เรื่อง STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)
ซีโ่เป็นตามมา่จากนั้นเซน็าหลังาิด ๆ
“หยุดนะเว้ยไอ้ขี้ขลาด !” เซนตะโกนด่าตามหลังมาเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ี่ก็น่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน
โยฮันเหลือบมองไปยังเด็กวัยรุ่นไฟแรงวิ่งตามมาด้วยความฮึกเหิมทำให้เขานึกถึงตัวเองและเพื่อน ๆ ตอนี่สนุกกับการฝึก
“ทิ้งฉันไว้เลย”
เดียร์สะดุ้งตกใจ่จะกล่าว “ไม่ได้สิครับ แม้เด็กนั้นจะไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนซึฮากิแต่ตอนนี้ท่านอยู่ในสาไม่พร้อมนะครับ”
“ไม่เป็นไร ๆ ยุคฉันมันใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว ถ้าการี่ต้องแบกฉันไปด้วยมันทำให้แผนการล่าช้า สู้ทิ้งฉันไว้ถ่วงเวลาเด็กนั้นแล้วไปเร่งดำเนินแผนจะดีกว่า”
แม้จะไม่เห็นหน้าแต่เดียร์ก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าในคำพูดเหล่านั้น สุดท้ายเขาก็ยอมทำตามคำสั่งโดยการทิ้งโยฮันไว้กลางทาง
“ต้องอย่างนั้นสิเดียร์ จงนำความรุ่งโรจน์มาสู่มนุษยชาติซะ นายคือไพ่ตายสำนักมนตร์ดำ”
“อยู่นั่นไง ! จัดการมันซะ” เซนส่งเสียงเชียร์ให้คานะยิงศรเวทมนตร์ใส่แต่ตรงนั้นกลับมีซีโ่อยู่ด้วย
ซีโ่ยกมือให้สัญญาณบอกให้เพื่อน ๆ หยุด่
“ไปตามล่าอีกซะ ตรงนี้ฉันขอจัดการด้วยตัวเอง”
“เอาจริงเหรอ? นั่นคือเจ้าสำนักเลยนะ ถึงจะบาดเจ็บแต่ก็เก่งสุด ๆ ไปเลย”
“ไปเถอะ ฉันขอร้อง...”
เซนและคานะมองหน้ากันและกัน่จะอ้อมโยฮันเพื่อตามเดียร์ไป ส่วนโยฮันก็ไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใดเหมือนอยากเผชิญหน้ากับหญิงสาวตรงหน้ามากกว่า
“เธอพูดเหมือนมีความแค้นกับฉันเลยนะ” โยฮันกล่าวด้วยรอยยิ้มสบายใจ
“จำฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอลุงโยฮัน” ซีโ่ฉีกเสื้อผ้าและใช้มีดตัดผมทิ้งไม่มีการปลอมตัวอีกต่อไป
“อ้อ ใช้การปลอมแปลงสเตตัสเพื่อปลอมตัวด้วยสินะ ฝีมือระดับนี้คงให้ซึฮากิช่วยแน่ ๆ”
“ั้แ่วันนั้นาอันโ้าได้กลับมาทุกคืน าี่ครอบครัวฉันูสังหาราเป็นฝันี่ไม่เคยลืม แต่วันนี้ฉัน สเตล่า แอสซิน จะลบานั้นออกไปซะ !”
โยฮันหัวเราะในลำคอและยังอมยิ้มเหมือนกำลังมีความสุข
“ไม่น่าเชื่อว่าสเตล่าตัวน้อยจะเติบโตขึ้นและดุร้ายได้ถึงเพียงนี้ แต่ในช่วงเวลากว่าสิบปีี่ผ่านมาเธอมาถึงแค่เลเวลหกเองเหรอ ถ้าหากอยากแก้แค้นก็ต้องดิ้นรนและไต่ไปให้สูงกว่านี้สิ...”
สเตล่าขว้างมีดวายุเข้าใส่ขัดจังหวะการพูดโยฮัน จังหวะเดียวกันเธอก็กระโดดไปบนท้องฟ้าขว้าง-่าฝนมีดวายุลงมา
“บอบบางขนาดนี้ไม่มีทางเจาะทะลวงโล่มานาฉันได้หรอกนะ”
สเตล่าเองก็รู้ตัวว่าแค่นั้นเจาะการป้องกันไม่ได้ คราวนี้เธอวิ่งวนไปรอบ ๆ และขว้างระเบิดมานาใส่แทน
“[ลำนำบที่หนึ่ง - วังวนก้นบาดาล]”
งูวารียักษ์ี่เคยประชันพลังกับมิโกะกลับาเป็นงูยาวแค่สิบเมตรเท่านั้น แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้มันตอบโต้ระเบิดมานาเหล่านั้นได้
“มีอะไรก็ซัดเข้ามาอีกสิ ถ้าเตรียมตัวมาแค่นี้เธอแก้แค้นให้ครอบครัวไม่ได้หรอก”
สเตล่าไม่รอช้าวิ่งเข้าประชิดตัวทันทีจังหวะเดียวกับี่งูวารีพุ่งสวนมาเช่นกัน แต่สเตล่าี่ใช้ล่วงรู้ทำให้เห็นการเคลื่อนไหวล่วงหน้าจึงเบี่ยงหลบและใช้มีดเสริมกำลังตัดผ่านตัวงูจนสลายหายไป
“ยอดเยี่ยม” โยฮันพุ่งตามงูตัวนั้นเข้ามาแต่สเตล่าก็เห็นล่วงหน้ามาแล้วจึงตอบโต้ได้ไม่ยาก
“เธอฝึกใช้เวทมนตร์ล่วงรู้มามากขนาดไหนเนี่ย ปกติมันมักจะทำให้ใช้สับสนระหว่างปัจจุบันกับอนาคตและยิ่งถ้าใช้ติด ๆ และกระชั้นชิดขนาดนี้มันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก”
“พอดีว่ามีอาจารย์ดี”
ทั้งสองฟาดฟันประชันมีดกันอย่างต่อเนื่องเหมือนอยากจะวัดความเร็วกัน และก็เป็นสเตล่าี่โดนดันถอยมาเรื่อย ๆ และการโจมตีสุดท้ายมันรุนแรงถึงขนาดทำให้เธอเสียหลักล้ม
แต่แทนี่โยฮันจะซ้ำให้ตายเขากลับยืนรอเฉย ๆ จนกระทั่งสเตล่าลุกขึ้นมา
“ตอนแรกไอ้ความอยากแก้แค้นอะไรมันไม่มีหรอก ก็แค่ดิ้นรนมีชีวิตไปวัน ๆ เพราะยังไงก็ทำอะไรสำนักไม่ได้อยู่แล้ว แต่พอได้เจอกับกิฉันก็เปลี่ยนความคิดนั้น กิช่วยฝึกและสอนทุกสิ่งทุกอย่างจนฉันมีแรงไฟี่จะแก้แค้นขึ้นมา”
“จะบอกว่านั่นคือเหตุผลี่พึ่งมาทุ่มเทแรงกายแรงใจเอาตอนนี้สินะ”
“ก็ใช่” สเตล่าตั้งท่าเตรียมปะทะอีกครั้ง
“ถ้างั้นเธอก็ต้องงัดทุกอย่างออกมาซะ” โยฮันก็ตั้งท่าเตรียมตัวเช่นกัน
สเตล่ายังคงเป็นฝ่ายบุก่ เธอใช้เวทมนตร์ล่วงรู้มองการเคลื่อนไหวโยฮัน่จะยิงกระสุนวายุดักไว้ แต่กระสุนวายุแค่นั้นยังไม่เพียงพอเธอจึงทุ่มกำลังกระโจนเข้าประชิดแทน
“นั่นแหละ ๆ ซัดมาให้หมด ทั้งวิชามีดและวิธีใช้เวทมนตร์แบบนี้คงจะเรียนมาจากซึฮากิอีกตามเคย” โยฮันยืนรอรับการตวัดฟันจากสเตล่าทุกครั้ง ระหว่างนั้นเขาก็ได้วิเคราะห์รูปแบบวิชามีดและหาจังหวะสวนกลับ
“รู้เยอะจริง ๆ” สเตล่าเสริมมานาี่มีดเพิ่มระยะหวังผลทำให้โยฮันตั้งหลักป้องกันไม่ทัน คมมีดนั้นได้เฉือนหน้าอกไปหนึ่งครั้งแต่เขาก็ไหวตัวถอยออกห่างได้ทัน
สเตล่าวิ่งตามไปไม่ให้ตั้งหลักและเหวี่ยงมีดฟันออกไปพร้อมกับเวทมนตร์วายุ แต่โยฮันดันเอนหลังหลบวิถีเวทมนตร์วายุได้พอดีและตีลังกากลับหลังต่อไม่ให้เสียจังหวะ
พอตีลังกากลับหลังมาเขาก็สร้างคลื่นวารีพัดใส่สเตล่าเพื่อเว้นระยะห่างอีกครั้ง ส่วนสเตล่าก็ยอมถอยห่างและวิ่งหายไปจากการรับรู้โยฮัน
ไม่นานเธอก็โผล่หัวออกมาและใช้วิธีการวิ่งวนรอบอีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอขว้างระเบิดมานาใส่ไม่หยุดผลาญมานาตนเองไปเรื่อย ๆ แต่ก็ทำให้โยฮันต้องใช้มานาเยอะเช่นกัน
“นี่คือแผนแก้แค้นเธอเหรอ? มัวแต่วิ่งอยู่อย่างนั้นเดี๋ยวก็หมดแรงกันพอดี” โยฮันกะจังหวะและฟาดคมมีดวายุใส่แต่สเตล่าก็หลบได้ไม่ยากนัก
สุดท้ายโยฮันก็รอเวลาี่เหมาะสมก็คือจังหวะี่สเตล่าเลือกี่จะเข้าประชิด แม้จะสัมผัสได้ว่ากำลังเข้ามาใกล้แต่เขาก็ยังไม่ตอบโต้อะไร และจังหวะี่มีดสเตล่ากำลังจะแทงี่คอ เขาจึงสวนกลับด้วยมีดวายุเช่นกันแต่สเตล่ากลับถอยได้ทันเหมือนรู้ล่วงหน้า
“เหอะ ระยะขนาดนี้ก็ยังหลบได้อีกนะ” โยฮันหัวเราะในลำคอรู้สึกพึงพอใจกับฝีมือสเตล่า
“ไม่ได้หลบด้วยล่วงรู้แต่หลบด้วยสัญชาตญาณต่างหาก ดูเหมือนทางนั้นจะตั้งใจให้เข้าใกล้เพื่อให้ล่วงรู้ตอบสนองไม่ทันสินะ เป็นการกระทำี่เอาชีวิตมาเสี่ยงเกินไปไหม?”
“ยังมีอะไรให้กลัวอีกล่ะ ต่อให้ตายตอนนี้แต่ก็ยังมีี่มาสานต่ออุดมการณ์ฉันอยู่ ลองมองไปรอบ ๆ สิ กองกำลังฉันกวาดล้างสำนักเทวาคารประทับได้เกือบหมดแล้วและเจ้าสำนักี่มาช่วยก็จะโดนกำจัดในไม่ช้า”
“ไม่มีทางหรอก กิจะต้องมีแผนอื่นอีกแน่ ๆ เพราะเขาไม่เคยแพ้ในศึกไหนเลย เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้นแต่อย่างน้อยฉันก็ขอแก้แค้นให้ครอบครัวฉัน่” สเตล่าถอดเสื้อด้านในออกมาเผยให้เห็นระเบิดจำนวนมาก
“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ คงหมดแรงจริง ๆ” สเตล่าถอดสลักระเบิดและโยนมันใส่โยฮัน โยฮันก็สัมผัสถึงวัตถุแปลก ๆ ได้จึงใช้เวทมนตร์วายุผลักมันออกไปแต่มันกลับระเบิดทันทีี่โดนแรงปะทะจากเวทมนตร์
ระเบิดี่มีแต่เสียงดังก้องไปทั่วทำให้าจำโยฮันคืนกลับมาอีกครั้ง
โยฮันหัวเราะสนุกสะใจ่จะกล่าวต่อ “รู้ว่าฉันตาบอดั้แ่เมื่อไรล่ะถึงเตรียมดี ๆ มาเยอะขนาดนี้”
“กิมาเล่าให้ฟังว่าพฤติกรรมเจ้าสำนักเหมือนจะตาบอดน่ะ”
“ซึฮากิอีกแล้ว เจอกันไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็สู้กันแค่ไม่กี่นาทีแท้ ๆ ถ้าได้เขามาเป็นั้แ่แรกก็คงดี”
“กิไม่มีทางร่วมมือกับลุงหรอก” สเตล่าดึงสลักระเบิดอีกสองลูก
“รู้หรอกน่า” โยฮันเพ่งรวมมานาเตรียมอีกครั้ง
สเตล่าขว้างระเบิดใส่ทำให้โยฮันต้องใช้เวทมนตร์วายุผลักอีกครั้งแต่มันกลับระเบิดทันที
กิบอกว่ามันเป็นระเบิดี่อ่อนไหวมาก ๆ ถึงขนาดี่ถอดสลักแล้วระเบิดคามือเลยก็ได้ แต่ถ้ามันทำให้เขาเสียประสาทการได้ยินได้มันก็คุ้มี่แลก
คราวนี้สเตล่าวิ่งวนไปรอบ ๆ อีกครั้งพร้อมกับปาระเบิดใส่ทุกมุมโดยหวังให้สักลูกไปให้ถึงตัวโยฮัน
สเตล่าปาระเบิดไปหลายสิบลูกทำให้เกิดเสียงดังสนั่นไปถึงเมืองและก้องไปทั่วป่า เสียงมันทำให้หูโยฮันและตัวเธอบาดเจ็บจนการได้ยินบกพร่อง
“เหมือนตอนนั้นไม่มีผิด ! เธอคงเห็นี่มิร่าทำก็เลยทำตามใช่ไหมล่ะ !”
“อยากเปิดปากพูดอะไรก็เชิญ ! ตอนนี้มันไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว”
ในมุมโยฮันการรับรู้ด้านเสียงเหมือนได้ยินแค่แมลงหวี่แมลงวันบินผ่านเท่านั้น สิ่งี่พึ่งพาได้เหลือเพียงแค่การใช้ตรวจจับมานาซึ่งเขาพยายามตามหาตัวสเตล่าจากเสียงอันริบหรี่ี่ได้ยินเมื่อกี้
“ทำไมถึงต้องมาขัดขวางอุดมการณ์เพื่อมนุษยชาติ ! ทั้งเธอทั้งมิร่าหรือแม้แต่อาจารย์มาวิน ! ทำไมทุกถึงไม่อยากใช้ชีวิตอย่างสบายใจกันล่ะ !”
สเตล่าสร้างกระสุนวายุนับสิบยิงเข้ามาพร้อมกันแต่โยฮันก็ยังป้องกันไว้ได้อีก
“หนึ่งคำอุดมการณ์สองคำก็อุดมการณ์ ! ลุงก็แค่อยากหาเหตุผลให้ตัวเองฆ่าล้างอมนุษย์ได้อย่างสบายใจใช่ไหมล่ะ !”
เมื่อประสาทการได้ยินต่ำลงทำให้โยฮันตอบสนองได้ช้าลงมาก สเตล่าจึงโยนระเบิดระลอกสุดท้ายใส่ซ้ำให้โยฮันสูญเสียการได้ยินถาวร
“ตระกูลฉันคือเนเฮ ! เราคือผู้สืบทอดสายเลือดท่านผู้ก่อตั้ง ! วันหนึ่งอมนุษย์มันจับปู่กับย่าฉันไปฆ่า ! บางวันมันก็จับผู้มีสายเลือดไปทรมานเล่น ๆ ! มันตามตอแยฉันเพียงเพราะมีชื่อเนเฮห้อยท้าย อมนุษย์คือหนอนแมลง...ไม่สิมันคือขยะี่ต้องกำจัดเท่านั้น!”
“เปิดปากพูดมากจริง ๆ หรือเพราะเห็นแม่น้ำอีกฟากสติก็เลยไม่อยู่กับตัว”
ขณะี่สเตล่าและโยฮันเผชิญหน้ากัน ทางด้านเซนก็ได้ตามเดียร์าิด ๆ
“หยุดแล้วมาสู้กันสิวะ !” เซนสร้างหอกเพลิงขว้างมันออกไปแต่เดียร์ก็สร้างร่างโคลนตนเองเพื่อป้องกันและถ่วงเวลาไว้
“เดี๋ยวฉันฝ่าไปให้ ส่วนเธอทำให้เจ้านั่นช้าลงหน่อย”
“อืม” คานะวิ่งตามหลังมาพร้อมกับยกคันธนูขึ้นเล็ง
ศรเวทมนตร์ดอกนั่นพุ่งขึ้นไปเหนือหัวเดียร์และระเบิดออกเป็น-่าฝนปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ จากนั้นคานะก็ยิงศรสายฟ้าใส่เข้าไปทันทีเพื่อทำให้เดียร์โดนช็อต
“จังหวะนี้แหละ !” เซนกระโดดสูงและใช้ดาบสร้างระเบิดผลักตัวเองเหมือนจรวด จังหวะี่ลงพื้นเขาก็ใช้มานาเสริมดาบและร่างกายเพื่อเพิ่มแรง จากนั้นเขาก็ฟาดดาบผ่าลงตรงกลางสังหารเดียร์ในครั้งเดียว
ไม่ใช่แค่ร่างเดียร์แต่พื้นดินบริเวณูแรงปะทะจากดาบเซนจนเป็นหลุมเป็นบ่อ แต่พอเขามองไปข้างหน้ากลับมีเดียร์อีกหนึ่งกำลังวิ่งหนีอยู่
“เวรเอ๊ย ! ใช้มานาไปกับตัวปลอมซะเยอะเลย” เซนสูดลมหายใจเต็มปอดเป็นการตั้งหลักเพื่อรวบรวมมานาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็สร้างหอกเพลิงขว้างใส่จากด้านหลังทะลุทะลวงการป้องกันจนไปถึงตัวเดียร์
หอกเพลิงปักคาตัวเดียร์และเผาร่างกายจนดำเป็นตอตะโก แต่ก็มีเดียร์อีกโผล่มาและสวนกลับด้วยหอกเพลิงเช่นกัน
“อะไรวะ?” เซนเสริมมานาี่ดาบและฟันหอกเพลิงทิ้ง พอได้มองอีกทีตรงหน้าเขากลับเต็มไปด้วยผู้บริหารเดียร์หลายสิบ
กองทัพเดียร์ตั้งแถวหน้ากระดานและเพ่งรวมมานาขว้างหอกเพลิงใส่อย่างต่อเนื่อง จังหวะเดียวกันคานะ็ามาถึงจุดี่เซนอยู่ เธอง้างสายธนูแล้วเงยหน้ามองหอกเพลิงเหล่านั้นตาไม่กะพริบ
“ขนมยูกิยังอยู่ไหม?” คานะถาม
“ยังมีอยู่ เราจะเติมมานาแล้วจบเรื่องให้ไวี่สุดใช่ไหม?”
“คงต้องอย่างนั้นแหละ เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมแผนอะไรไว้ อาจจะเป็นกำลังเสริมหรืออาวุธลับอะไรสักอย่าง”
คานะยิงศรเวทมนตร์ี่แปรเปลี่ยนเป็นมังกรวารีเขมือบหอกเพลิงทั้งหมดภายในพริบตา แค่นั้นยังไม่พอเพราะเธอยังยิงศรมังกรวารีใส่ผู้บริหารเดียร์อีกหลายครั้งเพื่อซื้อเวลาให้เติมพลัง
ทั้งสองยัดขนมแท่งยูกิเข้าปากจากนั้นก็เสริมกำลังให้ร่างกายเตรียมพร้อมปะทะ
“ไปลุยให้เต็มี่เลย ตรงนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องลูกหลงหรือบ้านช่องอีกแล้ว” คานะตบหลังเซนเสมือนเป็นการส่งกำลังใจให้
“ไปล่ะนะ” เซนกระโจนออกไป่โดยมีคานะยิงสกัดการโจมตีจากเดียร์
เซนเสริมกำลังให้ร่างกายพร้อมกับเพิ่มความเร็วและพละกำลังวิ่งตรงไปหาเดียร์ เขาเหวี่ยงดาบฟาดฟันเวทมนตร์ี่มาข้างหน้าเท่านั้นส่วนด้านบนปล่อยให้คานะเป็นจัดการ
ความไว้เนื้อเชื่อใจเขาคือข้อได้เปรียบเวลาลงสนามรบ การต่อสู้ี่แทบจะไม่บอกกล่าวกันทำให้ศัตรูคาดเดาแผนได้ยากและยังไหลลื่นจนหาจังหวะตอบโต้ไม่ทันอีกด้วย
เซนเสริมร่างกายด้วยมานาและเปลี่ยนมันเป็นเกราะเพลิงสีแดงชาดแลกมากับการี่ต้องเปลือยกายเพราะเสื้อผ้าโดนเผาไปแล้ว เขาบุกทะลวงเข้าไปกลางวงล้อมศัตรูและใช้เวทมนตร์เพลิงระเบิดและแผดเผาทุกทิศทาง
เดียร์สิบได้สร้างโล่วารีขึ้นมาเพื่อป้องกันแต่จังหวะนั้นก็มีศรสายฟ้าคานะยิงเข้ามาขัดจังหวะและโล่วารีก็าเป็นตัวนำไฟฟ้ากลับมาทำร้ายตัวเองแทน
“มีเท่าไรก็ใส่มาให้หมด !” เซนยังคงบุกทะลวงเข้าไปเรื่อย ๆ ฟาดฟันทุกสิ่งและใช้เกราะเพลิงเผาทุกอย่างี่อยู่ในรัศมี
แม้เดียร์จะใช้เวทมนตร์เพลิงได้เหมือนกันแต่ก็ยังต้องใช้อย่างระมัดระวังไม่ให้โดนตัวเอง แต่พอได้เห็นความสามารถและความบ้าระห่ำเซนเขาจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนแทน
“มีกันตั้งเยอะแต่หนีทำไมวะ !” เซนตามไล่ล่าทีละแม้จะไม่รู้ว่าไหนคือตัวจริงแต่เขาก็เผาทุกี่ขวางหน้าไม่กั๊กมานากันเลยทีเดียว
หลังจากวิ่งไล่กันมาสักพักเดียร์ก็ได้ไปรวมกลุ่มกับกองทัพสัตว์อสูรี่เลี้ยงไว้ เขาใช้สัตว์อสูรนับร้อยขวางเซนไว้ซึ่งบางตัวก็สามารถใช้เวทมนตร์สวนกลับได้ด้วย
“คานะ ! ฉันจะใช้เจ้านั่นแล้วนะ” เมื่อเซนให้สัญญาณคานะก็ถอยออกห่างไปทันที
เซนใช้ดาบสร้างระเบิดส่งตัวเองขึ้นบนท้องฟ้าสูงหลายร้อยเมตรไปจนถึงพันเมตร พอขึ้นไปสูงพอเขาก็ทิ้งตัวลงมาและยังสร้างระเบิดเพิ่มความเร็วเข้าไปอีก
“ลืมชื่อท่าไปแล้ว ! เอาเป็นดาวหางมนุษย์แล้วกัน” ด้วยความเร็วมหาศาลบวกกับการเสริมมานาี่ดาบทำให้จังหวะการแทงดาบลงพื้นสร้างพลังทำลายเป็นวงกว้าง
พลังทำลายนั้นครอบคลุมกองทัพสัตว์อสูรทั้งหมดรวมไปถึงเดียร์ี่กำลังวิ่งหนีอยู่ พื้นดินทั่วทั้งบริเวณแตกยุบเหมือนโดนอุกกาบาตชนทำให้ทุกี่อยู่ใกล้ ๆ ต้องหันมองด้วยความตกตะลึง
“นั่นฝีมือเพื่อนเธอเหรอ !” โยฮันสัมผัสได้ถึงมานาอันเข้มข้นแม้จะอยู่ไกลออกไปเป็นกิโลเมตร็า
“เหมือนตอบไปแล้วจะได้ยิน...ให้ตายสิ แล้วเราจะไปพูดกับี่หูหนวกไปทำไมเนี่ย” สเตล่าเว้นระยะห่างสร้างพายุวนล้อมโยฮันเพื่อให้ตรวจจับมานาได้ลำบากขึ้น
ระหว่างี่พายุกำลังปั่นป่วนมานา สเตล่าก็ได้กินขนมยูกิเพื่อฟื้นมานาและเพิ่มพลังเตรียมปิดฉากการต่อสู้ในครั้งนี้
“น่าเสียดายจริง ๆ ! ถ้าทุกร่วมมือร่วมใจกัน เราคงกวาดล้างอมนุษย์ได้ตั้งนานแล้ว !”
“ท่านผู้ก่อตั้งและท่านผู้นั้นคือจุดเริ่มต้น ศูนย์และสมาคมคือความไม่ย่อท้อ เขาพยายามทำเพื่อมนุษยชาติาลอดั้แ่ยุคแห่งการปฏิวัติ ส่งต่ออุดมการณ์รุ่นต่อรุ่นจนมาถึงวันนี้ แต่ก็มีสารเลวี่เอาแต่ขวางแผนการอันยิ่งใหญ่ ทั้งเธอทั้งซึฮากิทั้งมิร่า ทุก ๆ เอาแต่ขวางทางไม่อยากให้มนุษย์เป็นผู้ครองโลก ั้แ่ี่รวมสำนักมนตร์ดำได้ฉันก็เอาชื่อเนเฮไปฝากไว้กับสำนักแล้ว ฉันคือ โยฮัน โจเซฟ ต่อให้ตายฉันก็จะไม่ทำให้ชื่อเนเฮล้มเหลวไปด้วย”
คำบ่นก่นด่ามากมายี่ตะโกนออกมาจากก้นบึ้งหัวใจราวกับเป็นการใช้เสียงครั้งสุดท้าย ต่อให้เสียงนั้นจะไม่มีใครสนใจแต่มันคือการปลดปล่อยสิ่งี่อัดอั้นมานาน
“แหกตาดูสิ ! อมนุษย์มันทำอะไรเราไว้บ้าง ตอนนี้มันก็ยังทำเหมือนอย่างเคย มันหาทางกดเราให้จมลงสู่รากเหง้าความอัปยศ หากไร้ซึ่งหินเวทมนตร์เราก็ยังคงเป็นแค่เบี้ยล่างให้มันจิกหัวใช้”
ระหว่างี่ประชันมีดโยฮันก็ใช้เวทมนตร์วารีทำให้พื้นรอบ ๆ เปียกและเละจนาเป็นดินโคลน ดินโคลนเหล่านั้นทำให้สเตล่าเคลื่อนไหวได้ลำบากจึงใช้วิธีเข้าแล้วออกไม่ได้อีกแล้ว
“ลองคิดถึงวันี่โลกเราไม่มีอมนุษย์สิ ดินแดนและทรัพยากรมากมายจะตกเป็นมนุษย์ี่ใช้มันได้คุ้มค่ายิ่งกว่า มันหลาย ๆ เผ่ายึดครองพื้นี่ไว้เพื่อแสดงอาณาเขตและอำนาจแต่กลับปล่อยให้ทรัพยากรอยู่อย่างไร้ค่า หลายเผ่าพันธุ์กินอาหารมากกว่ามนุษย์หลายเท่าทำให้เสียทรัพยากรเกินความจำเป็น มีหลายเผ่าี่อยู่กับความล้าหลังไม่มีการพัฒนาการเกษตรหรือแม้แต่สาธารณสุข”
สเตล่าสร้างพายุหมุนพัดเอาเศษดินฝุ่นและใบไม้ใบหญ้าเข้ามาปกคลุมพื้นี่นั้นเพื่อให้สามารถเหยียบย่ำได้ง่ายขึ้นและยังทำให้การตรวจจับโยฮันใช้ได้ยากไปด้วย
แต่ขณะเดียวกันโยฮันก็ใช้หอกวายุเสริมกำลังขว้างออกไปทุกทิศทางและเมื่อจุดไหนมีการปัดป้องหรือหักล้างด้วยมานาเขาก็จะพุ่งตรงไปหาทันที
“จงซาบซึ้งซะ ! มนุษย์อย่างเรามีท่านผู้นั้นคอยชี้นำาลอด ท่านคอยประคองมนุษยชาติไม่ให้โดนมันครอบงำ ท่านคอยสั่งสอนและส่งต่อพลังแก่ผู้ี่คู่ควร ท่านเฝ้ามองเราอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไม่เคยทิ้งไว้ข้างหลัง แม้ฉันจะตายแต่ท่านผู้นั้นจะสร้างโลกในอุดมคติได้ในเร็ววัน”
โยฮันใช้เวทมนตร์วายุหมุนวนเป็นสว่านนำทางเพื่อทะลวงการป้องกันทั้งหมด พอไปถึงสเตล่าเขาก็ฟาดคลื่นดาบวายุใส่่และตามด้วยลำนำบที่หนึ่ง แต่แทนี่จะใช้งูวารียักษ์มันกลับเป็นแค่งูขนาดเล็กแต่ก็เพื่อแบ่งใช้หลายครั้งทำให้ปิดล้อมทางหนีได้ง่าย
“เอาสิ ! ถึงจะขวางฉันไว้ได้แต่สุดท้ายแผนการฉันก็ยังดำเนินต่อไป แม้ผู้บริหารจะูส่งไปี่เอลโฟเรียแต่ขอแค่มีเดียร์อยู่ฉันก็หายห่วง กองกำลังี่จะใช้เพื่อยึดอาณาจักรคาอยู่ในมือเจ้านั่นแล้ว”
ขณะี่งูวารีกำลังจะล้อมจับสเตล่า เธอก็ได้พุ่งตรงเข้ามาแทนทำให้งูวารีเจาะเข้าี่สีข้างเกือบโดนจุดสำคัญ แต่วินาทีนั้นเธอไม่สนใจขอแค่ไปถึงตัวโยฮันอีกครั้งเป็นพอ
โยฮันรอให้สเตล่าเข้ามาประชิดอีกครั้งเพื่อจู่โจมแบบต่อให้มีล่วงรู้ก็หลบไม่ทัน สเตล่าเหวี่ยงมีดี่เสริมกำลังและเวทมนตร์วายุไว้จำนวนมากทำลายการป้องกันโยฮันแต่จังหวะเดียวกันมีดติดมือโยฮันก็แทงเข้าี่ช่วงอกเธอพอดี
สเตล่าถอยกลับทันทีี่โดนแทงแต่เรี่ยวแรงเธอกลับค่อย ๆ หมดลงจนเข่าทรุดลงพื้นเพราะเสียมานาไปจำนวนมากในครั้งเดียว แต่จู่ ๆ โยฮันก็ขาอ่อนร่วงลงไปนั่งบนพื้นเช่นกัน
“ยอดเยี่ยม ตั้งใจเอาตัวเข้าแลกเลยสินะ”
โยฮันมองดูมีดี่ปักคาหน้าอกเจาะเข้าไปในปอดจากนั้นก็เหลือบมองสเตล่าต่อ
“มือขวาใช้มีดี่เสริมมานาให้มากี่สุดเท่าี่ทำได้เพื่อดึงความสนใจการตรวจจับพร้อมกับการทำลายการป้องกันและเสริมกำลังฉัน จังหวะเดียวกันก็ใช้มีดธรรมดาี่ถือไว้มือซ้ายแทงต่อทันทีโดยไม่สนใจป้องกันมีดฉันเลย”
โยฮันมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาสับสนและใบหน้าอมทุกข์เหมือนชายชราทั่วไปี่มองหาช่วยพยุงลุกขึ้นยืน เขามองดูมีดี่ปักหน้าอกอีกครั้งและดึงมันออกทำให้เลือดไหลเป็นสาย
“ช่างเป็นช่วงเวลาี่หนาวเหน็บเสียจริง...นี่ตาเรามองเห็นแล้วเหรอ?”
โยฮันมองตรงไปข้างหน้าเห็นาพี่ลินน่าซ้อนทับกับสเตล่าี่กำลังเดินเข้ามาหา ด้านขวามีเซรอนี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยื่นมือออกมารอการประสาน จากนั้นเพื่อน ๆ ก็โผล่มารายล้อมและยื่นมือทับประสานกัน
“เรา...ไม่ได้ทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ” เขายื่นมือไปข้างหน้าแทนี่จะโจมตีปิดฉากสเตล่า มือข้างนั้นวางลงบนมือเพื่อน ๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นพร้อมกับส่งเสียง
“เฮ้...”
เสียงอันหรี่เบาโยฮันดังขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย สเตล่าี่ปรากฏตรงหน้าเหวี่ยงมีดสั้นตัดมือี่กำลังยกอยู่แต่เขากลับไม่แสดงท่าทางเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
สเตล่าลงมือฟันคอโยฮันขาดในครั้งเดียว ด้วยการฟันอย่างรวดเร็วทำให้หัวเขายังคงอยู่บนบ่า่ี่สเตล่าจะหยิบมันขึ้นมาเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าสำนักตายแล้วหรือไม่
“ฝากี่เหลือด้วยนะทุก” สเตล่าขว้างหัวใส่ร่างโยฮันเองเป็นการระบายความโกรธ จากนั้นเธอก็นั่งลงอย่างสงบเสงี่ยมเพื่อใช้เวทมนตร์รักษาและพักหายใจ
ยังดีี่เห็นจุดี่โดนแทงผ่านล่วงรู้แล้ว แค่เบี่ยงตัวนิดหน่อยก็หลบจุดเสี่ยงได้แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดีแฮะ
สเตล่าเอนหลังนอนมองท้องฟ้าปล่อยให้ร่างกายได้ฟื้ั
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??