ใจรักเพียง.อีสาน

  พระอาทิตย์โผล่พ้น ปลายโค้งเส้นขอบฟ้า

มวลเปลวแดดทาบทับทุ่งรวงทองเหลืองอร่าม

เป็นภาพที่ฝังติดตรึงตรา ด้วยทุกคราได้นั่งมองดวงตะวันขึ้นยามเช้า

สัมผัสแรกรู้สึกกระแสอบอุ่น ส่งผ่านจิตใจถูกเติมเต็มล้นเปี่ยม

อีกร่างกายพร้อมกล้า ที่จะเผชิญหน้ารับมือกับอุปสรรคทั้งหลายแบบไร้กังวล

สำนึกอยากจะกล่าวขอบคุณ รังสีซึ่งแผ่กระจายมอบประโยชน์สันติ

จึงนำหยิบยกจิตนาการ ถึงสุภาพบุรุษลูกไฟดวงใหญ่ทรงพลัง

สวมแว่นตาขยายคว้าสะพายเป้ บรรจุคลื่นร้อนพกพามาเต็มใบกระเป๋า

เริ่มต้นออกเดินทางขับเคลื่อนล้อหมุน แบ่งปันไอแสงสาดส่องประดับแผ่นฟ้า

ก่อให้สรรพสิ่งในโลกา สร้างบันดาลสุขครบทั่วถึง

ปฏิบัติภารกิจไม่มีลาหยุดพัก ตอกบัตรทำงานช้า เร็วบ้าง

ตามฤดูกาลเปลี่ยนผัน ทั้งไม่เคยออกปากว่ายากลำบากอย่างไร

ยินดีเสมอด้วยโบนัส คือรอยยิ้มจากมวลมนุษยชาติและสีเขียวขจีของต้นไม้

รวมทั้งผืนป่ากว้าง ที่ทดแทนคืนความสดชื่นสู่ชั้นบรรยากาศ

ก่อนจะกลับเข้าบ้านพักผ่อน พบหน้าครอบครัวยังกล่าว

ร่ำลามิตรสหาย ภูเขา ทุ่งนา สายน้ำกระซิบบอกว่า พรุ่งนี้พบเจอกันอีกเช่นเคย

ปลดภาระคลายละลาย ทอดคล้อยลอยตกยังท้องทะเล

จมดิ่งสิ้นลำปลายแสงสุดท้าย ปิดฉากยามเย็นลงอย่างงดงาม

รอคอยความหวัง เติมไฟสำหรับวันใหม่ต่อไป

...ผู้แต่งนำเสนอภูมิภาคถิ่นราบสูง มาเป็นฉากพื้นของนิยาย เรื่องใจรักเพียง.อีสาน

ประการหวั่นวัฒนธรรมขนบวิถีชนบท ใกล้ถูกกลืนหายจากความทรงจำ

อันบรรดาหมู่เยาวชน ผู้มีแรงกระตุ้นมุ่งไปข้างหน้าจนเกือบหลงลืม

ละทิ้งตัวตนรากเหง้าเอาไว้เบื้องหลัง ดั่งภาพอดีตวันวานงดงามลางเลือน

เลยสอดแทรกครรลองประเพณี ในเนื้อบทพอได้อรรถรสบันเทิง

แต่จุดประสงค์หลัก พยายามสื่อถึงมุมมองด้านความรัก

ซึ่งเส้นเขตแดนใดมิขวางกั้นได้ ตามแบบฉบับบ้านนอกคอกนา

บัดนี้ ‘รินลดา’ นามปากกาผู้เขียน ขอเชิญผู้อ่านที่รักทุกท่าน

ลองมาลุยสัมผัสกลิ่นโคลนสาบควาย นำกันเด้อ.