เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

ที่เ๪๣โพรซ มันเต็มไปด้วยเสียงแห่งความโศกเศร้าและเสียงคร่ำครวญ 

เสียงของเด็กร้องไห้และเสียงร้องเรียกหาแม่ 

เสียงของพ่อที่ร้องเรียกหาลูก 

ที่เ๪๣โพร๤๣ันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บแค้น 

อาโนอิทอสเดินจากที่แห่งนี้ไปแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังที่แห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว 

"อาโนอิทอส?" ชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ในห้องควบคุมระเบิดพิสัยไกลนั้น 

เมื่ออาโนอิทอสมาถึงที่นี่ เขาบอก "พวกเราไม่มีโอกาสชนะในศึกนี้ เราจำเป็นจะต้องใช้วิธีนั้นก่อนกำหนด ท่านและคนของท่านไปเตรียมตัวได้เลย" 

คามิวดุสแสดงความตกตะลึง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของอาโนอิทอส สีหน้าของคามิวดุสก็จริงจังขึ้น "เข้าใจแล้ว" คามิวดุสว่าแบบนั้นจากนั้นก็ไปเรียกคนตามแผน 

****

3 วันถัดมา 

ที่หน้าชามิวลอส กองทัพขนาด 1 แสนของ 'สเกได' บุกมาเยือนยังที่แห่งนี้ ออร่าแห่งความตายและความน่าเกรงขามกระจายออกจากกลุ่มก้อนสีดำนั้น 

กำลังพลของใต้พิภพกองนี้แค่มองผ่านก็มั่นใจได้เลยว่าสามารถบดขยี้กองทัพจากอาณาจักรไหนก็ตามได้อย่างง่ายดาย 

แต่มองกลับไปที่ชามิวลอส มันมีเพียงแค่ความแตกแยกและความอ่อนแอ ความหวาดกลัวและไร้ความเตรียมพร้อมเพราะ 'ของขวัญ' ที่ 'สเกได' ให้มาได้ทำลายอาวุธสำคัญที่ใช้ในการต่อสู้ของพวกเขาไปเกือบหมดแล้ว ทำให้ตอนนี้พวกเขามีเพียงแค่ปืนไฟและปืนกลหนักติดไม้ติดมือกันขาดๆเกินๆ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว 

"หึหึหึ ข้าบอกแล้วว่าชะตาของมนุษย์ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เหล่ามนุษย์นั้นอ่อนแอและกำเนิดขึ้นมาเพื่อเป็นอาหารให้เราการขัดขืนก็เหมือนการต่อต้านที่ไร้ประโยชน์ ต่อให้จะมีผู้มาเยือนช่วยเหลือ มันก็ไม่ได้สร้างผลลัพธ์ที่แตกต่างเมื่อเบื้องหลังเรามี 'ท่านผู้นั้น' อยู่" หลังเห็นความพังพินาศและความน่าสมเพชของพวกมนุษย์ 'คาฟาลิ' ผู้ส่งสารจากใต้พิภพตนเดิมกลับมาที่หน้าประตูเมือง มันหัวเราะและเยาะเย้ยผู้คนแห่งชามิวลอสที่สูญเสียคนรักคนสำคัญไป 

ชาวเมืองอาฟีโนที่อาสามาเป็นทหารช่วยรบถือจอบและเสียมมองผู้ส่งสารคนนั้นด้วยดวงตาที่เจ็บช้ำ ฟันของพวกเขากัดเข้าหากันด้วยความแค้น 

ผู้ส่งสารจากใต้พิภพกางมือออกและแสยะยิ้ม "นี่ล่ะคือผลลัพธ์แห่งความต่อต้าน พวกเจ้ามันก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเผ่าพันธุ์ที่ถือกำเนิดให้เรากดขี่! สิ่งที่พวกเจ้าทำได้ก็มีเพียงแค่สั่นกลัวและยอมรับชะตาแห่งความตาย นี่ล่ะคือชะตากรรมแห่งหายนะที่รอคอยพวกเจ้า นี่ล่ะคือจุดจบที่พระเจ้าสร้างให้พวกเจ้า!" 

ใบหน้าของทหารและชาวเมืองอาฟีโนต่างสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว จิตใจของพวกเขาจมอยู่ในความสิ้นหวัง พวกเขาคิดว่าชีวิตตัวเองจะเปลี่ยนไปหลังอาโนอิทอสเรียกอาวุธเหล่านั้นออกมา พวกเขาคิดว่าตัวเองมีความหวังถ้าอยู่กับอาโนอิทอส แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าความหวังเหล่านั้นจะถูกทำลายลงเพราะพวกใต้พิภพส่งสปายลอบมาทำลายอาวุธของพวกเขา ตอนนี้พวกเขาไม่เหลือความหวังอะไรอีกแล้ว 

"ชะตาชีวิตเป็นของที่ทุกคนกำหนดขึ้นมาด้วยตัวเอง สิ่งนี้ไม่เคยมีใครมาบงการแม้แต่พระเจ้าเองก็เช่นกัน อนาคตเป็นสิ่งที่ทุกคนเลือกเองได้ หากท่านถูกสอนว่าชีวิตของทุกคนถูกกำหนดตายตัวเช่นนั้นท่านก็ถูกเขาที่สอนมาหลอกแล้ว" ตอนนั้นเอง เสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้น เดินออกมาที่หน้าประตูเมืองก็คือผู้นำของพวกเขา เจ้าชายลำดับที่สาม อาโนอิทอส เอนาส วาซิลาส 

ใบหน้าของผู้ส่งสารบิดเบี้ยว เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ความตายอยู่หน้าประตูแล้วท่านยังมองไม่เห็นมันอีกอย่างนั้นหรือ? พวกท่านหมดสิ้นซึ่งอาวุธต่อต้าน ไร้ซึ่งความหวัง และไร้กำลัง หากนี้ไม่เรียกพ่ายแพ้แล้วจะเรียกอะไร ยอมรับเสียเถอะว่ามนุษยชาติถูกลิขิตให้พ่ายแพ้" 

อาโนอิทอสบอก "ข้าพเจ้ายอมรับว่าข้าพเจ้าไม่มั่นใจว่าจะชนะ แต่จะแพ้หรือชนะ ผลลัพธ์พวกนั้นไม่ได้ถูกกำหนดด้วยลิขิตแห่งพระเจ้า แต่มันคือผลพวงจากการกระทำและความพยายามของคนต่อสู้เอง เรื่องนี้พระเจ้าไม่ได้เกี่ยวข้องเลยแต่มันเป็นความสามารถของพวกท่านเอง" 

ผู้ส่งสารแสยะยิ้มเย็นชา "หึ! แล้วยังไง ท้ายที่สุดพวกเราก็เป็นฝ่ายชนะ ทีนี้ท่านนึกเสียใจถึงการตัดสินใจของตัวเองหรือยัง?" 

"ข้าพเจ้าไม่เคยนึกเสียใจการตัดสินใจของตัวเอง เพราะทุกการตัดสินใจของข้าพเจ้าได้คิดและเลือกอย่างดีแล้ว ท่านพูดราวกับว่าตัวเองกดดันข้าพเจ้าอย่างหนักแล้ว แต่ในความเป็นจริงจากประสบการณ์รบทั้งหมดของข้าพเจ้าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าสิ้นหวังที่สุดที่ข้าพเจ้าเจอมาแม้แต่น้อย เทียบกับเหตุการณ์ที่ข้าพเจ้าเผลอสร้าง NGC207 สิ่งนี้มันก็แค่เรื่องจิ๊บจ้อย" 

ผู้ส่งสารเขี้ยวฟัน "หึ! ตนเองจะพ่ายแพ้อยู่ทนโท่แล้วยังทำโอหังอยู่อีก สถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้ร้ายแรงจนต่อให้เรียกสหายเอกซ์โซชอสมาก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ เลิกอวดเก่งได่แล้ว!" 

อาโนอิทอสยิ้ม "พวกท่านไม่เคยเห็นเผ่าเราสู้เลยสักครั้งรู้ได้อย่างไรว่าหากสหายข้าพเจ้าลงมาจะแก้สถานการณ์นี้ไม่ได้ พวกท่านไม่เคยเห็นอาวุธของเรา ไม่เคยเห็นความสามารถของเรา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรามีอายุมานมนานและผ่านประกบการณ์รบมาเท่าไหร่ พวกท่านคิดว่าแค่ยานรบและรถถังเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดที่พวกเราเอกซ์โซชอสมีอย่างนั้นหรือ? ข้าพเจ้าจะบอกให้ หากสหายข้าพเจ้าลงมา พวกนั้นคงจะทำลายพวกท่านจนสูญพันธุ์ได้ในพริบตา" 

ผู้ส่งสารอึ้ง "ว่าไงนะ--!"

อาโนอิทอสบอก "อาวุธพวกนั้นก็เป็นแค่อาวุธทำลายล้างระดับกลางจากศตวรรษที่ 20 ที่ข้าพเจ้าเรียกมา พวกท่านคิดว่าพวกมันเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดแล้วอย่างนั้นหรือ? ข้าพเจ้าจะบอกอะไรให้ ความจริงก็คือเจ้าลูกระเบิด 10 เมตรที่ตั้งอยู่ข้างๆสองอย่างนั้นมันน่ากลัวกว่าเยอะ ข้าพเจ้าจะแสดงให้ดู" อาโนอิทอสบอก แล้วตอนนั้นเองเขาก็ให้สัญญาณอะไรบางอย่าง จากนั้นขีปนาวุธ 200 ลูกถูกปล่อยออกจากฐาน มันส่งเสียงร้องคำรามที่ดังกังวานราวกับระเบิด 1000 ลูกขีปนาวุธพวกนั้นลอยพุ่งขึ้นฟ้าแล้วมุ่งหน้าไปที่แห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว 

"นะ นั่นมันอะไร!?" ผู้ส่งสารเผยสีหน้าที่ตกใจที่เห็นลูกเหล็กลอยได้กำลังมุ่งหน้าไปที่ที่พวกเขาจากมา 

เหล่า 'สเกได' 1 แสนตนที่เห็นลูกเหล็ก 200 นัดพวกนั้นก็มีความตื่นตัว 

พวกชาวเมืองและทหารชามิวลอสก็แสดงความตื่นตระหนกเมื่อเห็นลูกระเบิดพวกนั้น พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร 

อาโนอิทอสไม่ตอบคำถามใคร เขามองผู้ส่งสารใต้พิภพแล้วยิ้ม "หลังจากที่ถูกเล่นงานอย่างหนักเพราะความบกพร่องที่ไม่รู้ว่าเผ่าพันธุ์ท่านมีความสามารถในการแปรงกาย ข้าพเจ้าก็หาข้อมูลและศึกษาความสามารถอื่นๆทั้งหมดของพวกท่านในช่วง 3 วันมานี้จนทำให้ได้รู้ว่าบาเรียที่พวกท่านสร้างขึ้นเพื่อปกป้องอาณาจักรนั้นถูกสร้างขึ้นโดย 'สเกได' จำนวนมาก บาเรียพวกนั้นจะแข็งแกร่งหาก 'สเกได' อยู่คอยกางมัน แต่มันจะอ่อนแอถ้าหากพวกเขาออกมา ความเปราะบางขึ้นอยู่กับจำนวน" 

ผู้ส่งสารหน้าซีด "จะ จะ เจ้า!" 

อาโนอิทอสแสยะยิ้ม "พวกท่านเรียก 'สเกได' 1 แสนตนออกมาซึ่งเท่ากับจำนวนครึ่งหนึ่งที่ตนเองมี หมายความว่าบาเรียของพวกท่านในตอนนี้คงจะอ่อนกำลังลงอย่างมาก ข้าพเจ้าจะบอกอะไรให้ ขีปนาวุธนั้นถูกสร้างขึ้นใน คศ2500 มีระบบความเร็วไฮเปอร์โซนิค 30 มัค พร้อมติดหัวรบระเบิดแรงสูง 1100 กิโลตัน เพียงแค่ 1 ลูกก็สามารถทำลายทุกอย่างในรัศมีแปดกิโลได้ ถ้าหากโดนยิง 200 ลูกต่อให้เป็นเมืองเมืองหนึ่งก็ยากจะเหลือซาก" 

ผู้ส่งสารใต้พิภพเผยใบหน้าที่เหี้ยมเกรียม "หึ! แล้วอย่างไร! ถึงแม้จะทำลายสมาชิกเราบางส่วนได้แต่บางส่วนก็ยังรอด แต่ฝั่งของเจ้ามีแค่เจ้าคนเดียว ขอแค่เราตรงนี้กำจัดเจ้าได้ ชะตาของมนุษย์ก็จบสิ้น!" 

อาโนอิทอสแสยะยิ้มน่ากลัว "ข้าสงสัยนักว่าชะตาใครจะจบสิ้นก่อนกัน จริงอยู่ว่าขีปนาวุธของข้าพเจ้าไม่อาจสังหารพวกท่านทุกตนลงได้ แต่ว่ามันก็ไม่จำเป็นเพราะสิ่งที่จะสังหารพวกท่านหลังบาเรียแตกไม่ใช่ขีปนาวุธแต่เป็นลาวาจากภูเขาไฟ" 

"จะ เจ้าหมายความว่าไง--!" 

"ข้าพเจ้าได้ส่งทหารมุ่งหน้าไปที่อาณาจักรของท่านเรียบร้อยแล้ว ทหารทั้งหมด 1 หมื่นนายของข้าพเจ้าพร้อมระเบิดจำนวนมาก มากพอที่จะกระตุ้นปล่องภูเขาไฟที่ล้อมอาณาจักรของท่านให้ปล่อยลาวาไฟออกมาสังหารคนของท่านจนสิ้น ตราบใดที่ไม่มีบาเรียป้องกันไม่ว่า 'สเดได' หรือ 'อาทานาทอส' ก็ต้องตาย พวกท่านไม่มีความสามารถในการบินสิ่งเดียวที่รอคอยหลังถูกธารลาวาล้อมจากทั่วทิศก็คือความตาย" 

ผู้ส่งสารหน้าซีด "นะ นี่เจ้า!!" 

อาโนอิทอสบอก "จุดจบของพวกท่านอยู่ตรงหน้า พวกท่านเป็นผู้ลิขิตเอง ว่าจะสังหารข้าตรงนี้แล้วปล่อยให้เผ่าพันธุ์ตนเองจบสิ้นไปพร้อมกัน หรือจะใช้เวทย์มนต์นั้นเทเรพอร์ตกลับไปกางบาเรียดีๆ พวกท่านเลือกเอง" 

ตอนที่อาโนอิทอสพูดแบบนั้น ที่ 'สเกได' ก็ได้รับสัญญาณความเสียหายอย่างหนักจากบาเรียที่ตนเองส่งเวทย์มนต์ออกไปคงสภาพ กระแสเวทย์ที่ถูกตัดขาดทำให้ทำให้พวกเขารู้ว่าเกิดบางอย่างขึ้นกับบาเรีย ทุกคนมีสีหน้าที่ร้อนรน 

ผู้ส่งสารกัดฟันแล้วมองอาโนอิทอสอย่างเจ็บใจ เขามองอาโนอิทอสแบบนั้นสักพักแล้วหันกลับไปบอกข่าวนี้กับผู้นำ 'สเกได' เมื่อผู้นำคนนั้นได้ยินก็มองอาโนอิทอสอย่างจริงจัง เขามองแบบนั้นสักพักจากนั้นก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับอาโนอิทอสก่อนจะหันหลังกลับและนำ 'สเกได' 1 แสนนายรีบเทเรพอร์ทกลับไปที่อาณาจักรทมิฬ กลับไปสร้างบาเรียก่อนที่คามิวดุสและกองปฏิวัติ 1 หมื่นคนจะจุดระเบิดภูเขาไฟ

สงครามระหว่างมนุษย์และ 'สเกได' ในครั้งนี้จบลงเช่นนี้ด้วยการถอยทัพของเผ่าใต้พิภพ ชาวเมืองและเหล่าทหารชามิวลอสต่างมองพวก 'สเกได' จากไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนหน้านี้พวกเขาหวาดกลัวหัวหดและคิดว่าตนเองสิ้นหวังแล้ว แต่พออาโนอิทอสออกมาพูดไม่กี่คำ พวกใต้พิภพ 1 แสนตัวก็หวาดกลัวและกลับไป สิ่งนี้มันไม่ได้พิสูจน์อะไรนอกจากแสดงให้เห็นว่าอาโนอิทอสเป็นผู้นำของพวกเขาที่แม้แต่ผู้นำของศัตรูยังเกรงกลัว ชัยชนะในครั้งนี้มันได้ทำให้ทั้งชาวบ้านและพวกทหารต่างศรัทธาในตัวอาโนอิทอสมากขึ้น ศรัทธาและเคารพในตัวผู้นำคนนี้ราวกับพระเจ้าจริงๆ!