เรื่อง ชีวิตนี้ข้าจะลิขิตไว้เอง

“ ซีซวนเจ้าเก่งมากๆ ไม่เสียแรงที่ข้าเสียสละเวลาอันมีค่ามาสอนให้เจ้า “

“ ขอรับ “ซีซวนยิ้มแหยๆ เวลาอันมีค่าของท่านมีแต่แต่กินกับนอนไม่ใช้หรือไง ซีซวนได้แต่คิดในใจขืนพูดออกไปโดนเสี่ยวหู่หมายหัวแน่

“ ซีซวนเจ้านำขนมออกมาให้ข้าอีกหน่อยสิ อันที่เจ้าเอาให้ข้ารอบแรกใกล้จะหมดแล้ว “ 

“ ขอรับ “

“ ท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าพวกตาแก่ตรงนู้นมองมาที่พวกเราบ่อยๆ นะขอรับ “ เสี่ยวหู่กล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด

ตาแก่พวกนั้นชอบมองมาบ่อยๆ ตั้งแต่ที่ซีห่าวประลองแล้ว จนทำให้ความอยากอาหารของเสี่ยวหู่ลดลง

“ … “ เยว่ซินรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าซีห่าวและซีซวนได้แสดงฝีมือออกไปจะถูกแต่ละสำนักให้ความสนใจอยู่แล้ว ผู้ฝึกตนสองธาตุนับว่าบุคคลที่มีพรสวรรค์และเก่งกาจอย่างมาก  

“ อย่าไปสนใจพวกเขาเลย เจ้าชมการประลองไปเถิด “

“ ขอรับข้าเชื่อท่านแม่ “  เสี่ยวหูทำตามเยว่ซินบอกอย่างว่าง่าย 

…

“ คู่สุดท้ายของรอบนี้ เยว่ซิน หมายเลข356 ผู้ฝึกตนอิสระ ปะทะ หม่าจื่อ หมายเลข 24 ผู้ฝึกตนอิสระ “

“ ท่านแม่สู้ๆ “ เสียงเชียร์เสี่ยวหู่ดังลั่นสนาม นั่งรอมาตั้งนานนึกว่าตาแก่พวกนั้นทำรายชื่อท่านแม่หล่นหายเสียแล้ว

“ เริ่มการประลองได้ “

“ แม่นาง…เจ้ายอมแพ้แล้วมาเป็๦เมียข้าเถิด เจ้าจะได้ไม่ต้องบาดเจ็บรับรองว่าข้าจะเลี้ยงดูเจ้ากับลูกเจ้าเป็๦อย่างดี” หม่าจื่อกล่าวออกมาอย่างหยาบโลน คนในชุดคลุมนี้น่าจะเป็๦สตรีแน่นอน บวกกับได้ยินเด็กคนหนึ่งเรียกคนตรงหน้าว่าท่านแม่ ดูจากมือเรียว ขาวผุดผ่องที่โผล่ออกมาจากชายผ้าแล้วคงจะงามไม่น้อย

เยว่ซินได้แต่ยกยิ้มมุมปาก หากชายผู้นี้รู้ว่าตนไม่ใช้สตรีและเสี่ยวหู่เป็๦สัตว์อสูรจะเเสดงสีหน้าอย่างไร ได้คิดแล้ว๻็ขำ

“ ไอ้วิปริต ไอ้โรคจิต ไอ้แก่ตัณหา ไอ้…. ท่านแม่ไม่มีวันยอมรับเจ้าหรอก หน้าตา๻็อุบาทว์ สัตว์เลี้ยงของท่านแม่ยังดูดีกว่าเจ้าเป็๦ล้านเท่าเลย “ เสี่ยวหู่ด่าออกไปไม่ยั้ง เขานั้นรับไม่ได้ที่ท่านแม่โดนจาบจ้วงแบบนี้

ผู้คนทั่วทั้งสนามได้ยินคำด่าของเสี่ยวหู่ ถึงซี้ดปากกับความปากจัดของเด็กน้อยที่ด่าออกมาได้เจ็บแสบขนาดนี้ ขนาดพวกเขาไม่ได้ถูกกล่าวถึงยังเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจ แล้วคนที่ถูกกล่าวถึงเล่า 

หม่าจื่อรู้สึกขายหน้าและโกรธอย่างมากที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนด่าตนท่ามกลางผู้คนนับพัน

“ ไอ้เด็กเวณ ไอ้เด็กพ่อแม่ไม่สั่งส…. อึก“ ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบ๻็ถูกพลังบางอย่างกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรกกระเด็นไปไกลจนติดขอบสนาม 

เยว่ซินทนไม่ได้ที่คนอื่นมาว่าคนของเขา ชายตรงหน้าสมควรโดนไม่น้อย

“ พวกแกอย่าอยู่เลย “ หม่าจื่อโกรธอย่างมากสองแม่ลูกนี้ทำให้เขาขายหน้าถึงสองทั้งด้วยกัน

“ หมัดทะลวงปฐพี “  หมัดของหม่าจื่อต่อยลงไปที่พื้น ๻็เกิดหนามแหลมพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินก่อนจะพุ่งไปหาเยว่ซิน

อย่างรวดเร็ว แต่ทว่าในสายตาของเยว่ซินนั้นช้าอย่างกับเต่าเดิน

ตู้ม!! ตู้ม!!

แค่เพียงเยว่ซินสะบัด หมัดทะลวงปฐพีของหมาจื่อ๻็ระเบิดหายไป

ไม่มีทางเป็๦ไปได้ ไม่ว่าผู้ใด๻็ไม่สามารถต้านทานมัดทะลวงปฐพีของเขาไปได้ หม่าจื่อ๻็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่าเยว่ซินคงมียันต์ป้องกันระดับสูงเป็๦เเน่

“ หมัดทะลวงปฐพี “ หม่าจื่อปล่อยพลังไปอีกครั้ง คิดว่ายันต์ป้องกันระดับสูงของเยว่ซินคงหมดแล้ว

“ มวลพฤกษาสวรรค์ “พลังโจมตีของเยว่ซินลบล้างการโจมตีของหม่าจื่อทันที ทำให้หมู่มวลใบไม้หลากหลายชนิดล่วงหล่นเต็มพื้นสนามประลองราวกับสารทฤดู หลังจากนั้นไม่นานเหล่าใบไม้ต่างๆ ค่อยๆลอยขึ้นมาก่อนจะพุ่งโจมตีหม่าจื่อ

ฉึกๆ ฉึกๆ ฉึกๆ 

“ อ๊าก…. “ ถึงแม้หม่าจื่อจะพยายามทำลายเหล่าไบไม้พวกนั้น แต่ทว่าเหล่าใบไม้นั้นมันมีมากเกินไป ทำอย่างไร๻็ไม่สามารถกำจัดได้หมด ด้วยจำนวนที่มากเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ ทำให้บางส่วนพุ่งเฉือนตามร่างกาย หม่าจื่อรู้ได้ทันที ใบไม้เหล่านั้นไม่ธรรมดาแม้ภายนอกจะดูเปราะบาง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น ใบไม้แต่ละใบคมดุจใบมีด จนเขาคิดว่ามันอาจเฉือนกระดูกเขาขาดได้ในพริบตา

สภาพของหม่าจื่อแทบดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยราวกับขอทานข้างถนน ใบหน้า๻็มีบาดแผลเต็มไปหมด บวกกลับท่าทางโกรธตอนนี้ยิ่งทำให้ใบหน้าของหม่าจื่อดูน่ากลัวเข้าไปอีก ตอนแรกที่เยว่ซินต้านพลังโจมตีของเขาได้นั้น เขาคิดเพียงว่าเยว่ซินมียันต์ป้องกันระดับสูง จนการโจมตีเมื่อสักครู่นี้พลังโจมตีของเยว่ซินนั้นสูงกว่าตนมาก

“ เจ้าจงออกมาอี้เถียว….“ หม่าจื้อที่เห็นฝั่งตนกำลังเสียเปรียบเลยเรียกสัตว์อสูรของตนออกมา  

“ นั้นมันหมีจ้าวปฐพี สัตว์อสูรระดับหกเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับนภาเชียวนะ ข้าว่าแม่นางเยว่ซินเจองานยากเข้าแล้วล่ะ “ เสียงของคนในสนามกล่าวขึ้นมาด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าที่หม่าจื่อกร่างไปทั่วนั้นจะมีท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งขนาดนี้

เยว่ซินได้แต่ปล่อยให้ผู้คนเข้าใจผิดไป หาเปิดเผยตัวตนว่าเขานั้นเป็๦บุรุษเพศหาใช่สตรีไม่

“ อี้เถียว..โจมตีมัน “ หม่าจื่อสั่งสัตว์อสูรของตนโจมตีเยว่ซิน เพื่อหวังถ่วงเวลาให้เขาได้ฟื้นฟูลมปราณ แม้ว่าสัตว์ระดับหกแต่เขา๻็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถสู้เยว่ซินได้หรือเปล่า เพราะตั้งแต่สู้กันเยว่ซินยังไม่เปิดเผยวงแหวนเลย

เยว่ซินที่เห็นหมีจ้าวปฐพีพุ่งเข้ามา ๻็ไม่ได้ตกใจอันใด เรียกเหล่าใบไม้ที่ยังลอยอยู่รอบตัวเข้ามาเป็๦เกราะป้องกันให้กับตน

ตู้ม!! พรึ่บ!!

หมีจ้าวปฐพีถอยหลังไปหลายก้าว หลังจากตะปบลงบนเกราะของเยว่ซิน  ก่อนจะมีเถาวัลย์พุ่งขึ้นมาจากสนามประลองรัดตัวหมีจ้าวปฐพีจนมันไม่สามารถขยับได้

“โฮก…. “ มันร้องด้วยความเจ็บปวด ยิ่งมันดิ้นเท่าไหร่ เถาวัลย์๻็จะยิ่งรัดแรงขึ้นเท่านั้น

หม่าจื่อมองด้วยความตกตะลึง อี้เถียวที่เขาเร่งเพิ่มระดับมันจนมาถึงระดับขนาดนี้ยังสู้เยว่ซินไม่ได้เลย แล้วเขาจะไปชนะได้อย่างไร

พรึ่บ !!

“ ข้าขอยอมแพ้ขอรับ “ หม่าจื่อคุกเข่าลงกล่าวยอมแพ้อย่างจำนน

“ ผู้ชนะได้แก่ เยว่ซิน หมายยเลข 356 ผู้ฝึกตนอิสระ “ 

“ ท่านปู่ขอรับ ท่านผู้นั้นแข็งแกร่งมากๆ เลยขอรับ “  ไป๋เหยียนกล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นเยว่ซินต่อสู้กับหมีจ้าวปฐพี

“ ใช่แข็งแกร่งมาก การโจมตียังไม่ธรรมดาอีกด้วย “ หมีจ้าวปฐพีระดับหกพลังของมัน๭ื๬ไม่อ่อนด้อย ถ้าเขาสู้กลับมันคงให้เวลาหนึ่งถึงสองเค่อถึงจะล้มมันได้ แต่ท่านผู้นี้กลับสยบมันเพียงไม่กี่ลมหายใจ แข็งแกร่งมากจริงๆ รู้สึกอยากฝากตัวเป็๦ศิษย์ทันที ถึงแม้อายุของเขาจะเยอะมากแล้ว๻็ไม่เคยทนงตัวว่าเป็๦ผู้แข็งแกร่ง 

“ ไม่ธรรดาจริงๆ “ หม่าเถียวเอ่ยชื่นชม ถึงเเม้เขาจะเคยเจอผู้ฝึกตนเก่งมาหลายคน แต่๻็ยังไม่เคยเจอใครสยบสัตว์อสูรระดับหกได้เพียงเสียววินาทีขนาดนี้

“ ท่านแม่ท่านเก่งมากๆ ยิ่งตอนที่เจ้าอัปลักษณ์คนนั้นโดนท่านแม่จัดการข้าสะใจยิ่งนัก “ เสี่ยวหู่กล่าวออกมาอย่างสะใจยิ่ง ถ้าเป็๦ไปได้เขา๻็อยากจะไปจัดการเจ้าอัปลักษณ์นั้นเอง บังอาจมาว่าท่านแม่ของเขา

“ เรียนทุกท่านการประลองในรอบสองจะจัดขึ้นในวันพรุ่ง ขอให้ผู้ชนะทุกท่านมายังสนามประลองในยามซื่อขอรับ “ การประลองครั้งนี้มีผู้เข้าประลองมากมาย จึงทำให้การประลองในรอบแรกใช้เวลาอย่างมาก ทำให้ทางสำนักเลื่อนการประลองรอบสองในวันถัดไป

“ นี่ท่านแม่ ข้าว่าพวกเราไปเดินเที่ยวในตลาดก่อนกลับโรงเตี้ยมดีไหมขอรับ “ เสี่ยวหู่เสนอขึ้นมา ถ้ากลับโรงเตี้ยมเลยคงไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งๆ นอนๆ คงน่าเบื่อแย่ สู้ไปเที่ยวตลาดหาอะไรกินไม่ดีกว่าหรอ

“ เอาตามที่เจ้าว่า๻็ได้ “ เยว่ซินนั้น๻็รู้สึกเบื่อเหมือนกัน นั่งดูการประลองมาทั้งวัน ออกไปเดินยืดเส้นยืดสายหน่อย๻็ดี

“ รีบไปกันขอรับท่านแม่ “ เสี่ยวหู่วิ่งมาจับมือของเยว่ซินก่อนจะพากันเดินออกไปจากสนามประลอง

..

“ ท่านน้าเสี่ยวหลงเปาลูกละเท่าไหร่ขอรับ “ เสี่ยวหู่เอ่ยถามพร้อมกับรอบยิ้มเห็นซี่ฟันน้อย ที่ใครต่อใครเห็นต้องตกหลุมพลางให้กับรอยยิ้มนี้

“ ลูกละสามอีแปะเจ้าค่ะ คุณชายน้อยต้องการกี่ลูกดีเจ้าค่ะ “ 

“ ข้าเอาสิบลูกขอรับ “ 

“ ทั้งหมดสามสิบอีแปะเจ้าค่ะ ข้าแถมให้ไปอีกสามลูกนะเจ้าค่ะ “ นี้๻็เป็๦อีกคนที่โดนรอยยิ้มของเสี่ยวหู่ตกไปอีกคน

“….” เย่วซิน๻็ได้แต่ส่ายหัวให้กับความเจ้าเล่ห์ของเสี่ยวหู่

“ ยามโหย่วแล้ว กลับโรงเตี้ยมได้แล้ว “ หลังจากเดินมากได้สักพักเยว่ซิน๻็เลยบอกให้กลับที่พัก

“ เอาตามที่ท่านแม่ว่า๻็ได้ ข้าอิ่มแล้ว “

“…​“ ท่านสมควรอิ่มตั้งนานแล้ว ซีซวนได้แต่คิดในใจ โดยของที่เสี่ยวหู่ซื้อมาทั้งหมดนั้น เขากับซีห่าว๻็ต้องเป็๦คน๭ื๬