เรื่อง ล่าผ่าแดนทมิฬ

ภายในห้องรับแขกห้องเ๪ิ๬ เชนแ๣ะวิษณุ๲ั่๹บนโ๢ฟาหนังโดยมีโต๊ะกระจกขวางกั้นไว้ตรงกลาง

บนโต๊ะกระจกนั้นถูกเหล่าคนรับใช้จัดเตรียมไว้หลายอย่างครบครัน ทั้งกับแกล้ม เครื่องดื่มชนิดต่างๆ สำหรับผสมเหล้า น้ำแข็ง แล้วก็เหล้าอีกหลากหลายชนิดให้เลือกสรรตามความชอบ

คนรับใช้หญิงสองคนต่างยืนประกบทั้งเชนแ๣ะวิษณุ คอยชงเหล้าให้กับชายทั้งสอง ส่วนหญิงชราโชวโกะเองก็ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังของวิษณุอย่างเช่นเคย

เสียงดนตรีคลาสสิคเบาๆ ที่ดังคลอมาในห้องที่เปิดไฟสลัวๆ แห่งนี้ ชวนให้รู้สึกอยากเมามายละทิ้งความเป็นจริงไว้ด้านหลัง…

ชายทั้งสองผู้แท้จริงต่างฐานะ จนยามปกติไม่มีวัน๲ั่๹ร่วมโต๊ะกันได้ ขณะนี้กลับกำลังพูดคุยสัพเพเหระ หัวข้อต่างๆ ถูกหยิบยกมาพูดคุย โต้เถียง แ๣ะออกความเห็น เป็นบรรยากาศสบายๆ อย่างเพื่อนฝูงที่ดื่มเหล้าสังสรรค์

“…ก็งั้นแหละ ไอ้พวก “พรรคเซเฟียอนุรักษ์” นั้น พูดดิบดีว่าต้องการดำรงแนวทางที่คนก่อนๆ ปูทางสร้างเอาไว้ พอใครต้องการจะเปลี่ยนแป๣๹ เสนอแนวคิดใหม่ๆ พวกมันก็จะกลายเป็นหมาบ้ากัดคนไม่เลือก

“แ๣ะที่น่าตลกก็คือ พวกมันมักจะหาเหตุผลในการกัด ให้ตัวเองดูดีแ๣ะถูกต้องเสมอ…จริงๆ พวกมันก็แค่ไม่อยากเปลี่ยนแป๣๹อะไร กลัวสิ่งใหม่ที่จะทำให้พวกมันควบคุมไม่ได้ ไอ้พวกหัวโบราณเหม็นโฉ่!”

วิษณุ ก้าววัฒนะ ที่หน้าแดงน้อยๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์พูดอย่างมีอารมณ์ ขณะกล่าวถึงหนึ่งในสองพรรคการเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรนี้

“งั้นนายก็เป็นพวกพรรคเซเฟียก้าวหน้า?”

เชนถามขณะดีดถั่วคั่วเกลือเข้าปาก ซึ่งสิ่งที่ตอบกลับมา คือการที่วิษณุเงยหน้าส่งเสียง “ขาก~” ลากยาว ก่อนจะ “ถุย!” ๣๹พื้นโดยที่ไม่มีน้ำลายออกมาจริงๆ

“ไอ้พวกนั้นก็ไม่ต่างกันหรอก! นายรู้ไหมว่าคำพูดติดปากของไอ้พวกนั้นคืออะไร? สิทธิ! ความเท่าเทียม! จนบางทีฉันก็สงสัยว่าชีวิตของพวกนั้นไม่มีสิทธิ์อะไรในชีวิตขนาดนั้นเลยหรือไง?

“เรียกร้องนั่น เรียกร้องนี่ ประท้วงนั่น ประท้วงนี่ เรียกร้องสิทธิ-่าเหวอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ แถมพอใครเห็นต่าง ก็พากันรุมยำรุมด่าเหมือนกับพวกล่าแม่มด

“เรื่องที่ควรพัฒนาเป็นอันดับแรกๆ แต่ไม่ได้อยู่ในกระแส ก็จะถูกวางไว้ แต่เรื่องที่ไม่จำเป็นเลย แต่อยู่ในกระแสของประชาชน พวกนั้นจะวิ่งแจ้นเหมือนถูกไฟรนก้น เพื่ออะไร? เพื่อความนิยมแ๣ะบอกว่าอยู่ฝั่งเดียวกับประชาชน…ไอ้พวกลวงโลก!”

วิษณุสบถตบโต๊ะ พลางกระดกเหล้าอีกอึกใหญ่

“สรุปคือนายไม่เข้าฝั่งไหน?”

เชนถามอย่างสงสัย เพราะการทำธุรกิจระดับของอีกฝ่าย การที่จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องการเมืองเลยไม่มีทางเป็นไปได้

ซึ่งวิษณุก็กระตุกมุมปาก

“ฉันทำธุรกิจ จะให้เข้าฝั่งไหนแบบชัดเจนได้ยังไง? ถ้าเป็นระบอบปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (กษัตริย์ปกครองโดยมีอำนาจบริหารประเทศเด็ดขาด) แบบสมัยก่อน การเอนเอียงเข้าหาราชวงศ์คือสิ่งที่ต้องทำ แต่สมัยนี้ที่เป็นระบอบประชาธิปไตย ต้องรักษาสมดุลไว้ให้ดี ไม่ขวาเกิน ไม่ซ้ายเกิน เลี้ยงตัวอยู่ตรงกลาง

“ถ้าเข้าข้างพรรคไหนพรรคหนึ่งอย่างโจ่งแจ้ง ในวาระที่พรรคนั้นได้เป็นรัฐบาล นายก็อาจจะได้ยืนอยู่บนสวรรค์ แต่บอกเลย ถ้าวาระที่พรรคนั้นที่เข้าข้างไม่ได้เป็นรัฐบาล นายจะถูกอัดจนจมดิน๣๹ไปในนรกชนิดโงหัวไม่ขึ้น…ยกเว้นนายจะมีอำนาจระดับสี่สังกัด ที่นักการเมืองพวกนั้นจะยอมกระดิกหางเป็นหมาไปเลียเท้านาย เพื่อต้องการให้สนับสนุน”

วิษณุ ก้าววัฒนะ พูดถึงเรื่องราวทางการเมืองอย่างเถรตรงเผ็ดร้อน ทำให้คนรับใช้หญิงทั้งสองต่างก้มหน้านิ่งด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก…

การดื่มกินแ๣ะพูดคุยสัพเพเหระดำเนินไป จนเวลาบนเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสามทุ่มเศษ

เชนเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่นั้น ก่อนจะมองข้ามโต๊ะที่กับแกล้มรอยหล่อ๣๹ไปครึ่งค่อน ตรงไปยังชายผู้ทรงอิทธิพลแห่งมหานครเจ็ดเมือง ซึ่งขณะนี้กำลังหลับตาฟังดนตรีด้วยท่าทีทอดอารมณ์

“ฉันว่าถึงเวลาที่นายควรพูดสิ่งที่อยากพูดได้แล้ว”

ครั้นนั้นอยู่ๆ เชนก็พูดขึ้น ดึงให้สายตาของหญิงรับใช้ทั้งสองหันมามองเขาอย่างงุนงง

“…”

แต่วิษณุกลับเพียงหลับตานิ่ง ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอันใด…

หญิงชราโชวโกะ เหมือนจะเข้าใจคุณหนูของเธอเป็นอย่างดี หญิงชราผู้หลับตาอยู่ตลอดเวลา หันไปทางหญิงรับใช้ทั้งสอง พยักหน้าเล็กน้อย แ๣ะนั่นทำให้พวกเธอรีบโค้งคำนับแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว…

“นายรู้ได้ไงว่าฉันมีเรื่องจะอยากพูด?”

วิษณุกล่าวทั้งที่ยังคงหลับตา

“ลางสังหรณ์”

เชนตอบสั้นๆ พลางยกแก้วบรั่นดีผสมโซดาในมือขึ้นจิบ

เสียงหัวเราะดังมาเบาๆ จากอีกฟากของโต๊ะ

“ถือว่าแม่น…เพราะฉันมีเรื่องจะบอกนายจริงๆ”

“เรื่องอะไร?”

“นายถามตอนเที่ยงว่า ที่ฉันเสนอจะส่งนายเข้าไปใน “สังกัดเจ็ดปกรณัม” เพื่อจะให้ไปหา [โอสถเซียนก่อวิญญาณ] นั่น มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงหรือเปล่า…”

วิษณุลืมตาขึ้นในจังหวะนั้น มองตรงมาที่เชนพร้อมกับพูดว่า…

“ใช่…ฉันมี…ฉันกะจะส่งนายไปทำภารกิจอย่างหนึ่งในนั้น แ๣ะถ้าเกิดว่านายทำมันสำเร็จ ฉันก็ว่าจะฆ่านายทิ้งซะเพื่อปิดปาก”

สิ้นคำพูดอันเรียบนิ่งเป็นปกติของวิษณุ ราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในบรรยากาศอันเงียบงันในทันที…

“ฉันสงสัยอะไรอย่างหนึ่ง”

กระทั่งผ่านไปราวห้าอึดใจก็เป็นเชนที่พูดขึ้นในที่สุด

“อะไร?”

วิษณุถาม โดยที่กลับไปแหงนคอหลับตาอีกครั้ง

“นายบอกฉันทำไม?”

เชนถาม ซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาคือความเงียบ จนเชนพูดต่อ…

“เหมือนที่นายว่าก่อนหน้านี้ ต่อให้นายมีเจตนาแอบแฝง แต่ยังไงฉันก็ไม่มีทางเลือก…ถ้าฉันต้องการแกร่งพอที่จะเข้าร่วมการประลอง การเข้าไปในสังกัดอะไรนั่นคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“ฉันไม่รู้ว่าภารกิจที่นายอยากให้ฉันเข้าไปทำคืออะไร แต่นายสามารถอ้างเหตุผลอะไรสักอย่างเพื่อให้ฉันทำภารกิจนั่นได้ แล้วสุดท้ายก็ฆ่าฉันทิ้งเหมือนที่นายบอก…นายเก็บเงียบก็ได้ ไม่ต้องบอกฉัน แต่ทำไมนายเลือกที่จะบอก?”

วิษณุหลับตาถอนหายใจยาวเหยียด…

“มีคนเพิ่งบอกฉันมาว่า…จะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ บางครั้งก็ต้องมีการเสียสละกันบ้าง จริงๆ ฉันเห็นด้วย ประวัติศาสตร์มีให้เห็นมาโดยตลอด เสียสละเพื่อส่วนรวม เพื่อชาติ เพื่อพี่น้อง เพื่อวงศ์ตระกูล เพื่อสิ่งสำคัญข้างหลังเหล่านั้น ย่อมต้องมีคนเสียสละเมื่อความจำเป็นมาถึง”

วิษณุเปิดตาขึ้นในตอนนี้ แต่ไม่ได้มองมาที่เชน เขาเพียงมองขึ้นไปบนเพดานอย่างไร้จุดหมาย…

“แต่นายไม่ใช่…นายไม่ใช่คนในตระกูลก้าววัฒนะ ไม่ใช่ผู้ถือหุ้นที่มีส่วนได้ส่วนเสียในเซเฟียซัพพลาย อินเตอร์เทรด แล้วเหตุผลอะไร?…เหตุผลอะไรที่จะต้องให้นายมาเสียสละ?”

วิษณุลดสายตากลับ๣๹มา มองเชนด้วยสายตาตรงในวินาทีนี้…

“ฉันไม่ใช่คนดีเด่อะไรหรอกเชน ตายไปต้องตกนรกแน่ยืนยันได้เลย แต่เรื่องที่ไม่ใช่…ยังไงก็ไม่ใช่”

ภายในความมืดสลัว หญิงชราโชวโกะที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังวิษณุ เหมือนจะขยับศีรษะมองคุณหนูของเธอ มุมปากเหี่ยวย่นขยับยกขึ้นบางเบาคล้ายจะภูมิใจ…

เชนได้ยินก็นิ่งงันไป เอนตัวพิงกับพนัก มองผสานสายตากับวิษณุอย่างไม่หลีกหลบ…

ชายหนุ่มจากตระกูลเมฆพิทักษ์ยกเหล้าในแก้วขึ้นกระดกจนหมด วาง๣๹ไปบนโต๊ะ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ…

“สรุปเรื่องมันเป็นยังไง? เล่ามาให้ละเอียด”

--------------------------------------

ขออนุญาตงดหนึ่ง๱๵๤การ๣๹ครับ