ผมจะเขียนเรื่องอะไรดีนะ?

ผมจะเขียนนิยายเรื่องอะไรดีนะ? ต้องขึ้นต้นให้ตัวเองคิดเสียก่อน ว่าจะเขียนอะไรดี แล้วจะเป็นไปในทิศทางใด เพราะผมเพิ่งเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก จึงไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวอะไรมากมาย เออ แล้ว ฉบับร่างของผมหายไปไหนนี่? มันอยู่ไหนนะ? เขียนมาตั้งนาน หายจ้อยไปเลย หรือว่าจะเป็นเรื่องสั้นที่เขียนแต่ในทีเดียวหมดไปเลยหรือเปล่า? ปวดหมองมากเลย อ๋อ หรือจะต้องเขียนจบในตอนนี้เลยทีเดียว หือ อยากเป็นนักเขียนกับเขาแต่ไม่รู้เรื่องในการเขียน ต้องทนฝืนเขียนไปอีกสักหน่อย แต่ก็ดีอยู่นะ? โอ เคร พอรู้เรื่องบ้างแล้ว ยุงบ้า กวนจังเลย เออ นะ หากว่าผมเป็นนักเขียนที่รวยกว่านี้นะ คงไม่ต้องมาลำบากเขียนหลังขดหลังแข็งอย่างนี้หรอก ต้องหาเก้าอี้ดี ๆ สักตัว พร้อมโต๊ะทำงาน แล้วมาเขียนอย่างสบายอารมณ์ แต่มาดูผมสิ? ต้องมานั่งเขียนในมุ้ง แล้วเจ้าเตียงที่นอนก็สูงพอจะนั่งแล้วหัวติดกับมุ้งเลยทีเดียว ยุงบินมาเกาะกัดดูดเลือดขา คัน ๆ ต้องทนสักหน่อย ทนไม่ไหว ก็ต้องตัดใจฆ่าให้ตายเสียล่ะ? เพี็๊ยะ ตาย ตาย ให้ยุงมหาวายร้าย ดันมาขัดขวางการเขียนการของนักเขียนใหญ่ได้ ตายเสียเถิด ตายไปลงนรก ตาย โห เขียนยาวเป็นพรืดเลย แล้วคนอ่านจะทนอ่านหรือเปล่านะ? บ้าจริง ๆ เลย ตาลายไปหมดแล้ว นี่มีคนมาดู ที่เขาเรียกกันว่ายอดวิวหนึ่งคนแล้วนะ ต้องทนเขียนอีกสักหน่อย ก็นี่แหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเขียนอะไร วกไปวนมาหาที่ไปไม่ได้สักที

"โอเคร"

"พอเดาทางออกแล้ว ว่าจะเขียนอย่างไร?"

"อะโหล ๆ ๆ เทส ได้ยินเสียงผมหรือเปล่าครับท่านผู้อ่าน"

"อะแฮ่ม ๆ ๆ (อันนี้ต้องเป็นเสียงก้องแอ๊คโค่นะ) กราบเรียนมิตรรักนักอ่านทั้งหลาย ผมนายอนุรักษ์ฯ มีความยินดีเป็นอย่างมากที่ได้เข้ามาเขียนหนังสือในเวทีนี้ นี่เป็นเรื่องแรกของผม ที่ทะเร่อทะร่าขึ้นมาเขียน มะเลิ่งเทิ่งตัง ให้ท่านได้รับชมได้ฟังได้อ่านกัน...(ยังไงต่อล่ะทีนี้?"

นี่แหละ ตอนแรก ๆ มันชักจะเขียนอย่างยุ่งยากเสียเหลือเกิน ต้องมะงุมมะงาหราเขียน ผมไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพนี่ครับ? หรือว่าเป็นดี เพราะไม่ค่อยทำอะไร เอาแต่เขียนหนังสือเพียงอย่างเดียว จนเมียด่าจะหย่าก็หลายครั้ง เพราะเขียนหนังสือนี่แหละ? พูดเรื่องเมียแล้วมันเขี้ยว อยากจะฆ่าเสียให้ตาย แต่หากฆ่าแล้วจะมีเมียได้อย่างไร? เขาว่าคนที่เกิดมาแล้วไม่มีเมียนั้นเสียชาติกับการเกิดมา แต่บางทีก็อยากเสียชาติเกิดมานะ และเมื่อไม่เสียชาติเกิดมาเพราะได้เมีย แล้วจะต้องได้เมียอีกต่อไปสักคนสองคนสามคนต่อไปเรื่อย ๆ คงดี.

"นั่นสิ ผมควรจะเขียนอะไรดี" ผมถามตัวเองอีกล่ะ?

"ผมควรจะเขียนอะไรดีน้อ?" จะปลุกเมียขึ้นมาถามก็กลัวว่าบ้า

"ผมจะเขียนอะไรดี" ผมต้องถามนักเขียนใหญ่ หรือ นักเขียนทั้งหลายเสียดีกว่า

"มาถามกรูทำไม ขนาดกูยังอยู่ยากเลยในยุคนี้" ผมคิดว่าได้ยินเสียงท่านนักเขียนใหญ่หรือนักเขียนทั้งหลายพูดออกมาอย่างนี้นะ?

"นั่นสิ ผมควรจะเขียนอะไรดี?" ถามตัวเองดีกว่า คือ ต้องถามตัวเอง เพราะไม่มีใครให้ถาม

"เออ มึงจะเขียนอะไรก็เขียนไปเหอะ" ผมคิดว่าผมเริ่มรำคาญตัวเองแล้วล่ะ?

"โอ เคร ครับ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปต่อไม่ไหว"

"เขียนได้ทีละนิดละหน่อยครับ"

"สู้ ๆ ครับ ทาเคชิ"

"ไม่ใช่"

"สู้ ๆ นะ อนุรักษ์ฯ"