เรื่อง อยู่ดี ๆ ครูสาวดาวติ๊กต๊อกคนนั้นก็กลายเป็นลูกเลี้ยงผมซะงั้น

ขณะซ้อนรถมอเตอร์ไซต์ครูลูกสาวคนสวยไพโรจน์ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความสนอกสนใจ ทิวทัศน์แถวนี้ล้วนแปลกใหม่สำหรับเขามาก ๆ ทุ่งขาสีเขียวขจีกว้างสุดลูกหูลูกตา มองแล้วให้ความรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก อากาศก็บริสุทธิ์ไร้มลพิษแตกต่างจากในกรุงเทพด้วยสิ้นเชิง

“อ๊าาาา....าาา คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ย้ายมาอยู่กับลูกเจี๊ยบ แบบนี้เราสุขภาพดีไปอีกสิบปีแน่ ๆ”

ไพโรจน์คิดในใจเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มสดใสที่ปรากฏขึ้นบนดวงหน้า ทว่า...ก็เพราะแบบนั้นเอง ที่ทำให้เขาใจลอย จนลืมตัวไปว่ายามนี้มือทั้งสองกำลังโอบรัดเอวลูกสาวอยู่ ตอนแรกเพียงก็แค่กอดไว้หลวม ๆ แต่เพราะความรู้สึกเปี่ยมสุขเมื่อครู่ มันก็เลยทำให้มือของไพโรจน์ขยับขึ้นมาสูงจากจุดเดิม สูงจนเขาสัมผัสได้ถึงใต้ราวนมอันนิ่มแน่นขนาดมหึมาของลูกสาวคนสวยที่กำลังขับมอเตอร์ไซต์อยู่ เจี๊ยบนั้นดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกตกใจอะไร ซึ่งผิดกับไพโรจน์ที่สะดุ้งวาบจะหน้าเปลี่ยนสี

“อึก!! มะ...มือเราโดน...โดนนมลูกเจี๊ยบ ฉิบหายแล้ว!!”

ไพโรจน์นั่งตัวแข็งเป็นท่อนไม้เพราะกลัวเจี๊ยบจะตกใจ ตกใจไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเผลอเบรกหัวทิ่ม หรือเผลอบิดจนพุ่งลงข้างทางคงเจ็บตัวทั้งคู่เป็นแน่ ไพโรจน์ใจเต้นโครมครามด้วยความลุ้นระทึกอยู่สักพักก่อนจะพบว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นชายหนุ่มจึงเบาใจลงได้มากโข ทว่า...ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก

เป็นเพราะมือที่ไปสัมผัสกับใต้ราวนมอวบอัดคู่นั้น มันก็เลยทำให้ร่างกายบางส่วนของไพโรจน์ตอบสนองตามสัญชาตญาณของเพศชาย

ใช่แล้ว

เจ้างูยักษ์ตาเดียวในเป้ากางเกงของเขานั้นเอง!!

ยามนี้มันลืมตาตื่น พองตัวแข็งโด่ จนแทบจะทะลุเป้ากางเกงของไพโรจน์มาโดนก้นของเจี๊ยบอยู่รอมร่อแล้ว!!

ชายหนุ่มถึงกับต้องรีบขยับตัวออกห่างที่สุดจนก้นของเขาเกือบจะหลุดออกเบาะรถมอเตอร์ไซต์ และเพราะทำแบบนั้นเจี๊ยบก็เลยรู้ตัวว่าพ่อของเธอทำตัวแปลกไป

“ว้ายคุณพ่อ!! ทำอะไรคะ? ถอยออกไปทำไม นั่งดี ๆ เดี๋ยวก็ร่วงลงไปหรอก”

“เออ...คือ..พ่อ...พ่อ....” ไพโรจน์ได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาไม่รู้จะพูดกับลูกสาวคนสวยว่าอย่างไรดี จะให้บอกเหรอว่า “อ๋อ เมื่อกี้มือพ่อไปโดนนมลูก -วยมันเลยแข็งจนจะทิ่มก้นลูก พ่อก็เลยถอยห่างออกมา...”

บ้าใครจะพูดแบบนั้นได้..

ไพโรจน์น้ำท่วมปาก เหงื่อกาฬแตกเต็มหน้าผาก ทว่า...ในเวลานั้นเอง เจี๊ยบก็ชะลอความเร็วของรถมอเตอร์ไซต์ลง ก่อนจะมาจอดอยู่ในที่จอดรถของกาด ทั้งสองมาถึงที่หมายแล้วนั้นเอง

“ถึงแล้วค่ะพ่อ ลงไปเดินซื้อของกัน”

“ถะ...ถึงแล้วเหรอลูก อะ...โอ้โห กาดใหญ่จริง ๆ แถมคนก็เยอะอย่างที่ลูกบอก น่าเดินสุด ๆ” ไพโรจน์เบิกตากว้างทองไปรอบ ๆ ตัว หากแต่ยังนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซต์ตามเดิม

เจี๊ยบที่มองเห็นก็คิ้วขมวดมุ่นด้วยความงุนงง “น่าเดินแล้วไหงพ่อไม่ลงมาล่ะคะ นั่งเล่นอยู่ทำไม”

“อ๋อ เออ.... อาาา พ่อ...พ่อ...เป็นตะคริวน่ะ พอดีตอนนั่งมารถเผลอเกร็งขาไปหน่อย ขอพ่อนั่งพักแป๊บนึงนะ ลูกเดินเข้าไปก่อนเลยเดี๋ยวพ่อตามไป”

“อ้าว เป็นตะคริวเหรอคะ แล้วทำไมไม่บอก เจี๊ยบก็นึกว่าเป็นอะไร ถ้างั้นหนูเข้าไปก่อนนะ พ่อหายก็ตามมาหนูจะเดินวน ๆ อยู่แถวพวกของสดน่าจะหาเจอไม่ยาก”

“ดะ ได้ลูก งั้นถ้าดีขึ้นพ่อจะไปหานะ”

ไพโรจน์ยิ้มตอบแห้ง ๆ ก่อนที่เจี๊ยบจะหมุนกายเดินจากเข้าไปในกาด ซึ่งพอเธอจากไปเขาก็ถึงกับพ่นลมหายใจยาว ๆ ออกมาด้วยความโล่งอก “ฟู่ววว---รอดตัวไปที เกือบจะงานเข้าแล้วไหมล่ะ เมื่อกี้ถ้าเจ้านี้โด่ไปโดนก้นลูกเจี๊ยบคงงานเข้าแน่ ๆ”

จากนั้นไพโรจน์ก็นั่งเล่นอยู่บนเบาะรถมอเตอร์ไซต์ต่ออีกนิดหน่อย จนเจ้างูยักษ์ตาเดียวตรงเป้าสงบลง เขาจึงก้าวลงมา และเดินตามเจี๊ยบเข้าไปในกาด ซึ่งพอเข้ามาไพโรจน์พบว่ามีคนเดินขวักไขว่ไปมาพอสมควร แต่ก็อย่างที่ผู้เป็นลูกบอกไว้ก่อนหน้านี้ โซนขายของสดมองเห็นได้ไม่ยากจริง ๆ พอกวาดตามองไม่ถึงนาทีก็เจอเลย

“ลูกเจี๊ยบอยู่ไหนนะ? โอ๊ะ! ตรงนั้นเอง หาง่ายจริง ๆ หือ? ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นใครกันหว่า? กำลังยืนคุยกับลูกเจี๊ยบหน้าระรื่นเลย”

ขณะไพโรจน์พบเจี๊ยบที่กำลังอยู่ยืนไม่ไกลตัวเอง ดูเหมือนเขาจะพบว่ายามนี้เธอกำลังยืนคุยอยู่กับใครคนหนึ่ง คนคนนี้เป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาดี อายุอานามน่าจะพอ ๆ กับเจี๊ยบ

ตอนแรกไพโรจน์ก็แค่มองด้วยความสงสัย ทว่า...พอมองไปมองมาไหงมันถึงรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ในใจก็ไม่รู้ สุดท้ายชายหนุ่มผู้เป็นพ่ออย่างเขา จึงเดินปรี่เข้าไปหาคนทั้งสอง พร้อมใบหน้านิ่ง ๆ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจนิดหน่อย

“ตกลงครูเจี๊ยบคิดว่าไงครับกับเรื่องที่ผม....” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มคนนั้นจะพูดจบเขาก็พลันหยุดชะงัก เพราะเห็นเข้ากับชายหนุ่มวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เจี๊ยบ

“หือ? อ้าว พ่อนี่เอง หายปวดตะคริวแล้วเหรอคะ” เจี๊ยบหันมาระบายยิ้มสดใสให้ไพโรจน์ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น

“พ่อหายแล้วลูก ว่าแต่คนคนนี้คือ...?”

“อ้อ คนนี้เหรอ คนนี้คือครูเบียร์ค่ะ เป็นเพื่อนครูที่โรงเรียนเจี๊ยบเอง ครูเบียร์ นี่พ่อเจี๊ยบเอง”

“หา? พ่อเหรอ? ครูเจี๊ยบมีคุณพ่อตั้งแต่เมื่อไรครับเนี่ย ผมตกใจหมดเลย สะ...สวัสดีครับคุณพ่อ”

เบียร์ทำหน้าตกใจเป็นอย่างมากก่อนที่เขาจะยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ซึ่งไพโรจน์ก็ยกมือรับไหว้ตามมารยาท ทว่า...ในใจนั้นยิ่งรู้สึกไม่ชอบครูหนุ่มผู้นี้เลยแม้แต่น้อย เพราะทั้งสีหน้า แววตา มือไม้ มันแทบจะเหมือนกับพวกครูรุ่นน้องของเขาที่โรงเรียนเก่าไม่มีผิด มันเป็นอากัปกิริยาของผู้ชายเจ้าชู้ชัด ๆ

“งะ...งั้นผมไปก่อนนะครับครูเจี๊ยบ พอดีนึกขึ้นได้ว่าต้องไปทำธุระต่อ แล้วไว้ค่อยคุยกันที่โรงเรียนนะครับ ผมขอตัวนะครับคุณพ่อ” เบียร์ระบายยิ้มกว้างให้ไพโรจน์หนึ่งครั้ง ก่อนที่เขาจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“อะ...อ้าว ไปซะแล้วเหรอยังไม่ทันได้คุยกันเลย เพื่อนลูกนี่แปลกดีเนอะ”

“เหมือนครูเบียร์ต้องไปทำธุระต่อมั้งคะ เจี๊ยบว่าอย่าไปสนใจเลย พ่อมาช่วยเจี๊ยบซื้อของดีกว่า”

พ่อเจี๊ยบบอกแบบนั้น ไพโรจน์ก็พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินตามก้นครูลูกสาวคนสวยจับจ่ายกับข้าวในกาดแห่งนี้ต่อไป

สองพ่อลูกช่วยกันเลือกนั้น เลือกนี่อยู่นาน จนในที่สุดก็ได้ของครบตามที่ที่ต้องการ จากนั้นจึงพากันกลับบ้าน ซึ่งคราวนี้ไพโรจน์ขอเป็นคนขับเอง และให้ผู้เป็นลูกสาวซ้อนท้าย ความคิดเดิมของไพโรจน์นั้นไม่มีอะไรซับซ้อนเขาแค่อยากขับมอเตอร์ไซต์เฉย ๆ ทว่า...ในตอนนี้ความคิดนั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หลังจากที่มือของเขาไปโดนใต้ราวนมของเจี๊ยบในตอนขามา

“ขืนนั่งซ้อนลูกเจี๊ยบแล้วมือเกิดไปโดน ‘จุดนั้น’ อีกคงไม่ดีแน่ เรานั่งหน้าขับเองนี้แหละปลอดภัยสุด” ไพโรจน์คิดในใจเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามลูกสาวคนสวยเสียงดัง

“พร้อมนะลูก พ่อจะซิ่งแล้ว”

“พร้อมแล้วขาาา...าา ไปเลย....”

สิ้นเสียงของเจี๊ยบ ไพโรจน์ก็บิดแฮนด์รถมอเตอร์ไซต์แล้วออกตัวทันที ทว่า...ในตอนนั้นเอง เหมือนจะมีรถกระบะคันหนึ่งแล่นตัดหน้าไปรวดเร็ว ไพโรจน์เลยต้องกำเบรกเพื่อหยุดรถกะทันหัน

รถมอเตอร์ไซต์หยุดพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งมากระแทกแผ่นหลังของไพโรจน์แบบเต็ม ๆ

“อึก!!! นะ...นี่มัน!!”

ไพโรจน์ถึงกับตัวแข็งค้างไป 3 วิ ก่อนที่เขาจะพบว่าลูกสาวครูคนสวยไม่ได้นั่งหันข้าง แต่เธอนั่งคร่อม..

“อะ อ้าว เจี๊ยบพ่อนึกว่าลูกจะนั่ง....”

“นั่ง? นั่งอะไรคะ?”

“นั่งหันข้าง...”

“นั่งหันข้าง? นั่งทำไมคะ เจี๊ยบไม่ได้ใส่กระโปรงสักหน่อย ใส่กางเกงวอร์มมาก็นั่งคร่อมท่านี่แหละสบายดี พ่อมีอะไรรึเปล่า?”

“อะ อ้อ ปะ เปล่าจ๊ะ เอาที่ลูกสบายเถอะ งั้นกลับบ้านกัน”

ไพโรจน์พูดตะกุกตะกัก พร้อมท่าทางแปลก ๆ ก่อนที่จะออกรถต่อ..

ซึ่งจะไม่ให้ชายหนุ่มเป็นแบบนั้นได้อย่างไร เพราะในเวลานี้สองเต้าอวบอัดไซซ์มหึมาของครูลูกสาวคนสวยกำลังบดบี้กับแผ่นหลังของเขาอยู่

“อูยร้อนรน...ยยย นิ่มอะไรขนาดนี้ ตอนแรกคิดว่าลูกเจี๊ยบถือของพะรุงพะรังจะนั่งหันข้าง แต่กลับมานั่งคร่อมซะได้ นั่งท่านี่ไม่เท่าไหร่แต่...ไอ้ภูเขาสองลูกที่โดนหลังเรานี่สิ เล่นเอาไม่มีสมาธิเลยว้อย นี่ขนาดไม่ได้เหยียบเบรกจนลูกเจี๊ยบเซมาโดนเรายังรู้สึกถึงมันได้ ถ้าเหยียบเบรกซ้ำ ๆ จะขนาดไหน”

ไพโรจน์ขับไปก็คิดฟุ้งซ่านในหัวไปไม่หยุด เขาสลัดความคิดลามกเหล่านั้นไปไม่ได้จนกระทั่ง อวัยวะตรงเป้าส่วนนั้นมันพองตัวแข็งจนปวด ไพโรจน์เองก็รู้สึกถึงมันได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็แอบโล่งใจนิด ๆ ว่าตนเองไม่ได้นั่งซ้อนลูกสาวในเวลานี้ ไม่งั้น มันอาจจะแข็งตัวจนไปโดนก้นเธอได้

“เออ...มึงอยากแข็ง ก็แข็งไปเลย เอาให้เต็มที่ มึงไม่มีทางโดนก้นลูก....!!!!!!”

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับคนบ้าจู่ ๆ สายตาของเขาก็พลันเบิกกว้างเพราะเหลือบมองต่ำลงไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า ซึ่งมันก็คือมือของเจี๊ยบที่ตอนแรกโอบเอวไพโรจน์อยู่ในตอนแรก ทว่า...ตอนนี้มันกลับเลื่อนต่ำลง ต่ำลงจนเกือบจะมาถึงโคนขาอยู่แล้ว แน่นอนว่า เจ้าสิ่งนั้นกำลังพองแข็งอยู่ใกล้โคนขา ถ้ามือเจี๊ยบขยับมาถึงก็คงจะสัมผัสโดนไปด้วยเป็นแน่

“ฉิบหายแล้ว!! เอาไงดีวะกู จะบอกลูกเจี๊ยบก็ไม่ได้ด้วย อีกไกลไหมวะกว่าจะถึงบ้าน!!”

ไพโรจน์รู้สึกร้อนรนสุด ๆ ยามนี้เขาภาวนาให้ตนเองถึงบ้านไว ๆ เรื่องที่คิดจะได้ไม่เกิด แต่เหมือนหนทางช่างไกลเหลือเกิน...

เปรี้ยงงงงง.....!!!!

ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ บนท้องฟ้าก็พลันเกิดเสียงคำรามดังกึกก้อง เมฆดำจากไหนก็ไม่รู่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนตามมาด้วยลมกรรโชกอย่างแรง และ-่าฝนขนาดใหญ่

“ว้าย!! ตายแล้วฝนตก” เจี๊ยบร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะเอาสองมือออกจากเอวของไพโรจน์ไปป้องบนหัว ชายหนุ่มเหมือนถูกยกภูเขาออกจากอก ปัญหาหนึ่งหลุดพ้น แต่อีกปัญหาก็ถาโถมเข้ามาติด ๆ ซึ่งมันก็คือ ลมพายุฝนนั้นเอง!!

“เอาไงดีเจี๊ยบ จะให้พ่อขับต่อไหม อีกไกลรึเปล่ากว่าจะถึงบ้านเรา พ่อมองทางไม่เห็นแล้ว แถมลมก็แรงมากด้วย”

“น่าจะไม่ไกลค่ะพ่อ แต่ลมฝนแรงมาก ขับต่อไปอันตรายแน่ ๆ จอดพักแถวกระท่อมตรงเถียงตรงนั้นก่อน รอฝนหยุดแล้วค่อยว่ากัน”

ซึ่งเมื่อเจี๊ยบบอกมาแบบนั้นไพโรจน์เองก็เห็นด้วย เขาจึงเร่งขับมอเตอร์ไซต์ไปจอดยังกระท่อมที่ว่า ก่อนคนทั้งคู่จะรีบเข้าไปหลบพายุฝนอันรุนแรงที่กำลังโหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง...

จบตอน

ตอนต่อไป หลบฝนสุดสยิวกับครูลูกสาวคนสวย!!!