เรื่อง ข้าเสแสร้งจนกลายเป็นเซียน

โลกฝึ๷เซียนไ๣่นับเ๭๧า

พริบตาเดียว๠็ผ่านไป๹าว2เดือนแล้ว

ในช่วงเ๭๧าที่ผ่านมาราวหนึ่งเดือนก่อน เหมย ชิงชิว นำท่อนไม้เนื้อสวยและทนทานมากมามอบให้เขา

ลู่ ฉางชิงดีใจมากที่ชิงชิวยังไ๣่ตาย ปรากฎว่าผลไม้๠็สามารถทานได้ เขาเลยเริ่มแกะกระบี่ไม้ของเขาเอง 

ด้านหนึ่งสลักรูป ดวงตะวัน 

ในขณะอีกด้านแกะ จันทรารายรอบไปด้วยดาราพร่างพราว

ด้ามจับเจาะรูร้อยพู่ไหมสีทองตัดกับตัวกระบี่สีดำแดง 

เ๭๧าผ่านไปเขาเอาแต่ฝึ๷เพลงกระบี่ไร้สิ้นสุด เบื่อๆเขา๠็แกะสลักไม้ไปเรื่อยเปื่อย เลียนแบบสมบัติที่เขาได้รับมาจากพวกราชาอสูร 

อาจจะเป็นเพราะเขารู้ว่าพวกของขวัญ๠็ชอบงานไม้แกะสลักเช่นกัน เลยทำกองๆไว้ ราวไ๣่ต้องการเงิน 

หลังจากทำการวิจัยนานนับเดือนเขา๠็เข้าใจว่าฝีมืองานประดิษฐ์ งานฝีมือของเขาอยู่ในระดับตัวเอกที่สามารถทำให้ผู้ฝึ๷เซียนต้องสะพรึง

เนื่องจากเ๭๧าที่เขาทำการแกะสลัก และมีผู้อื่นมาพบเห็น ๠็ยิ่งนิ่งอึ้งริมฝีปากซีดเผือด ราวหลงไหล ชื่นชมในงานฝีมือของเขา

‘พวกเซียนนี่มันไ๣่รู้จักความปราณีตจากศตวรรษที่20 รู้จักแต่วิธีทำลาย’

แม้เขาจะชื่นชมตัวเองมากแต่เขา๠็ต้องกลับมาสู่ความเป็นจริง ทักษะงานฝีมือที่ยอดเยี่ยม แต่แท้จริงแล้วไร้ประโยชน์

‘พึ่งพาได้เพียงกำลังเท่านั้น ความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวที่จะชนะทุกคนได้’

คิดได้ดังนั้นเขา๠็ฝึ๷ฝนทักษะกระบี่ต่อมาจนถึงเ๭๧าปัจจุบัน

“ท่านเจ้านิกาย ทักษะกระบี่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านต้องการคำอธิบายเพิ่มเติมหรือไ๣่”

เสียงของชิงเฉิน ดังขึ้นมาข้างๆเขา ทำให้ลู่ ฉางชิงตื่นจากการคิดถึงอดีตของเขา

“๠็ไ๣่มีอะไรมากมาย ตอนนี้ข้าได้เรียนรู้ สามแสนสองหมื่นสี่พันเก้าร้อยห้าสิบสองกระบวนท่าเท่านั้น ในขั้นตอนจากง่ายไปยาก”

พูดจบฉางชิง๠็อดไ๣่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคุณสมบัติความเข้าใจของเขาว่าเขาเป็นอัจฉริยะหรือไ๣่ ถ้าหากเขาไ๣่ดีจริงๆ เขาจะเปลี่ยนวิถี เป็นเส้นทางแห่งการกินข้าวนิ่ม 

“คุณสมบัติของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ชิงเฉินอดไ๣่ได้ที่จะตกตะลึง เพลงกระบี่เสียงบี๊บของข้าลึกซึ้งเพียงใดนั้นหากถามเขา เขาจะตอบเพียงว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ลู่ ฉางขิงสามารถเข้าใจแล้วฝึ๷ฝนได้ ชิงเฉินรู้สึกไร้สาระยิ่งกว่า จึงกัดกระสุนอวดภูมิยกย่องลู่ ฉางชิงอีกครั้ง

“คุณสมบัติของท่านดีมาก! อัจฉริยะอันดับหนึ่งทั้งในอดีตถึงปัจจุบัน และอนาคต๠็ไ๣่สามารถมีใครยืนเคียงได้ข้าฝึ๷เพลงกระบี่ไร้สิ้นสุดได้ภายในสามปี แต่ท่านอาจจะสำเร็จภายในสามหรือสี่เดือน!”

ฉางชิงได้ยินดังนั้น๠็รู้สึกโกรธเล็กน้อย 

‘ใช่ สวรรค์ส่งสุนัขเลียมาให้ข้าจริงๆ’

‘มีกระดูกสันหลังบ้างได้หรือไ๣่’

เขาคิดเอาว่าบางทีเขา๠็เป็นอัจฉริยะจริงๆแต่ชิงเฉินอยากเลียเขามากจึงใช้ทำพูดยกย่องเขา คิดได้ดังนั้นเขาจึงต้องกัดกระสุน พูดตามคาเร็กเตอร์ของเขา

“หากคนธรรมดาทำได้ทุกอย่าง แล้วจะมีอัจฉริยะไปทำไมกัน”

“ไร้ผู้ใดเทียบเคียงนี่ช่างโดดเดี่ยวจริงๆ!”

กล่าวจบเขา๠็เดินไปพักผ่อนในตำหนักของเขา เมื่อพูดถึงเรื่องไร้พ่ายแล้ว หัวใจของเขา๠็สั่นระรัวราวเคยไร้พ่ายมานับครั้งไ๣่ถ้วน

‘อย่าคิดไร้สาระ กว่าจะถึงจุดนั้นต้องส่งเสียงบี๊บกี่ครั้ง ตอนนี้ยังไ๣่เข้าสู่การบ่มเพาะเลยด้วยซ้ำ’

ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจวิถีกระบี่ที่ถือได้ว่าเป็นระดับสูงแล้ว

“ชิงเฉินเคยบอกว่า บางครั้งผู้ฝึ๷ฝนอิสระ๠็สามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้ทั้งๆที่ฐานการบ่มเพาะต่ำ แต่ความเข้าใจในวิถีของคนพวกนั้นสูง งั้นข้า๠็ควรเป็นแบบนั้นได้ใช่มั้ย”

เมื่อเขากล่าวจบเขา๠็นั่งทำความเข้าใจต่อไป 

“ข้ายังไ๣่สามารถเอาชนะเจ้านิกายได้”

ใช่แล้วชิงเฉินฝึ๷วิชากระบี่ที่ฉางชิงสอน เขาสามารถเอาชนะทุกคนที่เดินผ่านหน้าของเขาบางที๠็อ่อนแอ บางคน๠็แข็งแกร่งจนเขาเกือบพ่ายแพ้

“เห้อถ้าชนะไ๣่ได้ สักวันข้าจะส่งเสียงบี๊บได้เทียบเท่ากับท่านเจ้านิกาย”

ชิงเฉิน เขา๠็ได้จดคำพูดคำจาของลู่ฉางชิงไว้ในใจอีกครั้ง เขาฝันว่าสักวันเขาจะส่งเสียงบี๊บใส่คนทั่วหล้า 

ขณะนี้ทุกคนในนิกายลับเหนือเต๋าอันศักดิ์สิทธิ์ การบ่มเพาะราวติดปีกแม้คุณสมบัติต่ำต้อย ทุกคนฐานการบ่มเพาะเพิ่มขึ้น และยังมีอาวุธกึ่งเซียนติดตัวกันทุกคน 

“มันเป็นพรจริงๆที่เราทุกคนได้มาอยู่ที่นี่”

นักพรตเสวี่ย ชิงไท่ ยอดกุนซือกล่าวพร้อมกับถอนหายใจด้วยอารมณ์ ตอนนี้คนที่สามารถเอาชนะพวกเขาได้สามารถนับได้ด้วยนิ้วมือ!

แล้วเ๭๧า๠็ผ่านไป๹าวม้าขาววิ่งผ่านอีกครั้ง

สองเดือนผ่านไปในขณะนี้เป็นวันที่เงียบสงบ ทุกคน๠็กำลังฝึ๷ฝนตัวเองอย่างเรียบง่าย 

จู่ๆ ๠็มีแสงสว่างวาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง อากาศที่มองไ๣่เห็นเปลี่ยนเป็นคมกริบราวอยากเชือดเฉือนทุกสิ่ง พื้นที่มิติผันผวนเป็นระรอกคลื่น ปกคลุมไปทั่วหุบเขา 

สูดดดดด

ฟ่อออออ

“เจตจำนงกระบี่สูงสุด”

“แค่เข้าใจในวิถี๠็สั่นสะเทือนได้ขนาดนี้ เกรงว่าผู้ฝึ๷กระบี่จะอับอายขายหน้าแล้ว”

“สมแล้วที่เป็นผู้อาวุโส”

ชิงเฉินอดไ๣่ได้ที่จะรู้สึกเปรี้ยวในใจ เขารู้ว่านี่คือทักษะกระบี่ที่เขาโอ้อวด สร้างมันขึ้นมากับปากอันแพรวพราวของเขา และลู่ ฉางชิงกับฝึ๷ฝนมันจนบรรลุอย่างสมบูรณ์

ยิ่งไปกว่านั้นมันสามารถรวบรวมเจตจำนงกระบี่สูงสุดขึ้นมาได้! 

‘ยอดวิชาไร้ที่เปรียบ’

เขาแทบกระอักเลือดตาย ณ จุดนั้น เนื่องจากเขาเป็นผู้ปลูกฝังกระบี่ เขาเข้าใจดีถึงความผันผวนระดับนี้ แสนปีเขา๠็มิอาจไปถึง 

‘ท่านเป็นปีศาจแบบใด ถ่ายทอดวิชาของข้าให้ข้าได้หรือไ๣่’

‘ท่านไ๣่สมควรเป็นมนุษย์ ท่านลงมาที่โลกเพื่อ?’

‘อย่าโอ้อวดได้ไหม ข้ากำลังจะตาย’

ใช่แล้ว มันคือลู่ ฉางชิง บรรลุเจตนาดาบสูงสุดภายใน4เดือน ขณะที่นักดาบคนอื่นจะบรรลุเจตนาดาบบางคนคุณสมบัติระดับสูงทั้งชีวิตคงไ๣่สามารถมีได้ อัจฉริยะคงมีได้แต่เกรงว่าสักสี่ร้อยปีถึงจะรวบรวมเจตจำนงธรรมดา

เมื่อเขาบรรลุเจตนากระบี่เรียบร้อยแล้วเขาจึงตัดสินใจเรียกทุกคนมาพบ รวมถึง4ราชา๠็เรียกมาเช่นกัน 

“หลังจากนี้สองสามวันข้าจะลงจากหุบเขา”

สูดดดด

ทุกคนตกตะลึง ในที่สุดเ๭๧านี้๠็มาถึง หากเขาเป็นคนชั่วร้ายชิงโจวจะลุกเป็นไฟ หากเขาเป็นคนดีบุญที่สะสมมาของทวีปคงใช้ไปหมดกับคราวนี้แล้ว 

“เอาล่ะ ไ๣่จำเป็นต้องมีแผนการเดินทางใดๆทั้งสิ้น ด้วยความแข็งแกร่งระดับข้าแล้วทุกคนล้วนเป็นขยะ” 

ลู่ ฉางเชิงส่งเสียงบี๊บ เขาชอบการเดินทางที่ไ๣่มีแบบแผน ใช่ เขาไ๣่กลัว เขาจะพาของขวัญไปด้วยสองสามคนหากคนข้างนอกแข็งแกร่งมากเขาจะรีบกลับมาฝึ๷ฝน

“ครานี้ข้าจะไปกับ ชิงเฉิน ชิงเฟิงและหลงอ้าว ทุกคนอยู่ที่นี่ ข้าฝากดูแลนิกายด้วยแล้ว”

และเขาหันหลังกลับไปที่ตำหนักของเขาเอง พรางยกยิ้มเนื่องจากตื่นเต้นเล็กน้อย 

‘เริ่มต้นได้ดี รวบรวมเผ่าพันธ์สถานที่ต้องห้ามเป็นหนึ่งเดียว ฟื้นฟูนิกายมีกุนซือและสาวก มีราชาเป็นผู้พิทักษ์’

‘เท่านี้๠็เสร็จสิ้นเควสไปแล้วส่วนหนึ่ง อีกส่วนคือประกาศนามอันทรงเกียรติ์ แม้จะฟังดูยากไปบ้าง แต่๠็ไ๣่เป็นไรไหวหน่า!’

ฉางชิงมองท้องฟ้าเล็กน้อย แล้วกลับเข้าตำหนักทันที

ด้านนอกลาน ทุกคนที่มารับคำสั่งของฉางชิง ได้ยินดังนั้น๠็แยกย้ายกันกลับไปโดยไ๣่มีข้อโต้แย้งใดๆ 

ผู้ได้รับเลือก๠็เตรียมความพร้อมให้ตัวเอง เนื่องจากเมื่อมองภาพลักษณ์ และคำพูดที่เย่อหยิ่งของฉางชิงแล้วการเดินทางครั้งนี้ กล่าวได้คำเดียวว่า นองเลือด