ของรักของนายท่าน

หลินเยว่หรานนักวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างการเดินทางจากโรงงานของตระกูลหลิน เพื่อกลับบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก รู้สึกตัวอีกทีเธอก็ตื่นขึ้นมาในร่างของสาวใช้ในเรือนซักล้าง ที่มีนามว่าเสี่ยวหลาน

อายุของร่างใหม่เพียงแค่ 18 ปีเท่านั้น แต่ด้วยความสะคราญโฉมจึงถูกกลั่นแกล้งจากเหล่าสาวใช้ในจวนใหญ่ ทำให้ถูกลงโทษและพ่อบ้านใหญ่ก็สั่งย้ายให้มาอยู่ที่เรือนซักล้างท้ายจวนตั้งแต่ถูกขายเข้ามา

แต่เมื่อหลินเยว่หรานเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอจะไม่มีทางเป็นแค่สาวใช้ไปตลอดชีวิต ดังนั้นจะต้องหาวิธีสร้างรายได้เก็บรวบรวมเงินไถ่ถอนตัวเองและน้องชาย เพื่อออกไปอยู่กับครอบครัวเดิมให้จงได้ 

เริ่มต้น เธอก็ปกปิดความงดงามของตัวเองเอาไว้ก่อน ด้วยเครื่องสำอางที่มาพร้อมกับพื้นที่มิติที่มีสมบัติทั้งหมดของเธอติดตัวมาด้วย จากนั้นก็เริ่มทำธุรกิจเล็กๆ โดยการแอบขายเครื่องสำอางสำหรับสตรีให้กับบ่าวรับใช้ในจวนและบ่าวรับใช้จวนอื่นๆ รวมถึงเหล่าสตรีจากหอนางโลมทั้งหลายด้วย แต่ตัวตนของเธอนั้นถูกปกปิดเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ว่าเครื่องสำอางเหล่านั้นเป็นเธอที่ผลิตออกมาขาย ซึ่งเป็นแค่สาวใช้จากเรือนซักล้างท้ายจวนเท่านั้น

การค้าของเสี่ยวหลานเป็นไปด้วยดี แต่ก็ไม่ได้ผลิตเครื่องสำอางออกมาขายในปริมาณมากเพราะกลัวว่าจะถูกเพ่งเล็ง

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังมีคนเห็นความผิดสังเกตในจุดนี้ ซึ่งก็คือนายท่านของจวน 

บุรุษผู้มีทั้งพลังและอำนาจ ผู้อยู่เหนือแม้แต่จักรพรรดิผู้ครองทั้งห้าแคว้น ไม่เพียงมีจวนใหญ่โตงดงามราวกับสวรรค์ แต่ยังมีดินแดนเล็กๆเป็นของตัวเองทั้งยังเป็นเอกเทศจากทั้งห้าแคว้นอีกด้วย

เขาก็คือไป๋เสวียนหรือผู้ที่คนทั้งใต้หล้าเรียกว่าซวนเทียนจวิน ผู้ปกครองดินแดนเล็กๆที่มีชื่อเรียกขานว่าเทียนซวนจิ้ง 

สิ่งที่เขาสังเกตเห็นก็คือสะคราญโฉมผู้ปกปิดตัวตนเอาไว้ และมีความพิเศษอยู่ในจิตวิญญาณ ทำให้เขาเริ่มจับตาดูนางเป็นพิเศษ และเมื่อมั่นใจว่านางไม่มีอันตราย จึงต้องการจะเก็บนางเอาไว้ข้างกาย

แต่เสี่ยวหลานนั้นกลับมุ่งมั่นเป็นอย่างมากที่จะไถ่ถอนตัวเองออกจากจวน เพื่อพาตัวเองและน้องชายที่ขายตัวเองเข้าจวนมาพร้อมกัน นางอยากจะกลับบ้าน อยากกลับไปอยู่กับพ่อแม่และน้องชายน้องสาว

อยากจะกลับไปใช้ชื่อหลินเยว่หรานที่เป็นชื่อเดียวกับตัวตนของนางในยุคปัจจุบัน นางไม่อยากจะใช้ชื่อที่คนอื่นตั้งให้และอยู่ในสถานะบ่าวอีกต่อไปแล้ว

นางอยากสร้างกิจการตระกูลหลินให้ยิ่งใหญ่ อยากเดินทางออกไปท่องเที่ยวทั่วใต้หล้านี้อย่างอิสระเสรี

แต่ทว่าความตั้งใจของนางทั้งหมดนี้ กลับถูกนายท่านรั้งเอาไว้ เพียงเพราะคำว่าเขาเริ่มจะชอบนางแล้ว

เสี่ยวหลานไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด แต่นางจะทำอย่างไรดีจึงจะสามารถทำให้นายท่านยอมรับเงินไถ่ถอนตัวของนาง

ฝากกดติดตามผลงานของไรท์ และเก็บเข้าชั้นหนังสือด้วยนะคะ

Cr.ภาพปกจาก bookcover.lnwshop.com

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558 และ พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2565

คำโปรย

“เจ้าอีกแล้วเหรอ” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาอย่างระอาใจ

“ขะ ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นบ่าวที่ไม่ระวังเอง” นางรีบลุกขึ้นมาเพราะแค่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายก็รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงแก่นวิญญาณ

โคมไฟที่เคยอยู่ด้านหลัง ถูกยื่นมาจ่อตรงหน้าสตรีร่างผอมบาง “เจ้าก็คือเสี่ยวหลาน”

“บะ บ่าว เสี่ยวหลานเจ้าค่ะท่านองครักษ์”

.

.

“ว้าย! ช่วยด้วย มีโจรราคะอยู่ในห้องของข้า!” ภาพที่นางเห็นก็คือบุรุษใบหน้าหล่อเหล่าราวกับเทพเซียน สายตาคมที่ล่อลวงคนได้เพียงแค่สบตา ยังมีกล้ามหน้าท้องที่มีหยดน้ำเกาะพราวนั่นอีก จะไม่ให้นางเรียกเขาว่าโจรราคะได้เยี่ยงไร

ไป๋อี้รีบปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า แล้วก็หิ้วคอเสี่ยวหลานออกมาข้างนอก “เจ้า! เข้าห้องผิดแล้วเสี่ยวหลาน”

“นะ นี่ไม่ใช่เรือนสำหรับข้าคนเดียวหรือเจ้าคะ แล้วท่านเป็นใครกัน ทำไมองครักษ์ที่ข้าเคยคุยด้วยไม่เห็นแล้วเจ้าคะ”

“มิน่าล่ะนายท่านถึงว่าเจ้าเป็นตัวโง่งม”

.

.

“นายท่านบ่าวต้องนอนที่ใดเจ้าคะ”

ซวนเทียนจวินชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งของกระโจมใหญ่ “เจ้าไปนอนที่นั่นก็แล้วกัน”

เสี่ยวหลานมองตามแล้วสีหน้าก็เริ่มเหยเก “นะ นั่นมันหน้าเตียงนอนของนายท่านเลยนะเจ้าคะ บ่าวจะเกะกะท่านหรือไม่”

“หรือเจ้าจะขึ้นไปนอนบนเตียงของข้าเล่า”

นางรีบโบกมือเป็นพัลวัน “บ่าวไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

.

.

“อืม แถวนี้บ่าวก็เคยลูบเคยถูมาแล้วหลายครั้ง”

“ใช่ๆๆ เป็นเจ้านั่นแหละเสี่ยวหลาน”

“แล้วแถวนี้เล่าเจ้าค่ะ บ่าวเคยถูเคยลูบหรือยัง” ที่นางกล้าพูดเป็นเพราะรู้ว่านายท่านเข้าใจว่าฝันถึงนาง ก็เลยพูดหยอกล้อไปนิดหน่อย

“น่าจะเคยแล้วนะเสี่ยวหลาน แต่เจ้าห้ามเช็ดต่ำกว่านั้นนะ”