เรื่อง หัตถ์พิสูจน์พลิกยุทธภพ ระบบล่าวิญญาณแค้น
ศิลาแลงใ้คฤหาสน์เ้าเืหยางโจวถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นหลุมฝังกลบความลับอันโสมม เตาหลอมรีดไขกระดูกขนาดมหึมายังคงแผ่ไอร้อนระอุประหนึ่งปล่องภูเขาไฟจำลอง ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงขั้วกระดูกด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ซากอสูรลอกหน้าที่ปราศจากศีรษะนอนทอดร่างจมกองเลือดสีคล้ำอยู่เบื้องล่าง ขณะที่ชายหนุ่มในชุดตุลาการสีดำขลิบเงินยืนตระหง่าน แผ่นอกของเขามีโลหิตซึมผ่านรอยเย็บเดิมจนชุ่มเสื้อ ม่านตาข้างขวาที่ปริแตกมองเห็นภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนเป็นม่านหมอกสีชาด หากแต่ประกายตาข้างซ้ายยังคงคมปลาบดั่งปลายมีดผ่าตัดที่พร้อมชำแหละความเท็จทั้งปวง
เสียงฝีเท้าเกราะเหล็กหนักอึ้งนับพันคู่บดขยี้ลงบนขั้นบันไดวนศิลาดังกึกก้องประดุจคลื่นกระแทกฝั่ง เสียงโห่ร้องและเสียงดาบกระทบโล่สะท้อนก้องลงมาจากชั้นบนอย่างต่อเนื่อง แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมาราวกับ-่าฝน
"นายน้อยขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงละล่ำละลัก ร่างผอมกะท่องกะแท่นเบียดแนบเข้ากับซอกหิน สองแขนตระกองกอดสมุดปกหนังมนุษย์และขวดแก้วบรรจุโลหิตอำพันแนบอกแน่นราวกับเป็นชีวิตของตนเอง "เสียงเกราะเหล็กดังสะเทือนถึงชั้นกลางแล้วขอรับ! รองแม่ทัพหยางโจวนำกำลังพลสายตรงสามพันนายบุกทะลวงลงมาเป็นทัพหน้า ป่านนี้ด้านบนคงถูกล้อมไว้แปดทิศจนสิ้นแล้ว!"
กู้เยี่ยนไม่ได้หันไปมองเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาแม้แต่น้อย เขาเพียงยกปลายนิ้วขึ้นแตะขมับขวา ระงับอาการปวดแปลบที่แล่นพล่านจากเส้นเอ็นรับรู้รอบเบ้าตา
'สามพันนายด้านใน ห้าพันนายด้านนอก... เหยาเจี้ยนคิดจะใช้กำลังทหารบดขยี้หลักฐานให้เป็นผุยผงงั้นรึ?'
ความจริงทางกายวิภาคไม่มีวันถูกฝังกลบด้วยจำนวนคน ตราบใดที่พยานวัตถุยังส่งเสียง ร่องรอยย่อมไม่เคยหลอกลวง
"เฉิงเฟิง ตั้งสติ" น้ำเสียงของกู้เยี่ยนเรียบนิ่งประหนึ่งผิวน้ำในบ่อโบราณที่ไร้แรงกระเพื่อม "หยางซื่อสวมรอยเป็นข้าหลวงมานานหลายปี ย่อมไม่เก็บเอกสารลับที่สุดไว้บนโต๊ะทำงานชั้นบน รังมารแห่งนี้มีกลไกเตากลั่นไขกระดูกย่อมต้องมีห้องเก็บบัญชีสังเวย"
เขากวาดสายตาผ่านแท่นบูชารูปหัวใจที่พังทลาย ผนังหินด้านหลังเตากลั่นมีรอยเชื่อมของปูนขาวที่ผิดแผกไปจากส่วนอื่น รอยต่อของเนื้อหินมีความกว้างเพียงครึ่งชุ่น ผิวสัมผัสเรียบลื่นเกินกว่าจะเป็นผนังถ้ำธรรมชาติ
กู้เยี่ยนก้าวตรงเข้าไป มือซ้ายลูบผ่านแนวกระเบื้องหินทมิฬ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นผิดปกติของแผ่นเหล็กกล้าที่ซ่อนอยู่ใ้ชั้นหินบางๆ เมื่อกดสันมือลงตรงกึ่งกลาง แผ่นศิลาพลันเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นตู้เซฟกลไกทรงแปดเหลี่ยมฝังลึกในโพรงผนัง
บนหน้าบานตู้เซฟมีแป้นหมุนสลักตัวเลขอักขระโบราณสิบสองช่อง ทว่าสิ่งที่สะดุดตากลับไม่ใช่ตัวเลขเหล่านั้น หากแต่เป็นหลอดแก้วใสโค้งคว่ำสองท่อที่พาดผ่านส่วนบนของบานพับ ภายในบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตที่กำลังเดือดปุดส่งไอกรดฉุนแสบจมูก
"กลไกกรดทำลายตนเอง..." ไป๋เฉิงเฟิงที่ชะโงกหน้าเข้ามาชะงักกึก สีหน้าเผือดลง "หากบิดรหัสผิดพลาดแม้เพียงครึ่งช่อง สลักนิรภัยจะดีดตัวให้น้ำกรดกัดกระดูกไหลทะลักลงไปละลายเอกสารด้านในทันทีขอรับ! นายน้อย... กระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์ฟันเปิดไม่ได้หรือขอรับ?"
"ไม่ได้" กู้เยี่ยนตอบสั้นกระชับ "แรงกระแทกจากปราณกระบี่จะทำให้หลอดแก้วแตก กรดเข้มข้นจะเผาผลาญทุกสิ่งจนกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่กระบี่จะตัดผ่านข้อความในบัญญัติแห่งสลักเหล็กเสียอีก"
'หากต้องการเปิดตู้ใบนี้ มีเพียงหนทางเดียวคือต้องรู้รหัสที่แท้จริง'
เสียงตะโกนสั่งการของรองแม่ทัพดังก้องลงมาจากปากทางเข้าชั้นล่าง "ค้นให้ทั่ว! ตรวจดูทุกซอกมุม! หากพบผู้บุกรุก สังหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง!"
เวลาของพวกเขาเหลือไม่ถึงหนึ่งเค่อ
กู้เยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวเลือดผสมไอกรดเผ็ดร้อนแล่นผ่านลำคอ ร่างกายของเขากำลังส่งสัญญาณประท้วง แผลฉกรรจ์ที่แผงอกเริ่มเต้นตุบตามจังหวะชีพจร ตาขวาที่พร่ามัวทำให้ระยะชัดลึกหดสั้นลงจนเห็นภาพซ้อนทับกันเป็นริ้วสีแดง หากเป็นคนทั่วไปคงตื่นตระหนกจนเสียกระบวน ทว่าสำหรับอดีตหัวหน้านิติเวชผู้เคยชันสูตรศพท่ามกลางแรงกดดันนับครั้งไม่ถ้วน ความเจ็บปวดทางกายเป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งที่สมองต้องประมวลผลและก้าวข้ามไป
"เฉิงเฟิง ถือตะเกียงน้ำมันขึ้นมา บังลมไว้ให้มั่น"
"ข...ขอรับ!" เด็กหนุ่มรีบก้าวเข้ามา ย่อกายลงยกตะเกียงดินเผาขึ้น มือที่ถือโคมสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่น ทว่าแววตากลับแน่วแน่ไม่ยอมถอยหนี
กู้เยี่ยนหยิบซองเข็มเงินและขวดกระเบื้องใบเล็กออกจากอกเสื้อ ภายในบรรจุผงเขม่าไฟบดละเอียดที่เขาเคยให้ไป๋เฉิงเฟิงเตรียมไว้ เขาใช้ปลายพู่กันขนจิ้งจอกแตะผงเขม่าสีดำเพียงเล็กน้อย ก่อนจะปัดเบาๆ ลงบนแป้นหมุนอักขระสิบสองช่อง
ผงถ่านละเอียดเกาะจับลงบนพื้นผิวเหล็กกล้าอย่างรวดเร็ว
ในโลกเดิมที่เขาจากมา ลายนิ้วมือแฝงเกิดขึ้นจากการที่ต่อมเหงื่อและต่อมไขมันใ้ผิวหนังขับสารคัดหลั่งออกมาเคลือบสันนูนของนิ้วมือ แม้ในโลกยุทธภพนี้ ผู้ฝึกยุทธจะมีพลังปราณกล้าแข็งเพียงใด ทว่าโครงสร้างทางชีววิทยาของผิวหนังมนุษย์ยังคงขับไขมัน กรดแลกติก และเกลือแร่ชนิดต่างๆ ออกมาตามธรรมชาติ ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่เจ้าของตู้เซฟเกิดความวิตกกังวลหรือเร่งรีบ ปริมาณไขมันที่หลั่งออกมาย่อมทวีความเข้มข้น
"ดูตรงนี้" กู้เยี่ยนเอ่ยเสียงแผ่ว
ภายใ้แสงไฟสลัวจากตะเกียง ผงเขม่าสีดำจับตัวหนาแน่นบนแป้นอักขระเพียงสี่ตำแหน่ง ได้แก่ อักขระ 'ชั่ว' (หนู), 'อิ๋น' (เสือ), 'อู่' (ม้า) และ 'อิ้ว' (ไก่)
"มีสี่ตัวเลขที่ถูกแตะต้องบ่อยครั้งขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงอุทานอย่างตื่นเต้น ก่อนจะลดเสียงลงเมื่อนึกขึ้นได้ "แต่... แต่ลำดับการหมุนเล่าขอรับ? ตัวเลขสี่ตัวนี้สามารถสลับตำแหน่งได้ถึงยี่สิบสี่รูปแบบ หากหมุนผิดเพียงครั้งเดียว น้ำกรดก็จะเทลงมาทันที!"
'ยี่สิบสี่รูปแบบ... เราไม่มีโอกาสให้ลองผิดลองถูกถึงยี่สิบสี่ครั้ง'
กู้เยี่ยนหรี่ตาซ้ายลง เพ่งมองผ่านเลนส์ผลึกใสขยายภาพที่หยิบออกมาจากย่าม ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือม่านตาขวาที่พร่ามัว ทำให้การจำแนกความลึกของชั้นไขมันทำได้ยากลำบากยิ่ง เขาต้องใช้ตาซ้ายเพียงข้างเดียวชดเชยการมองเห็นทั้งหมด หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมลงมาตามร่องขมับ เข้าใกล้รอยแผลที่หางตาจนแสบแปลบ
'ความหนาแน่นของคราบไขมัน... ทิศทางการปาดของสันนิ้ว... เจ้าของร่างนี้มีพฤติกรรมอย่างไร?'
กู้เยี่ยนดึงความทรงจำเกี่ยวกับหยางซื่อตัวปลอมขึ้นมาประมวลผล อสูรลอกหน้าตนนั้นมีมือขวาที่ใหญ่โตและข้อต่อแข็งเกร็งจากการฝืนปลูกถ่ายกระดูกมาร นิ้วชี้ขวาของมันมีตุ่มด้านบริเวณข้อนิ้วที่สอง ซึ่งเกิดจากการเกร็งปลายนิ้วกดน้ำหนักลงในแนวเฉียง
เขาใช้ปลายเข็มเงินสะกิดคราบไขมันบนอักขระทั้งสี่อย่างระมัดระวัง
อักขระ 'ชั่ว' มีการสะสมของคราบฝุ่นจับตัวกับไขมันหนาที่สุด ผิวหน้าแห้งกรัง บ่งบอกว่าถูกสัมผัสเป็นจุดแรกเริ่มเสมอด้วยแรงกดที่สม่ำเสมอ
อักขระ 'อู่' มีรอยลากเลื่อนของคราบไขมันเป็นแนวยาวไปทางขวา แสดงถึงการหมุนผ่านอย่างรวดเร็ว
อักขระ 'อิ้ว' มีชั้นไขมันที่บางเบาที่สุด แต่มีคราบเหงื่อสดใหม่ตกค้างอยู่บริเวณขอบร่องสลัก
และอักขระ 'อิ๋น' มีรอยกดกระแทกย้ำลึกเป็นหลุมวงกลม ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของการหยุดเพื่อปลดสลักตัวสุดท้าย
"ชั่ว... อู่... อิ้ว... อิ๋น" กู้เยี่ยนพึมพำกับตนเอง การเรียงลำดับตามความสดใหม่และการกระจายตัวของกรดไขมันชีวภาพเผยเส้นทางที่นิ้วมือเคลื่อนผ่านอย่างชัดเจน
ครืน... ตึง!
เสียงประตูกลไกชั้นนอกสุดของห้องเตากลั่นถูกกระแทกจนสะเทือนเลื่อนลั่น กองทหารเกราะหนักได้บุกเข้ามาถึงโถงด้านนอกแล้ว ควันไฟและกลิ่นน้ำมันดินเริ่มลอยคละคลุ้งเข้ามาในอากาศ
"นายน้อย! พวกมันมาถึงหน้าห้องเตาแล้วขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงหน้าซีดเผือด สองมือกระชับห่อผ้าและขวดยาแน่น ขาของเขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เขากลับก้าวขึ้นมาขวางด้านหลังกู้เยี่ยนไว้ครึ่งก้าว "หากพวกมันพังเข้ามา ข้าจะสาดผงสลายปราณใส่พวกมันเองขอรับ!"
กู้เยี่ยนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเด็กหนุ่มผู้ขี้ขลาดคนนี้ จากอดีตนักโทษไร้ค่าในคุกหลวงที่เคยเอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต บัดนี้กลับยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องหลักฐานและแผ่นหลังของเขา
"เฉิงเฟิง ถอยไปสามก้าว หายใจช้าๆ" กู้เยี่ยนเอ่ยเตือนสติ สองมือของเขายังคงนิ่งสนิทดั่งหินผา "ความกลัวทำให้มือสั่น และมือที่สั่นจะทำให้ชีวิตเราจบสิ้น"
กู้เยี่ยนยื่นมือซ้ายออกไป แตะลงบนแป้นหมุนเหล็กกล้า ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะโบราณ
เขาเริ่มหมุนแป้นย้อนทวนวัฏจักรยาม
แกร๊ก...
ตัวอักษร 'ชั่ว' ตรงกับรอยบาก สลักชั้นแรกส่งเสียงขบเบาๆ ท่อแก้วบรรจุกรดสีเขียวด้านบนกระตุกเล็กน้อย ของเหลวเริ่มกระเพื่อม
กู้เยี่ยนไม่ลังเล หมุนตามลำดับยามไปยังอักขระ 'อู่'
แกร๊ก...
เสียงฟันเฟืองทองเหลืองภายในเคลื่อนตัวรับกันพอดี
เสียงโห่ร้องด้านนอกดังกระชั้นชิด "พังประตูเข้าไป! ใ้เท้ารองแม่ทัพสั่งว่าจับตายเท่านั้น!"
กู้เยี่ยนปิดกั้นเสียงรบกวนภายนอกทั้งหมด สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับแรงต้านทานที่ส่งผ่านมาตามปลายนิ้ว เขาหมุนย้อนกลับไปที่ 'อิ้ว' อย่างนุ่มนวล
แกร๊ก...
สลักตัวที่สามปลดล็อก ท่อกรดหยุดการสั่นไหว
เหลือตำแหน่งสุดท้าย... 'อิ๋น'
นิ้วของกู้เยี่ยนเลื่อนผ่านรอยหยักโลหะ หมุนแป้นตรงเข้าสู่จุดกึ่งกลางของอักขระเสือ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เศษสะเก็ดเลือดที่คั่งอยู่ในเบ้าตาขวาพลันบดบังทัศนวิสัยจนมืดดับไปชั่วขณะ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นปราดเข้าสู่สมองราวกับมีเข็มพิษทิ่มแทง
ปลายนิ้วของเขากระตุกวูบ!
แป้นหมุนกำลังจะเลยตำแหน่งรอยบากไปเพียงเศษเสี้ยวชุ่น!
หากเลยจุดนี้ไป สลักนิรภัยจะดีดตัว และกรดเข้มข้นจะสลายทุกสิ่งให้พินาศ!
'หยุด!'
กู้เยี่ยนใช้สัญชาตญาณความจำของกล้ามเนื้อที่ฝึกฝนมานับหมื่นครั้ง เกร็งปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งขบเข้าหากันแน่นประหนึ่งคีมเหล็ก ดึงแป้นหมุนให้หยุดสนิทตรงรอยบากพอดิบพอดีโดยไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่เส้นผมเดียว
คลิก... ฟู่...
เสียงลมคลายตัวออกจากร่องสุญญากาศ ท่อแก้วบรรจุกรดด้านบนเลื่อนถอยกลับเข้าไปในโพรงผนังอย่างปลอดภัย ก่อนที่บานประตูเหล็กหนาสามชุ่นจะเปิดอ้าออกช้าๆ
รหัสถูกต้องอย่างไร้ที่ติ!
ด้านในตู้เซฟไม่มีทองคำหรืออัญมณีล้ำค่า มีเพียงกล่องไม้จันทน์ดำใบหนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้ายันต์สีเหลืองหม่นลงอักขระป้องกันความชื้นและไอพิษอย่างแน่นหนา
กู้เยี่ยนเอื้อมมือหยิบกล่องไม้ออกมา ปปลดสลักเปิดฝาออกทันที กลิ่นอายของไม้ยืนต้นพันปีปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยฟุ้งออกมาปะทะนาสิก ทว่าเมื่อพิจารณาสิ่งที่บรรจุอยู่เบื้องล่าง หัวใจของอดีตหัวหน้านิติเวชกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปีในสุสานร้าง เพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่มิใช่สมบัติพัสถาน แต่เป็นคัมภีร์หนังมนุษย์ที่ถูกลอกออกมาอย่างประณีตบรรจงเพื่อใช้จารึกถ้อยคำสาปแช่ง ทุกรอยเย็บและหยดหมึกสีเลือดสดที่แห้งกรังสะท้อนถึงการทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสของผู้ตกเป็นเหยื่อสังเวยในเปลวเพลิงนรกแห่งนี้ สมองของเขาเริ่มเชื่อมโยงภาพโครงสร้างเตากลั่นเข้ากับร่างไร้หนังหน้าของหยางซื่อตัวปลอมอย่างรวดเร็ว หากเครือข่ายอสูรสามารถแทรกซึมเข้ามาถึงตำแหน่งเ้าเืมณฑลหยางโจวได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ราชสำนักต้าฉู่และยุทธภพภายนอกย่อมมิแคล้วกลายเป็นรังมดปลวกที่ถูกชอนไชจนกร่อนไปสิ้นแล้ว
ภายในกล่องบรรจุสมุดบันทึกเล่มหนาที่เย็บด้วยด้ายไหมสีเลือด หน้าปกทำจากกระดาษข่อยโบราณลงน้ำมัน เมื่อเปิดออกดู กลิ่นหมึกจีนผสมกลิ่นน้ำมันสนหอมกรุ่นก็ลอยแตะจมูก ลายมือหวัดเป็นระเบียบถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดละออ
มันคือ 'บัญชีรายชื่อผู้สมคบคิดค้าไขกระดูกมนุษย์แห่งมณฑลหยางโจว'!
กู้เยี่ยนกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ทุกหน้าเต็มไปด้วยรายนามขุนนางระดับสูงในราชสำนัก เจ้าสำนักยุทธภพฝ่ายธรรมะ และยอดฝีมือฝ่ายอธรรมนับร้อยคนที่รับซื้อโอสถไขกระดูกมารเพื่อนำไปทะลวงคอขวดพลังยุทธ์ของตนเอง โดยมีตราประทับโลหิตรูปดอกบัวเพลิงเก้าชั้นฟ้าของ 'ผู้อาวุโสหอคัมภีร์แห่งหอโอสถสวรรค์' กำกับรับรองความบริสุทธิ์ของตัวยาทุกรายการ
พยานหลักฐานชิ้นนี้หนักแน่นพอที่จะสั่นสะเทือนทั้งใ้หล้าและลากคอทรราชย์ทุกคนลงสู่ลานประหาร!
"ได้หลักฐานแล้วขอรับ!" ไป๋เฉิงเฟิงส่งเสียงกระซิบอย่างยินดี น้ำตาแทบไหลริน "คราวนี้นายน้อยสามารถเปิดโปงไอ้พวกสารเลวพวกนั้นต่อหน้าศาลคดีอาญายุทธภพได้แล้ว!"
ทว่าสายตาของกู้เยี่ยนกลับไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่รายชื่อขุนนาง เขากระหน่ำพลิกหน้ากระดาษไปจนถึงส่วนบันทึกการส่งมอบ 'วัตถุดิบพิเศษ' ในหน้าสุดท้าย
บรรทัดล่างสุดที่บันทึกด้วยหมึกสีแดงชาด ทำให้หัวใจของกู้เยี่ยนกระตุกวูบ
'ร่างเนื้อพิเศษ รหัสศพมารที่หนึ่ง: ซูหลิงเยี่ย... สกัดไขกระดูกล้มเหลวเนื่องจากชีพจรวิญญาณยังไม่ดับสูญ สมควรส่งมอบให้แก่ตัวแทนแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์ ดำเนินการขนย้ายขึ้นเรือสำเภาหลวงสายนอก มุ่งหน้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์เรียบร้อยแล้ว... ตั้งแต่เมื่อวานนี้!'
'ตั้งแต่เมื่อวานนี้งั้นรึ?!'
กู้เยี่ยนกำขอบสมุดบันทึกแน่นจนกระดาษยับย่น แววตาดำขลับลุ่มลึกทอประกายเย็นเยียบจนน่าขนลุก
ข่าวสารเรื่องเรือเกลือหลวงที่จะมาถึงยามเว่ยเป็นเพียงฉากลวงที่สมาคมมารพันหน้าปล่อยออกมาเพื่อถ่วงเวลา! ร่างที่แท้จริงของมารดาไม่ได้อยู่ในมณฑลหยางโจวแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว แต่กำลังแล่นฝ่าเกลียวคลื่นมุ่งหน้าสู่รังใหญ่ของพวกมัน!
ตึง! ตึง! โครม!
ประตูกลไกเหล็กของห้องเตากลั่นถูกพลังปราณมหาศาลซัดกระแทกจนพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ ฝุ่นหินตลบอบอวลพร้อมกับการปรากฏตัวของกองทหารเกราะหนักนับร้อยนายที่กรูทะลักเข้ามา อาวุธหอกยาวและหน้าไม้เล็งตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่อย่างหนาแน่น
เบื้องหน้าทหารเหล่านั้น ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะนายกองสีทองแดงชักดาบเล่มโตออกมา ชี้ปลายดาบตรงมาที่กู้เยี่ยนด้วยสายตากระหายเลือด
"กู้เยี่ยน! เจ้าสังหารท่านเ้าเืและบุกรุกเขตหวงห้ามใ้ดิน วันนี้ต่อให้เจ้ามีปีกก็ไม่อาจบินหนีรอดไปได้!" รองแม่ทัพหยางโจวแผดเสียงคำรามลั่น "ทหารทั้งหมด... สังหารพวกมันแล้วชิงสมุดบันทึกคืนมา!"
กู้เยี่ยนค่อยๆ สอดสมุดบัญชีรายชื่อเข้าไว้ในอกเสื้ออย่างใจเย็น มือขวาเลื่อนลงไปจับด้ามกระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์ที่ข้างเอว
ความมืดมิดในม่านตาขวาพลันสลายตัวไป แทนที่ด้วยรังสีสังหารสีครามที่ลุกโชนขึ้น มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เยียบเย็นดั่งพญาเพชฌฆาต
"คิดจะชิงของจากข้าหรือ?" กู้เยี่ยนเอ่ยเสียงแผ่ว ทว่ากึกก้องกังวานเสียดแทงจิตวิญญาณของทุกคนในห้อง "พวกเจ้า... ประเมินคมกระบี่ของตุลาการต่ำเกินไปแล้ว"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??