เรื่อง เคล้าคลึงเลิศรส ปาร์ตี้ไม่อดอยาก แต่ตรูขาด...โว้ย!
ตอนที่ 22
ภายในอาคารกิลด์ฮันนีมูน บรรยากาศตึงเครียดึ้มาทันตา หลังจากคาเรนพาตัวเทย่าและฟลอเรนซ์กลับมาได้อย่างปลอดภัย
ร่างของหญิงสาวทั้งสองถูกพาไปนอนพักบนเตียงภายในห้องพยาบาลของกิลด์ โดยมีแพทย์ประจำกิลด์ตรวจเช็กอาการอย่างละเอียด
"สบายใจได้ จากการตรวจเช็กอย่างถี่ถ้วน ไม่พบร่องรอยของการใช้เวทมนตร์ในร่างกายเลย" หมอประจำกิลด์ถอนหายใจยาว
"ดูเหมือนจะเป็นเพียงยาสลบเท่านั้น พักผ่อนอีกสักสองสามชั่วโมง พอหมดฤทธิ์ยา ทั้งสองคน็น่าจะฟื้นคืนสติได้เอง"
คาเรนยืนกอดอก พยักหน้ารับคำเบาๆ แม้จะโล่งใจที่ทั้งคู่ไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง แต่คิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเบาะแสปริศนาที่เพิ่งเผชิญมา
“แล้วถ้าทั้งสองคนฟื้นแล้ว…้ทำยังไงต่อคะ?” กวินเนธที่รับหน้าที่ดูแลทุกคน เอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฟื้นแล้ว็้ลงจากเตียงนะ…” หมอตอบเสียงเรียบ สีหน้าจริงจังราวกับกำลังให้คำแนะนำทางการแพทย์ที่สำคัญที่สุดในชีวิต
“ไม่ใช่สิหมอ! หมายถึง้เฝ้าดูอาการอะไรเป็นพิเศษไหม!?”
คาเรนยกมือึ้กุมขมับ ถอนหายใจยาวเหยียดให้กับความกวนประสาทระดับสิบของหมอประจำกิลด์
“หมอหยอกกก…” แพทย์วัยกลางคนรีบปรับสีหน้าทันควัน ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ส่งให้ “ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก ตื่นมาอาจจะมึนหัวอยู่สักชั่วโมงสองชั่วโมง…็กลับมาเป็นปกติแล้ว”
จากนั้นนายแพทย์คนเิ็หันไปเ็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมาทิ้งมุกสุดท้ายเป็นการกล่าวลา
“นี่็ดึกมากแล้ว…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนนะ”
“คุณหมอง่วงแล้วเหรอคะ?” กวินเนธถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจและเป็นห่วง
“เปล่า…” หมอตอบเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
“พอดี…คืนนี้มีศึกแดงเดือดน่ะ หมอกลัวกลับไปไม่ทันเริ่มเกม”
“ไปเลยไป! จะไปไหน็รีบไปเลย!”
คาเรนขัดึ้ทันที ด้วยความเซ็งกับมุกไร้สาระไม่รู้จักกาลเทศะของหมอประจำกิลด์
“ที่เจ้าว่าอาจจะมีอมนุษย์บุกเข้ามา เพราะเวทมนตร์ธาตุเงา ็ไม่เชิงว่าจะเป็นจริงเสมอไปนัก”
มาสเตอร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยึ้ ทันทีที่แพทย์ประจำกิลด์ก้าวพ้นประตูห้องพยาบาลไป
บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเทย่าและฟลอเรนซ์ที่ยังคงไม่ได้สติอยู่บนเตียง
“จริงอยู่ว่า ธาตุเงาไม่เคยปรากฏว่าเป็นธาตุหลักที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของมนุษย์ แต่็มีความเป็นไปได้ที่จะฝึกฝนเคี่ยวกรำึ้มาจนกลายเป็นธาตุรองได้”
“แต่นั่นมันยากมากเลยนะมาสเตอร์ ยิ่งเป็นธาตุเงา ยิ่งแทบเป็นไปไม่ได้เลย” คาเรนเอ่ยแย้ง คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย
มาสเตอร์ไม่ได้ตอบในทันที ชายชรานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวบางอย่างในอดีต
“สมัยนี้โลกพัฒนาึ้มาก การฝึกฝนเอง็ไม่ได้ยากลำบากเท่าแต่ก่อนแล้ว” มาสเตอร์อธิบายด้วยน้ำเสียงสุขุม ก่อนจะยกตัวอย่างที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
“ดูอย่างในกิลด์เราตอนนี้สิ กวินเนธเอง็มีธาตุรองเป็นธาตุไฟ ซึ่งใช้ได้แข็งแกร่งทรงพลังไม่แพ้ธาตุน้ำที่เป็นธาตุหลักเลย”
ผู้ดูแลสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ็ถูกดึงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนา เหันไปมองมาสเตอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะเหลือบมองคาเรนด้วยสีหน้าคล้ายไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
ทว่ามาสเตอร์ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีของเแม้แต่น้อย
“ไหนจะพวกรุ่นใหม่อย่างซัมเมอร์ ที่มีธาตุหลักเป็นไฟ และธาตุรองเป็นลมอีก…”
ชายชราทอดสายตาผ่านประตูห้องพยาบาลออกไปยังโถงกลาง ซึ่งในเวลานี้เงียบงันและไร้ผู้คน ก่อนจะกล่าวต่อ
“นี่ยังไม่นับรวมวอยด์ก้า ที่ไม่มีแม้แต่ธาตุหลักหรือธาตุรองใดๆ แต่กลับฝึกฝนอย่างหนัก…จนบรรลุเวทมนตร์เกี่ยวกับมิติและเวลาได้”
น้ำเสียงของมาสเตอร์ยังคงราบเรียบเช่นเิ แต่แววตากลับเผยให้เห็นถึงความชื่นชมอยู่เล็กน้อย
“เพราะฉะนั้น…การที่มนุษย์จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง มัน็ไม่ได้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว”
"ความหมาย็คือ…คิดว่าเป็นฝีมือของมนุษย์มากกว่าสินะ" คาเรนตัดบทสรุป สีหน้าตึงเครียดึ้อย่างเห็นได้ชัด
"็ทำนองนั้นแหละ" มาสเตอร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "เพราะถ้ามันไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ึ้มาจริงๆ มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่มาก…ใหญ่ขนาดที่ว่าอาจดึงพวกเรา กลับเข้าสู่ยุคสงครามแห่งเผ่าพันธุ์อีกครั้งได้เลย"
พูด มาสเตอร์็หันหลังเิออกจากห้องพยาบาลไปทันที ทิ้งให้ความเงียบและความกดดันเข้าปกคลุมห้องพักของเทย่าและฟลอเรนซ์อีกครั้ง
"เ็ไปพักผ่อนเถอะ ทางนี้พี่ดูแลเอง" กวินเนธก้าวเข้ามาประคองกุมมือคาเรนเอาไว้เบาๆ บีบกระชับด้วยความอบอุ่น ราวกับอ่านใจออกว่าหญิงสาวกำลังแบกรับ และคิดจริงจังกับสถานการณ์นี้จนเกินกำลังของตัวเองอยู่
"แต่ว่า…" คาเรนทำท่าจะแย้ง
"ไม่มีแต่จ้ะ" กวินเนธยิ้มอ่อนโยน พลางดันหลังรุ่นน้องให้เิไปทางประตูห้อง
"ถ้าเกิดพวกเฟื้นึ้มาแล้วเห็นหน้าคาเรนคิ้วขมวดแบบนี้ คงตกใจจนสลบไปอีกรอบแน่ๆ ร่างกายเ็ตะลอนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปอาบน้ำนอนพักสักหน่อยเถอะนะ มีอะไรพี่จะรีบไปปลุกทันที"
คาเรนมองสบตากับกวินเนธ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาอย่างยอมจำนน ความอ่อนล้าสะสมเริ่มตีรวนึ้มาตามข้อต่อ
"ถ้าอย่างนั้น…ฝากด้วยนะ"
เกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเิออกจากห้องพยาบาล
‘เป็นเพราะเรายังแกร่งไม่พอ…ไม่อย่างนั้นคงจับเจ้าหัวขโมยนั่นมาเค้นความจริงได้แล้ว’ คาเรนคิดในใจพลางกำมือแน่น ความรู้สึกเจ็บใจหลอมรวมกับความเหนื่อยล้า
บทสนทนาระหว่างเกับมาสเตอร์เมื่อครู่ยังคงหมุนเวียนอยู่ในหัว ถ้าเวทมนตร์ธาตุเงานั่นเป็นฝีมือของมนุษย์จริงๆ มัน็คือศัตรูที่ร้ายกาจและทรงพลังเกินกว่าที่เจะประมาทได้แม้แต่วินาทีเดียว…
ทว่า…หญิงสาวกลับไม่ได้ตรงไปพักผ่อนตามคำแนะนำของกวินเนธ เมุ่งหน้าตรงไปยังโรงฝึกประจำกิลด์ หมายจะขัดเกลาและยกระดับฝีมือตัวเองให้แข็งแกร่งยิ่งึ้ไปอีกขั้น
และเมื่อก้าวพ้นประตูโรงฝึกเข้ามา เกลับพบว่ามีใครบางคนกำลังวาดลวดลายเรียกเหงื่ออยู่ก่อนแล้ว…ใครบางคนที่เหมาะเจาะอย่างยิ่งที่จะมาเป็นคู่ซ้อม และเป็นเป้าระบายอารมณ์ในยามนี้
"อ้าว…เจ๊นิ่ง! มาได้จังหวะพอดี กำลังเครื่องร้อนได้ที่เลย!"
หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างปราดเปรียว พร้อมเรือนผมสีทองยาวสลวยถึงบั้นท้าย หันขวับมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาพราวระยับ เอ่ยท้าทายึ้ทันทีดั่งได้เจอโอกาสทอง
"ได้เจอเ็ดีเหมือนกันนะ…วอยด์ก้า"
คาเรนไม่เสียเวลาพูดเพ้อเจ้อ เชักดาบปืนคู่ใจออกจากฝักดัง แกร๊ก! ก่อนจะพุ่งทะยานตรงเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
"วันนี้แหละ! ฉันจะแสดงให้เห็นเองว่าเไม่ได้คู่ควรกับอันดับหนึ่งของระดับ A อีกต่อไปแล้ว!"
วอยด์ก้าตะโกนลั่นอย่างสะใจ ก่อนเร่งอัญเชิญอาวุธคู่กายออกมาในมือทั้งสองข้าง
ดาบยักษ์สองเล่มปรากฏึ้พร้อมกัน โดยมีด้ามดาบเชื่อมต่อกันตรงกลางจนกลายเป็นอาวุธลักษณะคล้ายทวนสองคม
หญิงสาวกระชับมือทั้งสองข้างเข้ากับด้าม ก่อนจะสับเท้าพุ่งสวนเข้าใส่อีกฝ่ายโดยไม่คิดจะหลบหลีกแม้แต่น้อย
เคร้งงง!
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นในระยะประชิด…อาวุธทั้งสองชิ้นปะทะและงัดค้างกันกลางอากาศอย่างรุนแรง
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ต่างฝ่ายต่างฉายแววเกรี้ยวกราดและดุดัน ราวกับพร้อมจะเค้นพลังทั้งหมดที่มีออกมาเพื่อห้ำหั่นกันในทันที
“เร่งกายา!” วอยด์ก้าชิงจังหวะร่ายเวทมนตร์เสริมความเร็วขั้นสูงใส่ร่างตัวเองทันที!
คมดาบปืนของคาเรนวาดผ่านเพียงความว่างเปล่า เมื่อร่างของวอยด์ก้าที่เค้นพลังเวทเสริมสปีดเต็มสูบ
ก่อนจะไปโผล่ประชิดทางด้านข้างพร้อมแรงเหวี่ยงของดาบยักษ์สองปลายที่ตัดอากาศจนส่งเสียงหวีดหวิว
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
คาเรนสืบเท้าถอยหลังครึ่งก้าว ยกดาบปืนึ้รับการสับสังหารอย่างทันท่วงที เสียงโลหะกระทบกันดังลั่นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบไปทั่วโรงฝึกยามดึก ร่างสองร่างเคลื่อนไหวสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งกันด้วยความเร็วสูงจากการสู้กันอย่างดุเดือด
ทั้งสองพลัดกันบุกตะลุยเหวี่ยงดาบเข้าใส่กันจากทั่วทุกทิศทาง ประดุจพายุหมุนแห่งเหล็กกล้า
ทว่าเป็นคาเรนที่ใช้ทักษะการอ่านจังหวะระดับท็อปของกิลด์ พลิกแพลงคมดาบและเบี่ยงแรงปะทะได้อย่างหมดจด เปัดป้องทุกการโจมตีอย่างรัดกุม รักษาระยะห่างอันตรายเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ
เปรี้ยง!
คาเรนอาศัยช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที ดาบในมือพลันแยกชิ้นส่วนและเลื่อนกลไกเข้าหากันอย่างรวดเร็ว คมดาบแปรสภาพเป็นลำกล้องปืนไรเฟิลในพริบตา!
เเหนี่ยวไกแทบจะพร้อมกับการแปรสภาพ ปากกระบอกปืนปล่อยกระสุนสายฟ้าพุ่งออกไปในระยะประชิด…พุ่งฉีกอากาศเข้าหาเป้าหมายอย่างแม่นยำ!
วอยด์ก้าเบิ่งตาโพลง ก่อนจะกระชับมือทั้งสองข้างแล้วหมุนควงดาบสองปลายอย่างรวดเร็ว!
เคร้ง!
คมดาบด้านหนึ่งปัดกระสุนสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด ทว่า…แรงระเบิดจากกระสุนกลับดังสนั่นจนเกิดแรงอัดอากาศกระแทกใส่ร่างของทั้งสองฝ่าย จนต่างคนต่างเด้งถอยร่นออกไป ตั้งหลักเพื่อเซ็ตจังหวะใหม่
“ยังหรอกน่า…ยัยหัวลูกหมู” วอยด์ก้าเอ่ยล้อเลียน พลางปรายตามองสีผมชมพูซีดของอีกฝ่าย ที่ชวนให้นึกถึงสีสันของเหล่าหมูน้อยในการ์ตูน
รอยยิ้มกระหายชัยชนะของวอยด์ก้าผสานเข้ากับสายตาคมกริบของคาเรน
"ผนึกกายา!" วอยด์ก้าเค้นเสียงร่ายเวทบทใหม่ฉับพลัน
ละอองแสงแห่งมิติและเวลาเข้าครอบคลุมร่างของคาเรน ชะงักการเคลื่อนไหวของเลงในพริบตา ราวกับเวลารอบกายถูกแช่แข็งจนไม่สามารถขยับขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว
‘อะไรกันเนี่ย! เวทมนตร์แบบนี้มันจะไม่ขี้โกงไปหน่อยหรือไง!’ คาเรนสบถลั่นอยู่ในใจ เกร็งกล้ามเนื้อเค้นพลังทั่วร่างเพื่อดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการถูกตรึงอย่างสุดกำลัง
“มหาอาณาเขตศาสตราอนันต์!”
วอยด์ก้าไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เเริ่มร่ายคาถาไม้ตายบทใหญ่ึ้มาทันที
วงเวทมิติจำนวนมหาศาลนับไม่ถ้วนพลันสว่างวาบึ้ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหลัง
ปลายคมดาบทีละเล่มค่อยๆ โผล่พ้นออกมาจากรอยแยกของมิตินับร้อย…นับพัน และทุกเล่มหันมุ่งตรงไปยังร่างของคาเรนที่ยังคงถูกตรึงเอาไว้
“ชัยชนะครั้งนี้…ฉันขอรับไปล่ะนะ!” วอยด์ก้ายิ้มสะใจราวกับมองเห็นผลลัพธ์อยู่ตรงหน้าแล้ว
“ย่าาา!”
สิ้นเสียงคำสั่ง ดาบนับร้อยนับพันเล่มพลันพุ่งทะยานออกจากวงเวทพร้อมกัน! คมดาบมหาศาลโถมกระหน่ำลงมาราวกับ-่าฝนเหล็ก
ทุกเล่มมุ่งตรงไปยังจุดเดียวกัน…จุดที่คาเรนหรือที่วอยด์ก้าเรียกติดปากว่า เจ๊นิ่ง กำลังถูกตรึงเอาไว้จนกลายเป็นเป้านิ่งอย่างสมบูรณ์!
-่าฝนดาบนับไม่ถ้วนพุ่งถล่มกระหน่ำใส่เป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง ต่อเนื่องยาวนานหลายสิบวินาทีโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากสุดยอดท่าไม้ตาย สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโรงฝึก พื้นเบื้องล่างสั่นสะท้าน ขณะที่เศษพื้นไม้และฝุ่นควันฟุ้งกระจายปกคลุมพื้นที่จนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด
วอยด์ก้ายืนกอดอกด้วยรอยยิ้มสะใจปรากฏอยู่บนใบหน้า ขณะเฝ้ารอให้ม่านฝุ่นควันค่อยๆ จางลง
เแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นผลงานของตัวเอง และชัยชนะที่มั่นใจว่าอยู่ในกำมือแล้ว
ทว่า…ยังไม่ทันที่ละอองฝุ่นจะสลายตัวจนหมด สายฟ้าสีทองขนาดมหึมา็พลันสว่างวาบึ้กลางม่านควัน!
เปรี้ยงงง!
ลำแสงสายฟ้าพุ่งทะลวงหมอกควันออกมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ก่อนจะพุ่งตรงเข้าหาวอยด์ก้าในระยะประชิด!
หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก พร้อมเปิดใช้งานทักษะเฉพาะตัวในเสี้ยววินาที
“กลืนมนตรา!”
วอยด์ก้ารีบปักดาบสองปลายลงเบื้องหน้า คมดาบพลันส่องประกายเรืองรอง ก่อนลำแสงเวทมนตร์ที่พุ่งเข้ามาจะถูกดูดกลืนหายเข้าไปในตัวดาบจนหมดสิ้น
ทว่า…
“นี่กะจะเอากันให้ถึงตายเลยใช่ไหม?”
เสียงเย็นเยือกดังึ้ประชิดข้างหูจากทางด้านหลัง!
วอยด์ก้าเบิกตากว้าง
คาเรน…หญิงสาวที่เมั่นใจว่าไม่น่าจะรอดจากการโจมตีเมื่อครู่นี้…กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ด้านหลังของเ
คมดาบเย็นเฉียบจ่อแนบอยู่กับลำคอ แรงกดเพียงเล็กน้อย็ทำให้ผิวเนื้อบริเวณต้นคอปริออก เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมไหลออกมาตามคมดาบ
คาเรนใช้แขนซ้ายล็อกลำตัวของวอยด์ก้าเอาไว้แน่น ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนแผ่นหลังของสาวผมทองถูกกดติดกับลำตัวของเ พันธนาการเอาไว้จนแทบไม่เหลือช่องให้วอยด์ก้าพลิกตัวหรือขยับหนีได้แม้แต่นิดเดียว
“เป็นไปไม่ได้…รอดจากการโจมตีเมื่อกี้ได้ยังไงกัน?”
วอยด์ก้าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ทั้งที่เมื่อครู่เมั่นใจว่าดาบนับร้อยนับพันเล่มได้ถล่มคาเรนจนไม่เหลือทางรอดแล้ว
“คราวหน้าถ้าหยุดศัตรูได้แล้ว ็แค่เิเข้าไปเอาดาบตัดคอซะ็” คาเรนเอ่ยึ้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังสอนบทเรียนพื้นฐานให้เด็กฝึกหัด
“จะเล่นใหญ่อลังการไปทำไม ยิ่งใช้เวลานานเท่าไร ศัตรู็ยิ่งมีเวลาหาทางแก้ได้มากึ้เท่านั้น” คมดาบในมือของเยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอของวอยด์ก้า
“หน่อย…!” วอยด์ก้ากัดฟันด้วยความแค้นใจ ทั้งที่ตั้งเป้าว่าจะก้าวข้ามเจ๊นิ่งคนนี้ให้ได้แท้ๆ แต่กลับ้มาเป็นฝ่ายถูกสั่งสอนเสียเอง!
“จำไว้…โอกาสปิดฉากมีครั้งเดียว อย่าเปิดโอกาสให้ศัตรูได้แก้เกม”
วอยด์ก้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่งหลังได้ฟังคำพูดของคาเรน ก่อนจะยอมคลายมือออก…อาวุธประจำกายร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง เคร้ง! เป็นสัญญาณว่าเยอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้แต่โดยดี
“ยังไงวันนี้็ขอบใจนะ” คาเรนเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนลดดาบปืนในมือลง จากนั้นจึงหันหลังเิจากไปอย่างไม่รีบร้อน
ความรู้สึกบางอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจ ดูเหมือนจะได้รับการปลดปล่อยลงไปพร้อมกับการต่อสู้ครั้งนี้ จนเรู้สึกโล่งึ้อย่างบอกไม่ถูก
วอยด์ก้ายืนนิ่งมองแผ่นหลังของคู่แข่งรุ่นพี่ที่ค่อยๆ เิห่างออกไป มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความเจ็บใจ
‘สักวันเถอะ…ฉันจะ้แซงยัยนี่ไปให้ได้’
ดวงตาของเฉายแววไม่ยอมแพ้
‘อัจฉริยะอย่างฉัน ไม่มีทางแพ้ไปตลอดหรอก!’
วอยด์ก้าให้คำมั่นกับตัวเอง ความพ่ายแพ้ในคืนนี้ไม่ได้ทำให้ความทะเยอทะยานของเลดลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งกลายเป็นเชื้อไฟที่ััให้เยิ่ง้แข็งแกร่งึ้กว่าเิ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??