เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ
ภายในปาาวาิาส อันเป็ราชวังของคลีซ เอนาส วาิาส กษัตริย์แห่งอาณาจักรวาิาส หลังจากคดีร้ายแรงที่ก่อขึ้นรวมทั้งคดีก่อนๆที่เคยสังหารเทเซริสลูกชายสุดท้ายของคลีซ คามิวดุสถูกนำตัวมาที่นี่เพื่อพิพากษาตอนนี้เบื้องหน้าคามิวดุสก็คือคลีซ เอนาส วาิาส กษัตริย์ของอาณาจักรแห่งนี้ ทั้งสองศัตรูอาฆาต่ามองหน้ากันและกัน
"ไม่ได้เจอกันนาน คามิวดุส" คลีซทักทายออกไป
คามิวดุสแสยะยิ้ม "การที่ฝ่าบาทผู้อบอุ่นยังจดจำใบหน้ากระหม่อมได้ทำใ้หัวใจกระหม่อมตื้นตันยิ่งนัก"
คลีซมองคามิวดุสอย่างเย็นชา "ตั้งแต่ที่เจ้าสังหารเทเซริส ข้าก็ไม่เคยลืมเือนใบหน้าของเจ้าแม้แต่คืนเดียว เพราะว่าใบหน้านี้เป็ใบหน้าที่ข้าฝันถึงทุกคืนที่จะได้สะบั้นคอมันด้วยมือเ"
คามิวดุสแสยะยิ้ม ไม่ได้เกรงกลัว "การที่ได้เข้าไปในความฝันของฝ่าบาทผู้สูงส่ง ข้าคามิวดุสผู้ต่ำต้อยนี้รู้สึกเป็เกียรติ์จนไม่ปรารถนาสิ่งใดมากกว่านั้นอีกแ้ หากศีรษะข้าจะหลุดมันก็คงหลุดโดยไม่มีสิ่งใดค้างคา"
เห็นกบฏอันดับ 1 ของอาณาจักรเสียมารยาทกับกษัตริย์ของตน เหล่าดยุคที่อยู่ด้านข้างก็ตวาดด้วยความไม่พอใจ"โอหัง! เจ้ากำลังอยู่่หน้ากษัตริย์แห่งวาิาส ผู้เกรียงไกรและยิ่งใหญ่ที่สุดใน 4 มหาอาณาจักร เจ้ากล้าดีอย่างไรมาเ่นลิ้นกับฝ่าบาท! โทษของเจ้าต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร!"
คามิวดุสมองดยุคเมอร์เซ่ เขาบอก "เมื่อครู่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของท่านก็เพิ่งกล่าวว่าจะกุดหัวข้า แ้มันจะมีความหมายอะไรหากข้าจะเสียมารยาทหรือไม่ยังไงก็ต้องตาย อีกอย่างข้าไม่มีพ่อแม่ จะประหารเจ็ดหรือแปดชั่วโคตรข้าก็ไม่สนใจหรอก"
"เจ้า!" ดยุคเมอร์เซ่แทบจะโกรธจนสิ้นสติ
"พอแ้!" ด้วยความทนไม่ไหว คลีซจึงะโออกมา ทุกในห้องหยุดคุยกัน
คลีซเผยดวงตาเย็นเยียบหันไปหาคามิวดุส "คามิวดุส จากอาชญากรรมที่เจ้าก่อเวร้ายมากพอจนสามารถตัดสินประหารแก่เจ้าได้ แต่นอกจากเจ้าจะไม่สำนึกผิดแ้ยังล้อเียนข้าอีก ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเห็นใจเจ้า"
"เห็นใจ? ่ใ้ข้าบอกว่าเสียใจที่สังหารเทเซริสน้อยของเจ้าไป เจ้าก็ไม่ได้คิดจะอภัยใ้ข้าอยู่แ้มิใช่หรือ? เหตุใดจะต้องแสดงละครว่าเป็กษัตริย์อบอุ่นผู้มีเมตตาด้วยในเมื่อที่ชั่วร้ายที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ก็คือเจ้า?"
"โอหัง!!" เมอร์เซ่ตวาด
แต่คามิวดุสไม่ฟังและแทบจะพูดตัดหน้าในทันที "ทั้งกษัตริย์อย่างเจ้า และดยุคชั่ว เมอร์ควิสชั่วอย่างพวกเจ้า พวกเจ้าทุกในท้องพระโรงนี้ มีใครปฏิเสธว่าคิดจะทอดทิ้งประชาชนใ้ตกตายภายใต้น้ำมือของ 'คาฟาลิ' เพื่อใ้ตนรอด? ตลอดมาที่ทำทีว่าเป็สู้แต่ที่จริงก็แค่ตั้งใจสังเวยของตัวเองใ้พวกใต้พิภพเป็ของบรรณาการรับรองความปลอดภัยของพวกเจ้าไม่ใช่หรือ? กษัตริย์แห่งวาิาสที่กล่าวว่าเป็ผู้ใจบุญและเปี่ยมความรักกลับไม่เคยออกนอกเขตหลวงไปดูชีวิตความเป็อยู่ประชาชนที่เมืองชั้นนอก หลบซ่อนอยู่แต่ภายในปาา ส่วนพวกดยุคชั่วที่เียแข้งเียขาและรู้เห็นเรื่องพันธะสัญญาด้วยก็ละทิ้งทั้งและดินแดนเมาที่เขตหลวง ขณะที่ดยุคอื่น่สู้เพื่อปกป้องอาณาจักรเ คิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นหรือว่าพวกเจ้าทำข้อตกลงอันใดกับใต้พิภพไว้?"
"พอได้แ้!" คลีซคำราม
คามิวดุสมองคลีซและดยุคพวกนี้อย่างผิดหวัง "หากเจ้าซื่ัตย์กับของตัวเอง หากซื่ัตย์กับประชาชนของเ มันก็คงจะไม่มีกองปฏิวัติขึ้นมา พวกเราทุกก็คือที่พวกเจ้าทอดทิ้ง หากพวกเจ้าไม่หักหลังเรา มันก็คงไม่มีความขัดแย้งเช่นนี้เกิดขึ้นแต่แรก"
คลีซมองคามิวดุสอย่างเย็นชา "พวกเราไม่ได้ทำสิ่งชั่วร้ายอันใดอย่างที่เจ้ากล่าวหา สิ่งที่เจ้ากล่าวหานอกจากจะไม่มีมูลแ้ยังเป็การกล่าวหาที่ร้ายแรง อีกหนึ่งชั่วโมงข้าจะสำเร็จโทษเจ้าด้วยตัวเอง ่หน้าประชาชนวาิาสทุก ใ้พวกเขาได้เห็นบทลงโทษของที่เป็ภัย่ชาติ"
เมอร์เซ่และเหล่าดยุคที่ได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจและยิ้มเย็นเยียบ ความลับเรื่องพันธะสัญญาระหว่างพวกเขากับพวกใต้พิภพเป็ความลับสุดยอด ไม่ควรที่จะมีใครรู้มาก พวกกองปฏิวัติอาจจะรู้หมดแ้แต่ตราบใดที่หัวหน้าตัวจริงของพวกมันอย่างคามิวดุสตายไป กองปฏิวัติก็ไร้ค่า เมื่อกองปฏิวัติหายไปอาณาจักรแห่งนี้ก็ตกอยู่ใต้การควบคุมพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
คามิวดุสมองเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ถึงพวกมันไม่พูดออกมาเสียงดังใ้ได้ยินเขาก็รู้ว่าในหัวชั่วๆของพวกมันกำลังคิดอะไร คามิวดุสถอนหายใจออกมา การที่เขามาที่นี่ก็เพราะอยากจะเรียกสติกษัตริย์และพวกขุนนางใ้กลับมาเป็ครั้งสุดท้าย เพราะแบบนั้นเขาเยยอมใ้อิชการ์จับตัวมา แต่ดูเหมือนความกลัวและความเห็นแก่ตัวของพวกนี้จะหยั่งรากลึกจนถอนไม่ขึ้นอีก่ไปแ้ ่ใ้คามิวดุสจะเกลี้ยกล่อมยังไงพวกนี้ก็ไม่มีทางเปลี่ยน เมื่อเป็แบบนั้นเขาก็ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ใ้นานกว่านี้
"คงได้เวลากลับแ้" คามิวดุสว่าแบบนั้นและเตรียมจะเรียกกองกำลังปฏิวัติ 10,000 ที่แฝงตัวเป็สปายด้านนอกใ้บุกเข้ามา
แต่ทันใดนั้นเอง
"ข้าพเจ้าขอค้านคำพิพากษา!" เสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่คุ้นหูคามิวดุสก็ดังขึ้นหน้าประตูท้องพระโรง จากนั้นผู้เดินเข้ามาก็คือชายหนุ่มที่คามิวดุสรู้จักดีที่สุด
คามิวดุสอึ้ง "อา...อาโอิท?"
ทั้งคลีซและเหล่าดยุคก็่าอึ้งที่เห็นอาโอิทเข้ามา
เมอร์เซ่หันมองอาโอิท "จะ เจ้าชาย...ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างพิพากษา ท่านไม่ควรเข้ามาที่นี่พลการนะพะย่ะค่ะ"
อาโอิทไม่สนใจเมอร์เซ่แต่เดินไปข้างๆคามิวดุสแ้ปลดพันธนาการใ้อีกฝ่าย
ทุกอึ้ง
อาโอิทมองคลีซและพวกดยุคก่อนจะบอก "ข้าพเจ้าไม่ยอมใ้ประหารชายนี้ เขาเป็พลเมืองของข้าพเจ้า"
คลีซเผยดวงตาคมกริบมองอาโอิท "พลเมือง? อาโอิท เจ้าลืมไปแ้หรือว่าชายนี้เป็ใคร เขาคือหัวหน้าแห่งกองปฏิวัติผู้เป็กบฏ่แผ่นดินนะ"
"ถ้าหากเป็เช่นนั้นเขาก็ยิ่งเป็พลเมืองของข้าพเจ้าอย่างไม่ต้องสงสัย"
คลีซตะลึง "อะ..อะไรนะ?"
อาโอิทบอก "ข้าพเจ้าได้ยินจากท่านที่ปรึกษาว่าเมื่อก่อนข้าพเจ้ามีที่ปรึกษาอีกที่เป็ทั้งที่ปรึกษาและสหายอยู่ในชามิวลชื่อคามิวดุส แต่หลังจากทะเาะกันเมื่อ 5 ปีก่อนเขาก็หนีหายไป ในเมื่ออดีตเคยเป็ชาวเมืองชามิวลมาก่อน งั้นเขาก็เป็ภายใต้ความดูแลของข้าพเจ้า ข้าจะจัดการของข้าเอง ท่านพ่อไม่จำเป็ต้องเข้ามายุ่งหรอก"
ใบหน้าของคลีซดำมืด ปกติแ้อาโอิทจะเชื่อฟังคำสั่งเขาเสมอไม่กล้าขัดขืนเพราะอยากได้ความยอมรับจากเขา เขารู้สึกแปลกๆที่เห็นอาโอิทเหมือนไม่ใช่เดิม "อาโอิท...นี่เจ้าเปลี่ยนไปรึเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"
ตอนที่คลีซถามไป เมอร์เซ่ที่ยืนข้างๆก็กระซิบที่หูเบาๆและเ่าถึงอุบัติเหตุเรื่องฟ้าผ่าใ้คลีซฟัง ทำใ้คลีซได้เข้าใจในที่สุดว่าอาโอิทความจำเสื่อม
คลีซมองอาโอิท "อาโอิท ในเมื่อเจ้าป่วยและอาจจะกำลังสับสน เจ้าอาจจะยังไม่รู้ว่าเกำลังทำอะไรดังนั้นข้าจะบอกเจ้าว่าชายนี้เป็ตัวอันตราย เขาเป็ภัย่อาณาจักรและพวกเราทุก! เขาควรจะต้องถูกประหาร!"
ในประโยี้คลีซคิดว่าอาโอิทจะถอย แต่ทว่า ตรงกันข้ามอาโอิทยืนอยู่กับที่ ไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย อาโอิทกลับพูด "เท่าที่ข้าเห็นและได้ยินเรื่องราวของเขาจากท่านที่ปรึกษา ชายนี้ยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็ภัย่อาณาจักรแม้แ่ย่างเดียวเยนะขอรับ"
คลีซใบหน้าดำมืด "น้องเจ้าถูกชายนี้ฆ่าตายนะ!" คลีซตวาดออกมา อดทนกับความดื้อรั้นอาโอิทไม่ได้
แ่าโอิทตอบแทนทันที "ตายก็คือตาย แต่น้องข้าตายเดียวไม่ได้ทำใ้อาณาจักรล่มสลายสักหน่อย"
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นทั้งคลีซ เมอร์เซ่ หรือแม้แต่พวกขุนนางอื่นๆก็่ามีใบหน้าเอ๋อกันไปหมด
อาโอิทบอก "ข้าพเจ้าถูกส่งตัวมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ใ้รอดพ้นจากความสูญพันธุ์ ในระหว่างภารกิจอาจจะมีตายกันบ้าง แต่ตราบใดที่พวกท่านไม่ตายยกหมู่ ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดข้องอันใด ข้าพเจ้าถือภารกิจการช่วยเหลือมนุษยชาติเป็สำคัญและใ้ความสำคัญกับทุกที่มีประโยชน์ในการทำใ้ภารกิจนี้บรรลุ ชายนี้นั้นช่วยเหลือข้าพเจ้าและมีประโยชน์กับข้าพเจ้ามากที่สุดตั้งแต่ที่ข้าพเจ้ามาที่นี่ ยิ่งเทียบกับพวกท่านที่ขายชาติ เขานั้นมีประโยชน์ยิ่งกว่าหลายเท่านัก"
"เจ้าชาย! ระวังคำพูดหน่อยนะพะย่ะค่ะ! นี่ท่านอยู่่หน้ากษัตริย์และดยุคมือขวาทั้ง 7 นะพะย่ะค่ะ!" เมอร์เซ่ทนไม่ไหวแ้ะโออกไป
"ไม่ว่าพวกท่านจะเป็ดยุคมือขวาทั้ง 7 หรือ 8 มันก็ไม่สำคัญหรอก ตราบใดที่ประชาชนที่พวกท่านขายไปมีเป็ล้านแค่ชีวิตพวกท่าน 8 นั้นไม่สำคัญหรอก ข้าพเจ้าได้ยินบทสนทนาระหว่างอดีตท่านที่ปรึกษาของข้าพเจ้าและพวกท่านแ้ ข้าพเจ้ามองเห็นคำโกหกมากมายจากปากพวกท่าน ข้าพเจ้าไม่ต้องการจะอยู่คุยกับขายชาติเช่นพวกท่านนานกว่านี้ ข้าพเจ้าจะขอตัวพาอดีตที่ปรึกษาของข้าพเจ้ากลับแ้"
อาโอิทว่าแบบนั้นแ้เตรียมจะพาคามิวดุสกลับ แ่ัศวินนับร้อยพันก็มาขวางหน้าเขาไว้ก่อน
อาโอิทหันกลับไปมองยังกษัตริย์ คลีซกำลังมองเขาอย่างเย็นชา เย็นชาจนราวกับอีกฝ่ายแทบจะทนแสดงเป็ราชาที่ใจดี่ไม่ได้แ้ลุกขึ้นมาแทงอาโอิท คลีซมองอาโอิทแบบนั้นแ้ถาม "อาโอิท หากเจ้ากล่าวเช่นนั้น งั้นก็หมายความว่าเจ้ากำลังบอกว่าอยากจะช่วยรองหัวหน้ากบฏ หมายความว่าเจ้ากำลังบอกว่าเเป็พวกเดียวกันกับกบฏอย่างนั้นใช่หรือไม่?"
เมื่อคลีซพูดแบบนั้น คามิวดุสก็แสดงความกังวลและพยายามส่งสัญญาณใ้อาโอิทปล่อยเขาไป
แ่าโอิทบอก "ข้าพเจ้าไม่ได้เป็พวกเดียวกับกบฏหรือกองปฏิวัติ แต่เหล่านั้น่าหากเป็พวกเดียวกับข้าพเจ้า ในเมื่อพวกเขาทุกเป็ประชาชนที่พวกท่าน 7 หรือ 8 มือขวาทอดทิ้ง เช่นนั้นพวกเขาก็เป็พลเมืองของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปกป้องพลเมืองของข้าพเจ้า"
ในประโยี้ ดวงตาของคามิวดุสเบิกขึ้น ส่วนหัวใจเขาสั่นสะท้าน
สปายจากกองปฏิวัติจำนวนหนึ่งที่อยู่ในห้องนี้ได้ยินประโยั้นจากอาโอิทหัวใจก็เต้นรัวด้วยความอบอุ่นและน้ำตาก็ไหลออกมาด้วยถ้อยคำจากผู้นำที่เปรารถนามาตลอด
พวกเขาเหล่านั้นกำหมัดแน่นขณะดวงตาแดงก่ำ
ตรงกันข้ามกับคามิวดุสและกองปฏิวัติ คลีซและพวกขุนนางมีใบหน้าที่ดำมืด
คลีซมองอาโอิทอย่างเย็นชา "อาโอิท เช่นนั้นหมายความว่าเจ้าจะประกาศเป็ปรปักษ์กับเราทั้งอาณาจักรวาิาสใช่หรือไม่?"
อาโอิทบอก "พวกท่านทอดทิ้งประชาชน หมายความว่าอาณาจักรวาิาสที่ท่านพูดถึงไม่ได้รวมผู้กว่า 500 ล้านในนั้นด้วย หากเป็เช่นนั้นข้าพเจ้าเือกอยู่ฝั่ง 500 ล้าน"
เมื่อคำตอบนี้ลั่นออกมา ใบหน้าของคลีซก็ยิ่งดำมืดเข้าไปอีก และท้ายที่สุดด้วยความทนไม่ไหวอีก่ไป คลีซก็หันไปหาอัศวินนับพันพวกนั้นแ้สั่ง "ประหารพวกมันสอง"
เมื่อคำสั่งนั้นดังขึ้น คามิวดุสก็กำลังจะใ้สัญญาณลูกน้องเเข้ามา แต่ว่า
อาโอิทะโ "ทหารราบ! ประจัญบาน!"
เหล่าทหารฝึกหัดกว่าสามสิบนาย นำทัพโดยลิโก ถือปืนกลเข้ามาในนี้ พวกอัศวินหนึ่งพันที่กำลังดาหน้าเข้ามา่าหยุดเมื่อเห็นทหารสามสิบนายเหล่านั้นมาพร้อมกับอาวุธแปลกประหลาด
คลีซและเหล่าขุนนางที่ได้ยินคำเ่าลือของกองทหารสามสิบนายและอาวุธมัจจุราชของอาโอิท เมื่อเห็นเศษเหล็กสีดำแปลกๆเหล่านั้นดวงตาพวกเขาก็เผยความหวาดกลัว
"นะ...นั่นมัน" ดวงตาคลีซสั่นเครือ
อาโอิทบอก "นั่นก็คืออาวุธที่ข้าพเจ้าใช้กำจัดกองทัพของเผ่าใต้พิภพที่บุกอาฟีโจนราบคาบ พลังทำลายล้างของมันสามารถสังหาร 'คาฟาลิ' ใ้ตายในเสี้ยววินาทีเดียว หากท่านพ่อไม่ต้องการจะใ้มีการสูญเสียโดยไม่จำเป็ก็เปิดทางใ้ข้าพเจ้าเสีย"
ดวงตาคลีซสั่นไหว จากนั้นใบหน้าก็ยิ่งดำมืด เขากัดฟัน
เมอร์เซ่และพวกขุนนางเองก็กัดฟัน รองหัวหน้ากองปฏิวัติอยู่ตรงหน้าแต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้ พวกเขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด
"ของพรรค์นั้นจะไปเอาชนะพวกใต้พิภพในเสี้ยววินาทีได้อย่างไรกัน!? พวกมันก็แค่หลอกตา ทหาร! สังหารเจ้าพวกทรยศนั่นใ้สิ้นซากเสีย!" 1 ใน 7 ดยุคโกงหนึ่งะโออกมาแ้สั่งใ้ทหารเเข้าไปโี
แต่ว่า่มาลิโกก็จัดการเหนี่ยวไกโชว์ เสียงปืนดังขึ้นและร่างของดยุคนั้นที่สั่งการก็ล้มลง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น
เหล่าทหารหนึ่งพันและพวกขุนนางรวมทั้งคลีซพลันเผยความกลัวออกมา ่ามองศพของขุนนางที่ยังมีชีวิตแข็งแรงดีจนถึงเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ด้วยความอึ้ง จากนั้นพวกเขาหันมองอาวุธมัจจุราชในมือทหาร 31 นายนั้นด้วยความอึ้งยิ่งกว่า อาวุธนั่นเป็ของจริง!
คลีซรู้สึกโลภขึ้นมา เขาอยากได้อาวุธนั่น เขาจึงเปลี่ยนสายตาใหม่มองอาโอิทแ้พูดกับอาโอิทด้วยเสียงที่อ่อนโยนเหมือนพ่อคุยกับลูกเป็ครั้งแรก "อาโอิท พ่อจะอภัยทุกอย่างที่เจ้าทำและทุกอย่างที่เจ้ากล่าวเมื่อครู่รวมทั้งจะปล่อยใ้เจ้ารักษาชีวิตกองปฏิวัติไปได้ หากเจ้ายกอาวุธนั้นใ้พ่อ พ่อรับปากว่าจะปกป้องประชาชนเราทุก"
อาโอิทมองคลีซอย่างเย็นชา ไม่สนใจคำพูดอีกฝ่ายแ้หันหลังกลับ เดินจากไปพร้อมกับคามิวดุส "ในบรรดาผู้ทั้งหมดที่ข้าพเจ้าเคยพบว่าโกหก ท่านเป็โกหกได้แย่ที่สุดเยขอรับท่านพ่อ"
อาโอิทว่าแบบนั้น จากนั้นก็ปิดประตู ทิ้งใ้คลีซและพวกขุนนางมีใบหน้าที่ดำมืด
*****
ออกมาจากปาา
คามิวดุสมองอาโอิทด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ "หากเจ้ามอบอาวุธนั่นใ้เขา เขาก็คงจะยอมรับเจ้าเป็ลูกชายไปแ้นั่นเป็สิ่งที่เจ้าปรารถนามาตลอดไม่ใช่หรือ? เจ้าปฏิเสธเขาไปเช่นนี้นั้นดีแ้หรือ?"
อาโอิทยิ้ม "ไม่ว่าจะใ้หรือไม่ใ้ เขาก็ไม่มอบสิ่งใดใ้ข้าพเจ้านอกจากความเสแสร้งหรอก ชายผู้นั้นไม่มีอะไรเยนอกจากคำโกหก อีกอย่างข้าพเจ้าไม่ใช่เก่าอีกแ้ ข้าพเจ้าไม่อยากได้ความยอมรับจากเขาแ่ยากปกป้องประชาชน"
คามิวดุสมองอาโอิทอย่างจริงจัง "ในห้องนั่น สิ่งที่เจ้าพูดมาเมื่อครู่ทั้งหมด เจ้าพูดมันจริงๆอย่างนั้นหรือ? ที่บอกว่าจะอยู่ข้างพวกเราประชาชนถึงแม้จะต้อง่สู้กับอาณาจักรตัวเองก็ตาม"
อาโอิทบอก "ตราบใดที่กองปฏิวัติอยู่ฝ่ายประชาชน ข้าก็อยู่ฝ่ายพวกท่าน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาของคามิวดุสก็เปลี่ยนไป มันสว่างขึ้นราวกับได้คำตอบที่ตัวเองรอจากอีกฝ่ายมาตลอด 5 ปีเขาคุกเข่าลงแ้บอก "ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็เป็ของท่าน"
ลิโกตะลึงที่เห็นคามิวดุสคุกเข่าใ้อาโอิท
"ท่านรองหัวหน้า ดูนั่น!" แต่ความตะลึงยังไม่จบลงเพียงเท่านั้นเมื่อทหารฝึกหัดหนึ่งชี้ไปยังกลุ่มประชาชนที่อยู่หน้าลานที่เดินกลมกลืนไปมากับอื่น เหล่านั้นก็คุกเข่าลงเช่นกัน
ทั้งชาวบ้าน ชาวเมือง ช่างทำขนมปัง ช่างขัดรองเท้า ชาวนา หรือแม้แต่ขอทาน ทุกรวมทั้งสปายที่แฝงตัวในท้องพระโรงเมื่อครู่เช่นกัน ทุกกว่า 10,000 คุกเข่าลง
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่อาโอิทพูด่หน้ากษัตริย์ จิตใจของชาวบ้านเหล่านี้มันได้ถูกกลืนกินไปโดยอาโอิทเป็ที่เรียบร้อยแ้ พวกเขาเฝ้ารอผู้นำที่อยากยืนหยัดเพื่อพวกเขามาตลอด สิ่งที่อาโอิทพูดคืิ่งที่พวกเขาอยากได้ยินที่สุด
"ฝ่าบาท...พวกเราเองก็ขอเป็ประชาชนของท่านด้วยได้หรือไหมพะย่ะค่ะ?" ตอนนี้เอง ไม่ใช่แค่กองปฏิวัติเท่านั้นแต่ชาวเมืองอีกจำนวนกว่า 1 หมื่นก็มาคุกเข่า่หน้าอาโอิทเช่นกัน 250 ด้านหน้าอาโอิทคุ้นหน้าเป็อย่างดีเพราะพวกเขาคือชาวเมืองอาฟีโที่อาโอิทช่วยในวันนั้น
เหล่านั้น หลังจากที่ถูกอามอโฟสทอดทิ้งและได้อาโอิทช่วยไว้ พวกเขาก็ได้เอาเรื่องราว่าๆไปเ่าใ้อื่นๆในเมืองฟัง เมื่ออื่นๆได้ยินก็่าอยากจะมาอยู่กับอาโอิทเมื่ออามอฟเอาแต่ทำเรื่องเวร้ายกับพวกเขาเสมอพวกเขาไม่เคยเห็นผู้นำที่ไม่ทิ้งประชาชนตัวเอง
"พวกเราขอเป็ประชาชนของฝ่าบาทด้วยเถิดขอรับ" ชาวเมืองทั้งหลาย่าะโออกไป
อาโอิทยิ้มอบอุ่น สักพักเขายิงฟันแ้ชูนิ้วตัว V
ห่างไกลออกไป ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น หญิงสาวลูกดยุคหนึ่งมองอาโอิทไกลออกมา ดวงตาของเธั่นไหวขณะมองภาพนี้ ใจเธอมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด แววตาที่เธอมักจะมองเขาอย่างเย็นชาตลอดตอนนี้มันเปลี่ยนไปหลังเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา
ไม่ใช่แค่เวี่เท่านั้น แต่เด็กสาวข้ารับใช้หนึ่งที่เป็ห่วงและแอบตามเขามา เมื่อเห็นเจ้าชายของเได้ใจประชาชนมากมายมันก็ทำใ้ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความภูมิใจ หัวใจของพาเ่สั่นเวลาที่เห็นอาโอิทได้รับความรักจากมาหมายขนาดนี้ อาโอิทในตอนนี้ไม่เหมือนกับเจ้าชายอาโอิทที่เย็นชาแบบเมื่อก่อนเยสักนิด พาเ่รู้สึกใจเต้นเร็วเวลามองอาโอิทในตอนนี้
ทั้งพาเ่และเวี่่ารู้สึกอาโอิทที่เป็แบบนี้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??