เรื่อง จีบแล้วนะคุณพยาบาลจอมซ่าส์
วันุ่ยัยน้องก็ผ่านไปเร็วเนอะจนาึวันหยุดได้กลับบ้านแล้ว้าเย้ๆๆยัยน้องตั้งหน้าตั้งตารคอยวันได้หยุดพัก้าเพราะพี่หัวหน้าเล่นเอาเวรมากระจุกที่ยัยน้องOT เป็10เวรยัยน้องฉันไม่ใช่เครื่องยนต์นะย่ะ
ณ.กลับมาบ้านที่ภูเก็ต
"กลับบ้านนนนนนนเย้ๆๆๆ"
ยัยน้องตั้งแต่สมัครงานทำรวดเดียวไม่ได้กลับบ้านชีวิตวงโคพยาบาลและเหล่าบุคลากรทางการแพทย์เนอะ
"หืมกลับกัน...แล้วมึงจัดกระเป๋าเสร็จยัง"
"ยังแหะๆ..."
"มาดีดอยู่ได้ไปจัดดิจะได้ขับรถออกจากตัวเมืองเร็วหน่อยกว่าจะถึงภูเก็ตอีกไกลนะมึงจากกรุงเทพฯ"
"คร้าาาบบ่นเก่งมึง"
"ยัง"
"ไปแล้ววววว...ใจเย็นนี้เพื่อนเอง"
หลังจากเก็บอะไรกลับบ้านั้ก็ได้ขับรถกลับกันตอนเย็นเพราะอยากให้ไปถึงที่บ้านได้กลับไปกินข้าวกับที่บ้านตอนเช้านะเปลี่ยนกันขับละครึ่งทาง
"มึงถึงบ้านแล้วนะ"
"หืมนั้นมึงกลับไปอาบน้ำเะเดียวกูว่าจะอาบน้ำแล้วไปเดินเล่นนะ"
"กูไปด้วยดิ"
"ได้"
"โอเคร..15นาทีเจอกันนะ"
"หืม.."
ั้กลับบ้านได้อาบน้ำคุยอะไรกันหลังจากไม่เจอหน้ากันเล่าทุกอย่างจนถึงเวลาที่หมอสัตย์นัดกับยัยน้องไปเดินเล่นตอนเช้าอากาศดีแถวชายหาด
"มึงงงงงงมาแล้ววววววนะ"
ยัยน้องตะโกนกลัวใครไม่ได้ยินหรือไงยัยน้องบ้านอยู่ติดกันเสียขนาดนี้อ่ะ
"หืมไป"
พอยัยน้องหลุดจากชุดก็ยิ้มเก่งทำให้หมอสัตย์ยิ้มตามได้เลยเพราะยัยน้องดูน่ารักน่าทะนุถนอมยัยตัวเล็ก
"มึงยิ้มอะไร"
"เสือก"
">///<"
ยัยน้องจะโดนด่าก็เหมือนโดนชมเลยเขินดิมีมองตลอดเลยนะหึๆ
ั้เดินตามชายหาดฟังเสียงคลื่น....ไม่อยากให้ยัยน้องออกจากโหมดนี้เลยอยากให้ใครบ้างเห็นจัง
แต่แล้วเหมือนฟ้าแกล้งยัยน้อง..มีผู้ชายร่างสูงมาทักทายยัยน้อง
"ทิวลิป....!!!"
".....!?!?..คุณเป็ใครครับ"
"จำเราไม่ได้เหรอ..เสียใจจัง...จำแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ"
นั้นคือเมฆแฟนเก๋ายัยน้อง้า..แต่ยัยน้องเลิกกันไม่ค่อยดีเลยทำให้ยัยน้องจากเดินด้วยท่าทางที่สดใสกลายเป็หน้า...????
"แล้วมีอะไรหรือเปล่า.."
"ทักไม่ได้หรือครับคุณทิวลิป"
"ทางที่ดีอย่าทักดีกว่าเนอะ..น่ารำคาญ"
"พอดีแค่อยากคุยด้วย"
หมอสัตย์มองก็รู้จะแกล้งยัยน้องส่งพลังงานด้านมืดออกมาปกคลุมยัยน้อง้าตาเขียวปัดเลยละ..
"ไม่อยากคุยก็อย่ามาทักอีก"
"ออเดียวนี้มีบอดี้การ์ดหรือ"
"มึงอยากปากแตกไหมเดียวกูช่วย"
"ใจเย็นครับแค่มาทักทาย"
"เอาหัวมึงไปไกลตีนกูเลย"
หลังจากนั้นยัยน้องก็ไม่อยากเดินเล่นอีกแล้วทำเอาทั้งทะเลอันเงียบมันน่ากลัวจนเหมือนโดนดึงให้จมหายไป
"มึง..กูขอั่แปปนะ"
"ไหวปะมึง...หน้ามึงเหมือนจะเป็ลม"
"ไม่ได้เป็ไรมึง..แค่นี้สบายมาแค่.."
"แค่เรื่องเก่าๆมันกลับมาให้นึกคิด...?"
"หืม"
"ถ้ามันลืมยาก...มึงลองหามาสร้างสมุดหน้าใหม่กับมึงได้แล้วนะกูเป็ห่วง"
"ขอเป็มึงได้ปะ555+"
"ไอสัส....ตลกละมึง...แต่ก็ดีนะถ้ามึงยิ้มได้"
หมอสัตย์อบอุ่นจัง...พ่อหมอไมโครเวฟแต่ใดๆหมอสัตย์รู้ว่าหมอเจมส์นั้นชอบยัยน้องเลยไม่อยากเข้าไปยุ่งแต่เป็บุคคลที่จะอยู่ข้างยัยน้อง
"มึง..ขอบคุณนะที่ค่อยอยู่ข้างกูตลอดเวลามีปัญหา"
"เป็ไรมึงอ่ะพูดเสียซึ่ง"
"เปล่าแค่กูอยากหยุดเวลาให้นิ่งไม่อยากกลับไปจุกที่กูไม่ชอบนะ"
"หืม..ชั่งมันเะถึงเวลาจะหยุดไม่ได้แค่ความทรงจำดีๆทำให้มึงยิ้มได้กูก็มีความละ"
"ขอบใจนะ"
เวลาผ่านไปเร็วเมื่อยัยน้องได้ั่เล่นอยู่ริ้มชายหาดั้ั่คุยกันตามภาษาเพื่อนที่ปรับทุกข์
"ไปกลับบ้านกันกูเริ่มหิวแล้วนะ"
"หืมได้."
ั้เดินกลับบ้านกันแล้วมองคลื่นกระทบฝั่งทำให้จิตใจทั้งวองสงบเลยทำให้ยิ้มได้อีกครั้ง้า...อย่าให้เจออีกนะคุณเมฆ...ทำตัวเหมือนชื่อเสียิ
กลับาึบ้านั้บ้านมาั่รวมตัวกันะจะ ปา์ี้กัน้าในโอกาสั้ได้งานดีๆและได้กลับมาบ้าน
"ไปกันมึง"
"แม่คับมีไรให้เตี้ยกินก่อนปะครับ"
"มี้า...ขนมจีน,ไก่ทอด,ขนมชั้นที่หนูทิวลิปชอบนะลูก"
"ขอบคุณนะครับป้า...ผมจะกินให้อิ่มเลยฟิวมากครับ"
"กินระวังเผ็ดด้วยละมึง...แม่กูทำน้ำยามือหนักเครื่องแกง"
"โอเครจะเบาๆๆนะ"
หมอสัตย์สังเกตุยังน้องทานอะไรได้อะไรที่ยัยน้องไม่ชอบได้หมดเพื่อสนิทนิ
"ป้าครับ..ผมขอผลไม้ได้ปะครับ"
หมอสัตย์พูดอ้อนกับที่บ้านยัยน้องเพราะสองนี้อ้อนบ้านตรงกันข้ามตืดกันจนอื่นมองเป็แฟนแล้ว้าอุๆๆ
"ได้สิลูก..มีส้ม,แตงโม,บลูเบอร์รี่โปรดสัตย์เลยนะ"
"ขอบคุณมากเลยครับ"
ครอบครัวทิ้งสองอบอุ่นมากน่ารักไม่ไหวก็นะอยู่บ้านทุกจะเปลี่ยนกิริยาบทจากข้างนอกเจออะไรแย่ๆแล้วก็ได้มาปรับคุยกับที่บ้าน้า
"ั้อยู่กี่วันละลูก"
"ประมาณ3วันนะครับ"
"หื้มมมม...อยากให้อยู่นานจัง...ั้กลับมาหาที่ภูเก็ตนิ"
"ก็อยากกลับบ่อยๆละครับ"
"ย้ายกลับมาทำงานแถวบ้านไหม"
"จะดีหรือครับ"
"ดีสิ"
ั้หันหน้าเข้าหากันโดยที่มองตากันแบบอยากกลับแต่กลับไม่ได้เพราะหลายสาเหตุ
แล้วปา์ี้เล็กๆั้บ้านเลยเวลามาจนเหลือั้มาั่หน้าบ้านมองท้องฟ้าอันมีดาวนับประมาณไม่ได้ทำให้ยัยน้องคิดถึงหมอเจมส์ว่าตอนนี้ตาหมอนี้ทำอะไรอยู่
"คิดถึงหมอเจมส์เหรอ??"
"ไอ...สัตย์...กูจะไปคิดถึงมันทำไม"
"หน้ามึงฟ้อง"
"เปล่าสักหน่อย"
"ปากแข็ง"
"ิงงงงง!!!!!!"
"เสียงสูง"
"จจจรริงงงงงงง"
"หื้ม...แล้วไปกูะจะบอกว่าไอเจมส์ขอจีบมึง....มึงว่าไงอ่ะ"
"ไม่มีทาง"
"แน่ใจนะมึง"
"กูแค่อยู่กับมึงตลอดไปไม่ได้เหรอ"
"มันได้แต่กูไม่อยากให้เพื่อนกูั่เศร้า"
"กูั่เศร้าตรงไหนนน????"
"ชั่งมันเะมึงไม่ให้มันจีบก็สิทธิ์มึงกูแค่บอก"
"หืม...ขอบใจนะ"
หัวใจยัยน้องเต้นแรงอีกแล้ว...ปากแข็งแต่หัวใับรู้ได้ว่ายัยน้องก็แอบมีใจให้เขานะแต่ทำปากแข็งด้วยละนิสัยยัยน้องนิ
"กูไปนอนบะนะมึง...ฝันดี"
"ฝันดี"
ยัยน้องก็เข้าห้องไปนอนกอดหมอนข้างแล้วจับตรงหัวใจยังเต้นแรงไม่ลดลงเลย..ความดันขึ้นไหมหรือเราชอบหมอินะยัยน้องนอนคิดไปจนปอดสมองแล้วหลับไปในที่สุด
"เช้าแล้ว้าตื่นๆๆๆ"
ั้บ้านปลุกลูกพร้อมๆกันชนชินแล้วละสองบ้านที่นิสัยคล้ายกัน
"ตื่นแล้วครับแม่..."
"ตื่นแล้วคร้าบบบ..ขอ5นาทีนะ"
ยัยน้องตื่นแต่อยากหลับต่อเพราะมันสบายเนอะกลับบ้านมาได้นอนที่เราเซฟโซนยัยน้อง
ตื่นมาด้วยความขี้เซาอยากนอนต่อแต่เพราะอากาศตอนเช้าบวกกับอาหารแสนอร่อยคุณแม่เลยดีนเข้าห้องน้ำเลย้า
"แม่คร้าาบวันนี้มีอะไรกินบ้างงง"
"โปรดเรานั้นละจะมีอะไรละลูกนี้"
"แม่น่ารักที่สุดดดด"
"หื้ม..ทิวลิปลูก...เมื่อไรจะมีแฟนอ่ะ...แม่อยากเห็นแฟนเรานะ"
ยัยน้องกำลังดื่มน้ำเกอบน้ำพุ่งออกจากบ้านเลย้าถามเสียยัยน้องเสียอาการเลย้า
"ไม่มีแม่...."
"ิอ่ะ"
"ิดิครับไม่มีไม่รีบไม่เอาด้วย"
"ใ้ายอ่ะแม่อุสาอยากเห็นหน้าแฟนสักหน่อย"
"หึๆๆอีกนานครับแม่..ไม่รีบเพราะยังไม่เจอดีๆที่เข้ามาเท่าไร"
"ถ้ายังลืมอดีตไม่ได้ก็ต้องหาปัจจุบันให้ดีนะลูก"
คุณแม่พูดเสียยัยน้องไปไม่ถูกน้ำตาคลอเบ้าเลย
"แม่..ถ้าลูกมีเดียวพามาให้แม่สแกนเลย"
"แม่ขอแค่ยัยหนูแม่มีความสุขก็พอละ"
คุณแม่รู้ทุกอย่างในชีวิตหนูทิวลิป้าแต่ไม่พูดอยากให้ลูกถึงที่สุดค่อยมาั่คุยกัน
"แม่ครับวันนี้..ผมขอไปในตลาดเก่านะครับ"
"นั้นซื้อให้แม่ด้วยนะ.."
"จดมาได้เลยครับ"
"เราไปกับใครละลูก"
"ไปกับสัตย์น่ะครับ"
"ออดีเลยนั้นเดียวแม่ทำแกงมัสมั่นไก่ไปฝากบ้านนู้นด้วยนะลูก"
"ได้ครับแม่"
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จยัยน้องก็วิ่งไปบ้านหมอสัตย์เอาแกงมัสมั่นไปให้
"คุณป้าครับแกงมัสมั่นแม่ผมเอามาฝากครับ"
"ที่หลังไม่ต้องเอามาก็ได้ลูกที่นี้ก็กินไม่หมดแล้วเดียวเราสองออกไปข้างนอกใช่ไหม้า"
"ครับ"
"อย่าไปซนอีกละลูกขับรถระวังไปกันละ"
"ได้คร้าาบแม่..สัตย์ขับรถระวังอยู่แล้ว"
ั้ก็ั่รถเล่นวนไปในเมืองแล้ววนไปตลาดเก่าไปซื้อให้แม่ยัยน้องตามสั่ง..หมอสัตย์ขับรถไปเรื่อยๆจนาึหาดป่าตอง
"มึงดูทะเลดิสวยมาก"
"หืมสวยิ"
"วันนี้เป็ไรมึงเนี่ยหน้าตาไม่สดชื่นเลย"
ยัยน้องถามหมอเพราะดูเหมือนหน้าหมอสัตย์จะซีดจะเป็ลม
"เปล่าก็แค่คิดอะไรนิดหน่อยนะ"
"ออเหรอ"
ยัยน้องก็มองจองจะจำผิดหมอสัตย์แต่ไม่เป็ผลเลยหันกลับไปมองทะเลในมือได้โอ้เอ๋วมาถ้วยหนึ่ง
"แดกแต่หวานอย่ามาบ่นให้กูได้ยินว่ามึงน่ำหนักขึ้นนะ"
"ไม่บ่นหรอกแค่คุยให้ฟังเฉยๆ"
ยัยน้องยิ้มแก้มปริไปทางหมอสัตย์..หมอสัตย์มองยัยน้องแล้วปวดหัวได้แต่แย่งยัยน้องกินด้วยอิๆ
หลังจากยัยน้องเดินวนไปวนมาจนเหนื่อยก็กลับบ้านกันจน2ทุ่มก็ออกมาั่มองดูดวงดาวบนท้องฟ้า
"สัตย์...ุ่ี้ก่อนกลับไปซื้อฝากได้ปะ"
"เอาดิกูว่าจะซื้อไปฝากเพื่อนๆด้วย"
"มึง..ถ้าวันหนึ่งกูมีใครมึงจะดีกับกูแบบเดิมไหม"
"ทำไมต้องถาม...กูเพื่อนมึง"
"ขอบใจนะ"
"ไปนอนกันเะเดียวุ่ี้เลือกกลับ กทม.กัน"
"ได้ฝันดีละมึง"
"ฝันดีนะ"
เวลาที่แสนสนุกและอบอุ่นมันมักจะผ่านไปอย่างเร็วจนยัยน้องไม่ทนตั้งตัวว่าจะกลับไปทำงานอีกแล้ว
วันรุ่งขึ้นก็จะเป็วันสุดท้ายการลาพักร้อนยัยน้องแล้วมันเร็วจัง
"เร็วเกินไปไหมนะวันหยุดฉันเนี่ย"
...............................
รุ่งเช้าวันใหม่อันสดใสที่เสียงคลื่นกระทบฝั่งแสงแดดค่อยๆลอดผ่านม่านห้องยัยน้องทำให้รู้ว่าตอนนี้เริ่มเช้าแล้ว
"ตื่นได้แล้วลูก...วันนี้จะออกไปซื้อไม่ใช่เหรอ???"
"ใช่คร้าบตื่นแล้ว"
"ตื่นแล้วอาบน้ำ,ล้างหน้า,แปรงฟัน,สระผมด้วยละ"
"คร้าาาาบแม่"
ยัยน้องก็ทำกิจวัตรตอนเช้าเสร็จก็ลงมาล้อมวงทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน
"ป๊าครับ...วันนี้ไม่เข้ารพ.เหรอครับ"
"ไม่วันนี้พ่อไม่มีเวรนะ"
"แล้วแม่ละครับ"
"วันนี้หยุด้า"
ครอบครัวบุคลากรทางการแพทย์อ่ะนะ...ป๊าเป็หมอ...ม๊าเป็เภสัชกร้าเริศ...ลูกเป็พยาบาลต้าวน้อยบ้าน้า
"สวัสดีครับ...ทิวลิปเสร็จยังครับ"
"เสร็จแล้ว้าสัตย์..ทานไรมายังลูก"
"ทานแล้วครับป้า"
"นั้นวันนี้ผมขอพาทิวลิปไปซื้อนะครับ"
"ได้้าขับรถกันดีและลูก"
"ครับ/คร้าาาาบ"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??