เขตแดนขนเงียบ

“อย่าหันไปมองสิ่งที่คุณเห็นด้วยตาข้างที่ไม่ควรมี… เพราะการหันไปหา คือการยอมรับ และสำหรับบางสิ่งในความมืด การถูกยอมรับหมายถึงคำเชิญ”

ณ ฮอลโลว์วูด (Hollowwood) เมืองลึกลับหลังแนวสนโบราณที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ ดินแดนที่แม้แต่แสงเที่ยงวันก็ยังส่องลงมาไม่ถึง ผู้คนที่นี่มีคำเตือนสืบทอดกันเพียงหนึ่งเดียว—

“หากจะเดินทางไปฮอลโลว์วูด… จงไปตามเสียงนกฮูกร้อง”

แต่เมื่อ เอมิลี่ ฮาร์เกรฟ หญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานได้เพียงสี่เดือนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่ถูกพบแทนร่างของเธอบนแท่นบูชาในโบสถ์ร้าง กลับเป็นก้อนเนื้อแห้งกรังขนาดมหึมา ส่งกลิ่นหวานเอียนราวกับน้ำผึ้งบูด

ภายในนั้นมีเพียง แหวนแต่งงานของเธอ… และฟันมนุษย์เจ็ดซี่ที่ยังมีรากติดอยู่ครบถ้วน

คดีนี้นำ ซีลาส (Silas) นักสืบเวทมนตร์ผู้มีอดีตดำมืดมายังฮอลโลว์วูด พร้อมดวงตาข้างขวาที่ไม่เคยขยับ และม่านตาสีเหลืองทองซึ่งมองเห็น ร่องรอยของสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่

ทุกครั้งที่ใช้มัน ซีลาสต้องบิดคอไปในมุมผิดธรรมชาติ เพื่อให้ดวงตานั้นมองเห็นในทิศทางที่มนุษย์ไม่อาจมองได้

และสิ่งแรกที่มันเผยให้เขาเห็น คือภาพของเอมิลี่กำลัง ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง 211 ฟุต โดยไม่มีแรงลม ไม่มีเสียง ไม่มีฝุ่น และไม่มีร่องรอยของเวทมนตร์ใด ๆ

ก่อนหายลับเข้าไปในยอดไม้ ริมฝีปากของเธอขยับเพียงสามคำ—

“มันกลับมา…”

การสืบสวนพาซีลาสไปพบกับ ภาคีปีกเงียบ ลัทธิที่เฉือนหูของตนเองเพื่อแลกกับการได้ยินเสียงจากต่างมิติ และเบื้องหลังพวกมันคือสิ่งมีชีวิตโบราณที่ชาวฮอลโลว์วูดเรียกว่า—

“อสูรฮูกพฤกษา”

อสูรหน้ากากกระดูกยักษ์จากแดนไร้แสง ผู้ล่าความทรงจำของมนุษย์เพื่อประกอบร่างที่ยังไม่สมบูรณ์

แต่ยิ่งซีลาสเข้าใกล้ความจริง เขากลับพบว่าคดีของเอมิลี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้

เขาต่างหากคือจุดจบที่มันรอคอย

เพราะตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา อสูรตนนั้นไม่ได้ตามล่ามนุษย์ทั่วไป

มันกำลังตามหา เศษเสี้ยวสุดท้ายของตัวเองที่ยังมีชีวิตอยู่

และเศษเสี้ยวนั้น—

ก็คือซีลาส