เรื่อง บุปผาโรยราแห่งคฤหาสน์ตระกูลเว่ย
แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่างไม้แกะสลักเ้ามาในห้องโถงอาหาร ท่าบรรยากาศัอึดอัดดั่งมวลอากาศี่หัอึ้งก่อนพายุะพัดกระหน่ำ เว่ยเสวี่ยเหลียน ก้าวเดินอย่างแช่มช้ามายังโต๊ะอาหารในชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ชั้นเลิศ ท่าความขาวสะอาดนั้นัเป็นเพียงภาพลวงตาี่ฉาบเคลือบความโสมมไว้เบื้องล่าง
ทุกครั้งี่ขยับกาย ิ่คาวข้นอันเป็นเอกลักษณ์บุรุษเพศะโสวนึ้มาจากใต้ชุดชั้นใน ผ้าเกาะอกี่รัดรึงู่เหนือทรวงอกนั้นบัดี้ชุ่มไปด้วยน้ำกามุเก่อี่เริ่มะเหนียวเหนอะและแห้งกรังดั่งกาว ิ่นั้นโวนู่รอบกายจนนางเองยังู้ึสะอิดสะเอียน นางลอบสังเกตเห็นเหล่าสาวใ้ี่ยืนคอยรับใู้่ห่างๆ ต่างพาัย่นจมูกและมองสบตาัด้วยความฉงน พวกนางแสร้งทำเป็นจัดเตรียมสำรับอาหาร แ่สายตาัลอบมองหาี่มาิ่คาวโลกีย์ี่รุนแรงเกินก่าะเป็นิ่เครื่องหอมใดๆ
“เฉิงเอ๋อร์... า้าเถิดู วันี้เ้าต้องใ้แรงีมาก”
เสวี่ยเหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงั่เครือเล็กน้อยขณะนั่งลงตรง้ามกับ เว่ยเฉิง ูชายตัวน้อยี่เอาแ่นั่งก้มหน้านิ่ง เด็กน้อยนั้นสนิทสนมกับบิดาเสมอจนเมื่อบิดาจากไป็ึอย่างี้มาตลอด ขอบตาเาแดงช้ำและผิวหน้าซีดเผือด ยามี่ลมพัดผ่านร่างมารดามาึเา ิ่คาวจัดนั้น็พุ่งเ้าปะทะจมูกอย่างจัง เว่ยเฉิงย่นจมูกเงยหน้าึ้มองมารดา
“มารดาได้ิ่อะไรไหม”
นางปั้นหน้าสงสัย
“ิ่อะไรเหรอทำแ่ไม่เห็นได้ิ่”
เสวี่ยเหลียนจึงพยายามเบี่ยงเความสนใจูชายด้วยการเอาใจูด้วยการใ้ตะเกียบคีบเนื้อปลาและผักน้ำัหอยชิ้นี่งามี่สุดใส่ลงในชามเาอย่างนุ่มนวล
“ทานนี่ะู... โปรดเ้าทั้งนั้น แ่รู้่าเ้าเสียใจ แ่เ้าต้องเข้มแข็งเื่พ่อเ้าะ”
นางเอ่ยำูสวยหรูทั้งี่ในใจกำลังกรีดร้อง ความู้ึผิดชอบชั่วดีตีรวนู่ในอก เมื่อนึกึ่ายอดปทุมถันี่นางเพิ่งใ้ัรองรั้ำกามฆาตกร ตอนี้กำลังซ่อนตัวู่ใต้ชุดขาวี่ดูบริสุทธิ์ต่อหน้าูชายผู้น่าสงสาร เสวี่ยเหลียนต้องข่มกลั้นน้ำตาและพยายามทำตัวให้ปกติี่สุด โดยหารู้ไม่่าิ่คาวี่โานั้น กำลังตอกย้ำความแตกสลายในใจูชายทีละน้อยในทุกๆ ลมหายใจเ้าออก
ขบวนเคลื่อนศพตระกูลเว่ยเคลื่อนออกจากคฤหาสน์อย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติเศรษฐีแห่งหยางโจว เสียงกลองและฉาบดังประสานกับเสียงับวชี่สวดส่งิญญาดังระงมไปทั่วท้องถนน ผู้คนในเมืองต่างพาัหยุดยืนดูขบวนผ้าสีขาวี่ทอดยาวราวกับมังกรหิมะ เว่ยเสวี่ยเหลียน เดินประคองป้าิญญาด้วยใบหน้าี่นองน้ำตา ท่าภายใต้ชุดขาวี่ดูสูงส่งนั้น นางกำลังเผชิญกัรกี่มองไม่เห็น
แสงแดดอ่อนๆ ยามสายเริ่มแผดเผา ทำให้อุณหภูมิใน่าานางสูงึ้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นความทรมาน ครา้ำอสุจิุเก่อี่เคยชุ่มโชกบัดี้เริ่ม แห้งกรัง จนกลายเป็นแผ่นฟิล์มเหนียวตึงเกาะู่ผิวหน้าอกและยอดปทุมถัน ทุกครั้งี่นางสูดลมหายใจืก้าวเดิน แผ่นคราบกามนั้นะดึงรั้งผิวเนื้อนุ่มจนเจ็บแปลบประหนึ่งถูกตีตราด้วยเหล็กนาบ ความร้อนทำให้ิ่คาวี่ถูกปกปิดไว้เริ่ม “ระเหย” โผ่านสาบเื้าอย่างรุนแรงจนนางู้ึเหมือนตนเองเป็นซากศพี่เน่าเปื้อนด้วยกามราคะ
ในจังหวะี่ขบวนหยุดชะงักเื่รอเปลี่ยนทาง ุเก่อ ี่เดินคุมบ่าวไพรู่่้างกาย็ขยับเ้ามาประชิดนาง แสร้งทำเป็นประคองนายหญิงี่ดูอ่อนแรง แ่ััใ้มือี่หยาบกร้านราวกับหนังคางคก ล่วงละเมิด เ้าไปใต้ผ้าคลุมบีบขยำก้นงอนงามนางอย่างแรงจนนางแทบะกรีดร้องา
“ฮูหยิน... ิ่ท่านวันี้่า ‘เย้ายวน’ ิ่ั”
ัก้มลงมาใกล้จนจมูกอัปลักษณ์ัแทบะซุกู่ี่ต้นคอนาง ัทำจมูก ฟุฟิ สูดดมิ่คาวี่ระเหยาจากอกนางอย่างจงใจ ก่อนะแสยะยิ้มเยาะเย้ยี่เห็นนางตัวั่เทิ้มด้วยความอัปยศ “ดูท่าสามีท่านคงะชอบิ่ี้ะ ้าได้ิ่ัลอยไปึโศพโน่นแน่ะ”
เสวี่ยเหลียนอับอายจนอยากะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อสังเกตเห็น่าแขกเหรื่อี่เดินู่ใกล้ๆ เริ่มทำหน้าแปลกๆ และหันไปกระซิบกระซาบัยามี่ลมพัดเอาิ่คาวจากตัวนางไปปะทะจมูกพวกเา ท่าิ่งี่ตลกร้ายี่สุดคือ ่าาี่วิปริต นางเอง ยามี่ถูกสายตาคนรอบ้างจับจ้องด้วยความสงสัย และยามี่มือ่้าบีบเค้นำาเกียรติยศ กึ่งกลางกายนางัเริ่มอุ่นซ่านและ เยิ้มแะ าจนู้ึได้ึความชื้นี่ง่ามขา
นางสับสนระห่างความโกรธแค้น ความอายี่ต้องแบกคราบอสุจิฆาตกรไปงานศพสามี และความเงี่ยนี่ถล่มเ้ามาอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ เสวี่ยเหลียนได้แ่ก้มหน้านิ่งปล่อยให้น้ำตาไพรากเื่ให้คนอื่นเ้าใจ่าเป็นน้ำตาแห่งความโศกเศร้า ทั้งี่ความจริงัคือน้ำตาแห่งความสูญเสียในศิลาแห่งจริยธรรมี่กำลังพังทลายลงไปพร้อมกับดินี่กำลังะฝังกลบสามีนางในีไม่กี่อึดใจ้างหน้า
เมื่อดินก้อนสุดท้ายถูกฝังกลบหลุมศพฟางหรงจนมิด บรรยากาศรอบหลุมศพี่ตั้งู่เนินเาชานเมืองหยางโจว็เต็มไปด้วยความหดหู่ เหล่าแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติเริ่มเดินเ้ามาล้อมรอบตัว เว่ยเสวี่ยเหลียน เื่กล่าวคำลาและปลอบโยน ท่าความร้อนจากแสงแดดี่แผดเผาลงชุดสีขาวัทำหน้าี่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี ิ่คาวอสุจิี่แห้งกรังู่ภายใต้เกาะอกเริ่มระเหยโาอย่างรุนแรงและชัดเจนึ้ทุกขณะ
“ฮูหยินเว่ย โปรดถนอมสุขภาพด้วย...” ีโจว ่้าอาวุโสี่ยืนู่ใกล้ี่สุดชะงักำูไปาั จมูกเาขยับฟุฟิก่อนะขมวดคิ้วุ่ “เอ๊ะ... ิ่คาวอะไรั? ืแถวี้ะมีาั์ตายู่ใกล้ๆ?”
“้า็ได้ิ่เช่นัท่านี” ใ้เ้าเฉิน ี่ยืนู่ี้าสมทบาใ้แขนเื้ปิดจมูก “ิ่คาวจัดเหมือนพวกบ่าวไพร่ี่เพิ่งเสร็จกิจกาม... ่าเสียดายั พิธีี่ศักดิ์ิทธิ์เช่นี้ัมีิ่ัปลอยมาำาบรรยากาศ”
เสวี่ยเหลียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใจนางเต้นรัวโครมครามด้วยความหวาดระแวงจนแทบะทะลุานอกอก ทุกครั้งี่มีคน่เรื่องิ่ืทำท่าทางรังเกียจ ก้อนเนื้อในอกนางะบีบรัดด้วยความอับอายึขีดสุด ท่าในทางัั ่าาส่วนล่างนางัตอบสนองต่อคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นอย่างวิปริต
“พวกเากำลังดมิ่้า... ิ่อสุจิ่้าีู่่ตัว้า” าินั้นเีู่ในั และทุกครั้งี่เสียง่เรื่อง "ิ่คาวโลกีย์" ดังึ้ น้ำหวานเบื้องล่างนาง็ยิ่งไเยิ้มาจนู้ึได้ึความแะชื้นี่ึผ่านกางเกงชั้นในเนื้อบาง นางู้ึึหยาดน้ำแห่งความเงี่ยนี่ไรินามากก่าทุกครั้งี่เคยประสบมาในชีวิต ิ่ี่นางหวาดกลัว่าผู้อื่นะจับได้ ัเป็นิ่งี่ปลุกปั่นอารมณ์ใคร่ี่ถูกกดทับไว้ให้ปะทุึ้มาอย่างน่าอดสู
“สงสัยะเป็นิ่น้ำเน่าเสียจากลำคลองเบื้องล่างกระมังท่านแขกเหรื่อ” ุเก่อ ก้าวเ้ามาแทรกกลางขบวนสนทนาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ัจงใจเดินเ้ามาประชิดตัวนางเอกจนไ่เบียดั เื่ให้แขกเหล่านั้นได้รับิ่คาวจากตัวนางชัดึ้ไปี “ฮูหยิน้า็ดูะทนไม่ไหวกับิ่ี้แล้ว เห็นไหม่านางั่ไปทั้งตัวทีเดียว”
ุเก่อแอบใ้ศอกกระทบกับสี้างนางเอกเบาๆ ย้ำเตือนให้รู้่าักำลังสนุกกับความทรมานนาง เสวี่ยเหลียนได้แ่ก้มหน้าหลบตา แสร้งทำเป็นสะอื้นไห้ซบหน้าลงกับผ้าเช็ดหน้าเื่ปกปิดสีหน้าี่แดงซ่านจากความรัญจวนี่ไม่อาจควบคุม นางสบสนจนแทบเสียสติ... รังเกียจัเี่มียางอาย แ่่าาัรุ่มร้อนแะชื้นไปกับคำประจานึิ่คาวี่ติดกาย
ความมืดมิดเ้าปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลเว่ยในคืนี่ลมพัดกรรโชก ภายในห้องโถงิญญาี่เพิ่งประดิษฐานป้าชื่อสามีได้ไม่กี่ชั่วยาม แสงเทียนสลัวเผยให้เห็นเงาร่างสองร่างี่ำาความศักดิ์ิทธิ์สถานี่นั้นจนหมดิ้น ุเก่อ ยืนตระหง่านู่เบื้องหน้าป้าิญญาฟางหรง ัควักอาวุธยักษ์ี่ดำคล้ำและขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนาจ่อหน้าป้าไม้สีดำ ราวกับะประกาศชัยชะเหนือผู้ตาย
ี่แท้เท้าั เว่ยเสวี่ยเหลียน ในชุดไว้ทุกข์ี่ยังไม่ได้ผลัดเปลี่ยน กำลังคุกเข่าใ้ปากและลิ้นปรนเปรออสุรกายแท่งนั้นอย่างบ้าคลั่ง นางใ้มือเรียวทั้งสอง้างรวบกำรอบโคนควยี่หนาจนล้นมือ รูดรั้งึ้ลงอย่างหัหน่วงขณะี่ริมฝีปากนุ่มโอบล้อมส่วนปลายี่บวมเป่ง ลิ้นสีชมพูละเลียดลากผ่านรอยหยักและร่องลึกอย่างรู้งาน เสียงดูดกลืนดังคาวหูสะท้อนก้องห้องโถงอันเงียบสงัด
“อา... ดูิฮูหยิน สามีท่านกำลังเบิกตามองดูเมียรักรั้ำกาม้าู่แท่นิญญานั่น!” ุเก่อแค่นัเราะาจิกทึ้งผมนาง “ตอนเช้าี่้าฉีดอสุจิรดหน้าอกเ้า แล้วบังคับให้เ้าแบกิ่คาวนั่นไปยืน้างหลุมศพั... เ้าู้ึอย่างไรบ้าง่ะ? เ้าชอบัใช่ไหม ีเ้าึได้แะจนส่งิ่โไปทั่วพิธีานั้น!”
ำูหยาบช้าี่ตอกย้ำความอัปยศเมื่อช่วงกลางวันักลายเป็นดั่งเชื้อไฟ เสวี่ยเหลียนู้ึึแรงกระตุ้นวิปริตี่แล่นพล่านไปทั่วกาย นางถลึงตามอง่้าด้วยแววตาอาฆาตแค้นราวกับะฆ่าคนเบื้องหน้าให้ตายคามือ ท่า่าาี่ทรยศัทำงานสวนทาง นางเผลอเร่งจังหวะปากและลิ้นดูดรัดแท่งเนื้อนั้นรุนแรงึ้โดยไม่รู้ตัว ปรนเปรอฆาตกรี่ฆ่าสามีอย่างสุดแรงเกิดด้วยสัญชาตญาณความร่านี่ถูกปลุกให้ตื่น
เมื่อเห็นนางเอกเริ่มเ้าสู่ภวังค์แห่งกามรส ุเก่อ็คำรามก้อง ัใ้มือใหญ่บีบันางไว้แน่นก่อนะกระแทกสะโพกโยกเอาจนสุดลำ ปากนางถูกอาวุธยักษ์อุดจนมิด ลึกเ้าไปึหลอดลมจนนางเกือบขาดใจตาย ตัวั่กระตุกเหมือนปลาขาดน้ำ ก่อนี่่้าะแช่ความแข็งขืนไว้และฉีดพ่นน้ำกามข้นคลั่กพุ่งเ้าสู่ลำคอนางระลอกแล้วระลอกเล่า
น้ำคาวร้อนระอุพุ่ง้ึ้สู่โพรงจมูกจนเสวี่ยเหลียนสำลักอย่างรุนแรง เมื่อุเก่อถอนควยา นาง็ทรุดลงไอโขลกู่พื้น น้ำอสุจิทะลักาทั้งทางปากและรูจมูกจนเปรอะเปื้อนใบหน้าสวยล่มเมือง ิ่คาวจัดคละคลุ้งเต็มจมูกและลำคอจนนางแทบะอาเจียน
“ฮ่าๆๆ ไอจนน้ำหูน้ำตาไเชียวรึ... ื่าชอบจนหยุดไมู่่่ะฮูหยิน?” ุเก่อก้มลงถามาใ้ปลายเท้าเขี่ยคางนางึ้มาสบตาี่ยังคงฉายแววอาฆาต “เมื่อคืนเ้า็สำแดงความร่าน้างโศพให้ร่างัเห็นไปแล้ว... คืนี้ฝัเสร็จ ิญญาัเพิ่งัมาสถิตี่ป้า ้า่าเ้ามา ‘แสดง’ ให้ป้าิญญาัเ็ีก่า ่า่าาเ้าโหยหาความิเถื่อน้าาไ!”
เสวี่ยเหลียนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ภาพการเย็ดป่าเถื่อนฝาโเมื่อคืน้ัมาหลอกหลอนจนนางั่ไปทั้งตัว
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??