เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ
อาโอิทลงมาาเครื่องบิน่ านั้น็ให้าระดมยากันออกมารักษาชาวบ้าน
"ฝ่าบาท...นี่ฝ่าบาทมาเยือนพวกเราเองจริงๆหรือนี่" เหล่าชาวบ้านที่เห็นอาโอิทมาช่วยพวกเขาด้วยตัวเอง็ซาบซึ้งและทรุดลงกับพื้น
ข่าวลือที่กล่าวว่าผู้นำชามิวลเป็นมีเมตตาห่วงใยประชาชนไม่ใช่เรื่องโกหกจริงๆด้วย
"ยานี้จะออกฤทธิ์ช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรียในร่างกายและจะทำให้ผู้ป่วยค่อยๆหายดีใน 1 สัปดาห์ หากพวกท่านใดมีอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด ให้รีบบอกข้าพเจ้า บางอาจจะแพ้ยาชนิดนี้ต้องใช้วิธีรักษาด้วยยาตัวอื่น" อาโอิทว่าแบบนั้น
"ฝ่าบาท...พวกกระหม่อมเป็นยากไร้ แต่หากฝ่าบาทรักษาเราได้จริงๆ เราจะช่วยกันหาเงินมาจ่ายคืนให้ฝ่าบาทแน่ๆขอรับ" ชาวเมืองหนึ่งู
อาโอิทบอก "ไม่จำเป็น ยานี้ข้าพเจ้าให้พวกท่านฟรี พวกท่านไม่จำเป็นจะต้องชดใช้คืนหรอก เงินทองมัน็เป็นเพียงแค่วัตถุ ข้าพเจ้าให้ห่วงใยชีวิตของพวกท่านมากกว่า ขอแค่พวกท่านมีชีวิตรอด็พอแ้"
"ฝ่าบาท.." เหล่าชาวเมืองต่างซาบซึ้ง พากันคุกเข่าแสดงความเคารพ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอผู้ปกครองที่ไม่ห่วงชื่อเสียงเงินทองมากกว่าชีวิตของพวกเขา มันทำให้พวกเขาได้แต่รู้สึกสงสัยตัวเองว่าทำไมไม่เกิดที่ชามิวล
จีโสและน้องชายหลังได้รับยาปฏิชีวนะ็มีความซาบซึ้ง
อาโอิทมองทุกและบอก "ยาจะออกฤทธิ์ในครึ่งชั่วโมง ใช้เวลาราวๆ 1 วันอาการจะค่อยๆทรงตัวขึ้น านี้ให้พวกท่านอยู่ในเขตกักกันแ้คอยดูอาการต่อไป ข้าพเจ้าจะให้าของข้าพเจ้าดูแลพวกท่านอยู่ที่นี่ หากมีอาการผิดปกติพวกเขาจะพาพวกท่านมาหาข้าพเจ้าทันที"
ทุกพยักหน้ารับฟังคำแนะนำของอาโอิทอย่างเชื่อฟัง อาโอิทขึ้นเครื่องบินไปแ้ตามไปสังเกตุายังเมืองต่างๆที่ตัวเองส่งไปช่วยเหลือ
หลังาที่อาโอิทาไป ชาวเมืองทุกเฝ้าดูอาการและปฏิบัติตัวกันตามที่อาโอิทสั่ง หลังาผ่านไป 1 วันหลายๆ็เริ่มมีอาการที่ดีขึ้น จีโสและน้องชาย็อาการดีขึ้น
ทุกต่างหลั่งน้ำตาออกมา ยาของอาโอิทรักษาได้ผลจริงๆ พวกเขามองหน้าของเพื่อนๆที่ร้องไห้อย่างโล่งใจและมีความสุข านั้น็นึกถึงวันก่อนๆที่มีมากมายต้องตายเพราะไปขอร้องพวกคลีซ นึกถึงหน้าของคลีซและอามอโฟสที่มองพวกเขาอย่างขยะแขยงแ้เทียบกับหน้าของอาโอิทที่มองพวกเขาด้วยความรัก ทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันราวนรกกับสวรรค์ ขณะที่ฝ่ายหนึ่งปฏิบัติกับพวกเขาราวกับปฏิกูล ฝ่ายหนึ่งกลับปฏิบัติกับพวกเขาราวกับในครอบครัวตัวเอง ทุกใช้เวลาตัดสินใจแทบจะไม่ถึง 2 วินาที็รู้ว่าตนเองควรจะเลือกผู้นำไหนและควรจะไปอยู่กับใคร ก่อนหน้านี้มีบางลังเลเพราะได้ยินว่าอาโอิทร่วมมือกับกองปฏิวัติ แต่ตอนนี้ต่อให้เรื่องนั้นมันจะเป็นความจริงพวกเขา็ไม่สนใจแ้ อาโอิทช่วยพวกเขาขณะอาณาจักรทอดทิ้งพวกเขา ไม่ว่าอาโอิทจะร่วมมือกับกองปฏิวัติหรืออาณาจักรข้าศึกพวกเขา็ไม่สนใจแ้เพราะไม่ว่าจะอย่างไหนพวกเขา็อยู่ฝั่งอาโอิท อาโอิทต่างหากที่เป็นกษัตริย์ตัวจริง!
ในวันนั้นทุกต่างตัดสินใจได้และเ็บข้าวของ ย้ายออกาเมือง ขึ้นเรือมุ่งหน้าไปที่ชามิวล
สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับคารูก้าเท่านั้น แต่เกิดขึ้นกับประชาชนทุกทั่วอาณาจักร หลังเห็นความเย็นชาของคลีซที่มีต่อประชาชน ประชาชน็รู้ซึ้งแ้ว่าตัวเองควรจะติดตามใคร
ในสัปดาห์นั้น อาโอิทได้ไปช่วยเหลือผู้ที่ป่วยมากมาย ได้รับคำขอบคุณและได้เห็นสีหน้าที่มีความสุขของทุก อาโอิทไม่รู้ทำไม ภายในใจของเขาจึงได้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นและความโล่งใจขึ้นมา
******
ที่ปราสาทคลีซ
หลังาอาโอิทส่งไล่รักษาชาวเมืองและสร้างความภักดิ์ดีในใจให้ชาวเมืองเหล่านั้นจนพากันย้ายไปชามิวล คลีซและพวกดยุคใหญ่ทั้ง 6 ็มานั่งหน้าเครียดกันในห้องประชุมนี้
"บัดซบ! ทำไมมันถึงได้เป็นเช่นนี้!?" ตอนแรกคลีซตั้งใจจะปล่อยให้พวกที่จะทรยศไปอยู่กับอาโอิทตายแ้รอให้เชื้อที่ระบาดในชามิวลฆ่าพวกอาโอิทจนหมด ระหว่างนั้นพวกเขา็จะกักตัวอย่างมิดชิด
แต่ใครจะไปคิดว่าโรคร้ายที่แม้แต่หมอมือดีทั่วอาณาจักรยังไม่รู้วิธีรักษาแต่อาโอิทกลับรักษามันได้! นี่มันบ้าอะไรกัน!?
ตอนนี้หลังาอามอโฟสติดเชื้อ พวกดยุคและขุนนางในวังอื่นๆ็พากันติดเชื้อตาม ทำให้สถานการณ์มันกลับด้านโดยสิ้นเชิง! ตอนแรกพวกเขาแค่ต้องรอให้พวกอาโอิทตาย แต่ตอนนี้สิ่งที่อาโอิทต้องทำ็มีแค่รอให้พวกเขาตาย!
"บัดซบ!" คลีซโกรธจนทนไม่ไหวสบถออกมาสองรอบ
"ฝ่าบาท...เราควรจะไปคุยกับบุตรชายท่านนะขอรับ" ตอนนี้เอง ดยุคเมอร์เซ่ที่เริ่มติดเชื้อแ้็มีสีหน้าที่กังวลค่อยๆูออกมา
"เจ้าว่ายังไงนะ!" คลีซแน่นอนว่าโกรธจัด
เมอร์เซ่และดยุคใหญ่อื่นๆบอก "ฝ่าบาท..เจ้าชายอามอโฟสติดเชื้อ และหมอหลวงทุก็ได้ลองพยายามรักษาแ้แต่็ไม่ได้ผล ทั่วอาณาจักรของเราในตอนนี้มีเพียงแค่อาโอิทที่รู้วิธีกำจัดโรี้ กระหม่อมว่าฝ่าบาทควรจะไปขอโทษอาโอิทแ้เจราับอีกฝ่าย"
คลีซมีใบหน้าที่เจ็บแค้นเมื่อเมอร์เซ่ยกอาการอามอโฟสขึ้นมา "เจ้าจะบอกให้ข้าก้มหัวต่อหน้าลูกกบฏตัวเองอย่างนั้นหรือ?"
เมอร์เซ่กล่าวด้วยใบหน้าลำบากใจ "บางที การลดศักดิ์ศรีลงมาบ้าง็เป็นทางเลือกที่ดีกว่าพยายามฝืนสู้โดยไม่มีทางชนะนะพะย่ะค่ะ ตอนนี้...ทางรอดเดียวของเรา...ไม่สิ ทางรอดเดียวของท่านอามอโฟสคืออาโอิท ในเมื่อเป็นพี่น้องกัน กระหม่อมว่าอาโอิทน่าจะไม่เย็นชาต่อกันนัก"
คลีซกัดฟันด้วยความเจ็บใจ ไม่คิดว่าจะมีวันที่ตัวเองต้องยอมก้มหัวขอร้องลูกชายตัวเอง แต่ทุกอย่างมัน็เป็นความจริงอย่างที่เมอร์เซ่บอก ตอนนี้พวกเขาแพ้แ้ และทางเดียวที่จะรอด็มีแต่ต้องพึ่งอาโอิท เขาจำเป็นจะต้องไปชามิวล
ในเช้าวันถ้ดไป คลีซและคณะ พร้อมกับอามอโฟสเดินทางไปชามิวลตั้งแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาเดินทางโดยเรือราว 7 วันจึงมาถึง
ข่าวการมาเยือนของคลีซและดยุคใหญ่ทั้ง 7 แพร่กระจายไปทั่วหูของชาวเมืองชามิวลทุก
ตอนนี้ชาวเมืองชามิวลทุก หรืออดีตประชาชนทุกที่คลีซทอดทิ้ง ได้ออกมาที่ถนน มาดูขบวนรถม้าของคลีซที่กำลังตรงไปคฤหาสน์อาโอิท
ใบหน้าของพวกเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความแค้น พวกเขาไม่มีทางลืมถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
คลีซและดยุคใหญ่ทั้ง 6 ไม่กล้าเปิดกระจกออกไปมองหน้าประชาชนเหล่านั้น พวกเขานั่งเงียบๆในรถม้าด้วยความอึดอัดและกดดัน จนกระทั้งรถม้าไปถึงคฤหาสน์ พวกเขา็ลงไปแ้เข้าไปหาอาโอิท
ในห้องรับแขกนี้ อาโอิทนั่งรอพวกเขาอยู่แ้ สีหน้าของอีกฝ่ายดูปกติเหมือนที่เจอคราวก่อน แต่นอกนั้นเช่นพาเน่ฟีโรโซฟ เกลน ลิโก หรือคามิวดุสมองพวกเขาอย่างอาฆาต
คลีซเมินตัวตนพวกชนชั้นล่างพวกนั้นแ้หันมองอาโอิท เขาพาตัวอามอโฟสเข้ามา แ้บอก "อาโอิทเจ้าคงจะรู้เหตุผลที่ข้ามาที่นี่แ้สินะ ข้าจะไม่กล่าวมากความอันใด แต่ขั่งเจ้าในฐานะกษัตริย์ให้สั่งยารักษาวิเศษนั้นมาซะ" คลีซเปิดตัวโดยไม่คิดจะลบอัตตาตัวเองลง พกออร่าจักรรพรดิไว้ตลอดเวลา
สีหน้าของที่ยืนด้านหลังอาโอิทดำมืดขึ้น ราวกับสามารถฆ่าใครบางตอนนี้ได้ทันที
อาโอิทไม่ตอบอะไร สีหน้า็ไม่ได้เปลี่ยนไป เขาแค่มองไปที่หน้าของอามอโฟสและจุดสีดำตามร่างกายอีกฝ่ายเขามองอยู่แบบนั้น แ้กล่าว "การที่ตัวเองได้ลิ้มรสชาติความทรมานแบบเดียวกับประชาชนที่ตัวเองทอดทิ้งมันรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะขอรับ? เมื่อหลายวันก่อนท่านพี่มาหาข้าพเจ้าด้วยสุขภาพแข็งแรงดูห่างไกลความเจ็บป่วย ตอนนี้รู้สึกคิดถึงร่างกายตัวเองตอนนั้นหรือไม่?"
ดวงตาของอามอโฟสสั่นเครือ มองอาโอิทด้วยความหวาดกลัว และลมหายใจ็โรยรินใกล้ตาย
คิ้วของคลีซขมวด เขาแสดงสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว "อาโอิท! ข้ามาหาเจ้าดีๆแ้อย่าคิดจะูจาหาเรื่อง! ข้าอุส่าห์ยอมลดตัวคุยกับเจ้าดีที่สุดเพื่อขอให้เจ้าเห็นใจพี่ชายตัวเอง แต่เจ้ามัวแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแ้อย่างนั้นหรือ!?"
คิ้วของอาโอิทกระตุก เมื่อได้ยินคำูนั้น อาโอิทหันมองคลีซ "ปกติแ้ข้าพเจ้าไม่ใช่ที่ชอบมองอดีตนักหรอก เพราะผู้นำต้องมองอนาคตเสมอ แต่ครั้งมัน็มีบางเรื่องที่เป็นผู้นำไม่ควรมองข้าม อดีตบางอย่างที่พวกท่านได้ทำลงไปและทำลายชีวิตของกลุ่มหนึ่งตลอดกาล ความทรมานของเหล่านั้นที่พวกท่านฝากฝังบนตัวพวกเขาไว้ตลอดชีวิตมันไม่ควรเป็นเรื่องที่พวกท่านควรลืม!"
ใบหน้าของคลีซซีด
อาโอิทแสเผยดวงตาที่เย็นชาเป็นครั้งแรกตอนมองคลีซ "ข้าพเจ้าได้รู้หมดแ้ว่าพวกท่านทำอะไรลงไปบ้างในหลายสัปดาห์มานี้ ท่านและลูกชาย รวมทั้งพวกขุนนางที่รับใช้ท่าน พวกท่านทอดทิ้งของตนเองให้เผชิญหน้ากับความตาย สังหารผู้ที่ต้องการแสงแห่งความหวังในการมีชีวิตรอด แม้แต่แม่ลูกอ่อนที่ไปขอร้องพวกท่านหน้าประตูพวกท่าน็ยังสังหารอย่างเลือดเย็น"
อามอโฟสหน้าซีด
อาโอิทกล่าวอย่างเย็นชา "ข้าพเจ้าเคยกล่าวแ้ว่าระหว่างประชาชนกับพวกท่าน ข้าพเจ้าเลือกสิ่งใด หากพวกท่านช่วยของตนเองบ้างข้าพเจ้า็คงจะนับพวกท่านเป็นพวกเดียวกันอย่างอบอุ่น แต่นอกาพวกท่านจะไม่ช่วยแ้ พวกท่านยังสังหารที่ข้าพเจ้าอยากปกป้อง แสดงตนว่าต่อต้านข้าพเจ้าอย่างชัดเจน พวกท่านคิดว่าข้าพเจ้าจะช่วยที่แสดงจุดยืนตรงข้ามกับข้าพเจ้าหรือ?"
เมื่อคำตอบของอาโอิทหลุดมาแบบนี้ ทั้งคลีซ อามอโฟส และ 6 ดยุคใหญ่็รู้ทันทีว่าอาโอิทจะให้ยาพวกเขาหรือไม่ ใบหน้าพวกเขาซีด โดยเฉพาะ 6 ดยุคใหญ่
อาโออทมองชั่วร้ายพวกนี้แ้หันมองเกลนและลิโก "พลอากาศเอกเกลน พลอากาศโทลิโก เชิญแขกออกไปให้ข้าพเจ้าด้วยขอรับ"
เมื่ออาโอิทสั่งแบบนั้นเกลนและลิโก็ถือปืนจี้พวกคลีซออกาคฤหาสน์ ถือปืนจี้อาโอิทไม่ได้สั่งแต่พวกเขาแค่อยากทำเอง
ใบหน้าของคลีซซีดขาว เขาคำราม "อาโอิท! นี่พี่ชายของเจ้านะ เจ้าห่วงใยพวกไพร่เหล่านั้นมากกว่าพี่ชายตัวเองอีกอย่างนั้นหรือ!? เจ้าจะต้องเสียใจอาโอิท ที่ทำเช่นนี้! ข้าจะเอาคืนเจ้าและจะทำให้เจ้าเสียใจที่ทำเช่นนี้!"
"ข้าพเจ้าไม่เสียใจหรอกเสด็จพ่อ เพราะข้าพเจ้าไม่ได้ให้ความสำคัญกับสายเลือดอย่างท่านแต่ให้ความสำคัญกับประชาชน ไม่ว่าจะเสด็จพี่หรือเสด็จพ่อ ข้าพเจ้า็ทิ้งพวกท่านได้ทั้งคู่หากเพื่อประชาชนอีก 500 ล้านชีวิต ข้าพเจ้าไม่ใช่ที่เสียใจกับการตัดสินใจของตนเอง ดังนั้นข้าพเจ้าไม่มีทางเสียใจกับการตัดสินใจนี้โดยเฉพาะครั้งนี้ที่ต้องเลือกระหว่างไร้หัวใจแบบพวกท่านกับบริสุทธิ์ 500 ล้าน ข้าพเจ้าเลือกง่ายอย่างมาก!"
คลีซคำราม "เจ้าจะต้องเสียใจอาโอิท! สักวันหนึ่งข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้า!"
เมื่อคลีซูแบบนั้น อาโอิท็หัวเราะ "เสด็จพ่อ ท่านอาจจะไม่รู้สึกตัว แต่ท่านน่ะไม่มีโอกาสแก้แค้นข้าพเจ้าได้อีกแ้ล่ะนะ"
"อะไร..นะ?"
"มีไข้หนาวสั่น ครั่นเนื้อครั่นตัว หน้าแดง ท่านอาจจะไม่รู้สึกต้ว แต่ว่าตัวของท่านในตอนนี้็ติดเชื้อกาฬโรคเป็นที่เรียบร้อยแ้"
คลีซหน้าซีด 'ว่าไงนะ?'
อาโอิทมองคลีซเป็นครั้งสุดท้ายแ้กล่าวอำลา "นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พบกันแ้ หวังว่าบั้นปลายของชีวิต ท่านกับท่านพี่จะสำนึกความผิดของตนได้ มนุษย์เรานั้นทำกรรมอะไรไว้็ต้องได้รับผลของการกระทำตัวเอง ท่านได้ทอดทิ้งของท่านให้ตาย ข้าพเจ้า็จะทอดทิ้งท่านให้ตาย เหมือนที่ท่านกล่าวกับชาวเมืองพวกนั้น ทุกต้องได้รับผลของการกระทำตัวเอง"
หัวใจคลีซตกลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด สุดท้ายเขาต้องตายเช่นนี้หรือ? กษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่แห่งวาซิาต้องตายเพราะถูกทิ้ง เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจแค่ไหนเท่านี้ในชีวิต ความรู้สึกของการถูกปิดกั้นแสงแห่งความหวังในการมีชีวิตมันน่ากลัวอย่างนี้หรือ? ตอนนี้เขาเข้าใจแ้ว่าชาวเมืองเหล่านั้นรู้สึกอย่างไรตอนเขาูประโยี้ใส่พวกมัน เขาได้ปิดกั้นความหวังในการมีชีวิตของพวกนั้น ตอนนี้เขา็โดนปิดกั้นความหวังในการมีชีวิตโดยอาโอิท
คลีซ เอนาส วาซิา จบสิ้นแ้ในัี้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??