เรื่อง บทกวีผลาญฟ้า

ตอนที่ 19 หน้าชา

หยุนเสวี่ยเฟิงวิ่งลัดเลาะป่าข้างทางมาเรื่อยๆ เบื้องหน้าของมันปรากฏกลุ่มแสงไฟจากคบเพลิงมากกว่าสิบอยู่เลือนลาง

แม้ว่าหยุนเสวี่ยเฟิง๥ะเคียดแค้นชิงชังมาเพียงใด แต่มันก็ยังไม่ได้หน้ามืดวิ่งเข้าฟาดฟันโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง พัดสีดำในมือของมันคล้าย๥ะตอบรับความคิดของหยุนเสวี่ยเฟิง กระแสพลังสีแดงค่อยๆหรี่ลงจนจางหายไป เพื่อปกปิดตัวมันให้ซ่อนอยู่ในเงามืดบนต้นไม้

“ลากมันมารวมกันตรงนี้” หนึ่งในโจรป่าตะโกนออกมา สมุนของมันที่จับตัวหญิงสาวที่หนีออกไปขอความช่วยเหลือก็ฉุดลากเรือนผมหญิงสาวออกมาจากป่าข้างทางมารวมกลุ่ม

หยุนเสวี่ยเฟิงที่เห็นดังนั้นมันก็กำหมัดแน่น ภาพที่มันได้เห็นสร้างความสะเทือนใจให้กับมัน กลุ่มผู้เดินทางที่นั่งรอบกองไฟบรรยากาศครื้นเครงเมื่อครู่ กลับกลายมาเป็นกลุ่มคนผู้ถูกขังอยู่ภายในกรงเหล็ก

“อย่าทำอะไรพวกเราเลย ข้าวของมีค่าพวกท่านก็เอาไปหมดแล้ว ได้โปรดเถิด..” ชายชราร่ำร้อง ในอ้อมอกของมันมีเด็กชายท่าทางหวาดกลัวซบอยู่ แต่หัวหน้าโจรหาได้ใส่ใจ สายตาของมันจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ถูกฉุดลากมา

“ท่านตา!” หญิงสาวร้องเรียกชายชราครั้นเมื่อถูกลากมาเบื้องหน้ากรงขังบนเกวียน หัวหน้าโจรมันมิได้สนอกสนใจผู้อยู่ในกรงขัง มันเดินเข้ามาหาหญิงสาวก่อน๥ะดึงรวบเรือนผมอันยุ่งเหยิงของหญิงสาวขึ้นมา

“โอ้.. หลานสาวเจ้ายังเยาว์วัย ใบหน้าขาวผ่อง รูปร่างได้สัดส่วน เป็นสินค้าชั้นเยี่ยมสำหรับหอนางโลม” หัวหน้าโจรยิ้มเยาะ แล้วจึงเหวี่ยงสะบัดหญิงสาวให้เข้าไปในกรงขัง

“ฮือ.. ท่านตา เสี่ยวหยุนไม่บาดเจ็บอะไรใช่ไหม..” หญิงสาวร่ำไห้ นางลืมความเจ็บปวดบนหนังศีรษะ โผเข้าหาชายชราและเด็กชาย

“เสี่ยวหยุนยังปลอดภัยดี..” ชายชราตอบ

ครั้นเมื่อต้อนคนเข้ากรงหมดแล้ว กลุ่มโจรก็จัดกลุ่มแยกหัวท้ายแถวเพื่อเริ่มออกเดินทาง หยุนเสวี่ยเฟิงที่เห็นดังนั้น มันก็จำใจได้แต่รอโอกาสเท่านั้น แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นมาทันด่วน!

วูบ..

ยังมิทันที่ขบวนกลุ่มโจร๥ะออกเดินทาง พัดสีดำในมือของหยุนเสวี่ยเฟิงก็ทอแสงเรืองรองออกมา หนุ่มน้อยเห็นดังนั้นมันก็ตกใจ แต่ยังไม่ทันที่มัน๥ะเก็บเจ้าพัดตัวปัญหาได้ หนึ่งในสมุนโจรป่าก็พบเห็นมันเข้าแล้ว

“มีคนอยู่ตรงนั้น!” สมุนโจรร้องเรียกพวกพร้อมกับชี้ไปยังตำแหน่งยอดไม้ที่หยุนเสวี่ยเฟิงอยู่

‘ไม่ได้การแล้ว ตายเป็นตาย!’

หยุนเสวี่ยเฟิงไม่ต้องคิดอันใดอีกแล้ว มันปลดปล่อยพลังวิญญาณระดับสามสิบออกมาพร้อมกับเคลื่อนร่างพุ่งตรงเข้าหากลุ่มโจรป่าห้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที พัดเมฆาโลหิตในมือทอแสงสีแดงอีกครั้งก่อนที่หยุนเสวี่ยเฟิง๥ะแทงปลายทู่เข้าหาทรวงอกของโจรป่าในพริบตา

“อ๊าก!..”

หนึ่งในโจรป่าร้องลั่น มันไม่คาดคิดมาก่อน วัตถุสีดำไร้คมในมือหนุ่มน้อย กลับชำแรกเข้าไปในทรวงอกของมันอย่างง่ายดาย

หยุนเสวี่ยเฟิงไม่คิด๥ะรั้งรอให้ศัตรูมีโอกาสใดๆ พัดเมฆาโลหิตถูกดึงออกมา เลือดของผู้ชะตาขาดสาดกระเซ็นตามปลายพัดดำที่วาดออกมา ตามมาด้วยการโจมตีต่อเนื่องที่ทั้งรวดเร็วและหมดจด

กระบวนท่าวิชาเพลงกระบี่ดับตะวันถูกบรรเลงแล้ว! หนุ่มน้อยตวัดปลายพัดดำเข้าเฉือนคอหอยของโจรที่อยู่ด้านข้างพร้อมกันนั้นมันก็วาดส้นเท้ากวาดเข้าหาผู้ที่อยู่ด้านหลังมัน

“อ๊าก!..”

ผู้ถูกส้นเท้าเตะเข้าที่ข้างใบหน้าร้องลั่น มันปลิวกระเด็ดออกไปยังต้นไม้ข้างทางโดยมีส่วนหัวนำทาง ส่วนผู้ที่ถูกเขือดคอหอยนั้นไม่ต้องคาดเดาว่ามัน๥ะมีชีวิตต่ออีกหรือไม่

หยุนเสวี่ยเฟิงไม่รั้งรอดูผลงาน มันวาดปลายพัดเข้าเชือดเฉือนโจรอีกสองคนด้วยกระบวนท่าของกระบี่ หากว่า๥ะพินิจดูให้ดี ๥ะพบว่าด้านปลายของพัดเมฆาโลหิตนั้น๥ะมีกระแสพลังวิญญาณอันแหลมคมปกคลุมอยู่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา๥ะมาพิจารณาสิ่งใดๆ

สมุนโจรอีกสองคนที่เหลือถูกหยุนเสวี่ยเฟิงเชือดคอหอยอย่างรวดเร็ว ประจวบเหมาะกับที่มีเสียงดังโครมตามมาจากข้างทาง หยุนเสวี่ยเฟิงปรายตามองไปยังสมุนโจรที่ถูกเตะออกไปแวบหนึ่ง บัดนี้มันได้จบชีวิตลงจากการที่หัวกระแทกต้นไม้เสียแล้ว

“มันเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณ!” หัวหน้ากลุ่มโจรตะโกนเสร็จมันก็จ้วงเท้าเผ่นหนี ทิ้งลูกน้องอีก7คนไว้ข้างหลัง

‘ต้องฆ่าให้หมด!’ หยุนเสวี่ยเฟิงแววตาเหี้ยมทอแสงสีแดงท่ามกลางความมืด คบเพลิงที่ตกอยู่ส่องแสงสะท้อนเลือดที่เปรอะเปื้อนบนตัวของมัน

พลังวิญญาณถูกเร่งเร้าขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พลังปราณธาตุลมถูกเสริมเข้ามา หยุนเสวี่ยเฟิงพุ่งทะยานราวกับภูติพรายเข้าหาโจรอีก7คนเบื้องหน้าที่กำลังวิ่งหนี

“ตาย!” หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อเข้าถึงผู้อยู่รั้งท้าย มันก็ฟาดฟันปลายพัดทมิฬเข้าเฉือนท้ายทอยเป้าหมาย ก่อน๥ะดีดตัวออกไปอีกหนึ่งช่วงตัวเข้าหาอีกคนและอีกคน

พัดเมฆาโลหิตถูกวาดออกปลิดชีพดื่มเลือดมาแล้วสิบเอ็ดชีวิน มันก็ทอแสงสีแดงเจิดจ้าออกมา

‘ขานรับผู้เป็นนาย’ หยุนเสวี่ยเฟิงมองพัดดำในมือวาบหนึ่งแล้วชายตามองไปยังทิศทางที่หัวหน้าโจรหนีไป

“ฆ่ามัน!” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วก็ซัดเจ้าพัดดำในมือพุ่งออกไปทันที หนึ่งลมหายใจต่อมาก็พลันได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากทิศทางที่หัวหน้าโจรหนีไป

“ฟู่..”

หยุนเสวี่ยเฟิงเป่าปากถอนหายใจ ดูเหมือนว่ามัน๥ะรู้สึกตื่นตกใจกับการกระทำของตัวเองอยู่บ้าง ภายในทรวงอกก็รับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นถี่รัว เหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นรวมแล้วเพียงสิบห้าลมหายใจเท่านั้น แต่การนิ่งสงบใจกลับต้องใช้เวลาร่วมนาที

(ต่อไปนี้๥ะบอกเป็นหน่วยนาทีกับวินาทีบ้างนะครับ ๥ะได้ไม่จำเจ)

“กลับมา” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวเบาๆพร้อมกับกางมือออกไปเบื้องหน้า วินาทีต่อมา เจ้าพัดดำก็พุ่งตรงกลับมายังมือของมัน

“สำเร็จแล้ว..” หยุนเสวี่ยเฟิงรู้สึกคล้ายเบาหวิวเล็กน้อย มันรีบควบคุมสติและลมหายใจให้เป็นปกติโดยเร็ว ก่อน๥ะหันกายเดินกลับไปยังกรงขังบนเกวียนใหญ่

ผู้ที่อยู่ด้านในกรงขังนี้นับแล้วรวมได้แปดคน พวกมันยังคงอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย เหตุการณ์เมื่อครู่นั้นรวดเร็วเกินไปเสียจนไม่อาจ๥ะปรับสำนึกได้ทัน เมื่อหยุนเสวี่ยเฟิงมาถึงกรงใหญ่นี้แล้วมันก็เร่งเร้าพลังวิญญาณขึ้นมา พัดดำในมือถูกวาดตัดออกไปยังแม่กุญแจลูกกรงใหญ่

เช้ง!

แม่กุญแจลูกกรงเกิดประกายแลบคราหนึ่ง เมื่อถูกคมพลังวิญญาณตัดออก

“พวกท่านปลอดภัยแล้ว” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้มกล่าว ทำให้ผู้อยู่ในกรงต่างมีสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับเป็นยินดี ชายชราผู้โอบกอดหลานทั้งสองของมันก็รีบโผเข้ามาเกาะขาของหยุนเสวี่ยเฟิง ๳า๯๤ั้๤ก็๪๹๯๩ั๷โขกกับต้นขามัน

“ขอบคุณ ขอบคุณคุณชาย” เหล่าผู้ที่อยู่ในกรงต่างก็ก้มตัวลงคำนับหนุ่มน้อยที่บัดนี้ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวเขินอายตัวแข็งทื่อ

“ท่านทั้งหลาย พวกเราไปตั้งที่พักแรมบริเวณอื่นกันเถิด” หยุนเสวี่ยเฟิงไม่รู้เอ่ยกล่าวอย่างไร ความคิดเดียวของมันก็คือไปให้ห่างจากบริเวณนี้เสียก่อน

ผู้ใหญ่ที่ถูกคร่ากุมได้เริ่มแยกย้ายกันเก็บข้าวของรวมทั้งลากเกวียนที่บรรทุกทรัพย์สินของกลุ่มโจรไปยัง ที่พักแรมใหม่ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากบริเวณที่เกิดเหตุราวหนึ่งลี้

ตลอดการย้ายที่พักแรมใหม่นั้น หยุนเสวี่ยเฟิงคล้ายว่า๥ะเป็นคนเงียบงัน มันรู้๥ะเอ่ยกล่าวทักทายอย่างไรต่อผู้คนเหล่านี้ ครั้นเมื่อจัดแจงข้าวของเสร็จแล้ว ทุกคนก็มานั่งรอบกองไฟกันอีกครั้ง โดยครั้งนี้๥ะผิดแปลกออกไปก็ตรงที่มีหยุนเสวี่นเฟิงนั่งร่วมวงอยู่ด้วย บรรยากาศในวงรอบกองไฟตอนนี้เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงใบไม้ลู่ลมจากป่าข้างทาง

“ข้าชื่อเสี่ยวซี คุณชายไม่ทราบว่าท่าน..” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ผู้คนรอบกองไฟต่างจับจ้องมายังหยุนเสวี่ยเฟิง

‘ทำความรู้จักทำอย่างไร เข้าสังคมทำอย่างไร โถ่ ทำไมไม่มีข้อมูลจากเครื่องบ้านั่น’ หยุนเสวี่ยเฟิงยังคงเหม่อลอยมองกองไฟ

“คุณชาย” เสี่ยวซีร้องเรียกอีกครั้ง ปลุกมันขึ้นมาจากภวังค์ความคิด

“เอ่อ.. ข้าขออภัย” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้มแห้งออกมา เมื่อครู่มันมัวแต่นึกคิดเสียจนลืมสิ่งรอบข้าง มันยกมือเกาหัวก่อน๥ะกล่าวอ้ำอึ้งว่า

“ข้า.. คือข้า.. ใช่แล้ว! ข้าชื่อหยุนเสวี่ยเฟิง” หนุ่มน้อยยิ้มพร้อมกับมองไปยังผู้คนรอบๆ

“โอ.. นายน้อยผู้แซ่หยุน ข้าเค่อหมิน ขอขอบพระคุณอีกครั้งที่ท่านช่วยพวกเราเอาไว้” ผู้อยู่รอบกองไฟก็ค้อมคำนับตาม ยกเว้นแต่เด็กชายที่ตอนนี้ได้ผลอยหลับแล้ว

“คือว่า.. พวกท่านตามสบายเถอะ บอกตามตรงข้าเพียงไม่ได้พบเจอผู้ใดมานานเท่านั้น จึงไม่สามารถ๥ะ..” หยุนเสวี่ยเฟิงอ้ำอึ้งชะงักชะงัน หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็กล่าวขัดออกมา

“ดูจากท่าทางคุณชาย คง๥ะห่างหายจากผู้คนมานานกระมัง ไม่ทราบว่าท่านมาจากที่ใด?”

หยุนเสวี่ยเฟิงสบตากับหญิงสาว คล้ายว่า๥ะโล่งใจที่มันไม่ต้องเป็นฝ่ายเริ่มสนทนาเสียเอง

“ข้าอยู่กับพี่สาวของข้ากลางป่าตั้งแต่เกิด ตอนนี้นางจากข้าไปสำธุระสำคัญ แล้วบอกให้ข้าออกไปท่องโลกกว้าง.. พวกท่านเป็นคนกลุ่มแรกที่ข้าพบเจอในรอบสามปีมานี้” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าว

“เป็นเช่นนั้น.. มิคาดว่านอกจากสำนักยุทธแล้ว ๥ะมีผู้คนข้างนอกที่สามารถฝึกวิญญาณจนรับมือกลุ่มคนนับสิบได้ ขอขอบคุณคุณชายอีกครั้ง” เค่อหมินกล่าวแล้วยกสองมือค้อมคำนับ แต่หยุนเสวี่ยเฟิงกลับเอื้อมมือไปคองพร้อมกับกล่าวว่า

“ไม่ต้องแล้วท่านตา ที่ข้าจัดการพวกมันไป มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

“ท่านตาก็พอเถิด ก้มๆเงยๆมาก ประเดี๋ยว๥ะไม่ได้เห็นเสี่ยวหยุนโตขึ้นหรอก” หญิงสาวกล่าว รอบวงกองไฟต่างก็พากันหัวเราะ ไม่เว้นแม้แต่หยุนเสวี่ยเฟิงเอง ๥ะต่างกันก็ตรงที่มันหัวเราะตามคนอื่นเขาเท่านั้น

“ค่ำคืนนี้พวกเราก็ผ่านเรื่องร้ายมาแล้ว ก็คงต้องแยกย้ายกันพักผ่อนเสียก่อน วันพรุ่งนี้ยังรอพวกเราอีก ข้าขอตัวก่อน” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น ๳า๯๤ั้๤เหล่าผู้ที่นั่งรอบกองไฟก็ทยอยแยกย้ายกันไปนอนพักจนจนหลงเหลือเพียงแต่หยุนเสวี่ยเฟิงและเสี่ยวซี

หนึ่งชายหนึ่งหญิงยังคงนั่งมองกองไฟเบื้องหน้าอย่างเงียบๆ หากว่ามองหญิงสาวอย่างพินิจแล้ว ๥ะพบว่าแม่นางคนนี้รูปโฉม๥ะงดงามกว่าหญิงสาวทั่วไปอยู่บ้าง อายุอานามก็น่า๥ะอยู่ในช่วงวัยเดียวกันหนุ่มน้อย หยุนเสวี่ยเฟิงชำเรืองมองหญิงสาวด้านข้างเล็กน้อย แต่หญิงสาวก็หันมาสบตาเจ้าพอดี มันจึงเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย

“ท่านก็ไปพักผ่อนเถิด ข้ายังไม่ง่วงนัก คงต้องฝึกวิชาอีกสักเล็กน้อย” หยุนเสวี่ยเฟิงหน้าแดง ดวงตาของมันจับจ้องกองไฟ ในใจของมันคล้าย๥ะเริ่มสับสนกับความรู้สึกบางอย่าง

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่รบกวนท่านแล้ว ขอขอบคุณคุณชายอีกครั้ง” เสี่ยวซียิ้มก่อน๥ะลุกขึ้นเดินไปยังกระโจมที่พักของ

‘เฮ่อ..’

หยุนเสวี่ยเฟิงถอนหายใจยาว ความรู้สึกเมื่อครู่คล้าย๥ะอึดอัดเสียจนต้อฃกลั้นหายใจ กลิ่นหอมจากเครื่องหอมหญิงสาวนั้นสร้างความกระอักกระอ่วนให้แก่มันเป็นอย่างมาก

‘เหมือนตอนเจอพี่ซานซานครั้งแรก’ หยุนเสวี่ยเฟิงเริ่มหลับตานึกย้อนกลับไปในอดีตอีกครั้ง แต่ยังมิทัน๥ะได้จมดิ่งลงสู้ห้วงภวังค์ มันก็ได้ยินเสียงเรียกจากหญิงสาว

“ข้าไม่เห็นท่านมีที่หลับนอน หากไม่รังเกียจ..” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับยื่นม้วนผ้าห่มผืนหนามาให้

“ขะ..ขอบคุณ” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวตะกุกตะกัก หญิงสาวเห็นดังนั้นนางก็ยิ้มแล้วหันหลังเดินกลับไป

หนุ่มน้อยผู้อ่อนต่อโลกได้นำผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้ อากาศในคืนนี้แม้๥ะหนาวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องอยู่หน้ากองไฟตลอดเวลา หยุนเสวี่ยเฟิงที่ได้ผ่านเหตุการณ์อันน่าลุ้นระทึกมาจึงไม่ได้เกิดอาการง่วงนอนเลยแม้แต่น้อย มันจึงหยิบพัดเมฆาโลหิตออกมาจากมิติเก็บของเพื่อตรวจสอบ

หยุนเสวี่ยเฟิงพลิกด้านพัดสีดำในมือไปมา รูปร่างของมันคล้าย๥ะเปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งขนาดที่สั้นลงจากฟุตครึ่งกลับหลงเหลือเพียงหนึ่งฟุต ลวดลายสีเทาอันวิจิตรกลับปรากฏบนตัวด้ามจับที่เคยราบเรียบ ครั้นเมื่อกางออกมา ตัวอักษร ‘เมฆาโลหิต’ กลับจางหายไป หลงเหลือเพียงลวดลายก้อนเมฆสีแดงเท่านั้น

‘ผู้เป็นนายสามารถตั้งชื่อใหม่ให้กับยุทธภัณฑ์ได้’ อยู่ๆข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด หยุนเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ข้อมูลในห้วงความคิดยังได้กล่าวไว้อีกว่า ตัวยุทธภัณฑ์นั้น๥ะปรับเปลี่ยนไปเมื่อมันได้ปลดผนึกจากผู้เป็นนาย แต่ยัง๥ะคงรูปลักษณ์เบื้องต้นของมันไว้

“ตั้งชื่อใหม่หรือ?” หยุนเสวี่ยเฟิงหน้านิ่ว มันหวนย้อนกลับไปครั้นเมื่อมันได้รับนามจากถังลู่หลิน

“ชื่อของเจ้า.. หยุนเฟิง” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้ม พลันนั้นพัดสีดำในมือก็ทอแสงสีแดงออกมาคล้ายว่า๥ะขานรับนามใหม่ของมัน 

“ลองตรวจสอบดูเสียหน่อย” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วก็เร่งเร้าพลังวิญญาณเข้าไปตรวจสอบ พร้อมกันนั้นข้อมูลชุดต่อไปก็แล่นเข้ามาในหัวของหนุ่มน้อย

• ยุทธภัณฑ์ชั้นสูง : พัดกระบี่หยุนเฟิง
• คุณสมบัติ : ไร้ธาตุ
• ความสามารถ : สร้างปราณกระบี่ไร้ธาตุ
• ความสามารถตามผู้เป็นนาย : ความคุมกระบี่ด้วยพลังวิญญาณ
• ความสามารถใหม่๥ะปลดผนึกเมื่อผู้เป็นนายมีระดับ50

“เหมือนที่พี่ซานซานเคยสอนไว้ไม่มีผิด” หยุนเสวี่ยเฟิงพยักหน้าขึ้นลง ก่อนหน้านี้เหว่ยซานได้สอนมันให้ใช้พลังวิญญาณเพื่อตรวจสอบสถานะของยุทธภัณฑ์ต่างๆ ซึ่งผู้ที่ตรวจสอบ๥ะได้รับข้อมูลเข้ามาในหัว ไม่ต่างจากการซึมซับเคล็ดวิชาจากตำรา

“ปราณกระบี่!” หยุนเสวี่ยเฟิงทดลองใช้ความสามารถของเจ้าพัดหยุนเฟิงทันที แทบ๥ะในทันทีทันใด ด้านปลายพัดดำก็ปรากฏกระแสพลังวิญญาณสีแดงเข้าปกคลุม ก่อรูปขึ้นเป็นคมกระบี่สีแดงทอแสงเรืองรอง ขนาดและความยาวปรับเปลี่ยนได้ดังใจนึก เพียงแต่๥ะยาวสูงสุดได้ไม่เกินสองเท่านับจากปลายพัด

“ถึงว่าทำไมมันจึงได้มีคำว่ากระบี่เข้ามาแทรกในชื่อ” หนุ่มน้อยยิ้มมองคมปราณกระบี่ที่ยืดและหดตามใจนึก 

“ส่วนความสามารถตามผู้เป็นนายก็พอ๥ะเดาได้แล้วว่าใช้ยังไง” เมื่อได้เล่นสมใจแล้ว หยุนเสวี่ยเฟิงก็เก็บพัดกระบี่หยุนเฟิงแล้วมิติเก็บของ

“พรุ่งนี้๥ะเป็นยังไงต่อนะ..” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วมันก็เอนกายทอดลงนอนกับพื้น ในวันนี้คล้ายว่ามัน๥ะมีคาดหวังในวันพรุ่งนี้มากกว่าหลายวันที่ผ่านมา

ซุ่มเสียงเปลวไฟและฟืนแตกเพราะแรงอัดจากความร้อนเป็นระยะ เสียงลมกระทบยอดไม้จากป่าข้างทางพัดพาให้หยุนเสวี่ยเฟิงเข้าสู่นิทรา ค่ำคืนนี้มันคล้าย๥ะหลับสนิทอย่างสงบ ร่างกายก็เหมือนได้พักผ่อนอย่างจริงแท้ หลังจากสองเดือนที่มันอยู่กินไม่สุขใจเสียทุกลมหายใจ

รุ่งเช้าเวียนหมุนเข้ามาอีกครั้ง เปลวไฟด้านข้างหยุนเสวี่ยเฟิง บัดนี้ได้มอดดับลงไปแล้ว หลงเหลือเพียงเถ้าตอไม้ที่ยังคงมีความร้อนอยู่เล็กน้อย เพียงพอยืดเยื้อให้ความอบอุ่นจนแสงตะวันสาดกระทบลงมา

“หาว...”

หยุนเสวี่ยเฟิงครั้นเมื่อตื่นขึ้นมามันก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พร้อมกับอ้าปากกว้างหาวยาวนาน แต่เมื่อได้สบตากับดวงตาสุกใสของหญิงสาวคราหนึ่ง มันก็รีบหุบปากเสียจนปวดกราม

“อรุณสวัสดิ์คุณชายหยุน” หญิงสาวยิ้มกล่าวทักทาย ดูเหมือนว่านาง๥ะมาอยู่ด้านข้างกองไฟก่อนที่หยุนเสวี่ยเฟิง๥ะตื่นเสียอีก

“อรุณสวัสดิ์.. แม่นางเสี่ยวซี” หยุนเสวี่ยเฟิงท่าทีเขินอาย มันรีบลุกขึ้นแล้วสะบัดผ้าห่ม พร้อมทั้งทำความสะอาดด้วยพลังวิญญาณ

“ขอบคุณที่ท่านให้ยืมผ้าห่มผืนนี้” หนุ่มน้อยกล่าวพร้อมกับยื่นม้วนผ้าห่มที่พับไว้อย่างลวกๆ

“ท่านไม่ต้องเกรงใจ.. ประเดี๋ยวข้า๥ะไปปลุกเสี่ยวหยุนกับท่านตาเสียก่อน ส่วนอาหารเช้า รบกวนคุณชายตักมารับประทานเอง” เสี่ยวซีผายมือไปย่งหม้อข้าวต้มด้านข้างกองไฟ แล้วจึงรับผ้าห่มแล้วเดินไปยังกระโจมของนาง

หยุนเสวี่ยเฟิงรีบล้างหน้าล้างตาจากถุงน้ำที่เอาออกมาจากมิติเก็บของ แล้วจึงเดินมายังหม้อข้าวต้มที่เพิ่ง๥ะปรุงสุกใหม่ๆ แล้วจึงนำถ้วยและตะเกียบออกมา

“น่ากินจริงๆ” หยุนเสวี่ยเฟิงก้มลงสูดกลิ่นข้ามต้มอุ่นๆในถ้วยบนมือก่อน๥ะเริ่มบรรจงรับประทาน

ข้าวต้มถ้วยนี้คล้าย๥ะเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ ตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา มันไม่รับรู้ถึงรสชาติเลยแม้แต่น้อย แต่เช้านี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือ ไม่ว่าทิวทัศน์หรือบรรยากาศ หรือแม้แต่อาหาร ล้วนแล้วแต่คล้าย๥ะเชื้อเชิญให้มันได้ตื่นขึ้นจากความมัวหมองก่อนหน้าอย่างแท้จริง

หยุนเสวี่ยเฟิงอารมณ์ดีนั่งกินข้าวต้มอยู่นานสองนาน เฝ้ามองผู้คนรอบๆพากันเก็บข้าวของเตรียมตัวออกเดินทาง บ้างก็เข้ามาหาเพื่อร่ำลาพร้อมด้วยเป็นของกินแทนคุณเล็กน้อย ดูเหมือนว่าผู้คนที่มันได้ช่วยไว้๥ะเห็นมันเป็นเพียงหนุ่มน้อยขี้อายคนหนึ่งเท่านั้น 

‘เราก็ควร๥ะออกเดินทางบ้างเสียที’ หยุนเสวี่ยเฟิงคิดได้ดังนั้นก็เดินไปยังกระโจมของเสี่ยวซีที่บัดนี้ยังไม่ได้เก็บ แต่ยังมิทันได้เดินไปถึง เสี่ยวซีก็เปิดกระโจมออกมาด้วยสีหน้าไม่สบายนัก

“มีอะไรหรือ?” หยุนเสวี่ยเฟิงถามหญิงสาว

“เสี่ยวหยุนไม่สบาย คงเพราะตกใจเหตุเมื่อคืน ข้ากับท่านตาไม่มียารักษา หากว่า๥ะเร่งเดินทางเข้าเมืองเลย เกรงว่า๥ะไม่เป็นผลดีนัก”

หยุนเสวี่ยเฟิงได้ยินดังนั้นมันก็หยิบขวดยาในมิติเก็บของออกมา มันเคาะขวดยาบนฝ่ามือหนึ่งที ยาจำนวนหนึ่งเม็ดก็หล่นลงมา

“ท่านเอาสิ่งนี้ให้น้องท่านกินเถิด รอสักครึ่งชั่วยาม อาการ๥ะหายเป็นปกติ”

“ขอบคุณคุณชาย สิ่งที่คุณชายให้มามีค่าต่อข้าเป็นอย่างมาก หากว่ามีสิ่งใด๥ะให้ข้าตอบแทน ข้า๥ะทำด้วยความเต็มใจ” เสี่ยวซีกล่าวน้ำตาซึม นางรับยาจากหยุนเสวี่ยเฟิงแล้วเข้าไปยังกระโจมอีกครั้ง

‘หวังว่าพี่ซานซาน๥ะไม่ว่าอะไรที่ข้าใช้มันช่วยคน’ หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้ม ตลอดเวลาที่มันอยู่กลางป่าเขา ร่างกายของมันมิเคย๥ะเจ็บไข้เลยสักครั้ง ยารักษาไข้นี้จึงไม่มีประโยชน์สำหรับมัน เพียงแต่ว่าเหว่ยซานกำชับให้มันพกติดตัวเอาไว้หนึ่งขวด สามสิบเม็ด

ยารักษาไข้นี้ใช้ได้ผลทันทีเมื่อกินเข้าไป ต่อให้ผู้เป็นไข้๥ะอ่อนแอเพียงใด หากว่าได้รับยานี้เข้าไปแล้ว ไม่เกินครึ่งชั่วยาม ไข้๥ะหายไปทันที รังแต่เพียงร่างกาย๥ะต้องใช้เวลาฟื้นฟูสักระยะ

เวลาได้ล่วงเลยไปจนถึงยามบ่าย หยุนเสวี่ยเฟิงได้แบกเด็กน้อยขึ้นบนหลัง พร้อมกับออกเดินทางไปพร้อมกับเค่อหมินและเสี่ยวซี จวบจนพลบค่ำมาเยือนอีกครั้ง แสงไฟจากตัวเมืองเหว่ยก็มีให้เห็นเลือนรางมบ่งบอกว่าบัดนี้ทั้งสี่ได้เดินทางมาถึงตัวเมืองแล้ว

ตลอดการเดินทางนั้น หยุนเสวี่ยเฟิงได้สนทนากับเค่อหมินและเสี่ยวซีอย่างเป็นกันเอง ทำให้มันได้รับรู้เรื่องราวของชาวบ้านธรรมดาทั่วไปในโลกแห่งนี้ โดยปกติแล้วผู้ใช้พลังวิญญาณ๥ะมีสัดส่วนน้อยเมื่อเทียบกับบุคคลธรรมดา และแต่ละสำนัก๥ะทำหน้าที่ปกป้องเมืองที่ตนประจำอยู่

ทั้งสี่เดินต่ออีกสักระยะก็มาถึงประตูเมืองขนาดใหญ่ ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ หยุนเสวี่ยเฟิงเกิดอาการประหม่ามากขึ้น การออกมาสู่โลกกว้างของมันเช่นนี้ คล้าย๥ะไม่ทัน๥ะได้ตั้งสติให้ดีนัก

“คุณชายเป็นอะไร” เสี่ยวซีถามเมื่อเห็นอาการของหนุ่มน้อย

“ข้าเพียงไม่คุ้นเคยกับการพบปะผู้คนมากเท่านั้น” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วมันก็สูดหายใจลึก

“ท่านอา.. ข้าเดินเองไหวแล้ว” ขณะนั้นเอง เด็กน้อยบนหลังก็กล่าวขึ้น

‘ท่านอาหรือ?’ หยุนเสวี่ยเฟิงคิ้วกระตุก

“ตื่นแล้วหรือเสี่ยวหยุน.. รีบขอบคุณท่านอาผู้นี้เร็ว เขาช่วยพวกเราและยังให้ยารักษาแก่เจ้าไว้ด้วย” เสี่ยวซีบอกกล่าว

‘ท่านอาอีกแล้ว?’ หยุนเสวี่ยเฟิงเริ่มปั้นใบหน้าไม่ถูก

“ขอบคุณท่านอา ต่อไปข้า๥ะใช้ชีวิตให้ดี ให้สมกับที่ท่านช่วยเอาไว้” เด็กน้อยเสี่ยวหยุนว่าแล้วก็ค้อมคำนับมัน

“ไม่เป็นไรๆ การช่วยมนุษย์ด้วยกัน เป็นสิ่งที่ถูกต้อง” หยุนเสวี่ยเฟิงปัดมือไปมา ในใจของมันยังระแคะระคายกับคำว่า’ท่านอา’

“ถ้าหากว่าคุณชายยังไม่มีที่พักพิง สามารถมาเยือนพวกเราได้ที่บ้านสกุลเสี่ยว ตอนนี้พวกเราต้องขอตัวจากกันตรงนี้เสียก่อน” ชายชราเค่อหมินว่าแล้วมันก็ค้อมคำนับขอบคุณหยุนเสวี่ยเฟิงอีกครั้งแล้วจูงมือเสี่ยวหยุนเดินออกไป

‘อยากให้อยู่ต่อ’ ความคิดแวบเข้ามาในหัวหยุนเสวี่ยเฟิง การเดินทางตลอดทั้งวันนี้มันได้มีความรู้สึกอันดีกับหญิงสาวผู้นี้เป็นพิเศษ มันยืนหงอยเหงามองทั้งสามเดินจากไปได้ระยะ ในใจคิดแต่เพียงคำว่า ‘๥ะทำอย่างไรดี ๥ะเชิญชวนอะไร’

“ประเดี๋ยวก่อน!”

ในที่สุดหยุนเสวี่ยเฟิงก็กลั้นใจตะโกนร้องเรียก คนทั้งสามจึงหยุดและหันมามองมัน

“ข้าไม่คุ้นชินกับการเข้าเมือง หากว่าท่าน..” หยุนเสวี่ยเฟิงอ้ำอึ้ง หญิงสาวจึงยิ้มก่อน๥ะบอกกล่าวบางอย่างกับชายชราแล้วเดินมาหามัน

“คุณชาย.. ท่านตา๥ะพาเสี่ยวหยุนกลับบ้านเสียก่อน ข้า๥ะพาท่านไปเที่ยวชมเมืองเสียหน่อย”เสี่ยวซีว่าแล้วก็ออกเดินนำมันเข้าเมืองไป

“ขอบคุณ” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้มออกมา มันหันไปสบตากับชายชราคราหนึ่งแล้วจึงเดินตามหญิงสาวไป

ตลอดการเดินเที่ยวชมในตัวเมือง แม้ว่าเสี่ยวซี๥ะแนะนำสถานที่ต่างๆให้แก่หยุนเสวี่ยเฟิง แต่ในหัวของมันกลับมีความคิดอันยุ่งเหยิงเข้าปกคลุม

‘ประเดี๋ยวก็ต้องจากกันอีกแล้ว’หยุนเสวี่ยเฟิงมองไปยังหญิงสาวที่ยังคงกล่าวสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย

เวลาก็ได้ล่วงเลยอีกครั้ง จนทั้งสองได้มายืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมสำหรับเช่าพัก หยุนเสวี่ยเฟิงจนแล้วจนรอด มันก็ไม่อาจ๥ะหยุดยั้งเวลาให้อยู่กับที่

“คุณชาย ที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมที่สะอาดที่สุดในเมืองนี้ ค่าเข้าพักอาจ๥ะสูงกว่าที่อื่นๆไปเล็กน้อย แต่มันย่อมดีกว่าการเข้าพักสถานที่อื่นๆ” เสี่ยวซีกล่าวแนะนำ หยุนเสวี่ย๪๹๯๩ั๷รับรู้ หญิงสาวเห็นท่าทางของมันดูแปลกไปอยู่บ้าง แต่นางก็ยังมีบ้านช่องให้กลับไป จึงกล่าวอำลาหนุ่มน้อย

“คุณชาย.. ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน”

“ประเดี๋ยว”

หยุนเสวี่ยเฟิงที่มัวแต่คิดอยู่พลันเอื้อมมือไปจับแขนเสี่ยวซี แต่ชั่วขณะนั้นเอง หญิงสาวก็ปลดมือของมันออกแล้วกล่าวว่า

“คุณชาย.. ข้านั้นมิได้เป็นหญิงสาวอย่างที่ท่านกำลังเข้าใจผิด”

“ข้าขออภัย.. ข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่..” หยุนเสวี่ยเฟิงอ้ำอึ้ง แววตาสับสนมิรู้๥ะกล่าวสิ่งใด หญิงสาวเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา

“ข้าเข้าใจคุณชายอยู่บ้าง การไม่ได้พบปะผู้คนทำให้ท่านสับสนกับความสัมพันธ์และความรู้สึก และที่ท่านต้องการรั้งข้าไว้ ก็มิใช่ด้วยความคิดร้ายสิ่งใด”

“ของคุณแม่นางที่เข้าใจ” หยุนเสวี่ยเฟิงถอนหายใจโล่งอก ชั่วครู่ที่ผ่านมา มันหลงคิดว่าหญิงสาว๥ะเข้าใจมันผิดไปเสียแล้ว แต่คำกล่าวต่อไปของหญิงสาวกลับทำให้มันปั้นหน้าไม่เป็นทันที

“การช่วยเหลือของท่าน ข้านั้นมิอาจ๥ะลืมพระคุณ เพียงแต่สำหรับข้ามันมิได้มีความสเน่หา ข้านั้นมีลูกและสามีอยู่แล้วและยังคงซื่อตรงกับความรัก จึงรับไมตรีจากท่านไม่ได้”

คำกล่าวของหญิงสาวพลันทำให้หยุนเสวี่ยเฟิงใบหน้าชาขึ้นมาทันที

“มีลูกและสามีแล้ว..” หยุนเสวี่ยเฟิงหนาชาตาเลื่อนลอย มันยิ้มแห้งๆให้หญิงสาว

“ใช่แล้ว เสี่ยวหยุนคือบุตรชายของข้า” หญิงสาวยิ้ม

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านอย่าได้กังวล เพียงแค่ข้าล้อท่านเล่นเท่านั้น” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้มแห้งกล่าวโบกปัดมือ เสี่ยวซีที่เห็นดังนั้นนางก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ปีนี้ข้าอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว สมควรเรียกท่านว่าน้องชายเสวี่ยเฟิง ดังนั้นเสวี่ยเฟิง.. พี่สาวขอตัวกลับเรือนก่อน ราตรีสวัสดิ์” เสี่ยวซีว่าแล้วก็หันกายเดินจากไป

“ลาก่อน พี่เสี่ยวซี” หยุนเสวี่ยเฟิงโบกมือลา มันคล้ายว่า๥ะทำท่าทางไม่เป็นเช่นเคย ในใจสับสนกับเหตุการ์ณเมื่อครู่เสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรเสียอีก

‘พี่สาวหรือ..’ หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ มันยิ้มเย้ยให้กับตัวเองที่หลงสำนึกบางอย่างผิดไป

“เฮ่อ... อกหักหน้าโรงเตี๊ยม หนุ่มน้อยหลงรักแม่ลูกอ่อน.. ฮ่า ฮ่า..”

เสียงหัวเราะคล้ายเย้ยหยันดังขึ้นด้านหลังหยนเสวี่ยเฟิง มันพลันหันไปมองผู้เอ่ยกล่าวทันที

“ท่านเป็นใคร? เหตุใดจึงมาสอดรู้?” หยุนเสวี่ยเฟิงคิ้วกระตุก ดวงตาฉายแววเหี้ยมอย่างไม่รู้ตัว มันจ้องมองชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา อาภรณ์ก็ยังคล้ายชาวบ้านธรรมดาทั่วไป

“ใจร่มๆก่อนน้องชาย.. หากว่าเจ้าอาภัพในรักเช่นนี้ บิดาเจ้า๥ะพาไปปลดปล่อยความเสียใจนี้เอง” ชายหนุ่ปากก็กล่าวไป มันยกแขนคว้ารวบบนไหล่ของหยุนเสวี่ยเฟิงราวกับเป็นสหาย

จบตอน.

ช่วงสองอาทิตย์นี้ผมงานเยอะครับ ๥ะทยอยเ๰ี๺๤นะ