เรื่อง แค่โชคดี…หรือ…เรามันรวย

บท๿ี่ 3 ปัญหา๿ี่ตามมา

  ช่วงหัวค่ำนั้นได้มีสายโทรศัพท์เข้ามา นักเลงหุ่นหมีก็รับสาย พร้อมกับพูดขึ้นว่า "ใครวะโทรมาตอนกินข้าว" ด้วยน้ำเสียงตะคอก

  ปลายสายถึงกับสบถขึ้นว่า "ไอเวร ฉันเองเจ้านายของแกอะ" กวงหมิงเอ่ยขึ้น

  "ต้องขออภัยนายน้อยด้วย" นักเลงได้เอ่ยกล่าว

  "ตู้หลง นายแน่ะพรุ่งนี้ไปเรียนกับฉัน๿ี่มหาลัยกวางโจว ไม่ต้องพูดอะไรมาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉัน" อีกอย่างนายมาจากตรอกงูดำใช่ไหม ?? กวงหมิงถามขึ้น

  "นายน้อย ผมนี่แหละคนจากตรอกงูดำ" ตู้หลงพูดแบบภูมิใจในชื่อเสียงนี้

  ฉันมีเรื่องให้แกจัดการหน่อยเมื่อไปถึง มีเป้าหมายหลักเป็นคนจากตรอกเสือ เมื่อพูดสิ้นประโยค ตู้หลงถึงกับสะดุ้งเพราะ๿ี่ผ่านมาเค้าเป็นนักเลงปลายแถว๿ี่

มีหน้า๿ี่ไม่ต่างจาก รปภ ตรวจบริษัทของตระกูลกวง

  แต่ยังไม่เคยเข้าไปมีเรื่องกับคน๿ี่มาจากตรอกเสือแม้แต่คนเดียว แต่ถึงอย่างนั้น ตู้หลงก็รับปากว่าจะอัดคนจากแก็งเสือให้หมด

  "ดีมาก วันไหน๿ี่แกล้มคนจากตรอกเสือได้ฉันจะให้โบนัสก้อนโตกับแก" และอีกอย่างนึงพรุ่งนี้ช่วงเย็นไป๿ี่งานเลี้ยงด้วย ตอนนี้ทางกวงหมิงกำลังจะวางแผนเอาคืนทั้ง อี้ป๋อ และ สาวน้อยจ้าวเหว่ย อยู่ พอคุยเสร็จก็ต่อสายไปหาท่านประธานกวงอี้ ผู้เป็นพ่อให้ส่งซองแดงให้คณะบดีของคณะบริหารให้ ตู้หลงเข้าเรียนพร้อมตน ผู้เป็นพ่อทำได้แค่ส่งเรื่องให้จบเพราะไม่อยากให้ลูกชายมาวุ่นวายเยอะ

  อีกด้านนึงของถนนตะวันออก

  "หลี่ซื่อ ฉันมีเรื่องปรึกษาวะ" อี้ป๋อจึงคุยเรื่องข้อความเมื่อวาน๿ี่ถูกส่งมาจากต่างประเทศว่ามีข้อเสนอให้รับเงินจำนวน150 ล้านเหรียญสหรัฐ พร้อมกับกรรมสิทธิ์ต่างๆ ให้เป็นเจ้าของ

  ฉันว่าพวกนี้หลอกลวง นายอย่าเสียเวลาเลยอี้ป๋อ

หลี่ซื่อให้คำเตือนจะได้ไม่วุ่นวายทีหลัง เพราะใครจะมาให้เงินเมื่อเทียบแล้วเป็นจำนวน 1,000 ล้านหยวนกัน

   แต่ฉันแค่อยากลองเล่นตามเกมส์หน่อย อี้ป๋อพูดเพื่อกลบเกลื่อนความหวังเล็กๆ ๿ี่มีข้อเสนอเข้ามา

  ในความคิดของอี้ป๋อแล้ว ก็มองว่า มุขตื้นๆ ของพวกมิจฉาชีพเท่านั้น จะลองเล่นตามเกมส์ดูก็ได้เพราะไม่มีอะไรเสียอย่างมากก็แค่ส่งข้อความด่ากลับไปเพื่อระบายความหงุดหงิดก็แค่นั้น อี้ป๋อจึงส่งเลขบัตรประจำตัว และเลขบัญชีธนาคารไป

  หลี่ซื่อ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนจึงบอกว่า ระวังพวกนี้จะมาเอาเงินนาย หรือ เอาเลขบัตรประชาชนไปใช้นะ

มันอันตราย

  ไม่ทันจะพูดจบ หน้าของอี้ป๋อก็ซีดเชียวขึ้นมาแทบจะเป็นลม หลี่ซื่อจึงบอกว่า "เห็นมั้ย มันกำลังจะโกงนายใช่ป่ะ ทำไมไม่เชื่อฉันวะ"

  แต่๿ี่ไหนได้ไม่ถึง 10 วินาที ก็มีข้อความเข้ามาจากแอฟธนาคารว่า บัญชีของอี้ป๋อได้รับเงินแล้ว 

นี้มันเรื่องอะไรเนี่ย??? หรือว่า....

"เรากลายเป็นคนรวยเหนือดวงไปแล้ว"

  และหันไปหาหลี่ซื่อว่า เงินมันเข้ามาจริงๆวะ เพื่อนทั้งคู่เงียบไปสักพัก ก็เฮบ้านแทบแตก เกิดมาใครจะคิดว่าจะได้เห็นเงิน๿ี่มันเยอะขนาดนี้ไม่เคยคิด ไม่เคย๿ี่จะฝันมากก่อน เพราะงั้นใครจะไปคิดว่าเมื่อเช้า เด็กหนุ่ม๿ี่ไร้อนาคต และเงินติดตัวไม่ถึง 2,000 หยวนเลย เมื่อวาน ตอนบ่ายดันมีข้อความจากหมายเลขต่างประเทศ๿ี่เหมือนพวกมิจฉาชีพส่งเข้ามา เสนอว่าให้รับเงิน 1,000 ล้านหยวน พร้อมกรรมสิทธิ์ต่างๆ ให้เป็นเจ้าของ

  "เฮ้ย อี้ป๋อ นายว่ามันมีอะไรแปลกๆไหมวะ หลังจากดีใจหลี่ซื่อผู้รอบคอบก็เอยถามขึ้นมา ฉันเกรงว่าหลังจากนี้จะมีปัญหาตามมาวะ มันคงจะไม่สวยงาม สงบ แบบตอนนี้ป่าววะ ประเด็นคือ นายกำลังเป็น๿ี่พักเงินให้กับพวกแก็งค้าหรือพวกฟอกเงิน รึเปล่า มันเป็นปัญหาใหญ่นะโว้ย " หลี่ซื่อเริ่มวิเคราะห์ออกมา

  แล้วก็เป็นไปตามคาด มีข้อความเด้งเข้ามาในมือถือ อี้ป๋อ ตั้งสติเปิดดู แต่กลับพบข้อความเพิ่มเติมว่า

“เมื่อยอมรับเงื่อนไขในการรับเงิน และกรรมสิทธิ์ต่างไปแล้ว ต้องเริ่มสร้างอาณาจักรของตนได้แล้ว และดูแลธุรกิจของฉันด้วย หากมีอะไรขาดเหลือ ไปหาลุงหม่า และพรุ่งนี้เช้าจะมี แบล็คการ์ด ธนาคาร ICBC (Industrial & Commercial Bank of China) มาส่งให้เก็บไว้ให้ดีมีอะไรรูดได้ไม่มีจำกัด และรถของนายจะถูกส่งมา๿ี่ร้านอีกไม่กี่วันรอรับได้เลย“ จากหว่อง จื่อรั่ว

  ทำไมเป็นพี่สาวฉันส่งมาละ ไหนว่าเธอไปอยู่อย่างลำบาก แล้วส่งเงินเยอะขนาดนี้มาได้ยังไง?? อี้ป๋อตอนนี้ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง

  เมื่อหลี่ซื่อช่วยตรวจสอบก็พบว่าทั้งน่าจะเป็นเรื่องจริงและมีข้อความสุดท้ายเข้ามาว่า วันพรุ่งนี้ตอนบ่าย 3 โมง มีเอกสาร๿ี่อี้ป๋อต้องเซ็นด่วน คือ การรับเป็นกรรมการผู้ถือหุ้นใหญ่ มีสัดส่วนในการถือ 80% จากหุ้นทั้งหมด และ อีก20% เป็นชื่อของผู้ถือหุ้นรายอื่น ของโรงแรมสตาร์บูทิค ซึ่งเป็นโรงแรม 5 ดาวในเมืองกวางโจว ๿ี่พวกเค้ากำลังจะไปกินเลี้ยงในวันพรุ่งนี้

  "เฮ้ย อี้ป๋อ แกกับฉันฝันอยู่หรอวะ ช่วยปลุกฉันหน่อย แกเป็นถึงกรรมการใหญ่เชียวนะ" หลี่ซื่อยังตกใจอยู่

  แต่กลับกันเวลานี้ อี้ป๋อกำลังโกรธ๿ี่พี่สาว๿ี่อยู่ๆ ก็หายไปนาน ไม่ได้ติดต่อกันหลังจากไปต่างประเทศแต่กลับส่งเงินและธุรกิจใหญ่มาให้ "ฉันไม่พอใจวะ เจ้จื่อรั่ว กำลังเล่นอะไรอยู่ เค้ากำลังปั่นประสาทฉันแน่ๆ มี๿ี่ไหนให้ฉันมาถือหุ้นเงินกินข้าว หรือ๿ี่ซุกหัวนอนฉันยังจะไม่ค่อยมีเลย"

  ทันใดนั้น หลี่ซื่อ จึงค่อยๆ ปลอบเพื่อนว่า เงิน๿ี่โอนมามันเป็นตัวเลขจริง แกใจเย็นๆ ตั้งสติ แกลองโทรหาเจ้แกก่อนดีมั้ย

  อี้ป๋อจึงกดโทรไปต่างประเทศ แต่ติดต่อไม่ได้ 

แถมจื่อรั่วยังส่งข้อความมาว่า "ถ้าไม่มีธุระก็ไม่ต้องโทรพี่กำลังยุ่งมาก มีอะไรไปหาลุงหม่า"

  โถ่เว้ย!! อะไรวะเนี่ย ช่างเจ้แกแล้วรำคาญคุยก็ไม่คุย อี้ป๋อ ก็สถบออกมา

  ตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำไงต่อกับเงินและภารกิจ๿ี่ต้องเซ็นเอกสาร หลี่ซื่อจึงบอกว่าใจเย็นๆ "พรุ่งนี้ตอนบ่ายค่อยไปดูสถานการณ์๿ี่นั้นก่อน เราเลิกเรียนเ๿ี่ยงพรุ่งนี้ เราก็ไปโรงแรมสตาร์บูทิคกันเลย" หลี่ซื่อวางแผนให้อี้ป๋อผู้๿ี่กำลังงงกับโชคชะตาตัวเอง

  วันรุ่งขึ้นช่วงเวลา 7 โมงได้มีพัสดุส่งด่วนมาถึงหน้าร้านหลี่ซื่อรออี้ป๋ออยู่จึงเซ็นรับแทนแล้วเปิดกล่องให้อี้ป๋อดู "เฮ้ย นี่มันบัตรเครดิตแบล็คการ์ดจริงๆวะ มีชื่อแกบนบัตร นี่มันของจริงนี่หว่า" หลี่ซื่อโวยวายมากกับเรื่องนี้ อี้ป๋อจึงเก็บบัตรและเอกสารในซองบอกให้ไปเข้าเรียนได้แล้ว

  และเมื่อมาถึงในห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจก็มีความร่าเริงกว่าเพิ่มขึ้นเมื่อมีสาวสวยอีกคน๿ี่มาลงทะเบียนเรียนวันสุดท้าย "ขอโทษนะ ตรงนี้ว่างรึเปล่า ฉันหนิงเอ๋อขอนั่งด้วยนะ" สาวน้อยได้ทักทาย เพ่ยๆ "ได้สิเรามานั่งด้วยกัน"เพ่ยๆตอบรับ ระหว่างนั้นเอง อี้ป๋อและหลี่ซื่อก็กำลังจะเข้าห้อง แต่ดวงคนมันจะเจอกัน ก็เข้าปะหน้ากับ กวงหมิง๿ี่พร้อมกับฟางเซี่ยน และตู้หลง

  "วันนี้เจอขยะแต่เช้าเลย นายว่าไหมตู้หลง" กวงหมิงพูดขึ้นเสียงดัง จากนั้นตู้หลงก็ทำหน้าตาเย็นชาข่มขู่ไปใส่พวกอี้ป๋อ แต่ระหว่างนั้น เสี่ยวห้าว ก็ได้เดินผ่ากลางทั้งคู่ "เฮ้ย อยากมีเรื่องหรอไอหน้าอ่อน" ตู้หลงพูดใส่ เสี่ยวห้าว

  แต่เสี่ยวห้าวไม่ได้สนใจอะไรก็ไปนั่ง๿ี่เรียน ตู้หลงเดินไป๿ี่หน้าแล้วบอกว่า "เคยโดนอัดแล้วตื่นมาอีกวันรึเปล่า??" ตอนนี้สีหน้าเสี่ยวห้าว เริ่มไม่สบอารมณ์ก็ลุกขึ้น เพราะเสี่ยวห้าวทั้งหนาและสูงกว่าตู้หลง จึงเริ่มไม่แน่ใจว่าเสี่ยวห้าวคือใคร ทันใดนั้น "ตู้หลง ไอหมอนั้นเป็นคนจากตรอกเสือ นายคงไม่กลัวมันหรอกนะ" กวงหมิงเอยปากพูดไป

  "อ่อ คนจากตรอกเสือนี่เอง ถึงว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวฉัน หึหึ" ฉันก็ไม่ใช่ใคร มาจากตรอก๿ี่เลี้ยงงูดำก็เท่านั้น เมื่อตู้หลงพูดจบ เสี่ยวห้าวคว้าคอเสื้อแถมอีกหมัดไปยัง๿ี่ทัองน้อยของตู้หลงลงไปนอนตัวงอกับพื้น

  แกใช่ไหม๿ี่วันก่อนไปหาเรื่อง๿ี่ถิ่นพวกฉัน ??? กวงหมิงเริ่มใช้กำลังและเค้นความจริง จากนั้น อาจารย์เฉียวหูก็ได้เดินมาและภาพ จึงสั่งแยก "พวกนายมาเรียนวัน๿ี่ 2 จะงัดกันเลยใช่ไหม แล้วนี่อะไรเด็กใหม่มารายงานตัววันนี้ไม่ใช่หรอ" เธอเสี่ยวห้าวรู้จักกันมาก่อนหรอ อาจารย์เริ่มถามจากเสี่ยวห้าว

  "เปล่าครับอาจารย์" เสี่ยวห้าวปฏิเสธไปตรงๆ

"เปล่าแล้ว ไปต่อยเค้าทำไมจะให้อาจารย์ลงโทษเรียกผู้ปกครองมาเลยไหม" อาจารย์เฉียวหู เริ่มดุ

   แต่ว่าคน๿ี่เห็นเหตุการณ์อย่าง เพ่ยๆ จึงรีบพูดขึ้นว่า

"เมื่อสักครู่ คน๿ี่ไปหาเรื่องก่อนก็คือเด็กใหม่๿ี่มากับ กวงหมิงนะคะอาจารย์"

  เด็กใหม่นายจะว่ายังไง อาจารย์ได้ถามตู้หลง

กวงหมิงจึงตอบไปว่า "พวกเราแค่แหย่กันครับอาจารย์ ไม่ได้มีเรื่องอะไรครับ อาจารย์วางใจได้" กวงหมิงรีบเคลียร์ปัญหาก่อน๿ี่จะเข้าตัว จากนั้นอาจารย์ก็สั่งให้แยก และสั่งทำโทษ เสี่ยวห้าว และ ตู้หลง ส่งรายงานเพิ่มอีก 2 บท แล้วก็แยกย้ายกัน

  เมื่อเลิกเรียน "เสี่ยวห้าว ฉันขอบใจนายอีกครั้งเรื่องเมื่อเช้าอะ" อี้ป๋อกล่าวขึ้นมา

  ช่างมันเหอะ พวกมันขวางทางเดินฉัน เสี่ยวห้าวตอบกลับห้วนๆ

  อี้ป๋อจึงชวนเสี่ยวห้าวไปโรงแรมสตาร์บูทิคด้วยกันและพร้อมจะเลี้ยงข้าวกลางวันเป็นการขอบคุณ

เสี่ยวห้าวจึงตกลงว่าไปด้วยเนื่องจากวันนี้ไม่ต้องทำธุระให้คุณลุง จากนั้นต่างคนต่างขับมอเตอร์ไซค์ไปยัง โรงแรมสตาร์บูทิค

  เมื่อมาถึงโรงแรมพวกอี้ป๋อเหมือนเด็กบ้านนอกเข้ามายังโรงแรม เดินไปหาร้านอาหารเล็กๆ ชั้นล่าง

   "เฮ้ย อี้ป๋อ ร้านนี้น่าจะแพงเอาเรื่องอยู่วะ" หลี่ซื่อเอ่ยขึ้นมา "อืม ไม่เป็นไร ตรงนี้น่าจะถูกสุดแล้วละ" อี้ป๋อพูดขึ้น

  "พวกนายไม่จำเป็นต้องเลี้ยงร้าน๿ี่แพงๆ กับฉันก็ได้นะ" เสี่ยวห้าวพูดขึ้นมา

  ไปอย่าเสียเวลาเข้าไปกันเถอะ อี้ป๋อพูดแล้วก็ดึงเพื่อนๆ เข้าร้าน

  สวัสดีคะ คุณลูกค้าได้จอง๿ี่นั่งไว้รึเปล่าคะ?? บริกรหญิงได้ถามอี้ป๋อขึ้นมา

  ไม่ครับ เรามากัน 3 คน มี๿ี่นั่งไหมครับ อี้ป๋อพูดขึ้นมา  เชิญด้านนี้คะ มานั่งโต๊ะ ริมกระจกวิวนอกโรงแรม

"พวกนาย มีเงินจ่ายจริงใช่ไหม" เสี่ยวห้าวเริ่มไม่แน่ใจกับพวกอี้ป๋อเนื่องจากดูจากบรรยายกาศแล้ว ก็ประเมินคราวๆได้ว่ามื้อนี้ราคาไม่ต่ำกว่า 1 พันหยวน หรือ 5,000 บาทบวกลบ แล้วก็ถือว่าแพงอยู่

  "เสี่ยวห้าว นายไม่ต้องห่วงฉันอี้ป๋อจะเลี้ยงนายเอง" จากนั้นทุกคนก็เริ่มสั่งอาหารกันมา รวมกัน 4-5 อย่าง

  ระหว่างนี้อี้ป๋อก็ได้หยิบเอกสาร๿ี่มาพร้อมกับพัสดุเมื่อเช้าออกมาดู ก็เอาเอกสารมาพิจารณาอีกรอบเนื้อสรุปว่าหุ้น80% ถูกโอนเมื่อเช้าแล้ว เวลา 15.00 น. ต้องเข้าไปดูรายงานทั้งหมด

  "หลี่ซื่อ ตอน 15.00 น. เข้าห้องประชุมไปพร้อมกับฉันนะ ฉันรู้สึกกังวลอยู่" อี้ป๋อพูดขึ้น และหลี่ซื่อก็รับปากว่าจะเข้าไปฟังเรื่องสรุปประชุมผู้ถือหุ้น มีแต่เสี่ยวห้าว๿ี่นั่งฟัง งงๆ กับ 2 คนนี้

  พวกนายมีประชุมอะไร๿ี่ มหาลัยอีกหรอ?? เสี่ยวห้าวเริ่มสับสนว่าเค้าต้องกลับไปมหาลัยอีกรึเปล่า

"เปล่าๆ ประชุม๿ี่โรงแรมนี้แหละ แต่ฉันว่านายไปกับฉันน่าจะดีนะ" อี้ป๋อเสนอกับเสี่ยวห้าว

  เสี่ยวห้าวผู้ซึ่งไม่รู้อะไรก็ตามเค้าไปด้วย อี้ป๋อเรียกพนักงานเช็คบิลปรากฎว่าอาหารมื้อนี้สนนราคา๿ี่ 1,200 หยวน

อี้ป๋อจึงหยิบเงินสดยื่นให้พนักงาน

  "เฮ้ย!! เราหารกันได้นะ" เสี่ยวห้าวยังรู้สึกว่ามื้อนี้ราคาสูงเอาเรื่องอยู่ อี้ป๋อบอก "ไม่เป็นไรเพื่อน"

จากนั้นก็ลุกไปกำลังออกจากร้าน และถามกับพนักงานว่า "ห้องประชุมกลุ่มผู้บริหาร ห้องประชุม Ruby อยู่ตรงไหน"

  พนักงานถึงกับสะดุ้งเพราะเป็นห้องประชุม๿ี่ private และ exclusive สำหรับกรรมการผู้ถือหุ้นเท่านั้น๿ี่สามารถใช้ได้

  คือคุณลูกค้ามีธุระอะไรรึเปล่าคะ หรือว่า ทางร้านเรามีบริการส่วนไหน๿ี่ตกหล่นรึเปล่า? พนักงานกล่าวด้วยความตกใจ

  อี้ป๋อ จึงกล่าวว่าพอนี้มีเอกสารไปส่งนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ พนักงานจึงเข้าใจว่าอี้ป๋อเป็นแค่คนส่งเอกสารจึงบอกทางไปชั้น 50 "แต่ว่าคน๿ี่ไม่ใช่พนักงานระดับสูงจะไม่สามารถขึ้นไปนะคะ" พนักงานกล่าวขึ้น พร้อมทั้งบอกว่าให้ไปฝากเอกสารแทนจะง่ายกว่า

  ไม่เป็นไรครับเอกสารนี้สำคัญ ต้องนำขึ้นไปเองครับ หลังพูดจบอี้ป๋อจึงเดินนำคนอื่นมายัง reception

  "ยินดีต้อนรับคะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าได้จองห้องมาก่อนรึเปล่าคะ" พนักงานสาวแผนกต้อนรับถามขึ้น

"พอดีผมนำเอกสารมาจะไปห้องประชุม Ruby ต้องไปยังไงครับ" อี้ป๋อ ถามคำถามเดิม

  ตอนนี้ท่าทีพนักงานสาวได้เปลี่ยนไปหน่อย บอกแค่ว่าเอาเอกสารวางไว้ตรงนี้ก็พอ

แต่อี้ป๋อ ไม่ยอมจึงได้บอกไปว่า "พอดีผมมีธุระต้องขึ้นไปห้องประชุม รบกวนนำทางให้ผมทีครับ" อี้ป๋อได้พูดขอให้พนักงานพาไปขึ้นไปห้องประชุมอีกครั้ง

  "เอ๊ะ เธอพูดไม่รู้เรื่องหรอฉันบอกให้วางเอกสารไว้ตรงนี้ไง แต่ถ้าพวกเธอจะมาป่วนตรงนี้ ฉันจะเรียก รปภ มาลากพวกเธอออกไปแล้วนะ" พนักงานสาวพูดขู่ขึ้นมา

  รอบนี้เป็น หลี่ซื่อ ๿ี่พูดขึ้นมาว่า "พอนี้ว่าเอกสารนี้ค่อยข้างสำคัญและ กรรมการผู้บริหารคนใหม่ได้ฝากไว้ให้ไปชั้นบน กรุณาส่งพวกผมไปด้วยนะครับ"

  "กรรมการผู้บริหารคนใหม่อะไรกัน พวกนายอย่ามามั่ว เจ้าของ๿ี่นี่คือ ประธานโจวเฟ่ย แต่ตอนนี้ท่านอยู่ต่างประเทศจะมาฝากเอกสารอะไรกับพวกนายได้" พนักงานสาวยังไม่ยอม๿ี่จะพาขึ้นไป

  "อีกเดี๋ยวถ้าพวกนายยังมาอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ" พนักงานสาวจึงยกหูโทรศัพท์โรงแรมเรียก รปภ "มาลากคนก่อกวนหน้าฟ้อนท์ไปที" พนักงานสาวรีบบอก รปภ ให้มาลากตัวพวกอี้ป๋อไป

  "เดี๋ยวก่อนสิ ฉันมีเอกสารยืนยันตน" อี้ป๋อจึงหยิบเอกสารชุดเเรกออกมา ในรายละเอียดมีการบอกถึงกำหนดการเปลี่ยนผู้บริหารผู้ถือหุ้น ซึ่งลงนาม โจวเฟ่ย พร้อมลายเซ็นจริง และตราประทับ

  ตอนนี้พนักงานสาวจึงรู้ว่าตนกำลังจะทำผิดพลาดรังตัวคนส่งเอกสาร อาจจะทำให้โดนตำหนิ แต่ยังอยากได้หน้าจึงจะพาพวกอี้ป๋อ ไปขึ้นลิฟต์ เพื่อไปยังห้องประชุม Ruby ชั้น 50

  "พวกเธอตามฉันมา ยังเมื่อถึงหน้าประตูเอาเอกสารส่งมาให้ฉัน แล้วก็ลงไปได้ไม่ต้องรอฉัน" พนักงานสาวเอยพูดขึ้นกับพวกอี้ป๋อ

  ตอนนี้กลับเป็นอี้ป๋อ๿ี่ถามชื่อ พนักงานคนนี้ พนักงานสาวจึงบอกไปว่าฉันชื่อ อู่ตัน "นายอย่าคิดจะมาจีบฉันให้ยากแค่ดูจากการแต่งตัวแล้ว เด็กบ้านนอกชัด" พร้อมกับทำท่าทีรังเกียจ

  อี้ป๋อไม่ได้สนใจกับท่าทีนั้น แต่เมื่อลิฟต์เปิดออก คน๿ี่ทำให้ตกใจกว่าคือ ภาพ๿ี่เห็น เจียง จ้าวเหว่ย กำลังรอเข้าประตูห้องประชุม Ruby แล้วหันมาเจอกับพวกอี้ป๋อ

  วันนี้ตระกูลเจียงซึ่งมีหุ้นอยู่๿ี่โรงแรมนี้ 10% ได้ส่ง จ้าวเหว่ยมาคุยรายละเอียดผู้ถือหุ้นใหม่เนื่องจาก จ้าวเหว่ย เองเพิ่งได้รับเป็นผู้ดูแลกิจการนี้เมื่อไม่นานมานี้ก่อน๿ี่จะเปิดเรียน ส่วนหุ้นอีก 10% ๿ี่เหลือเป็นของ ตระกูลอิน วันนี้เป็น อินพาล เป็นคนถือหุ้นได้เข้ามาคุยด้วย

  "พวกนายตามมาหาฉันหรอ ไม่จำเป็นต้องมาตอนนี้นี่น่า" จ้างเหว่ยพูดขึ้นด้วยความงงว่าเจ้าพวกนี้มาทำไมกัน

  อี้ป๋อจึงเดินขึ้นไปกำลังจะเปิดประตูห้อง จึงโดนอู่ตันมาดึงไว้ "นี่!! คนส่งเอกสารนายจะทำอะไรห๊ะ ไม่เห็นหรอว่ากรรมการใหญ่ทั้งหลายกำลังจะประชุมกัน" เสียง๿ี่ดังทำให้ทุกคน 2-3 คนหันมามองอี้ป๋อ

  "ฟังผมนะคุณอู่ตัน" ด้วยน้ำเสียง๿ี่เปลี่ยนไปเองของอี้ป๋อ ทำให้คน๿ี่เคยได้ยินเสียงถึงกับแปลกใจในน้ำเสียงดังขึ้นของอี้ป๋อ

  "คุณมาส่งผมเสร็จแล้วก็ลงไปเถอะ ทุกคนกำลังจะเริ่มประชุมกันแล้ว" อี้ป๋อพูดเสริมขึ้นมา

  "ใช่ไง เพราะจะเริ่มประชุมแล้วนายยังจะก่อกวนอะไรอีกห๊ะ" พร้อมกับดึงอี้ป๋ออีกครั้งรอบนี้ดึงค่อนข้างแรงจนทำให้อี้ป๋อเริ่มจะทนกับพฤติกรรมของอู่ตันไม่ไหวแล้ว

  อู่ตันก็พูดขึ้นว่าห้องประชุมนี้ จะต้องใช้บัตรของกลุ่มผู้บริหารสแกนเท่านั้น ไม่ก็ต้องใช้การสแกนนิ้วมือถึงเปิดประตูได้

  อี้ป๋อเลยบอกว่า "บัตรใบนี้รึเปล่า" จากนั้นก็ทาบลงไปบนเครื่องสแกน

  ตอนนี้ทุกคนถึงกับตกใจจริงๆ เพราะบัตร๿ี่ใช้สแกนของห้องนี้จะมีอยู่แค่ 3 ใบ ใบแรกอยู่กับตระกูลอิน ใบ๿ี่สอง จ้าวเหว่ย ถืออยู่ ใบ๿ี่สามต้องอยู่ครับโจวเฟ่ย หรือ จื่อรั่ว๿ี่ใช้ชื่อปลอม

  แต่พอประตูเปิดแล้วกลับถูกอู่ตันปิดกลับ แล้วบอกว่า "นายขโมยบัตรจากผู้บริหารมาหรอห๊ะ" จากนั้นก็ตะโกนเรียกรปถ ให้เข้ามาจับกุม แต่อี้ป๋อ ก็ยังนิ่งและยื่นนิ้วไปสแกนอีกรอบ แถมประตูยังเปิดออกอีกครั้ง

  คราวนี้อู่ตันถึงกับพูดไม่ออก เพราะว่าคน๿ี่สามารถสแกนนิ้วได้มีเพียงโจวเฟ่ย และผู้๿ี่ได้รับอนุญาต เนื่องจากพี่จื่อรั่วได้สั่งให้ทีมโปรแกรมเมอร์สแกนลายนิ้วของอี้ป๋อจากหน้าจอมือถือเมื่อวาน๿ี่สั่งให้อี้ป๋อสแกนก่อนนอนเมื่อคืน อี้ป๋อ จึงได้รู้เรื่องการสแกนมาก่อน

  "เชิญทุกท่านเข้าประชุมได้แล้วครับ" อี้ป๋อได้กล่าวแบบเรียบง่าย

 "นายทำไมถึงสแกนนิ้วได้ละ" จ้าวเหว่ยถึงกับพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

   "เข้ามาคุยกันก่อน แล้วจะได้สรุปเรื่องราวทั้งหมดกันนะ" จากนั้นอี้ป๋อก็เดินไปนั่ง๿ี่เก้าอี้ใหญ่สุด

   "จะเกินไปแล้วนะเจ้าคนส่งเอกสาร" อู่ตันได้ตะโกนเรียกอีกครั้ง  แต่ครั้งนี้อี้ป๋อจึงได้พูดขึ้นว่า "จากนี้ไปผมเป็นคนถือหุ้นรายใหญ่ แล้วทำไมผมจะนั่งเก้าอี้นี้ไม่ได้" สิ้นเสียงก็ทำให้อินพาล มองอย่างสงสัยและพูดขึ้นมาว่า "ประธานโจวสั่งมางั้นหรอ"

  อี้ป๋อ จึงเริ่มเปิดเอกสารและยื่นให้อินพาลได้ดูถึงกับหน้าซีด…