ย้อนเวลามาเป็นคนเลี้ยงตัวไหม

      เเนะนำตัวละคร

      แพรว ( ลี่ถิงอัน)

  เด็กสาวอายุ19ปี ที่อาศัยอยู่จังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แพรวเรียนจบแค่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 เพราะยายไม่มีเงินส่งให้แพรวและพราวผู้เป็นน้องสาวเรียนต่อพร้อมกัน แพรวจึงออกมาขายซาลาเปาและขนมจีบหน้าโรงเรียนตอนเช้า และตอนบ่ายตอนเด็กน้อยเลิกโรงเรียน แล้วช่วยยายไสวเลี้ยงตัวไหมเพราะยายไสวมีอาชีพขายเส้นไหมและทอผ้าไหมมีทั้งแบบขายเส้นไหมเป็นกิโล และแบบทอผ้าไหมขายเป็นฝืน จึงทำให้แพรวมีวิชานี้ติดตัว เเพรวที่ส่วนตัวชอบดูซีรี่ย์จีนเป็นชีวิตจิตใจ ทำให้หลงไหลพระเอกในซีรี่ย์จีนมากมายหลายคน แล้วตอนที่ย้อนอดีตมาแพรวเองก็ไม่ได้ลืมชาติภพเดิมที่ตัวเองได้จากมาแถมยังมีพรวิเศษติดตัวมาอีกด้วย จึงทำให้ลี่ถิงอันเป็นเหมือนคนสองบุคลิค

        เฉินซีซ่วน

บุรุษหนุ่มอายุราวๆ 28 ปี รูปร่างหล่อกำยำ ใบหน้าคมหล่อเหลาดุจเทพเซียน รูปงาม แต่ปากดี เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเฉินผู้มีตำเเหน่งเป็นถึงรองแม่ทัพแห่งแคว้นเว่ย เป็นลูกชายของท่านแม่ทัพเฉินอินั่ว และไม่ค่อยจะลงรอยกับลี่ถิงอันสักเท่าไหร่นัก มีน้องชายคนหนึ่งชื่อเฉินซีฮั่น

         คำโปรย

วันนั้นยายได้ใช้ให้แพรว ขี่รถมอเตอร์ไชค์ไปเอาพันธ์ุตัวไหม กับกิ่งต้นใบหม่อนที่บ้านของป้าที่อยู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง แล้วได้มีรถกระบะคันหนึ่ง ขับเข้ามาชนรถที่ของแพรวที่ได้ขับมาทางตรง จนแพรวนั้นได้ตายคาที่ แล้วมีตาทวดมารับขวัญของแพรวที่จุดเกิดเหตุ แล้วพาแพรวย้อนไปในสถานที่แห่งหนึ่ง ที่มีหญิงสาวคนหนึ่ง (ชื่อว่าลี่ถิงอัน)

"พ่อใหญ่หนูอยากเมือบ้านพาหนูเมือส่งเฮือนแน่จ้า" แพรวที่หลังจากพื้นขึ้นมาจากอาการสับสนแถมเด็กสาวยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวเหมือนร่างจะแหลก

"เมือบ่ได้ดอกลูกหล่า จะเมือไปอยู่แบบใด่ ร่างโตมันแหลกมุ่นเบิดแล้ว แล้วเขากะจัดงานศพเผาไปแล้วนำ"

"เผา... บ่จ้าตานี่....แพรวตายแล้วแม่นบ่ แพรวบ่อยากเชื่อ"แพรวที่รำพันออกมาเบาๆ อย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่นัก

"แม่นลูกหล่า โตตายแล้ว ถืกรถชนตายคาที่เลย"

แพรวที่พอได้ฟังตาทวดพูดออกมาแบบนั้น เธอก็เอาแต่ทำหน้าอึ้งๆๆ เด็กสาวมองหน้าชายชราผมหงอกตรงหน้า ด้วยแววตาขอร้องแกมอ้อนวอน ใบหน้าของแพรวที่เวลานี้มีแววกังวล และตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วแบบนี้หนูจะไปอยู่ใสได้อีกละ?"

"โตเห็นคนนอนอยู่หม่องนั่นบ่?" แพรวที่มองตามมือขอวชายชราที่ชี้ไปที่ร่างของหญิงสาวร่างบอบบางที่นอนฟูกเก่าๆอย่างนึกสงสัย ว่าคุณตาทวดกำลังจะบอกอะไรกับเธอกันแน่

"ลาวเบิดบุญคือโตแล้ว เวลาเดียวกันเป๊ะ แล้วพ่อจะพาโตมาอยู่ในร่างนี่แทนลาว"

" ตากะหาเว้าไปทั่วทีบ หนูคือสิมาอยู่ม่องแบบนี้ได้ บ้านเมืองกะของกะบ่แม่น"

"อยู่ได้หรือว่าอยู่บ่ได้ โตกะต้องอยู่แล้วละลูกเอ๋ย โตเลือกบ่ได้แล้วล่ะ หรือว่าโตอยากเป็นฝีล่องลอยไปทั่วแบบนี้ โตกะเลือกเอาเองเด้อ แต่พ่อว่าโตเอาวิชาที่โตมี กับสิ่งของที่ได้ติดโตมานำตอนนี้ มาใช้ให้มันเกิดประโยชน์ดีกว่าหนาพ่อว่า แต่พ่อขอแค่ว่าโตอย่าใช้มันพร่ำเพรื่อ แล้วกะห้ามใช้มันทำร้ายคนอื่นนำแค่นี้ล่ะที่พ่ออยากจะเตือนโต แล้วตอนนี้พ่อกะต้องฟ้าวไปแล้ว"

แล้วตาทวดที่เธอเห็นรูปที่ของตาที่แขวนบนฝาผนังบ้าน ที่แม่ของเธอบอกว่าท่านเป็นคุณตาทวดของเธอ ก็ได้หายวับไปกับตา

แพรวที่พยายามตะโกนเรียกคุณตาทวดจนสุดเสียง แต่กลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดหลุดออกมาจากเรียวปากสวยของเธอสักคำ แล้วร่างที่แพรวจะมาอาศัยอยู่ก็คือ แม่ป่วย มีน้องชายที่ต้องดูแล บ้านจนมาก เด็กสาวต้องทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน แต่ก็ยังคงไม่พอใช้ มาเอาใจช่วยแพรวในร่างของลี่ถิงอันกันค่ะ แล้วอันที่มีติดตัวมาก็คือฝักแม่พันธ์ุตัวไหมกับกิ่งพันธุ์ต้นใบหม่อน

☆☆☆ ย้ำนิยายเรื่องนี้แต่งตามจินตนาการของผู้แต่ง สถานที่ ตัวละคร ไม่ได้อ้างอิงถึงประวัติศาสตร์ความเป็นจริงในยุคนั้นๆๆ อาจจะไม่สมเหตุสมผลไปบ้าง ต้องขออภัยมา ณ.ที่นี้ด้วยนะคะ         

❤️❤️❤️ รัตนาภรณ์