ไอ้เชจะเป็นลูกเขยกำนัน

ไอ้เชจะเป็นลูกเขยกำนัน

บทนำ / เปิดเรื่อง 

ถ้าถามชาวบ้านตำบลหนองป่าบงว่าคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วยที่สุดคือใคร

สิบคนก็ตอบเหมือนกันสิบคน

"ไอ้เช"

เชตวัน ศิริส่งเสริมตระกูล อายุสิบแปดปี

หล่อ ฉลาด แข็งแรง

แล้วก็เหี้ยครบทุกข้อ

มันเป็นลูกชายคนเล็กของเฮียกวง เจ้าของร้านค้าส่งใหญ่ที่สุดในตำบล บ้านมีเงิน มีรถ มีที่ดิน มีสวนส้ม มีทุกอย่างยกเว้นความเรียบร้อย

ตั้งแต่เด็กจนโต ไอ้เชไม่เคยสร้างวีรกรรมดี ๆ ให้ใครจดจำ

งานวัดมีเรื่อง

งานบวชมีเรื่อง

รำวงมีเรื่อง

แข่งฟุตบอลก็ยังมีเรื่อง

ขนาดวันเข้าพรรษาที่วัดรณรงค์งดเหล้า มันยังแอบเทสาเกใส่ขวดโค้กเข้าไปกินกับเพื่อนหลังศาลาวัดจนเมาหัวราน้ำ

ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านด่ามันเช้าเย็น

แต่ด่าไปก็เท่านั้น

เพราะคนที่ตามใจมันที่สุดคืออากงกับอาม่า

"หลานข้าไม่ได้ผิด"

ประโยคนี้เป็นเหมือนคาถาประจำบ้าน

ไม่ว่าไอ้เชจะไปต่อยลูกใครกลับมา

หรือทำชาวบ้านปวดหัวแค่ไหน

อากงกับอาม่าก็พร้อมปกป้องเสมอ

จนเฮียกวงผู้เป็นพ่อได้แต่ถอนใจ

"สักวันมันต้องซวยเพราะนิสัยตัวเอง"

ตอนนั้นไม่มีใครคิดว่าคำพูดของเฮียกวงจะกลายเป็นจริง

และต้นเหตุของความซวยทั้งหมด

ดันเป็นลูกสาวกำนันเสียด้วย

...

หลิน ลูกสาวคนที่สองของกำนันต่วน

อายุสิบแปดปีเท่ากับไอ้เช

เรียนอยู่โรงเรียนประจำจังหวัด

หน้าตาสวยจนคนทั้งตำบลพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมือนดารา

ทุกครั้งที่ปิดเทอมกลับบ้าน

หนุ่ม ๆ จะแวะเวียนมาหาไม่ขาดสาย

รวมถึงไอ้เชด้วย

วันแรกที่เจอ

มันตกหลุมรักทันที

วันต่อมา

มันขี่รถไปส่งขนม

วันที่สาม

มันไปช่วยรดน้ำต้นไม้

วันที่สี่

มันไปนั่งเฝ้าหน้าบ้าน

จนกำนันต่วนต้องถาม

"มึงไม่มีบ้านอยู่หรือไง"

แต่ต่อให้หน้าด้านแค่ไหน

หลินก็ไม่เคยสนใจ

เพราะชื่อเสียงของไอ้เชนั้นโด่งดังเกินไป

ทั้งเจ้าชู้

ทั้งนักเลง

ทั้งชอบหาเรื่อง

ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะอยากเอาชีวิตไปผูกกับคนแบบนั้น

ยิ่งถูกเมิน

ไอ้เชก็ยิ่งอยากได้

จากชอบกลายเป็นหลง

จากหลงกลายเป็นหมกมุ่น

จนในที่สุด...

มันก็ตัดสินใจทำเรื่องโง่ที่สุดในชีวิต

เรื่องที่ทำให้เส้นทางการเป็นลูกเขยกำนันของมันพังไม่เป็นท่า

เพราะคืนวันนั้น

คืนที่มันตั้งใจปีนเข้าห้องหลิน

คนที่นอนอยู่บนเตียง

กลับไม่ใช่ลูกสาวกำนัน

แต่เป็นผู้ชายตัวสูง หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาดุร้ายเหมือนเสือภูเขา

เฮียอี้

อาของหลิน

และเป็นคนที่ทั้งตำบลไม่กล้ายุ่งด้วย

จากที่จะเป็นลูกเขยกำนัน

ไหงมันดันเกือบได้เป็นเมียอาหลินไปเสียอย่างนั้น...