เรื่อง หัตถ์พิสูจน์พลิกยุทธภพ ระบบล่าวิญญาณแค้น

ติดตาม
ตอนที่ 139 ผ่าเขี้ยวเกราะทมิฬ
ตอนที่ 139 ผ่าเขี้ยวเกราะทมิฬ
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร


ปากอ่าวแ๦่๤้ำแยง๽ีใน๦ื๲เดือนดับ๬ื๪๼๲ิ๿ แนวกองเรือรบหลวงสามสิบลำทอดสมอเรียงรายเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ปิดกั้นทางออกสู่ทะเลลึกอย่างแน่นหนา แสงคบเพลิงสีชาดนับพันดวงบนกราบเรือส่องสะท้อนเกลียวคลื่นเป็นทางยาว ท่ามกลางแนวสกัดกั้นอันเกรียงไกร เรือหุ้มเกราะเหล็กทมิฬลำหนึ่งแล่นลาดตระเวนแยกตัวออกมาใกล้สันดอนทรายชายฝั่ง เพื่อตรวจหาร่องรอยของผู้หลบหนี


บนโขดหินชื้นแฉะริมป่ากก กู้เยี่ยนยืนนิ่งหยั่งสายตามองความเคลื่อนไหวของข้าศึก แผลฉกรรจ์ที่แผ่นอกยังคงส่งอาการปวดตุบตามจังหวะชีพจร เลือดสดซึมผ่านผ้าพันแผลจนชุ่มโชก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแตะจมูกพร้อมรสฝาดปร่าที่โคนลิ้น ทัศนวิสัยจากตาข้างขวาพร่าเลือนลงกึ่งหนึ่งจากพิษบาดแผลและความเหนื่อยล้าสะสม หากแต่จิตสำนึกของอดีตหัวหน้านิติเวชยังคงเที่ยงตรงดั่งตาชั่งวัดมวลสารในการผ่าชันสูตร


เรือรบหลวงสามสิบลำพร้อมคบเพลิงนับพันดวง... กองทัพเรือมณฑลหยางโจวถึงกับต้องระดมกำลังพลมหาศาลเพียงเพื่อปิดล้อมจับกุมศพไร้ญาติเช่นเขาเชียวหรือ?


กู้เยี่ยนประเมินความเร็วลมและทิศทางของกระแสน้ำวนเบื้องหน้า ผืนน้ำบริเวณนี้มีร่องน้ำลึกธรรมชาติซ่อนอยู่ใต้สันดอนทราย ซึ่งตรงกับเส้นทางแผนที่ดวงดาวบนแผ่นหลังของเยี่ยนหรูเสวี่ยทุกกระเบียดนิ้ว หากชิงเรือลาดตระเวนหุ้มเกราะลำนั้นมาได้ ย่อมอาศัยความเพรียวลมของมันแล่นฝ่าร่องน้ำลึกออกสู่ทะเลเปิด เพื่อตามล่าเรือสำเภาหลวงที่ชิงร่างมารดาของเขาไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์ได้ทันท่วงที


"ห่อผ้ากันน้ำและตัวยาเตรียมพร้อมหรือไม่?" กู้เยี่ยนหันไปถามเสียงเรียบ


ไป๋เฉิงเฟิงที่นั่งหมอบอยู่ด้านหลังรีบกระชับย่ามผ้าใบอาบน้ำมันสนเข้ากับอก ในนั้นบรรจุขวดโลหิตอำพัน สมุดปกหนังมนุษย์ บัญชีรายชื่อผู้สมคบคิด และกระดาษไขแผนที่น่านน้ำไว้อย่างมิดชิด


"เรียบร้อยดีขอรับนายน้อย! ห่อผงกำมะถันบริสุทธิ์กับผงถ่านละเอียดแห้งสนิท ไร้ความชื้นขอรับ" เด็กหนุ่มตอบละล่ำละลัก แม้แววตาจะหวาดหวั่นต่อเรือรบยักษ์เบื้องหน้า แต่สองมือยังคงกอดห่อยาไว้แน่น


เยี่ยนหรูเสวี่ยก้าวมายืนเคียงข้างกู้เยี่ยน นางสวมเสื้อคลุมสีเข้มทับเกราะอ่อน แม้เนื้อเยื่อแผ่นหลังเพิ่งผ่านการเจาะระบายน้ำเหลืองและพิษร้อนจนยังคงตึงรั้ง ทว่าท่วงท่ายังคงสง่าผ่าเผย นางชำเลืองมองแผลที่อกของเขา ก่อนจะขยับไปยืนซ้อนทางกราบขวา ซึ่งเป็นมุมอับสายตาจากดวงตาข้างที่พร่ามัวของเขาพอดี


"เรือลำนั้นมีทหารประจำการอย่างน้อยหนึ่งร้อยนาย" นางเอ่ยเตือนเสียงแผ่วเบา "บนดาดฟ้าติดตั้งปืนใหญ่เพลิงสี่กระบอก หากพวกมันรู้ตัวและยิงสกัดในระยะประชิด ร่างของพวกเราจะแหลกเป็นเถ้าถ่านกลางลำน้ำ"


"เกราะเหล็กหนาสามชุ่นอาจกันคมกระบี่ได้ แต่ไม่อาจกันความเขลาของผู้ควบคุม" กู้เยี่ยนปลดเชือกผูกกระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์ให้กระชับ "พวกมันคิดว่าอาวุธเพลิงคือเขี้ยวเล็บไร้พ่าย แต่ในสายตาข้า มันเป็นเพียงหม้อต้มแรงดันสูงที่รอวันระเบิดใส่หน้าตัวเอง"


เกราะเหล็กกล้าหนาสามชุ่นอาจป้องกันคมกระบี่ได้ ทว่ามันจะปกป้องความเขลาเบาปัญญาของผู้ใช้งานได้ละหรือ? ในสายตาของอดีตหัวหน้านิติเวช ทุกโครงสร้างล้วนมีจุดตาย และทุกกลไกที่ไร้สมดุลย่อมพังทลายลงจากภายในมิใช่หรือ?


เยี่ยนหรูเสวี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางอ่อนแสงลง เส้นแบ่งความห่างเหินทางชนชั้นที่เคยมีพลันจางหายไป นางพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น


"ข้าจะระวังหลังให้เจ้า คราวนี้อย่าได้คิดผลักข้าไปข้างหลังคนเดียวอีกล่ะ"


ทั้งสองสบตากันในความมืด กู้เยี่ยนส่งสัญญาณมือ นำร่างทั้งสามดำดิ่งลงสู่แ๦่๤้ำแยง๽ี


ผืนน้ำเย็นเฉียบกัดผิวแทรกซึมผ่านรอยแผลสด ความเจ็บปวดแปลบแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง กลิ่นคาวโคลนตมปนสนิมเหล็กและไอเค็มของทะเลตีขึ้นจมูก กู้เยี่ยนสะกดกลั้นความเจ็บปวด ปล่อยให้ความเย็นเยียบด้านชาเข้าควบคุมสติ ว่ายทวนกระแสน้ำเลียบแนวสันดอนทราย มุ่งตรงสู่ท้ายเรือรบเร็วที่จอดลอยลำอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งลี้


หางเสือเหล็กขนาดยักษ์โผล่พ้นผิวน้ำ สลักเกลียวตรึงแน่นหนามีตะไคร่น้ำและคราบเกลือเกาะกรัง นี่คือมุมอับที่หอสังเกตการณ์บนเสากระโดงมองไม่เห็น กู้เยี่ยนโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเงียบเชียบ ปลายนิ้วสัมผัสแรงสะเทือนของกลไกฟันเฟืองที่ขับเคลื่อนอยู่ภายใน


กู้เยี่ยนเหนี่ยวโซ่ตรึงหางเสือ ดึงตัวขึ้นจากผิวน้ำ ไป๋เฉิงเฟิงและเยี่ยนหรูเสวี่ยปีนตามขึ้นมาติดๆ ฝีเท้าของทุกคนแผ่วเบาไร้เสียงสะท้อน


บนดาดฟ้าท้ายเรือ ทหารยามสองนายสวมเกราะหนังหนากำลังยืนพิงกราบเรือ กลิ่นสุราต้มราคาถูกและควันยาสูบฉุนจัดโชยแตะจมูก กู้เยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้พวกมันส่งสัญญาณเตือน เขาก้าวประชิดหลังทหารนายแรก ปลายนิ้วซ้ายกดสกัดหลอดเลือดใหญ่ใต้กกหู ขณะที่มีดผ่าตัดในมือขวาแทงทะลวงเข้าสู่ช่องว่างระหว่างข้อกระดูกต้นคออย่างแม่นยำดั่งการกรีดเปิดซากศพ


ร่างของทหารยามทรุดฮวบลงทันที ทหารอีกนายหันขวับมาตามสัญชาตญาณ ทว่ากระบี่หงส์เหมันต์ของเยี่ยนหรูเสวี่ยก็พุ่งเสียบทะลวงใต้คาง ไอเย็นยะเยือกแช่แข็งโลหิต บดขยี้ก้านสมองส่วนควบคุมเสียงจนดับสนิท


กู้เยี่ยนลากศพทั้งสองเข้าซอกมืดใต้บันได ก่อนจะส่งสายตาให้ไป๋เฉิงเฟิงหยิบห่อผงกำมะถันออกมา


"ตามข้าลงไปที่ห้องอาวุธ" กู้เยี่ยนสั่งเสียงกระซิบ "ต้องลงมือก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนเวรยาม"


บันไดแคบทอดตัวลงสู่ห้องคลังอาวุธใต้ท้องเรือ อากาศภายในอบอ้าวฉุนกึกไปด้วยกลิ่นกำมะถัน ดินประสิว และผงหินอัคคี ลำกล้องทองสำริดผสมเหล็กไหลสีแดงเข้มสี่กระบอกตั้งตระหง่าน หันปากกระบอกออกสู่ช่องหน้าต่างเหล็กด้านข้าง พลปืนสี่นายกำลังนั่งล้อมวงตรวจเช็กหัวกระสุนวิญญาณอย่างเกียจคร้าน


ลำกล้องทองสำริดจุดชนวนด้วยแกนหินเพลิงสวรรค์ ใช้แรงอัดลมปราณขับดันลูกเหล็ก... แต่หากจุดระบายความร้อนถูกปิดผนึกฉับพลัน แรงดันมหาศาลที่ไร้ทางออกย่อมย้อนกลับมาฉีกกระชากร่างของผู้จุดชนวนมิใช่หรือ?


กู้เยี่ยนกวาดตามองกลไกการทำงาน ในโลกเดิม อดีตหัวหน้านิติเวชเช่นเขาเคยผ่าชันสูตรศพจากเหตุระเบิดในโรงงานพลุไฟมานับครั้งไม่ถ้วน เขาย่อมรู้ดีว่าปฏิกิริยาการเผาไหม้ที่ขาดสมดุลจะส่งผลลัพธ์เช่นไร ปืนใหญ่เพลิงต้องพึ่งพาการระบายอากาศผ่านช่องขับไอความร้อนด้านหลังรังเพลิง เพื่อป้องกันความร้อนสะสมย้อนกลับเข้าหาแท่นยิง หากช่องระบายถูกอุดตันด้วยสารที่มีจุดติดไฟต่ำและปล่อยก๊าซหนาแน่นในเสี้ยววินาที ความดันมหาศาลจะไม่มีทางระบายออกทางปากกระบอกที่ถูกหัวกระสุนปิดกั้น


"ไป๋เฉิงเฟิง ผสมผงกำมะถันกับผงถ่านในอัตราส่วนสามต่อหนึ่ง" กู้เยี่ยนสั่งการ "เทกรอกลงในรังเพลิงและช่องระบายความร้อนของปืนทั้งสี่กระบอก อย่าให้เหลือช่องว่าง"


เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ เคลื่อนกายอาศัยเงามืดของเสาค้ำเรือ ลอบนำผงกำมะถันไปโรยอุดรังเพลิงทีละกระบอกอย่างแม่นยำ


ทว่าในจังหวะที่จัดการกับกระบอกสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หัวบันได


"เฮ้ย! พวกเจ้าทำอะไรกันตรงนั้น?!"


นายกองคุมปืนใหญ่เห็นเงาร่างแปลกปลอม มันตะโกนก้องพร้อมชักดาบโค้งออกมา "มีผู้บุกรุก! รีบจุดชนวนส่งสัญญาณเตือนกองเรือหลักเร็วเข้า!"


พลปืนที่เหลือกรูเข้าประจำตำแหน่ง นายทหารคนหนึ่งคว้าคบเพลิงจ้วงแทงเข้าใส่ชนวนสายลวดวิญญาณที่ท้ายรังเพลิงกระบอกแรกอย่างบ้าคลั่ง หมายจะยิงกระสุนเพลิงขึ้นฟ้าเพื่อแจ้งเตือน


เยี่ยนหรูเสวี่ยขยับตัวจะพุ่งเข้าขัดขวาง แต่กู้เยี่ยนยกมือห้ามไว้ ดวงตาข้างซ้ายทอประกายเยือกเย็น


"ปล่อยให้มันจุด" เขาเอ่ยสั้นๆ


เมื่อเปลวเพลิงหาทางระบายออกเบื้องหน้าไม่ได้ มันย่อมย้อนกลับมากลืนกินผู้จุดเสมอไม่ใช่หรือ?


เปลวไฟจากคบเพลิงสัมผัสสายชนวน ประกายไฟแลบวาบเข้าไปในรังเพลิง ทว่าแทนที่พลังงานจะขับดันลูกเหล็กออกไป ผงกำมะถันและผงถ่านที่อัดแน่นกลับหลอมละลายและลุกไหม้ฉับพลัน เกิดเป็นกลุ่มควันพิษหนาทึบและเปลวไฟย้อนกลับ ความร้อนสูงจัดถูกกักขังไร้ทางระบาย แรงดันมหาศาลบีบอัดจนลำกล้องทองสำริดส่วนท้ายบวมเป่ง เกิดรอยร้าวแตกแขนงคล้ายร่างแหหลอดเลือดฝอยที่ทนแรงดันโลหิตไม่ไหวจนแตกทะลัก


ตูม!


เสียงระเบิดย้อนกลับดังกึกก้องกัมปนาทฉีกกระชากท้ายปืนใหญ่กระบอกแรกจนแหลกละเอียดเป็นจุณ เศษทองสำริดร้อนแดงปลิวกระจายดั่ง-่าฝนโลหะ แรงอัดอากาศและคลื่นความร้อนมหาศาลซัดร่างพลปืนกระเด็นไปฟาดผนังเรือจนกระดูก๽ี่โครงหักสะบั้น เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเปรอะผนังไม้กลายเป็นไอสีแดงคลุ้ง ก่อเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ลามเลียไปยังรังเพลิงของปืนกระบอกที่สองและสามอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนสะท้อนความมืดมิด กลืนกินร่างของศัตรูทั้งสี่นายจนไหม้เกรียมดุจซากศพในเตาเผา กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมคละคลุ้งปนไอควันพิษสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งห้องใต้ท้องเรือ แรงระเบิดทำให้ตัวเรือโคลงเคลงอย่างรุนแรงจนน้ำเริ่มทะลักเข้ามาทางช่องหน้าต่างปืนที่พังทลาย


"ขึ้นไปห้องถือท้าย!" กู้เยี่ยนไม่เสียเวลาชำเลืองมองซากศพ เขาดึงมือเยี่ยนหรูเสวี่ยและพาไป๋เฉิงเฟิงพุ่งทะยานกลับขึ้นสู่ดาดฟ้า


บนดาดฟ้าเรือตกอยู่ในความสับสน ทหารหลายสิบนายวิ่งพล่านมองดูควันดำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ ทว่าเมื่อเห็นกู้เยี่ยนและเยี่ยนหรูเสวี่ยปรากฏกายขึ้นพร้อมอาวุธ พวกมันก็กรูเข้าล้อมกรอบ


"พวกมันอยู่นี่! ฆ่าพวกมันซะ!"


เยี่ยนหรูเสวี่ยสะบัดกระบี่หงส์เหมันต์ ปราณเย็นแผ่ออกจากคมกระบี่ควบแน่นหยดน้ำในอากาศให้กลายเป็นเข็มน้ำแข็งนับร้อยเล่มพุ่งทะลวงร่างทหารแถวหน้าจนล้มระเนระนาด นางเปิดทางให้กู้เยี่ยนพุ่งตรงไปยังห้องบังคับการกลางลำเรือ


บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกถีบเปิดออก กัปตันเรือร่างยักษ์ในชุดเกราะเหล็กเต็มยศยืนคุมพังงาเรือ บนโต๊ะแผนที่ข้างกายมีคบเพลิงและกระจกส่องสัญญาณที่เตรียมใช้ติดต่อกับกองเรือหลัก


"ผู้ใดบังอาจบุกรุกเรือแห่งกองทัพเรือหยางโจว!" กัปตันเรือตวาดก้อง คว้าขวานศึกเล่มโตขึ้นตั้งท่า รังสีพลังระดับรุ่ยโหวขั้นสูงแผ่ออกจากร่างอย่างดุดัน "พวกหนูโสโครก คิดจะยึดเรือข้างั้นรึ?!"


มันเงื้อขวานศึกฟันลงมาหมายจะผ่าร่างกู้เยี่ยนเป็นสอง๽ีก ลมขวานฉีกอากาศหวีดหวิว


กู้เยี่ยนไม่ยกกระบี่ขึ้นรับตรงๆ ดวงตาข้างซ้ายจับจ้องท่วงท่าของอีกฝ่ายในพริบตา ร่างกายที่ใหญ่โตและการสวมเกราะหนาทำให้จุดศูนย์ถ่วงเทไปข้างหน้ามากเกินไป เมื่อขวานฟาดลง แผ่นเกราะตรงแนวน่องขาขวาและกระดูกเชิงกรานเปิดกว้างออกสองชุ่น


ร่างยักษ์ในเกราะหนาเทน้ำหนักไปข้างหน้ามากเกินไป... จุดเกาะเส้นเอ็นร้อยหวายข้างขวาเปิดโล่ง และช่องว่างระหว่างกระดูกคอข้อแรกถึงข้อที่สองก็ไร้การปกป้อง เจ้าคนโง่เขลาคิดว่าเกราะเหล็กหนาเตอะจะชดเชยความเชื่องช้าได้จริงๆ งั้นรึ?


กู้เยี่ยนเอี้ยวตัวหลบคมขวานที่เฉียดปลายจมูกไปเพียงปลายเล็บ คมขวานจามลงบนพื้นไม้กระดานแตกกระจาย ในจังหวะที่กัปตันเรือเสียหลัก กู้เยี่ยนสอดปลายเท้าเตะสกัดเข้าที่เอ็นร้อยหวาย บีบให้ร่างยักษ์ทรุดเข่าลงกระแทกพื้น


"อั่ก!"


กัปตันเรือแผดเสียงกราดเกรี้ยว พยายามจะหันขวานกลับมาฟัน ทว่าประกายสีดำอมม่วงของกระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์พลันสว่างวาบขึ้น


กู้เยี่ยนก้าวข้ามร่างไปด้านหลัง ปลายกระบี่แทงสะบั้นเข้าที่ช่องว่างระหว่างกระดูกสันหลังส่วนคอข้อที่หนึ่งและสองอย่างหมดจด


กร๊อบ!


คมกระบี่ตัดผ่านเส้นประสาทรับรู้และไขสันหลังแกนกลาง ไร้การใช้ลมปราณฟุ่มเฟือย เสียงสบถของกัปตันเรือขาดหายไปในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้าง คลื่นพลังสลายตัวในพริบตา ร่างยักษ์ล้มตึงลงฟาดพื้นดุจท่อนซุงผุพัง สิ้นใจตายโดยไม่อาจขยับนิ้วได้แม้แต่น้อย


กู้เยี่ยนตวัดกระบี่สะบัดคราบเลือดทิ้ง เสียบกลับเข้าฝัก


"หากคิดจะขวางข้า เจ้าต้องมีคอที่แข็งกว่าเหล็กกล้า"


เสียงสัญญาณแตรศึกภายนอกดังแว่วเข้ามา ไป๋เฉิงเฟิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ใบหน้า๽ีดเผือดพลางชี้ออกไปนอกหน้าต่าง "นายน้อย! เรือรบหลักสามลำของหยางโจวเริ่มหันหัวเรือเข้ามาแล้วขอรับ! พวกมันเห็นควันไฟและกำลังปิดล้อมเรา!"


กู้เยี่ยนก้าวเข้าไปคว้าพังงาเรือไม้สักทอง ดึงคันบังคับเลี้ยวเบนทิศทาง "ไป๋เฉิงเฟิง กางแผนที่กระดาษไขดูพิกัดร่องน้ำลึก! ขึงใบเรือเต็มอัตรา เราจะแล่นตัดหน้าระหว่างเรือรบลำที่สองและสามออกสู่ทะเลเปิด!"


"ขอรับ!" เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปปรับแต่งรอกและใบเรือทันที


เยี่ยนหรูเสวี่ยก้าวตามเข้ามา นางตรวจตราความเรียบร้อยรอบห้อง สายตาพลันสะดุดเข้ากับมุมหนึ่งใต้โต๊ะบัญชาการ


หีบศิลาสีดำทมิฬขนาดหนึ่งศอกตั้งวางอยู่บนแท่นกลไกลับ ฝาหีบสลักลวดลายเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาดอกบัวเก้ากลีบ ทว่าสิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดชะงัก คือยันต์วิญญาณสีแดงชาดที่แปะผนึกปากหีบไว้ แผ่นยันต์แผ่ไอมารและกลิ่นอายวิญญาณอันคุ้นเคยออกมาอย่างรุนแรง


ไอวิญญาณที่เหมือนกับเศษเสี้ยววิญญาณของเหยาเจี้ยน... ประมุขสมาคมมารพันหน้าที่หลบหนีไป!


กลิ่นอายวิญญาณอันคุ้นเคยนี้... เศษเสี้ยววิญญาณของเหยาเจี้ยนยังคงตามหลอกหลอนไม่เลิกราเชียวหรือ?


"กู้เยี่ยน..." น้ำเสียงของเยี่ยนหรูเสวี่ยเคร่งเครียด นางชี้กระบี่ไปที่หีบศิลา "ดูนี่สิ บนเรือลำนี้... มีของจากแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์ส่งตรงมาถึงที่นี่จริงๆ"


กู้เยี่ยนหันไปมอง แววตาคมกริบวาวโรจน์ ยันต์วิญญาณบนหีบศิลากะพริบแสงสีเลือดเป็นจังหวะ ดั่งเสียงชีพจรของอสูรใต้พิภพที่รอคอยการตื่นลืมตา ขณะที่นอกหน้าต่างเรือ เงาทะมึนของเรือรบหลวงขนาดยักษ์สามลำกำลังแล่นบีบวงล้อมเข้ามาทุก๣๬๮า๾ใ๽

ตอนต่อไป
ตอนที่ 140 คมกระบี่แหวกสมุทรเพ...

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา