เรื่อง ล่าผ่าแดนทมิฬ

ราเชน เ๬๫พิทักษ์ ๩๬๹หายใจ๩๦ั๻๩๦่๯๲ หัวสมองและจิตใจสั่นสะท้าน ไม่คาดฝันว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น!

การอธิบายของเจ้าแมวเกี่ยวกับ “ร่างเทพวชิระแห่งเผ่าเทพ” ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของการฝึกฝนพื้นฐานกายเนื้อทุกแขนงในห้วงแห่งท้องฟ้าและหมู่ดาว เขายังคงจดจำได้เป็นอย่างดี

เจ้าแมวเคยอธิบายเอาไว้ว่าเขาสามารถใช้ “ความเข้าใจต่อกายเนื้อแห่งเผ่าเทพ” ที่ครั้งหนึ่งเผ่าเทพตนหนึ่งได้มอบให้แก่มันนี้ เพื่อเป็นแนวทางในการทำความเข้าใจและหาลู่ทางในการฝึกฝน “กายเนื้อกระดูกเหล็กผิวทองแดง” ของตัวเขาเองได้

แต่เจ้าแมวก็พูดอย่างเรียบง่ายแต่หนักแน่นว่า ไม่ต้องพยายามตีความและตระหนักรู้อย่างถ่องแท้ถึง “ความเข้าใจต่อกายเนื้อแห่งเผ่าเทพ” ให้เสียเวลา เพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดนอกจากเผ่าเทพเองจะสามารถทำสิ่งนั้นได้

เผ่าเทพ เกิดมาพร้อมกับกายเนื้อที่แข็งแกร่งเหนียวแน่นโดยกำเนิด พวกเขามีความตระหนักรู้ถึงความลึกล้ำและตื้นลึกของกายเนื้อได้โดยธรรมชาติ ประหนึ่งนกที่แม้ไม่ต้องมีใครสอนแต่ก็สามารถเข้าใจถึงวิธีการกระพือปีกบิน

แต่เผ่าพันธุ์อื่นที่พยายามทำความเข้าใจกายเนื้อของเผ่าเทพนั้นแตกต่างออกไป พวกเขาแม้จะพยายามเพียงใดก็ไม่สามารถเข้าใจอย่างถ่องแท้ ไม่อาจรับรู้ถึงการตระหนักรู้อันลึกล้ำแบบเผ่าเทพ ทำได้เพียงนำแนวคิดที่ตระหนักรู้ในการไตร่ตรอง “ร่างเทพวชิระ” มาสร้างเป็น “ร่างวชิระเทียม” แขนงต่างๆ เพื่อฝึกฝน

แต่เมื่อสักครู่ ตอนที่ภาพผืนป่าดำทมิฬวูบเข้าในแทนที่โลกในกรอบสายตา…

เชนกลับรู้ได้ถึงกระแสของ “การรู้แจ้ง” บางอย่างจากความเข้าใจแห่งเผ่าเทพ!?!

แต่การรู้แจ้งนั้นก็เกิดขึ้นในระยะเวลาเพียงเสี้ยวกะพริบตา เชนไม่อาจจับใจความใดๆ ของการตระหนักรู้นั้นได้ทั้งสิ้น แต่ที่แน่นอนก็คือมันเกิดขึ้นจริง!

แม้จะบางเบาแต่เมื่อครู่เขาสัมผัสถึงการรู้แจ้งของ “ร่างเทพวชิระ” ได้จริงๆ!!

“ไม่ได้ยินที่ฉันถาม? แกเป็นอะไร?”

ครั้นนั้น เสียงของธีระก็ดังขึ้นมาดึงสติของเชน

“คือผม…เหมือนจะเห็นภาพป่า…อยู่ๆ มันก็…แทนที่โพรงถ้ำนี่”

เชนตอบออกไปเสียงค่อยตามแบบที่นาเรชควรทำ

“ป่าแบบไหน?”

ธีระถามด้วยใบหน้าเรียบๆ ซึ่งเชนก็ตอบออกไปตามตรงในเรื่องนี้

“ป่าสีดำสนิท…แต่จะเรียกว่าป่าก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะผมไม่เห็นใบไม้บนต้นพวกนั้นเลย มันเหมือนลำต้นไม้ที่พุ่งสูงขึ้นไป แล้วก็เหมือนจะ…มีความอ่อนตัวมากๆ? แค่โดนลมก็โยกสะบัดไปจนน่ากลัว”

“ป่าสีดำสินะ…นั่นคือภาพนิมิตของชั้นที่เจ็ดนี่ ทันทีที่แกหลับตาลง ภาพพวกนี้จะวนเวียนเข้ามาในหัวของแกอยู่เรื่อยๆ แล้วแกหลุดออกมาจากภาพนิมิตนั่นได้ยังไง?”

“ผมก็แค่ สะดุ้งแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมา”

น่าแปลก…

ธีระเมื่อได้ยินคำตอบของเชนก็เหมือนจะนิ่งงันไปครู่ มองเชนด้วยสายตาที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด…

ก่อนที่สุดท้ายมันจะเงยหน้าเล็กน้อยพลางคราง “ออ” ออกมา…

“งั้นเหรอ จริงสิ…ท่าทางภูมิคุ้มกันคงทำงานได้ดี ปกติถ้าใครได้เห็นภาพนิมิตครั้งแรก ไม่มีทางเลยที่จะออกมาได้ในทันที”

“คนที่เห็นนิมิตครั้งแรกส่วนมากเป็นยังไงครับ?”

เชนถามออกไปอย่างสนใจ

“ถ้ามีโชควาสนา พื้นฐานปราณแข็งแกร่งมากพอ และมี “เอกลักษณ์ปราณของสังกัดเจ็ดปกรณัม” ในระดับที่ไม่ได้ย่ำแย่ ส่วนมากก็ได้สติหลังจากนั้นสองชั่วโมง แต่ถ้าในกรณีเลวร้ายเช่นไม่มีเอกลักษณ์ปราณของสังกัดอยู่เลย…ส่วนมากก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีก”

คำพูดของธีระเกี่ยวกับ “เอกลักษณ์ปราณ” ที่เกี่ยวข้องกับการรอดพ้นจากภาพนิมิตเหล่านี้ ทำให้เชนถึงกับชะงัก เพราะเขาเพิ่งรับรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก!

“ที่นี่เกี่ยวกับเอกลักษณ์ปราณของสังกัดเราด้วยเหรอครับ? แต่ก่อนหน้านี้…คุณธีระไม่ได้พูดถึงเลยนะครับ”

เผชิญกับคำถามของเชน ธีระมองมาด้วยดวงตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะตอบออกมาอย่างเรียบง่ายว่า…

“ฉันลืม…แต่แกจะกลัวไปทำไม? แกมีภูมิคุ้มกันที่ฉันให้ไปแล้วนะอย่าลืม”

พูดจบมันก็หมุนตัวเดินต่อไปทันที ปล่อยให้เชนได้แต่รู้สึกหนักอึ้ง ก่อนจะต้องรีบเดินตามมันไป

การเดินไปในโพรงถ้ำระหว่างนั้น บางครั้งเชนก็รู้สึกได้ถึงสายลมปริศนาที่พัดมากระทบอีกหลายครั้ง แต่เขาก็ต้องพยายามตั้งสติ ไม่ให้ห้วงความคิดถูกนิมิตเหล่านั้นแทรกแซงเข้ามาอีก

ใจจริงเชนรู้สึกตื่นเต้นที่จะหลับตาแล้วดำดิ่งไปกับภาพเหล่านั้นเป็นอย่างยิ่ง อยากจะรู้เช่นกันว่า “ภาพนิมิตป่าดำไร้ใบไม้” เหล่านั้น ทำไมถึงทำให้ความเข้าใจแห่งร่างเทพวชิระเกิดแรงกระเพื่อมขึ้นได้?

ภาพนิมิตเหล่านั้นมีความเชื่อมโยงกับร่างเทพวชิระได้ยังไง? ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลยแม้แต่นิด

แต่อย่างไรซะ เวลานี้ไม่ใช่จังหวะที่ดีที่จะทำอะไรแบบนั้น แต่ภายในใจของเชนปักหมุดเอาไว้อย่างเงียบๆ แล้วว่า “สระใต้พิภพ” นี้ เขาจะต้องมาอีกอย่างแน่นอน

เมื่อเดินไปต่ออีกไม่นานนัก เสียงฝนที่เงียบหายไปพักใหญ่ก็ดังแว่วมากระทบโสตประสาท จนกระทั่งสุดท้าย เสียง-่าฝนที่เทกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งก็ดังกึกก้อง

เวลานี้ชายทั้งสองได้บรรลุออกจากโพรงถ้ำอันคับแคบ มาถึงลานถ้ำขนาดย่อมแห่งหนึ่ง ปากถ้ำไม่ต่ำกว่าสิบทางปรากฏกระจายอยู่รอบๆ แต่ปากถ้ำที่น่าสนใจก็คือ ตรงมุมหนึ่งของผนัง สิ่งที่เห็นเมื่อมองออกไปจากปากถ้ำนั้นคือ-่าฝนที่เทกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว

เชนเดินไปหยุดอยู่ตรงนั้น ชะโงกมองออกไปจากปากถ้ำเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นถึงหุบเหวมหายักษ์ดำมืดที่มองไม่เห็นก้น ส่วนด้านบนสูงขึ้นไปคือท้องฟ้ามืดครึ้มที่เต็มไปด้วยเ๬๫ฝน…

ด้านธีระเหมือนจะกวาดสายตาสำรวจรอบๆ เล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงเรียกในลำคอ แล้วก็เดินไปยังปากถ้ำหนึ่งทางฝั่งซ้าย

พวกเขาทั้งสองเดินไปตามโพรงถ้ำอันคดเคี้ยวซับซ้อน มีบางครั้งที่บรรลุถึงลานถ้ำขนาดย่อมที่มีทางเดินหลายสายให้เลือก ธีระซึ่งดูจะคุ้นเคยเพียงกวาดตารอบเดียว ก็สามารถเดินนำทางเชนไปได้ในทันที

ซึ่งเชนเองก็ลอบจดจำเส้นทางเหล่านี้ไว้ในใจ…

เชนได้รู้หลังจากนั้นว่า ระหว่างชั้นความลึกของที่แห่งนี้ ไม่ได้มีป้ายหรือจุดที่บอกอย่างชัดเจนว่านี่คือชั้นที่เจ็ด หรือนี่คือชั้นที่หก

เพราะเมื่อผ่านไปราวสิบนาที ธีระก็พูดขึ้นเรียบๆ ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในความลึกชั้นที่หกแล้ว

สิ่งที่เหมือนจะใช้แยกแยะความลึก ดูเหมือนจะไม่ใช่ภูมิประเทศ ไม่ใช่ความลึกในการไต่ลงไปว่ามากแค่ไหน แต่ดูเหมือนจะเป็น…

ภาพนิมิตใหม่ที่จะปรากฏขึ้น

ในชั้นที่หก เชนสัมผัสได้ถึงกระแสลมปริศนาที่พัดมาโดนตัวของเขาอีกเช่นกัน แต่น่าแปลกและยากจะอธิบายเป็นคำพูดอย่างชัดเจน แต่เขาสัมผัสได้ว่าสายลมพวกนี้ เหมือนจะแตกต่างออกไปจากชั้นที่เจ็ด

เขารู้สึกได้เลยว่าถ้าเขาเผลอปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าไม่ขัดขืน สายลมปริศนาที่ไม่น่าจะมีอยู่จริงเหล่านี้ คงจะนำพาเขาไปยังทิวทัศน์บางอย่างเป็นแน่ และยิ่งลงมาลึกมากเท่าไหร่ เขาก็รับรู้ได้อย่างเลือนรางถึงความเชื่อมโยงอันแปลกประหลาด ระหว่างภาพนิมิตในที่แห่งนี้กับความเข้าใจแห่งร่างเทพวชิระเข้มข้นขึ้นในทุกขณะ…

เขารู้สึกราวกับว่า ความเข้าใจแห่งร่างเทพวชิระภายในห้วงความคิด กำลังพยายามบอกให้เขาดำดิ่งลงสู่ภาพนิมิตเหล่านั้น

แต่แน่นอน เชนสะกดข่มความใคร่รู้ของตนเอาไว้ก่อน พยายามเดินตามธีระไป เพื่อไม่ให้เกิดความผิดสังเกตใด เพราะเขาได้รับภูมิคุ้มกันมาจากธีระแล้ว ถ้าเกิดเขายังถลำเข้าสู่โลกแห่งนิมิตอีก อาจจะเกิดผิดสังเกตขึ้นได้

เชนคิดอ่านอย่างรอบคอบ

โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า…

ธีระที่เดินนำหน้าเขาอยู่ ได้ทำการเหลือบมองเขาเล็กน้อยด้วยสายตาที่แลดูยากจะอธิบายเป็นอย่างยิ่ง…