เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ
เมื่อก่อนัของเาไม่ใช่แบบนี้ เาเก็เดีมาก่อนจะมาจบที่กองปฏิวัติ มันเป็นเรื่องสมัยที่เายังเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาที่ทำสวนเพาะปลูกเลี้ยงชีพัเไปวันๆ ในตอนที่เายังเป็นแค่ซื่อและโง่เขลา เาเศรัทธาในัผู้นำว่าพวกนั้นสามารถฝากชีวิตไว้ได้ เาคิดว่าผู้นำประเทศจะเป็นผู้ที่เปี่ยมด้วยบารมีและความเมตตา เาคิดว่าเหล่านั้นจะชี้นำประเทศและชี้นำทุกไปในทางที่ถูกต้อง นั่นเป็นความคิดที่โง่เขลาสำหรับเาในตอนนั้น เพราะเาอาศัยอยู่หลังเา รู้จักกับผู้น้อยเกินไปทำให้ไม่รู้ว่ามนุษย์ในเมืองส่วนใหญ่คิดยังไง ความโง่เขลาในตอนนั้นมันได้เปลี่ยนชีวิตของเาทำให้เาสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปและมันเป็นเหตุผลที่ทำให้เาตั้งกองปฏิวัติขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้
ลาดิสนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กำลังครุ่นคิดถึงเหตุผลแรกเริ่มที่ทำให้ตัดสินใจตั้งกองปฏิวัตินี้
จนถึงวันนี้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปยาวนานแค่ไหนเาก็ยังไม่ลืมเหตุผลนั้น ราวกับว่าความแค้นนั้นมันจะไม่มีทางหายไป
เาแตกต่างจากคามิวดุสและอื่นที่เปลี่ยนใจง่ายๆเพราะคำพูดลมปากของพวกชนชั้นสูง สำหรับเานั้นพวกชนชั้นสูงไม่มีทางเปลี่ยนได้และพวกมันก็เชื่อไม่ได้ เาไม่คิดว่าที่คามิวดุสตัดสินใจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ดังนั้นเาจึงจะต้องทำให้อีกฝ่ายตาสว่าง
ลาดิสเดินออกไปนอกห้องกัปตัน จากนั้นก็มองไปที่เรือโจรสลัด 600 ลำด้านนอก พร้อมกับสมาชิกกองปฏิวัติที่เหลือกว่า 150,000 นั้นที่ทุกถืออาวุธพร้อมต่อสู้ในศึกสุดท้าย
ลาดิสหันหัวเรือมุ่งหน้าตรงสู่ชามิวลอส
ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไงเาก็ต้องกวาดล้างพวกขุนนางและเชื้อพระวงศ์ชั่วร้ายพวกนี้ไปให้หมด
******
ที่ฐานกองทัพเรือ
วันนี้คามิวดุสตั้งใจจะทดสอบประสิทธิภาพของลูกระเบิดกองทัพเรือัใหม่ที่ถูกส่งมาจากอาโนอิทอส เาและลูกเรือนั้นเฝ้ารอเวลานี้มาตลอดด้วยความตื่นเต้น
"ท่านรองหัวหน้า คราวนี้ฝ่าบาทได้ส่งอะไรมาให้พวกเราอีกขอรับ ใช่ลูกระนาดที่ระเบิดเปรี้ยงปร้างแบบคราวก่อนอีกรึเปล่า?" พลทหารเรือนายหนึ่งกล่าวอย่างตื่นเต้น
คามิวดุสสั่นหน้า เผยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า "คราวนี้ไม่ใช่ลูกระนาด แต่ข้าคิดว่ามันเป็นเครื่องอะไรสักอย่างที่ปล่อยแสงวิบวับๆไม่น้อยกว่าระเบิดคราวก่อนแน่ๆ ยังไงคราวนี้พวกเราก็กำลังจะได้สนุกกัน ไม่ต้องห่วงข้าแบ่งพวกเจ้าเล่นทุกแน่ อีกอย่างในฐานทัพเรือนี้เรียกข้าพลเรือเอกหรือไม่ก็หัวหน้า ข้าไม่ได้อยู่ในกองปฏิวัติแล้ว!"
"ขอรับ!" พลทหารเรือหลายนายขานตอบไป ดวงตาเอาแต่จ้องระเบิดัใหม่ตรงหน้าอย่างตื่นเต้น
ตั้งแต่ที่เข้ากองทัพเรือมา พวกกองปฏิวัติก็สนใจอย่างเดียวกันมาตลอด นั่นก็คืออาวุธสุดเท่ของอาโนอิทอส ตั้งแต่วันนั้นที่ได้เห็นมันทำลายกองเรือลาดิสจมหลายสิบลำอย่างราบคาบก็ทำให้พวกเาสนใจและอยากจะลองใช้บ้างมาตลอด พวกเาที่เป็นโจรสลัดคุ้นชินแต่กับปืนใหญ่จุดชนวนที่ใช้บนเรือ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเาเห็นอาวุธที่โจมตีระยะมากกว่าพันเมตรได้
เหล่าพลทหารเรือรวมทั้งคามิวดุสต่างรอทดสอบอาวุธัใหม่กันอย่างตื่นเต้น และตอนนั้นเ
"ท่านรองหัวหน้า เอ้ย!---ท่านพลเรือเอกคามิวดุส มีจดหมายจากฝ่าบาทส่งมาถึงท่านขอรับ" ทหารส่งข่าวผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามาและรายงานข้อมูลให้กับคามิวดุส
คามิวดุสเปิดจดหมายอ่านและเห็นข้อความภายในนั้น
สารในจดหมายเป็นสารเรียกักระทันหันจากอาโนอิทอสส่งมาถึงคามิวดุส เกี่ยวกับเรื่องการแก้ปัญหาของชาวเมืองที่จริงแล้วคามิวดุสไม่ได้มีหน้าที่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองแล้วเพราะเากลายมาเป็นผู้รับผิดชอบกองทัพเรือ แต่เพราะอาโนอิทอสยังไม่รู้วิธีจัดการกับปัญหาชาวเมืองที่ต้องใช้ความรู้เรื่อง 'ความรู้สึก' เข้ามาเกี่ยว ทำให้เามักจะรบกวนคามิวดุสให้มาช่วยตลอด ทำให้คามิวดุสต้องหยุดปฏิบัติหน้าที่เพื่อกลับไปในกำแพง
คามิวดุสมอบหมายหน้าที่ปกป้องฐานทัพเรือให้กับลูกน้องที่เชื่อถือได้หนึ่งจากนั้นก็เดินทางกลับกำแพงตามคำสั่ง
กิจวัตรประจำวันในฐานทัพเรือหลังจากคามิวดุสจากไปไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก นอกจากลูคัสให้ทหารคอยเฝ้าดูข้าศึกจากท้องทะเล ส่วนใหญ่ก็คอยตรวจงานของคามิวดุสที่ทำค้างไว้ นอกจากนั้นมีเวลาว่างก็นอนเล่น ชีวิตนอกกำแพงไม่ได้มีอะไรวุ่นวายนัก
จนกระทั้งตอนนี้เ ที่ห้องควบคุมเลดาห์ ทหารกลุ่มหนึ่งก็จับสัญญาณความเคลื่อนที่ของวัตถุบางอย่างได้จากระยะ10 กิโลเมตร จากฝั่ง
"นี่...มาดูนี่สิ"
พวกเาต่างมาดูมิเตอร์ที่จับสัญญาณได้ จากนั้นก็พบว่าบนหน้าปัตรเปลี่ยนจากวัตถุที่เคลื่อนที่ได้หนึ่งลำค่อยๆเพิ่มจำนวนเข้ามาในเลดาห์หลายลำขึ้น จนภายในเวลาไม่นานบนหน้าปัดนั้นก็ปรากฏสัญญาณถึง 600 ลำ
ทหารในห้องจับเลดาห์ตกใจ "รีบไปบอกหัวหน้าเร็ว!" ผู้บุกรุกจากเรือกลุ่มหนึ่งได้กำลังตรงมาที่ฐานทัพเรือนี้
หลังจากที่ลูคัสได้รับข่าวว่ามีกองเรือข้าศึกบุกกว่า 600 ลำ ลูคัสก็รีบวิ่งไปดู เาเอากล้องส่องทางไกลที่ประดิษฐ์โดยอาโนอิทอสส่องไปยังตำแหน่งเป้าหมาย
และตอนนั้นเ
ที่ด้านหน้าห่างออกไป 10 กิโลเมตร ลูคัสก็มองเห็นกองเรือโจรสลัด 600 ลำที่มีธงคุ้นตา พวกเากำลังแล่นมาทางนี้ธงบนกระโดงเสานั้นสร้างความตกใจให้ลูคัสมากแต่เหนือกว่าความตกใจนั้นก็คือข้างๆธงมุงกฏกากบาทนั้นมีธงสีขาวเป็นเครื่องหมายยอมแพ้ชูไว้ข้างๆกัน
ลูคัสลังเลใจว่าจะทำยังไง แต่เาก็ไม่ได้สั่งโจมตีอะไรไปจนกระทั้งอีกฝ่ายมาถึงชายฝั่ง
เมื่อพวกนั้นขึ้นฝั่งมาแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรพวกเาแต่กลับมองพวกเาอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง พวกนั้นมองอยู่นั้นสักพักก็คุกเข่าลงแล้วยอมรับความพ่ายแพ้
ลาดิสเป็นแกนนำทุกคุกเข่า เาบอก "พวกเรายอมแพ้ พวกเรารู้แล้วว่าพวกเราโง่เขลาแค่ไหนที่คิดต่อต้านฝ่าบาทพวกเราไม่คิดจะต่อสู้อีกต่อไปแล้ว เมื่อพวกใต้พิภพหายไปสิ่งที่พวกเราต้องการก็มีเพียงแค่ขอกลับบ้านไปใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกันมาช่วงเวลาหนึ่ง พวกเจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมฝ่าบาทให้ยอมรับพวกเรากลับไปเป็นพลเมืองได้หรือไม่?"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??