เรื่อง หัตถ์พิสูจน์พลิกยุทธภพ ระบบล่าวิญญาณแค้น
แรงะเืสะท้อน่าแนวะูหน้าแข้งขึ้นสู่หัวเข่าเป็นจังหวะหนักแน่น ล้อเกวียนหุ้มเกราะเหล็กหนาบดขยี้หินกาบของเส้นทางสัญจร มุ่งตรงสู่ปากทางสุสานพันศพโดยไม่คิดหลบเลี่ยง
กู้เยี่ยนย่อกายแนบเหลี่ยมผา ฝ่ามือกดทับจุดตันเถียน กระแสปราณขอบเขตเสวียนวู่ขั้นที่หนึ่งยังคงปั่นป่วนจากการกรำศึกและการเบิกเนตรจุลทรรศน์ตรวจซากะูติดต่อกันหลายชั่วยาม เส้นประสาทบริเวณแผงอกเจ็บแปลบดั่งถูกเข็มกระหน่ำแทง ขืนระเบิดพลังวิญญาณหักหาญตรงหน้า เส้นลมปราณคงแหลกสลายก่อนแตะถึงเป้าหมาย
"นายน้อยขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงลัดเลาะออกมาจากหลืบถ้ำ เด็กหนุ่มสะพายย่ามยาแนบอก มือทั้งสองกอดกระบอกไม้ไผ่บรรจุศรเหล็กแน่นหนา "ข้าใช้ผงถ่านกับกำมะถันอุดรอยแยกปากถ้ำเรียบร้อยแล้วขอรับ ท่านรองเจ้าหอเยี่ยนพักฟื้นอยู่ด้านใน นางกำชับให้ข้านำสิ่งนี้มามอบให้ท่าน"
ตลับขี้ผึ้งสีเขียวเข้มถูกยื่นมาตรงหน้า บรรจุสารสกัดหญ้าเกล็ดหิมะสำหรับห้ามเลือดในหลอดฝอย
"เก็บไว้" กู้เยี่ยนกวาดสายตามอง่าม่านราตรี "เยี่ยนหรูเสวี่ยเพิ่งเชื่อมต่อเส้นประสาทไขสันหลัง นางจำต้องใช้มัน ตัวยาที่ข้าสั่งเตรียมไว้เรียบร้อยหรือไม่?"
"ครบถ้วนขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงเปิดกระบอกไม้ไผ่อีกใบ "น้ำเกลือต้มเข้มข้นยิ่งยวดผสานน้ำคั้นรากหญ้าหนวดแมวป่าและเปลือกหลิวหมัก ฤทธิ์รีดน้ำออกจากหลอดเลือดและทำลายสมดุลเกลือแร่ฉับพลัน ข้าเคลือบไว้บนหัวลูกดอกทุกดอกแล้ว แต่ว่า... ปลายศรแค่นี้จะเจาะทะลุเกราะหนักได้หรือขอรับ?"
'คนทั่วไปมักหลงมองแผ่นเหล็กหนาเตอะ จนลืมไปว่ากลไกที่ขับเคลื่อนมันคือเนื้อเยื่อที่มีเลือดสูบฉีด' กู้เยี่ยนคำนวณในใจ
น้ำเสียงของกู้เยี่ยนนิ่งสนิท "เป้าหมายคือม้า"
เสียงเกือกโลหะกระทบแผ่นหินดังก้องสะท้อนตามสายลม ไอหมอกพิษสีม่วงคล้ำถูกกระแสลมกวาดกระจาย ขบวนลำเลียงหุ้มเกราะกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่สะพานศิลาข้ามลำน้ำสายหลักของมณฑลหยางโจว สะพานหินแคบเพียงแห่งเดียวที่ทอดข้ามสู่หุบเหวสุสานพันศพ
"ลงไปซุ่มใต้สะพาน" กู้เยี่ยนสั่งสั้นๆ ก่อนทิ้งตัวไถลลงตามแนวลาดชัน
ไป๋เฉิงเฟิงกระชับย่ามยาแล้วโผตามลงมา กระโจนสู่ความมืดโดยไร้ความลังเล
ใต้โครงสร้างสะพาน กลิ่นคาวปลาตายและไอชื้นเกาะกุมทั่วอากาศ ละอองน้ำเย็นเฉียบซึม่าขอบคอเสื้อจนผิวกายชาด้าน สายน้ำเชี่ยวกรากหมุนวนอยู่เบื้องล่าง กู้เยี่ยนเหยียบลงบนคานหินรูปโค้งอย่างมั่นคง นิ้วมือกระชับหน้าไม้กล บรรจุกระสุนศรอาบยาพิษเข้าสู่ร่องยิง
สะพานศิลาด้านบนเริ่มสั่นไหวอย่างหนักหน่วง
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าอันทรงพลังของม้าศึกสี่ตัวเหยียบย่ำเหนือศีรษะ ตามด้วยเสียงเสียดสีของล้อเหล็กจนเกิดประกายไฟ กู้เยี่ยนเพ่งสายตา่ารอยแยกแผ่นหิน จับจ้องไปยังสัตว์ร้ายตัวหน้าสุด
ม้าศึกเพลิงมาร่าการกรอกโอสถกระตุ้นวิญญาณจนนัยน์ตาแดงก่ำ กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปนเกร็งค้าง ลมหายใจพ่นออกจากจมูกกลายเป็นไอขาว เลือดลมสูบฉีดถึงขีดสุดด้วยฤทธิ์ยาบ้าคลั่ง แผ่นเกราะเหล็กกล้าหุ้มลำตัว ลำคอ และแผงอกไว้มิดชิดไร้ช่องว่าง
'พวกมันถูกเคี่ยวกรำจนกล้ามเนื้อทำงานเกินขีดจำกัด ของเสียและกรดสะสมในเส้นเอ็นจนจวนเจียนพังทลาย สัตว์เดรัจฉานหรือคน เมื่อถูกบงการด้วยโอสถพิษ ย่อมไม่ต่างจากหุ่นเชิดที่รอวันแตกหักมิใช่หรือ?' กู้เยี่ยนประเมินความเสื่อมของระบบชีววิทยาอย่างใจเย็น 'เมื่อกายเนื้อเผชิญภาวะเกลือแร่ล้มเหลวเฉียบพลัน เส้นใยกล้ามเนื้อจะฉีกขาดจากภายในโดยไม่ต้องเปลืองแรงฟัน'
"เฉิงเฟิง เล็งตรงรอยต่อสะโพก" กู้เยี่ยนสั่งเสียงแผ่ว "รอยต่อเกราะตรงข้อต่อขา ม้าศึกพวกนี้ใช้มัดกล้ามเนื้อโคนขาเป็นจุดรับน้ำหนักหลักในการลากเกวียนหนักหลายพันจิน หากเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อพังทลาย มันจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว"
"ขอรับ!" เด็กหนุ่มประทับหน้าไม้ขึ้นเล็ง แม้มือจะยังสั่นเทิ้มด้วยความกดดัน แต่แววตากลับแน่วแน่
ขบวนรถศึกเคลื่อนมาถึงกึ่งกลางสะพานศิลา
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
สายหน้าไม้ดีดผาง ลูกดอกเหล็กสี่ดอกแหวกช่องว่างใต้สะพานพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนอย่างเงียบกริบ ปลายศรคมกริบเสียบทะลุรอยต่อเกราะ แทรกเข้าสู่มัดกล้ามเนื้อขาหลังของม้าศึกทั้งสี่ตัวแม่นยำดั่งจับวาง
น้ำเกลือเข้มข้นยิ่งยวดผสานสารสกัดพืชขับน้ำแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดในพริบตา
ความเข้มข้นของของเหลวนอกเนื้อเยื่อพุ่งกระฉูด ดึงน้ำออกจากเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อลายกะทันหัน ขณะที่สารสกัดจากรากไม้เร่งขับของเหลวออกจากระบบหลอดเลือด สภาพกล้ามเนื้อที่ร้อนจัดและทำงานหนักเกินพิกัดเกิดภาวะกล้ามเนื้อลายสลายตัวฉับพลัน เส้นใยกล้ามเนื้อปริขาดออกจากกันเป็นริ้ว สมดุลชีวเคมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที
ฮี้มมมม!
ม้าศึกแผดเสียงร้องโหยหวน ขาท่อนล่างของตัวนำหน้าทรุดฮวบกระแทกพื้นศิลา ตามติดด้วยม้าอีกสามตัวที่กล้ามเนื้อหมดแรงพร้อมกัน ร่างมหึมาไถลครูดไปกับพื้นสะพาน เกราะเหล็กครูดกับหินกาบส่งเสียงเสียดแก้วหู
โครม!
เกวียนหุ้มเกราะคันยักษ์เสียการทรงตัว ตัวรถสะบัดหมุนขวางลำ ล้อเหล็กบดเข้ากับราวสะพานจนแผ่นหินแตกกระจาย ร่างคนขับในชุดคลุมสีเทากระเด็นลอยละลิ่วดิ่งลงสู่ลำน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่าง ตัวรถหยุดชะงัก ปิดกั้นเส้นทางสะพานไว้มิดชิด
"สำเร็จแล้ว!" ไป๋เฉิงเฟิงโพล่งออกมา
"ยัง" กู้เยี่ยนทะยานร่างขึ้นสู่สันสะพาน ท่วงท่านิ่งสนิท มีดผ่าตัดสีเงินวาววับกระชับในอุ้งมือ
บนสะพานศิลา ม้าศึกทั้งสี่นอนหายใจรวยริน ของเหลวที่ขับออกมานองพื้นกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มคล้ำจากเม็ดเลือดและสารบำรุงจากเนื้อที่แตกสลาย กู้เยี่ยนไม่สนใจมองพวกมัน ก้าวตรงไปยังตัวรถศึกที่ปิดสนิท
ตามข้อมูลชันสูตรศพหญิงสาวชุดครามในสุสาน รถม้าคันนี้สมควรบรรจุร่างสตรีบริสุทธิ์นับสิบชีวิตที่ถูกลักพาตัว เพื่อเตรียมนำไปสังเวยไขะูในคืนเดือนดับ
ทว่า... บรรยากาศรอบตัวรถกลับสงัดเงียบจนน่าขนลุก
ไร้เสียงสะอื้น ไร้เสียงลมหายใจ และไร้ไออุ่นของสิ่งมีชีวิต มีเพียงกลิ่นไหม้ฉุนกึกของดินประสิวและกำมะถันที่เล็ดลอดออกมาตามรอยต่อแผ่นเหล็ก
'กลิ่นดินปืนรุนแรงถึงเพียงนี้... ไฉนรถลำเลียงร่างมนุษย์จึงแปรเปลี่ยนเป็นคลังเพลิงสังหารไปได้?' กู้เยี่ยนชะงักเท้า แววตาดำขลับลึกล้ำหรี่ลงในพริบตา
"นายน้อย! รีบเปิดดูเถิดขอรับ เผื่อมีคนรอดชีวิต!" ไป๋เฉิงเฟิงก้าวตามขึ้นมาพลางยื่นมือหมายจะปลดสลักบานประตูเหล็ก
"ถอยไป!"
กู้เยี่ยนตวาดเสียงต่ำ คว้าคอเสื้อเด็กหนุ่มเหวี่ยงไปด้านหลังสุดแรง ร่างของไป๋เฉิงเฟิงเซถลาล้มลงบนพื้นศิลา กู้เยี่ยนใช้ปลายมีดผ่าตัดสะกิดแง้มบานพับเหล็กออกเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่ชุ่น
สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในไร้เงาของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย
บนพื้นกระดานมีหุ่นกลไกไม้ประกบแผ่นทองแดงนั่งนิ่งอยู่ ตรงกลางอกถูกผ่าเปิด เผยให้เห็นถังเหล็กบรรจุดินระเบิดอัคคีอัดแน่นสี่ถัง สายชนวนที่เชื่อมต่อกับฟันเฟืองกลไกบอกยามจักรกลโบราณกำลังขบฟันเดินหน้าเป็นจังหวะ
ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...
ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นที่ปลายชนวน ลามเลียเข้าสู่ปากถังระเบิดรวดเร็วดั่งอสรพิษฉกกัด
"กับดัก!" ไป๋เฉิงเฟิงหน้าซีดเผือด
นี่ไม่ใช่ขบวนส่งเหยื่อ หากเป็นขบวนสังหารที่ผู้ว่าการมณฑลหยางโจวส่งมากวาดล้างปากทางสุสานพันศพ เพื่อกลบฝังหลักฐานทุกอย่างในคราวเดียว
'มันรู้ว่าเส้นทางนี้ถูกจับตา จึงใช้รถศึกเป็นเหยื่อล่อให้เราปรากฏตัว... ช่างอำมหิตและรอบคอบยิ่งนัก!' กู้เยี่ยนคำนวณความเร็วในการเผาไหม้อย่างฉับไว 'ชนวนระเบิดเหลือเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ แรงอัดของดินระเบิดสี่ถังจะฉีกสะพานหินแห่งนี้เป็นผุยผง!'
เดิมพันในวินาทีนี้คือความตาย หากหนีไม่พ้นรัศมีทำลายล้าง ทั้งเขาและไป๋เฉิงเฟิงจะแหลกละเอียด และเยี่ยนหรูเสวี่ยที่บาดเจ็บอยู่ในถ้ำจะถูกฝังทั้งเป็นจากหินถล่ม
ตูมมมมมมมมมม!
ยังไม่ทันที่ประกายไฟจะแลบถึงก้นถัง เสียงกัมปนาทระลอกแรกกลับปะทุขึ้นจากตอม่อใต้สะพานศิลา! พวกมันไม่ได้วางระเบิดไว้แค่บนรถ... ทว่าฝังกับดักดินระเบิดไว้ใต้ฐานสะพานหินแห่งนี้ตั้งแต่แรก เพื่อตัดขาดเส้นทางสัญจรและปิดผนึกสุสานพันศพให้จมอยู่ใต้บาดาล เสาศิลาค้ำยันหักสะบั้นในพริบตา แผ่นหินใต้ฝ่าเท้าของกู้เยี่ยนและไป๋เฉิงเฟิงปริร้าว แยกตัวทรุดฮวบดิ่งลงสู่สายน้ำเบื้องล่าง ขณะที่เปลวไฟบนตัวรถกำลังแลบเลียถึงก้นถังดินระเบิดอัคคี! คลื่นกระแทกมหาศาลซัดสาดมวลน้ำและเศษศิลาปลิวกระจายดั่ง-่าธนู กลิ่นดินประสิวคละคลุ้งเสียดแทงโพรงจมูกจนแสบร้อนดั่งถูกไฟลวก
กู้เยี่ยนกระชากแขนไป๋เฉิงเฟิงไว้แน่น รวบรวมลมปราณขอบเขตเสวียนวู่ขั้นที่หนึ่งที่เหลืออยู่ทั้งหมด ถีบทะยานออกจากแผ่นหินที่กำลังร่วงหล่น ทว่าในชั่วพริบตานั้น สายตาคมกริบกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบนแผ่นเหล็กหลังคารถ
บนแผ่นประทุน มีตราประทับโลหิตรูปดอกบัวเพลิงเก้าชั้นฟ้าสลักอยู่อย่างประจักษ์ชัด
นั่นไม่ใช่ตราของจวนเจ้าเมืองหยางโจว... หากแต่เป็นตราสัญลักษณ์ของผู้คุมหอคัมภีร์แห่งหอโอสถเทวะ!
ความมืดมิดที่อำพรางไว้พลันฉีกขาด ผู้คุมหอคัมภีร์ไม่ได้เพียงสมคบคิดกับพรรคมารเพื่อแย่งชิงตัวยา ทว่าถึงขั้นจัดส่งอาวุธสงครามและดินระเบิดเพลิงมาสนับสนุนการสังหารหมู่ที่หยางโจวด้วยตนเอง ข้อสงสัยที่ค้างคามาเนิ่นนานกระจ่างแจ้งด้วยหลักฐานชิ้นนี้
ทว่ากู้เยี่ยนไม่มีเวลาแม้แต่จะสูดลมหายใจเข้าปอด
เปรี๊ยะ!
เสียงเฟืองกลไกของถังระเบิดหยุดลงกะทันหัน เปลวเพลิงสีส้มเจิดจ้าปะทุออกจากตัวถัง กลืนกินทุกสิ่งในรัศมีสิบลี้ให้กลายเป็นทะเลเพลิง!
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??