เวทมนตร์ถูกดูดกลืน”
าเเดินเข้าไปใกล้ำแเขาวางมือพื้นหินทันทีี่สัมผัสภาพา่า็ปรากฏขึ้นในหัว
เด็กนักเรียนำาำัวิ่งหนีน้ำท่วมทางเดินเสียงกรีดร้องัไปทั่วแะกลางหอ...
มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนู่าปะัขนาดใหญ่
เธอำั้ไ้
“อย่าเปิั...”
ภาพเปลี่ยนไป
ชายสวมหน้ากากยืนู่หน้าเธอ
“เปิปะูเสีย”
“ไ่!”
“้าไ่เปิ...เาะตาย”
หญิงสาวัสั่น
ก่อนี่เธอะยกมือขึ้น
าปะัแห่งาี็เริ่มส่องแสง
ภาพดับ
าเชักมือกลับทันที
“าเ?”
ดัสิมองเขา่าเป็ห่วง
“นายเห็นอะไร?”
“หอาีเคยเกิดเุา์า่าขึ้น”
าเมองปะูี่หายไป
“แะคนี่ทำั...อาจเกี่ยวข้องกับลูเซียน”
เรย์นเดินเข้ามา
“้า่าั้็เข้าไปกันเถอะ”
“แต่ปะูไ่มี”
เอเน่าพูด
เรย์นยิ้ม
“ใครบอกว่าต้องใช้ปะู?”
เขาำั
เปลวไฟระเบิดจากมือ
ตูม!
ำแด้านหน้าถูกเผาจนแตกแต่สิ่งีู่่หลังัไ่ใช่้หอาีัคือทางเดินอีกเส้นหนึ่ง
ดัสิเบิกตากว้าง
“เดี๋ยวนะ”
เขาหันไปมองำแี่ถูกำา
“ข้างในหอไ่มีทางเดินแบี้นี่!”
าเมองเข้าไป
“ัเปลี่ยนโครงสร้างแล้ว”
เรย์นัเาะเบา ๆ
“เขาวงกตเวทมนตร์สินะ”
เขาวงกตแห่งสายน้ำ
ทั้งสี่เดินเข้าไป
ทันทีี่ก้าวผ่านำแ...
ครืน!
ทางด้านหลังปิด
ดัสิหันกลับไป
“เฮ้!”
เขาใช้เวทไฟยิงใส่ำแ
ตูม!
ไ่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
เรย์นลองใช้เปลวไฟัเอง
ผลลัพธ์เหมือนเดิม
“ำแนี้แข็งกว่าี่คิด”
เอเน่ามองพื้น
“ไ่ใช่ำแ”
ทุกคนหันมองเธอ
“อะไร?”
“ัคือคำสาป”
เอเน่าชี้ไปี่พื้น
พื้นมีัโบราณำัเรืองแสง
ู้ี่เดินเข้ามา ะไ่มีวันกลับไป
ดัสิกลืนน้ำลาย
“เยี่ยม...”
าเมองทางเดินทั้งสามด้าน
“เราต้องหาาปะัให้เจอ”
“แล้วะรู้ได้ยังไงว่าทางไหน?”
เรย์นถาม
าเหลับตา
ัสีดำเริ่มไหลจากร่าง
ทันทีั้...
หนึ่งในทางเดิน็เกิดเสียงกระซิบ
“าเ...”
เขาลืมตา
“ทางนี้”
ทุกคนเดินตามเขา แต่ไ่มีใครสังเกตว่า...
เาคนหนึ่งในกลุ่มไ่ได้เคลื่อนไหวไป้กับเจ้าั
ทางเดินี่ไ่มีจุดสิ้นุ ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
ดัสิเริ่มหอบ
“นี่ัไ่ปกติแล้ว”
“เราเดินวน”
เรย์นพูด
“ไ่ใช่”
าเุ
“ทางเดินำัเดินวนเรา”
“หมายความว่า?”
“หอนี้ำัเปลี่ยนตำแหน่งเรา”
เอเน่ามองด้านหลัง
“้า่าั้เราะรู้ได้ยังไงว่าู่ไหน?”
าเยังไ่ทัน
เสียงหนึ่ง็ัขึ้น
“พวกเจ้าหทางแล้ว”
ทุกคนชะงัก
น้ำสีดำเริ่มหยดมาจากเพดาน
หยด...
หยด...
หยด...
จากั้เาร่างำา็่ ๆ ปรากฏำแ
เด็กนักเรียนาสิบคน ทุกคนมีใ้าว่างเปล่า
ดัสิำั
“พวกั้คืออะไร?”
“ู้ี่เคยเข้ามาี่นี่”
เอเน่าพูดเสียงเบา
“แะไ่เคยกลับไป”
เาทั้งหมดหันมา้กัน ดวงตาสีฟ้าพวกัเปลี่ยนเป็สีดำ
ก่อนะพุ่งจากำแ!
ฟ้าว!
“ระวัง!”
เรย์นก้าวไปด้านหน้าก่อนะร่ายเวทเปลวไฟระเบิดขึ้น
“เปเิราชันย์!”
ตูม!!!
เปลวไฟกวาดเาทั้งหมดจนกระเด็น
แต่เพียงไ่กี่วินาทีพวกั็กลับมายืนขึ้นอีกครั้ง
ดัสิอ้าปากค้าง
“เผาไ่ตาย?!”
าเมองพวกั
“เพราะพวกัไ่ใช่อสูร”
“แล้วคืออะไร?”
“ความทรงจำ”
าเยกมือขึ้น
ัสีดำรวมัี่ฝ่ามือ
“ความว่างเปล่า”
วูบ...
เาทั้งหมดหายไปในทันทีความเงียบเข้าปกคลุม
เรย์นมองาเ
“ันายเาะัี่นี่ิ ๆ”
าเไ่
เพราะเขาไ้ิเสียงา่าัเป็เสียงคนำั้ไ้แต่เสียงัู้่ใกล้า
เด็กหญิงใน้าี
เาพบปะูไม้าหนึ่งปะูมีัญั์หยดน้ำ
าเเปิั
ภายในเป็้เ็ก ๆ
มีเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งูุ่้เธอสวมชุดนักเรียนอาร์านา
ผมเปียกโชกใ้าซีดขาว
ดัสิรีบเข้าไปหา
“เธอเป็อะไรไหม?”
เด็กหญิงเงยหน้ามองไปี่เา
“พวกพี่...มาช่วยหนูเหรอ?”
เอเน่าคุกเข่า
“เธอชื่ออะไร?”
“ลิเดีย...”
“เธอู่ี่นี่นานแค่ไหนแล้ว?”
เด็กหญิงไ่ เธอมองาเแล้วพูดด้วยเสียงสั่น
“หนูรอเขาู่”
าเขมวดคิ้ว
“ใคร?”
“คนี่บอกว่า...ะช่วยพวกเรา”
บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
เรย์นก้าวมาข้างหน้า
“ลูเซียน?”
เด็กหญิงพยักหน้า
“เขาบอกว่าโเีนี้โกหก”
าเนิ่ง
เด็กหญิงยื่นมือมาฝ่ามือเธอมีรอยตราสีดำ
ดวงตาสีดำ
เอเน่าถอยหลังทันที
“นั่นั...”
เรย์นจับเปลวไฟขึ้น
“ถอยจากเธอ!”
เด็กหญิงก้มหน้าร่างเธอเริ่มสั่น
“เขาบอกว่า...้าพวกพี่มาถึงี่นี่...”
เธอเงยหน้าขึ้น
ดวงตาเธอกลายเป็สีดำสนิท
“...ให้ฆ่าพวกพี่”
ครืน!!!
ทั้ง้ระเบิดด้วยคลื่นน้ำมหาศาล!
ู้ทรยศ
าเถูกซัดกระเด็นไปชนำแ
ตึง!
ดัสิใช้ไฟสร้างโล่
“าเ!”
เอเน่ากางมือ
เปลวไฟสีทองปะทะกับสายน้ำ
ฉ่าาา!
ไอน้ำสีขาวปกคลุมทั้ง้
เรย์นพุ่งเข้าไปหาเด็กหญิง
แต่เธอกลับหายไป
“หายไปแล้ว!”
าเลุกขึ้น
เขามองไป ๆ
ทันใดั้เสียงัเาะ็ัขึ้น
“ฮะ...ฮะ...”
เสียงั้ไ่ได้มาจากเด็กหญิง
ัมาจากด้านหลังเา
หนึ่งในคนี่ร่วมเดินทางมาตลอด...
ยืนู่ั้
มือเขาำัเรืองแสงสีดำ
าเหันขวับ
“นาย...”
รอยตราดำปรากฏขึ้นฝ่ามือคนั้
ตราดวงตาสีดำ
ดัสิช็อก
“เป็ไปไ่ได้...”
เอเน่าำั
“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เรย์นจ้องอีกฝ่าย
“ฉันรูู้่แล้วว่ามีคนทรยศ”
เสียงัเาะัขึ้นอีกครั้ง
“แต่พวกเจ้าไ่เคยคิดเยว่า...”
ความมืดเริ่มแผ่กระจายไปทั่ว้
“...ู้ทรยศะเดินู่ข้างพวกเจ้ามาตลอด”
าเกำาสีดำ
ัความว่างเปล่าระเบิดจากร่าง
“บอกชื่อแกมา”
อีกฝ่ายยิ้ม
ก่อนพูดเพียงประโยคเดียว
“ลูเซียนฝากคำทักทายมา”
ทันใดั้...
เสียงะัทั่วโเี็ัขึ้น้กัน
ดิ่ง! ดิ่ง! ดิ่ง!*
แะจากส่วนลึกีุ่หอาี
เสียงแตกาสิ่ง็ัขึ้น
แกร๊ก...
ทุกคนหันไปมอง
ำแด้านหลังได้มีาปะัแห่งาีปรากฏขึ้น
รอยร้าวเส้นแรกำัขยายั
แกร๊ก...
แกร๊ก...
าเเบิกตากว้าง
“ตราำัะแตก...”
เสียงหนึ่งัขึ้นจากความมืด
เป็เสียงลูเซียน
“หนึ่งตราเพื่อไฟ...”
“หนึ่งตราเพื่อสายาี...”
“แะเมื่อทั้งสองดับ...”
ดวงตาสีม่วงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นในความมืด
“ู้สืบทอดะเริ่มตื่นขึ้น”
าเรู้สึกเหมือนหัวใจุเต้น
เพราะเสียงั้...
ำัเรียกชื่อเขา
“าเ วินเ์...”
แกร๊ก!!!
าปะัแห่งาีแตกร้าวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรอย
แะเาราชันแห่งความว่างเปล่า็เริ่มลืมตาขึ้น...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??