เรื่อง เทพยุทธสะท้านโลกา
ตอนที่ 78 จดจำ
ใะี่เขาทำร้ายชายัาแะสบถ "เจ้ามันช่างรกหูรกตาข้ายิ่งนัก"
"มาขัดขวางทางเดินข้า..."
"เจ้าสมควรได้รับสิ่งนี้แ้!"
เด็กเล็กๆอายุประมาณห้าหกขวบเหมือนเป็บุตรชายทั้งสองเข้ามากอดขาแะร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา "่าลุงโปรดอย่าทำร้าย่าพ่อ่าแม่ข้าอีกเลย"
"ใครคือลุงเจ้ากัน!"
"ไสหัวไป ไ่ั้อย่าา่าข้าัแเด็ก"
คนเมาขมวดคิ้วชนกันแะสีหน้าท่าทางแสดงอาการหงุดหงิดแ้ไม่พอใจรุนแรง
มองดูเด็กเล็กอย่างน่าขยะแขยง
เขาตั้งฝ่ามือใหญ่แะหนาแ้ฟาดไปที่หัว
หากเด็กเล็กโดนสิ่งนี้จะตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
คนธรรมดารอบๆส่งเสียงกรี๊ดแะไม่สามารถทนดูฉากที่ร้ายแรงนี้ได้
ทันใดนั้นลูกธนูปลายแหลมพุ่งมา
ลูกธนูตอกฝ่ามือแะทะลุหลังมือ
"อ๊าก"
"ใคร...!?"
ฝ่ามือได้รับบาดเจ็บสาหัส
เขาโกรธแค้นแะใบหน้าดุร้ายหันมองไปทิศทางที่ลูกธนูถูกยิงมา
เห็นศิษย์ห้าคนจากกลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารขี่ม้า
เด็กหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาแะในมือถือคันธนูสีม่วง
มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
เห็นได้ชัดว่านักธนูที่ทำร้ายเขาคือเด็กคนนี้
คนเมาสลายความโกรธหายไปทันที
โดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดฝ่ามือแะเร่งรีบขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว
"ได้โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วย"
หน้าผากมีเหงื่อไหลแะร่างกายหนาวเย็น
ัแคนอ่อนแอแะเคารพคนแข็งแกร่ง
เขาเข้าใจแะคุ้นเคยกับมัน
"ตบหน้าตัวเองร้อยครั้งแะขอโทษพวกเขา!"
สีหน้าเขาเย็นชาแะตะโกนอย่างเยือกเย็น
คนเมาไม่ลังเลที่จะทำตามคำสั่ง
ตบใบหน้าตัวเองซ้ายแะขวา ใ้ำัทั้งหมดเพื่อพยายามให้ใบหน้าเหมือนหมู
หลังจากตบหน้าเสร็จ...
นั่งคุกเข่าหันหน้าขอโทษครอบครัวชายัา "ข้าิไปแ้ ยกโทษให้ข้าด้วย"
ชายัาเปิดดวงตาที่เปื้อนเลือดแะสีหน้าตกตะลึง
เขาไม่เชื่อว่ามันคือเรื่องจริง
เขารอดตายแะอีกฝ่ายตบหน้าตัวเองแ้กล่าวขอโทษ
เด็กเล็กตื่นเต้นมากมองดูคนร้ายที่ทำร้ายบิดาด้วยความกระตือรือร้นแะยินดีในใจ
ผู้กระทำิได้รับการลงโทษแ้
เขาโือย่างไม่ใส่ใจแะกล่าวว่า "มอบเงินสามร้อยทองให้เป็ค่ารักษาบาดแผลแะเป็ค่าชดใช้ให้พวกเขาซะ"
"จากนั้นจะไปไหนก็รีบไป"
ใบหน้าคนเมามีความสุขแะหยิบเงินออกมาอย่างรวดเร็วแ้ส่งมอบให้ครอบครัวชายัา
"จำไว้...ถ้าข้าพบเห็นเจ้าทำเรื่องชั่วร้ายอีก"
"อย่ามาา่าข้าไร้ความปราณี"
เขาจ้องมองแะน้ำเสียงเต็มไปด้วยการฆ่า
คนเมาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวแะกรีดร้องว่า "ไม่ทำอีกแน่นอน!"
เขาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าูเวยกลับมาอ่อนโยนแะหันมาหาครอบครัวชายัา "พวก่าใช้เงินเหล่านี้รักษาตัวแะหาสมุนไพรมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งเถอะ"
"ขอบคุณ่าผู้กล้าหนุ่ม"
ครอบครัวชายัารีบโค้งคำนับเขา
เขาหยุดการกระทำแะส่ายหัวกับครอบครัวชายัา "ข้าไม่สามารถช่วยเหลือพวก่าได้ตลอด"
มองไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆหมอกแะกล่าวเาๆว่า "พวก่าควรย้ายออกไปจากเมืองนี้แะหาสถานที่ปลอดภัยซะ"
"ขอบคุณ่าผู้กล้าหนุ่ม"
"ขอบคุณ่าผู้กล้าหนุ่ม"
สามีแะภรรยาต่างขอบคุณซึ่งกันแะกันแ้รู้สึกดีกับเด็กหนุ่มที่แนะนำพวกเขา
เมื่อพวกเขากำลังจะจากไป
เด็กเล็กหันหัวมองเขาด้วยดวงตาเปล่งประกายแะน้ำเสียงกระตือรือร้นออกมา
"พี่ชาย... ข้าจะเป็เหมือน่าได้ืไ่?"
เขาจ้องตาเด็กเล็ก ิ้แ้พยักหน้า
"เมื่อเจ้าโตสามารถเข้าสำนักอาญา์เพื่อฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แะมาพบข้าได้"
"ชื่อข้าคือ ูเวยแ่อาญา์"
เสียงดังฟังชัดแะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
"ูเวยแ่อาญา์!!!"
"ข้าจะจดจำชื่อพี่ชายเอาไว้"
เ็้พยักหน้าอย่างหนักแะมีสีหน้าจริงจัง
เขาเงยหน้าขึ้นแ้ตะโกน "ี่เ... ข้าจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แะกลายเป็ผู้กล้าคอยช่วยเหลือคนอื่นที่ไม่ได้รับความชอบธรรมแบบ่า"
เขาิ้แะโืลาเ็้ "ข้าจะรอเจ้าที่อาญา์"
ครอบครัวชายัาหายตัวไปต่อหน้าเขาเรียบร้อย
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??