เรื่อง ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit
ถ้านายเคิด่าาโดนาา์ปกครองิ่ไ่ในี่แอบโเรียนไปอยู่้าเน็ตืเรื่อง่าั
เชื่อเถอะ ัไม่เท่าัการถูกสัตว์อสูรระดับสัมผัสปราณขั้นกลางไล่กระทืบ!
ตอนนี้วิ่ง และไม่ได้วิ่งธรรมดา แต่เป็นระดับ 'สับแหลก' อย่างไม่คิดชีวิต
เจ้าัเขื่องนั่นสูงเกือบสองเมตร หน้าตาก็คล้ายจระเข้ผสมจิงโจ้ แัยังีหนามแเป็น้ ๆ ั อย่างััเอาัเไปกลิ้งเ่ในพุ่มกระบองเพชรแล้วัาแบบไู่้สึกะไ
เดา่าัคงเิ่ตื่นาจำศีล าเป็นเพราะเีการต่อสู้ัมากไปกวนั
แัยังดูหิวเอามาก ๆ ด้วย
แต่ช่วยบอกเถอะ่าทำไม!!
ัถึงได้เลือก!
ทั้งี่คนอยู่กันเป็นสิบ ทำไมไม่ไปเลือกคนอื่น!? ก็ไม่ได้หล่อเด่นะไันะ!
ตอนนี้เจ้านั่นไม่ใช่แค่ไล่ วิ่งเปล่า ๆ ไม่พอ...
ัยังหยิบหนามบนัออกมาขว้างใส่ราวัักีฬาโอลิมปิกพุ่งแหลน!
สัมผัสได้ทัน จึงเบี่ยงัหักไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ต้องุช่วงชีวิตับอลในี ัครูฝึกบ้าโหดอย่างยี่ฟู่ี่เคี่ยวกรำซะกลายเป็นักายกรรมวิ่งหนีตายไปโดยปริยาย
เหงื่อไหลลงคอ หางม้าเปียกโชก และปอดแทบจะระเบิดอยู่แล้ว!!
แต่เจ้าันั่นยังไม่เลิก!!
“ข้าน่ะผู้ชายเนื้อเหนียว ๆ”
ตะโกนออกไปด้วยใจอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้น
“โน่น!! ไปตามนางโน่น!! คนีตั้งเยอะ!! ไปไล่สาว ๆ โน่นไป๊! นางเนื้อนุ่มก่าเยอะ!!”
ไู่้ัแปลภาษาออกไหม แต่าี่ัตอบกลับด้วยการง้างหนามอีกเส้นแล้วเตรียมปาใส่...
สงสัย...
เอ่อ..
ไม่ต้องสงสัย่าัคงตอบ่าไม่
แต่เาริง ๆ
ก็รู้สึกอิจฉาเจ้าอสูรหน่อย ๆ นะ
อย่างน้อยัก็ีสิทธิ์ได้เลือก..
ซุนโหวหวังเหลือบตามามองแวบหนึ่ง ก่อนจะปรายัาเหมือนกำลังชั่งใจะไบางอย่าง
“อย่างไรไอ้เปรื่อง ีแผนฤๅไม่?”
เาริงนะ ตอนนั้นอยากตอบไป่า 'ีก็ผีล่ะ!' แต่พูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะสมองตอนนั้นัตื้อจริง ๆ
ิ่ไ่เจ้าหมูอสูรก็เหนื่อยพอแล้ว ยังต้องมาเจอะไอีก?
“อา.. แม้แต่เอ็งยังคิดไม่ออกหรือนี่...
ัพูดแล้วทำเีพึมพำััเนิดหน่อย ก่อนจะเอียงคอถามต่อ
“เช่นนั้นเอาวิธีฉันเป็นไร?”
ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น คงหัวเราะแล้วปฏิเสธเีแข็ง แต่ตอนนั้นหันไปมองหน้าัอย่างัเิ่เจอขุมทรัพย์ใต้ดิน
“เหลามาให้แเลยพ่อหนุ่มหน้าขน”
ตอบกลับไปแบบไม่ทันคิด
ซุนโหวหวังแค่นหัวเราะ แล้วพูดอย่างมั่นหน้าแบบี่ัถนัด
“ไม่ยาก!!
ใช่แผนคนสกุลซุนี่ใช้กันมาอย่างช้านาน!!
เอาแข็งชนแข็ง!!
ใครแข็งก่าก็อยู่ต่อ!”
พูดจบ.. ไอ้เจ้านั้นก็ไม่รอฟังะไอีกเลย
โหวหวังหมุนตบเท้าครั้งหนึ่งเพื่อสร้างแรงต้าน ก่อนจะหมุนและวิ่งสวนทางไป
“ดะ...เดี๋ยว!!”
เบรกัเแทบไม่ทัน แล้วหันกลับไปมองภาพตรงหน้าอย่างัดูรถเก๋งวิ่งชนรถบรรทุก
ไอ้ี่ัเรียก่าแผนน่ะ!!
ัไม่ีส่วนไหนเรียก่าแผนได้เลยแม้แต่น้อย นั่นัความดื้อด้านล้วน ๆ !
แต่ให้ยืนดูเฉย ๆ แล้วปล่อยให้ไอ้สมองกล้ามเพื่อนไปลุยอยู่คนเดียว ก็คงไม่ใช่หลิวเจี้ยนแล้วล่ะ
อีกอย่าง!!
ให้คำสัญญาไว้ัอาม้าแล้วด้วย ่าจะีเพื่อนให้มาก ๆ แล้วไอ้หมอนี่ดันเป็นเพื่อนคนเดียวเสียด้วย
“โถ่เว้ย!! ใครใช้ให้ีเพื่อนอย่างักันนะ!!”
สบถออกมาาใจ ก่อนจะกำกระบี่แน่น แล้วกระโตามโหวหวังกลับไป
“อ้ายเจี้ยน! เอ็งคอยโจมตีั ส่วนฉันจะคอยต้านรับให้เอ็งเอง
จงอย่าประมาท!!
ถึงอย่างไรัก็เป็นถึงอสูรระดับสัมผัสปราณขั้นกลาง”
เีซุนโหวหวังยังคงนิ่ง เรียบและโคตรมั่นใจ แววตาเหมือนคนัรบไวกิ้งในหนังโรง
แต่ไอ้คำ่าอย่าประมาทันี่ะไ
ไอ้สิ่งี่ัทำอยู่มากก่าคำ่าประมาทไปไกล
ัเรียก่าไม่ได้คิดเลยต่างหาก
“แล้วแต่นายเลย.. พ่อสมองกล้าม”
ตอบสั้น ๆ พร้อมัใช้ท่าร่างถอยออกาจุดสนใจ
ซึ่งตอนนี้ ก็ืไอ้หมู..จรเข้.. เม้น.. ช่างเถอะ.. ไอ้ัหนามยักษ์ี่ตอนนี้ได้หันหัวไปสนใจเพื่อนหน้าขนแทนแล้ว
เพราะไอ้หมอนั่นดันไปหวดัาด้านัอย่างัี่ด้านั
เจ้าอสูรตอนนี้ยิ่งนานก็ยิ่งโกรธ
ัเบี่ยงตรงพร้อมพุ่งตรงเข้าหาซุนโหวหวัง หมายจะแก้แค้นี่บังาโจมตีใส่ั
แต่ก็เหมือนโหวหวังจะเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว
“ฤทธิ์กระบองสกุลซุน กระบวนี่สี่ อัฐนิยาม!”
เงยหน้าึ้ไปดูี่ซุนโหวหวังปล่อยพลังออกมาราวัััอาบไปด้วยพลังปราณสีชาด
พลังสายนั้นัพวยพุ่งออกมาเหมือนจะระเบิดร่างัได้
ก่อนี่ต่อมา กระบองในมือหมอนั่นดูดกลืนทุกหยาดปราณลงไปหมด
แล้วกระบองี่เต็มไปด้วยพลังปราณสีชาดจะจมลงไปในผืนดิน
เจ้าหมูหนามยักษ์ี่แสนจะีปัญญา (ระดับประถมต้น) ก็ไม่ได้เอะใจะไ
ัแค่เห็น่าเป้าหมายัยังอยู่ ัก็พองขนึ้มาอย่างัปลาปักเป้าบนเขียงเชฟซูชิ
แล้วัก็พุ่งพรวดเดียว เหมือนกระสุนปืนใหญ่ติดหนาม ปลายทางืซุนโหวหวัง
ซึ่งหากโดน
เพื่อนก็ไม่ต่างัลูกชิ้นเสียบไม้
แต่ก่อนี่-่าหนามจะถึงั
กระบองี่ซ่อนอยู่ใต้ดินพุ่งึ้มาอย่างแม่นยำ
เศษหินระเบิดาพื้นกระแทก-่าหนามทั้งหมดกระเด็นเปลี่ยนทาง
แค่นั้นไม่พอ
กระบองเหล็กดำก็ได้ซัดเต็มรักเข้าี่ท้องน้อยเจ้าหมูอสูร
ส่งร่างัลอยทะยานึ้ไปเหนือพื้นดินก่า 5 เมตร ราวับั้งไฟขอฝน
เห็นทุกอย่างชัด
แล้วนั่นน่าจะเป็นโอกาสี่โหวหวังัสร้างเอาไว้ให้
กัดฟันกระชับกระบี่ในมือ พร้อมจะพุ่งัตามึ้ไปกลางอากาศ
เมื่อเกือบถึงัเจ้าอสูร
ก็ได้ง้างกระบี่ึ้
“วิชากระบี่โบยสวรรค์ ขั้นี่สาม อสูรสูญ!!”
กระบี่ในมือตอนนี้อาบปราณสีครามส่องแสงวิบวับเหมือนเ่ในงานวัด แต่ท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองนี่ ไม่ได้ีอารมณ์เ่เลยแม้แต่น้อย
บรรจงอัดวิชากระบี่เข้าใส่เจ้าอสูรหมูหนามบินันั้นไม่ยั้ง
แต่เีี่สะท้อนัากลับเป็นเี เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!!
ใช่ครับ.. กระบี่กระเด้งเหมือนตีลงบนเหล็กกล้าขัดเงา ทั้งี่ัืเนื้อสัตว์แท้ ๆ
แล้วโชคร้ายดันซ้ำซ้อน เจ้าหมูหนามเหมือนจะรู้่าตอนนี้ภัยคุกคามัก็ื
อยู่ดี ๆ ัก็คว้าข้อมือซ้ายไปแบบหน้าด้าน ๆ ไม่ให้เวลาตั้งัเลยด้วยซ้ำ
ปากัอ้าออกกว้าง ทำให้เห็นฟันัครบทุกซี่
ถ้าหมอฟันได้มาเห็นก็คงทำหน้าเหมือนในตอนนั้น
ฟันแ ๆ ันั้นน่าสยองยิ่งก่าาดูหนังผีตอนอยู่บ้านคนเดียว
นี่ยังไม่รวมกลิ่นี่โชยมานะ
แรงบีบามือเจ้าอสูร บอกตามตรง่าแรงี่ัใช้นั้นถึงัทำให้ต้องกัดฟันทนเจ็บ
“ปล่อยนะให้หมูเวรนี่!!”
ดิ้นพล่านพร้อมจ้วงกระบี่ในมือขวาเข้าใส่ปากั เผื่อจะช่วยให้ัเปลี่ยนใจ ไม่เอาเป็น่าง
เคร้ง!!
กระบี่ฟันไม่เข้าเนื้อหนังัด้วยซ้ำ
ล่ะไม่อยากจะเชื่อ เนื้อข้างในปากแทนี่จะอ่อนก่าส่วนัี่เป็นหนาม
แต่นี่ัะไกัน!! ักลับแข็งไม่ต่างกันเลย
ืแบบ.. นี่ักินหินเป็นอาหารหรือไง?! นี่อยากขอเช็กเมนูประจำวันัจริง ๆ
ัดึงแขนซ้ายพาดลงไปบนเขี้ยวี่แคมราวัใบเลื่อยั
ขากรรไกรเจ้าหมูนรกก็ค่อย ๆ งับลงมาทีละนิด ๆ
“เจ้าบีบบังคับข้าแล้วนะเจ้าอสูร!”
ตวาดออกไปด้วยความหัวร้อนสุดขีด
อยู่ ๆ ก็จะมากัดแขนกันดื้อ ๆ แบบนี้ัใช้ได้เหรอ
ดวงตาัร้อนผ่าว ปราณในัก็ร้อนึ้เหมือนีใครเอาหัวไชเท้ายัดใส่เตาหม้อไฟ แล้วัก็ไม่ใช่แค่รู้สึกร้อนเฉย ๆ ด้วย สีพลังปราณี่ห่อหุ้มกระบี่ตอนนี้
ัเปลี่ยนไป
าครามใสเป็นม่วงเข้ม
าม่วงเข้มกลายเป็นแดงสด
าแดงสดคล้ำลงกลายเป็นสีชาด
และไม่ใช่สีชาดธรรมดา!!
ัเป็นสีชาดี่ดูคลั่งเกรี้ยว ราวัพลังทั้งหมดในักำลังจะแตกกระจายออกมา
“อ้ายเจี้ยน...นี่เอ็ง...!”
เีโหวหวังัมาแต่ไกล
น้ำเีัไม่ใช่ตกใจอย่างเดียว ัออกไปทางหวาดหวั่น
“เป็นไปไม่ได้!! เอ็งีทั้งปราณครามัปราณชาด เป็นไปไม่ได้เป็นัขาด!!”
ฟังาน้ำเีี่แววมา โหวหวังัคงแปลกใจมากจริง ๆ
แต่ก็ไม่ีเวลาจะอธิบายะไ
เพราะตอนนี้แขนซ้ายกำลังจะกลายเป็นมื้อ่างเจ้าอสูร
โอบพลังปราณชาด รวบรวมไว้ี่ฝ่ามือ
“หัตถ์ภูติแห่งซื่อซาน... ฉีกภูผา!!”
าแขนซ้ายี่ไม่ีแรงพอจะต่อกรัเจ้าอสูร
หากคิด่าใช้วิชานี้เพื่อดึงแขนออกมา
อะ..อะ.. คิดผิด
แต่จะฉีกปากัให้แหกต่างหาก!
ใช่..
ฟังดูเถื่อนโคตร แต่ก็นั่นแหละ
กำลังแหกปากัด้วยมือทั้งสองข้าง
ออกแรงมือซ้ายดิ้นหลุดออกามือเจ้าอสูร ก่อนี่จะใช้มือข้างเดิมจับไปี่ฟันตรงกรามด้านล่าง ส่วนมือขวาก็ได้จับไปี่ฟันบนขากรรไกรด้านบน
เมื่อสองมืออยู่ในตำแหน่งี่เหมาะ
จึงได้ออกแรงง้างปากเจ้าอสูรเต็มี่
ต่อให้ปากัจะหนาและแข็ง
แต่การถูกง้างฉีกปากนี่ัอีกเรื่อง
เจ้าอสูรคำรามเีในลำคอด้วยความเจ็บปวด
เนื้อัก็ดิ้นทุรนทุรายรู้สึกได้่าัคงเจ็บมาก
แต่ก็ใช่่าัจะยอมให้ฉีกปากัง่าย ๆ
มืออีกข้างัดันพุ่งไปคว้าหนามแาั
คงคิดจะใช้หนามัเมาแทง
คงต้องโทษี่ัเกิดมาีัใหญ่โต
ทำให้เห็นการเคลื่อนไหวัได้ชัด
“โหวหวัง!! รับ!!”
หมุนัออกแรงขา อาศัยแรงเหวี่ยงผสมัพลังปราณวาดขาฟาดใส่เจ้าอสูร
แรงเตะี่ีการหมุนัผสมแรงโน้มถ่วงพาเจ้าหมูหนามสองเมตรร่วงลงไปแบบดาวตก
และแน่นอนคนี่รอรับอยู่ข้างล่างไม่ใช่พ่อพระ
แเจ้าอสูรตนนี้ก็ไม่นับ่าเป็นสตรี
ฉะนั้นัจึงไม่ได้อยู่ในข้อละเว้นซุนโหวหวัง
กระบองเหล็กดำฟาดเสยเข้ากลางัี่เต็มไปด้วยหนามเจ้าอสูรเข้าอย่างั
เกิดเป็นเีั ปึก าาด้วยเืสีเขียวี่พุ่งึ้แบบน้ำพุี่าเ้าตอนุี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??