นักธุรกิจวัยเยาว์!

“ถ้าย้อนเวลาได้…”

ประโยคนี้คงไม่ต่างอะไรกับฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ—ทุกคนพูดถึง แต่ไม่มีใครเคยคว้าไว้ได้จริง

ไม่ว่าจะคนเล่นหุ้น คนซื้อหวย คนอกหัก หรือคนที่พลาดอะไรบางอย่างไปในชีวิต

เราทุกคนล้วนเคยมีช่วงเวลาที่อยากย้อนกลับไป

เพื่อ “แก้ไข”

หรือ “ทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม”

แต่แทน—เด็กหนุ่มธรรมดาวัย 21 ปี ที่เพิ่งเริ่มปี 4 คณะบริหาร เขาไม่ใช่คนที่มีอดีตอันเลวร้าย ไม่ได้ถูกเท หรือเป็นเศรษฐีที่หมดตัวในตลาดหุ้น

เขาก็แค่…คนธรรมดา

เรียนกลาง ๆ เที่ยวพอประมาณ กินข้าวแกงบ้างร้านปิ้งย่างบ้าง ใช้ชีวิตที่ไม่มีอะไรน่าจดจำเป็นพิเศษ

แต่แล้วโชคชะตาก็ “ให้โอกาส” เขา

โอกาสที่หลายล้านคนบนโลกนี้อาจอิจฉาจนอยากกัดฟันร้องไห้

เขาได้ย้อนเวลากลับไปตอนอายุสิบขวบ

สิบขวบ—อายุที่ยังมีฟันหลอ มีน้ำลายเปื้อนหมอน และมีประวัติเปียกที่นอนยาวเป็นหางว่าว

สิบขวบ—ช่วงเวลาที่เขายังไม่รู้จักคำว่า “ธุรกิจ” ด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้…เขารู้แล้ว

รู้ทั้งวิธีหาเงิน

รู้ว่าควรสร้างอะไร

และรู้ว่าต้องเริ่มจากใคร

แทนกัดฟันยอมรับความจริงใหม่ในร่างเด็กรุ่น ป.6 พร้อมเสียงแม่ที่ลอยมาแต่ไกลเหมือนจะตอกย้ำความอนาถในอดีต

“ตาไท ขับรถระวัง ๆ หน่อยนะ เดี๋ยวแทนมันแอบเยี่ยวใส่รถตาอีก เมื่อวานไม่ให้มันไปเล่นกับพี่ วันนี้เลยเยี่ยวใส่ที่นอนให้แม่ซักอีก!”

เสียงหัวเราะของญาติ ๆ ดังก้องจากท้ายรถ

แทนฟาดหัวกับเบาะ “แม่จะพูดทำม้ายยย!!”

การย้อนเวลากลับมาเป็นเด็กสิบขวบในปี 2557 ไม่ได้แปลว่าเริ่มใหม่แบบหล่อ ๆ

มันแปลว่าเริ่มใหม่แบบ… “เปียก ๆ”

แต่แทนไม่สน

เขาไม่อยากกลับมาเพื่อแค่เรียนดีขึ้น

หรือสอบติดโรงเรียนที่ดีกว่า

หรือทำให้แม่ภูมิใจมากขึ้น

เขากลับมาเพื่อสร้างบางอย่าง

เริ่มจากกลุ่มเด็ก ป.4 หัวโตที่ยังขายของไม่เป็น

สานต่อกลุ่ม “ลัคกี้แมน” ที่ตั้งไว้ในอดีต

ปั้นมันให้กลายเป็นเครือข่าย

วางรากฐานเพื่อเติบโต

แล้วทำให้ “พวกผู้ใหญ่” ต้องยอมรับว่า เด็กก็โตมาเป็นผู้ประกอบการได้

เขากลับมาเพื่อคว้าโอกาส…ที่คนเป็นล้านมีแค่ในฝัน

สารจากนักเขียน….

นี้เป็นเรื่องเเรกที่ผมเขียนจริงจัง ติชมได้นะครับ เเต่อยากเเรงนะเดียวผมร้องไห้????