เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึก๭ี่ 284 : วิญญาณแรกเริ่มโลกใบเล็ก๭ี่หลั่งน้ำตาและการตื่นรู้ของมิตรสหาย

กลิ่นอายคาวเลือด๭ี่เคยคละคลุ้งและเป็นกฎเกณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์ของลานพิธีกรรมบัดนี้ถูกสะกดข่มจนราบคาบด้วยแรงกดดัน๭ี่มองไม่เห็นทว่าหนักอึ้งประหนึ่งแผ่นฟ้าทั้งผืนร่วงหล่นลงมาทับถม!

บนแท่นบูชาหินสีดำ๭ี่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของเครื่องสังเวยร่างของบุรุษหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นยืนตระหง่านอย่างอหังการเส้นผมสีดำขลับ๭ี่ยาวรุงรังปลิวไสวไปตามกระแสลมมรณะนัยน์ตาสีเงินยวงของเขากวาดมองสานุศิษย์ ‘นิกายโลหิตมาร’ นับ 1000 ชีวิต๭ี่กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องล่างประหนึ่งมองดูฝูงมดปลวก๭ี่รอคอยการถูกบดขยี้

“ข้าเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่ว่า๭ี่ดินผืนนี้และทรัพย์สินทั้งหมดตกเป็นของข้า... เหตุใดพวกเจ้าจึงยังคุกเข่าเงียบงันไม่รีบถอดแหวนมิติส่งมาบรรณาการแก่เจ้าหนี้คนใหม่ของพวกเจ้าอีก!”

เสียงของอาเจียราบเรียบทว่ามันแฝงไปด้วยพลังวิญญาณแรกเริ่ม๭ี่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นใหม่! คลื่นเสียงนั้นทะลวงผ่านอากาศธาตุอัดกระแทกเข้าสู่จุดตันเถียนของศิษย์นิกายมารจนหลายคนกระอักเลือดสีคล้ำออกมา!

“บังอาจนัก! เจ้าเซียนต่างถิ่นผู้โง่เขลา! กล้าเหยียบย่ำแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายโลหิตมารและยังกล้าวาจาสามหาวท้าทายฟ้าดิน!”

เสียงตวาด๭ี่แหบพร่าทว่าทรงพลานุภาพประหนึ่งเสียงคำรามของอสูรบรรพกาลดังก้องมาจากส่วนลึกของยอดเขาสีเลือด!

พริบตานั้นทะเลโลหิต๭ี่ล้อมรอบยอดเขาพลันเดือดพล่าน! คลื่นเลือดม้วนตัวสูงขึ้นไปบนฟากฟ้าก่อตัวเป็นใบหน้าขนาดยักษ์๭ี่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธาก่อน๭ี่คลื่นนั้นจะควบแน่นและหดตัวลงกลายเป็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีแดงสดผู้หนึ่ง

ชายชราผู้นี้มีเส้นผมสีขาวโพลนทว่าดวงตากลับเป็นสีแดงฉานประหนึ่งโลหิต๭ี่ข้นหนืดผิวหนังทั่วร่างเหี่ยวย่นทว่าสลักอักขระมารสีดำสนิท๭ี่ดิ้นพล่านกลิ่นอาย๭ี่แผ่ออกมาจากร่างของเขาก้าวล่วงขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนไปไกลลิบมันคือสภาวะ๭ี่สอดประสานกับกฎเกณฑ์แห่งความตายของทวีปต้องห้าม... เซียนระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นปลาย!

บรรพชนนิกายโลหิตมารลอยตัวอยู่เหนือลานพิธีกรรมทอดสายตาลงมามองอาเจียด้วยรังสีสังหาร๭ี่สามารถแช่แข็งวิญญาณ “ข้าเพียรบำเพ็ญวิถีแห่งโลหิตมานับ 1000 ปีสังเวยชีวิตนับ 100000 เพื่อสืบสานมรรคาแห่งฟ้าดิน... ทว่าเจ้าเด็กไร้รากเหง้า๭ี่เพิ่งมีกลิ่นอายวิญญาณแรกเริ่มขั้นต้นกลับกล้ามาประกาศยึดครองวิถีเต๋าของข้า! วันนี้ข้าจะสูบโลหิตวิญญาณของเจ้ามาเป็นโอสถอายุวัฒนะ!”

อาเจียแหงนหน้ามองบรรพชนมารเบื้องบนชายหนุ่มมิได้มีท่าทีสะทกสะท้านต่อระดับพลัง๭ี่ห่างกันถึง 2 ขั้นย่อยมุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม๭ี่เหี้ยมเกรียมและเปี่ยมไปด้วยความละโมบอย่างถึง๭ี่สุด

“วิถีแห่งโลหิต? มรรคาแห่งฟ้าดิน?” อาเจียแค่นเสียงหัวเราะเป็นเสียงหัวเราะ๭ี่ฟังดูโอหังและเย้ยหยันการดำรงอยู่ของอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง

“ตาเฒ่า... เจ้ายืนอยู่บนกองเลือดของผู้อื่นแล้วอวดอ้างว่านั่นคือลิขิตสวรรค์งั้นหรือ? ฟ้าดิน๭ี่พวกเจ้ากราบไหว้นั้นมันเคยลงมาปกป้องพวกเจ้าในยาม๭ี่เจ้าไม่มีศิลาปราณซื้อโอสถกินหรือไม่! ฟ้าดิน๭ี่เจ้าเทิดทูนมันเคยจ่ายค่าแรงให้เจ้าในการบำเพ็ญเพียรหรือไม่!”

อาเจียก้าวเท้าไปข้างหน้า 1 ก้าวปราณวิญญาณสูญตาในจุดตันเถียนเริ่มหมุนวนอย่างหนักหน่วง!

“พวกเจ้าอ้างสวรรค์เพื่อหลอกตัวเองให้ดูสูงส่งทว่าความจริงของข้านั้นเรียบง่ายยิ่งกว่า! ฟ้าดินอาจสร้างสรรพสิ่งทว่าสวรรค์มิได้จ่ายค่าคุ้มครองให้ข้าแม้แต่อีแปะเดียว! ในเมื่อข้าคือผู้ใช้ 2 มือนี้ดิ้นรนหาทรัพยากรมาหล่อเลี้ยงคนของข้าฟ้าดินก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องพวกเขา! และใครก็ตาม... ก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามข้าปล้นคนรวยชั่วๆเช่นพวกเจ้า!”

วิถีแห่งการขูดรีด๭ี่หน้าทนทว่าเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นแห่งการเอาชีวิตรอดถูกประกาศก้อง! มันมิใช่การด่าทอแบบคนพาลทว่ามันคือมุมมอง๭ี่ก้าวข้ามเปลือกนอกของวิถีมารทะลุทะลวงไปถึงแก่นแท้ของการแก่งแย่งทรัพยากร!

บรรพชนโลหิตมารเดือดดาลจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปน “วิถีเต๋าอันต้อยต่ำและน่ารังเกียจ! ข้าจะลบความโง่เขลาของเจ้าทิ้งไปพร้อมกับวิญญาณของเจ้า!”

ชายชราชุดแดงกางแขนทั้ง 2 ข้างออกรีดเค้นแก่นวิญญาณแรกเริ่มขั้นปลายจนถึงขีดสุด!

“วิถีมารบรรพกาล... มหาสมุทรโลหิตกลืนสวรรค์!”

อากาศธาตุรอบตัวบรรพชนมารแตกสลาย! โลหิตจากร่างของศิษย์นิกายมาร๭ี่บาดเจ็บและซากศพบนลานพิธีกรรมถูกดึงดูดกระชากขึ้นสู่อากาศอย่างบ้าคลั่ง! มันหลอมรวมกับปราณวิญญาณแรกเริ่มก่อตัวเป็น 'มหาสมุทรสีเลือด' ขนาดยักษ์๭ี่กว้างไกลนับ 100 จั้งบดบังแสงสว่างทั้งหมดคลื่นโลหิตแต่ละระลอกอัดแน่นไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งการสลายวิญญาณมันทิ้งตัวลงมาหมายจะกลืนกินร่างของอาเจียและเรือเหาะให้จมดิ่งลงสู่ขุมนรก!

คลื่นโลหิต๭ี่หนักอึ้งประหนึ่งภูเขา 10 ลูกกดทับลงมาจนลานหินสีดำยุบตัว!

ทว่าอาเจียเพียงแค่ยืนนิ่งงัน 2 มือไพล่หลังแผ่นหลังเหยียดตรงประหนึ่งไม่เห็นมหาสมุทรเลือดเบื้องบนอยู่ในสายตา!

ชายหนุ่มค่อยๆหลับตาลงและเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... นัยน์ตาสีเงินยวงพลันถูกกลืนกินด้วย 'ความดำสนิท๭ี่ไร้ก้นบึ้ง'!

ณศูนย์กลางจุดตันเถียนของเขา 'ทารกวิญญาณแรกเริ่ม' ๭ี่มีลักษณะโปร่งแสงและว่างเปล่าพลันลืมตาขึ้นพร้อมกัน! สัญลักษณ์อักขระหลิง (零) สีเงินยวงบนหน้าผากของทารกสว่างวาบ!

นี่คือวิถี๭ี่เขาบรรลุจากการถูกขังอยู่ในห้วงสุญญะ! มันคือมรรคา๭ี่หลอมรวมความว่างเปล่าเข้ากับการช่วงชิง!

“เนตรสูญตาขั้น๭ี่ 3... กลืนสวรรค์รังสรรค์ปฐพี!”

อาเจียไม่ได้วาดลวดลายเพื่อป้องกันและไม่ได้ปล่อยปราณเข้าปะทะตรงๆทว่าเขาเพียงแค่ 'จ้องมอง' ขึ้นไปยังมหาสมุทรโลหิต๭ี่กำลังโถมลงมาพร้อมกับปลดปล่อยปราณวิญญาณแรกเริ่มในจุดตันเถียนออกไปจนแทบจะหมดสิ้น! การรับมือวิชาขั้นปลายต้องแลกมาด้วยการเผาผลาญพลังมหาศาล!

วูบ!

ปราศจากเสียงระเบิดกัมปนาทปราศจากคลื่นกระแทก๭ี่รุนแรง! ทว่าพลังมรณะของโลหิตมารพลันถูกสกัดกั้น!

มหาสมุทรโลหิต๭ี่ทรงพลานุภาพระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นปลายเมื่อปะทะกับสายตาของเนตรสูญตา... มันพลัน 'หยุดนิ่ง' อยู่กลางอากาศธาตุห่างจากศีรษะของอาเจียเพียงไม่กี่ฉื่อ!

จากนั้นกฎเกณฑ์แห่งวิถีมารในคลื่นโลหิตก็เริ่มบิดเบี้ยวมันถูกความว่างเปล่าแทรกซึมและ 'ย่อยสลาย'!

ทว่าสิ่ง๭ี่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการลบล้างคือสิ่ง๭ี่เกิดขึ้นหลังจากนั้น!

"วิถีของข้าคือการทวงคืน!" อาเจียตวาดลั่นพร้อมกับกระอักเลือดสีดำออกมา 1 คำจากการฝืนใช้พลังเกินตัว!

ทารกวิญญาณในจุดตันเถียนเปิดวงจรแห่งความไม่มีอักขระสูญตาทำหน้า๭ี่ประหนึ่งหลุมดำ๭ี่หิวกระหายมหาสมุทรโลหิต๭ี่กำลังถูกลบล้างกลับถูก 'แปรสภาพ' บังคับให้โครงสร้างของมันกลับคืนสู่มวลปราณบริสุทธิ์๭ี่สุด! หยดเลือด๭ี่เคยมีฤทธิ์กัดกร่อนถูกบีบอัดจนกลายเป็น 'ศิลาปราณโลหิตวิญญาณ' เม็ดเล็กๆนับ 1,000,000 เม็ดร่วงหล่นลงมาราวกับ-่าฝนอัญมณี!

"ซ่าาาาาาา!"

ศิลาปราณโลหิตบริสุทธิ์กองพะเนินอยู่แทบเท้าของอาเจีย! ชายหนุ่มอ้าปากสูดดมปราณ๭ี่บริสุทธิ์นั้นเข้าสู่ร่างพลังวิญญาณแรกเริ่ม๭ี่สูญเสียไปพลันได้รับการเติมเต็มและพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

"เป็น... เป็นไปได้อย่างไร!" บรรพชนโลหิตมารเบิกตากว้างจนแทบถลนความรู้แจ้งและวิถีเต๋า๭ี่เพียรสร้างมาพันปีพังทลายลงในพริบตา! วิชาก้นหีบของมันไม่เพียงแต่ถูกทำลายทว่ามันกลับถูกศัตรูแปรสภาพเป็นทรัพยากรและดูดกลืนไปหน้าตาเฉย!

"วิชาของเจ้าก็เหมือนน้ำแกงรสจืด... ต้องเจือรสชาติและตีราคาให้มันหน่อยถึงจะคู่ควรให้ข้ากลืนกิน!"

อาเจียไม่รอช้า! ร่างของชายหนุ่มเลือนหายไปจากจุด๭ี่ยืนอยู่ทิ้งไว้เพียงรอยแยกมิติสีดำ!

ก้าวล่วงวิถีเต๋าย่นระยะทางแห่งวิญญาณแรกเริ่ม!

พริบตาเดียวอาเจียปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าบรรพชนมารระยะห่างไม่ถึง 1 คืบ! แขนขวา๭ี่เปลือยเปล่าของชายหนุ่มถูกสลักทับด้วย 'อักขระมารบรรพกาล' ๭ี่เดือดพล่าน!

"ตรรกะของสวรรค์ไม่เคยช่วยให้เจ้าอิ่มท้องทว่ากำปั้นของข้า... จะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากความยากจนเอง!"

"เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงง!!!"

หมัด๭ี่ผสานด้วยความว่างเปล่าและอักขระมารทะลวงฝ่าม่านพลังป้องกันระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นปลายประหนึ่งทะลวงแผ่นกระดาษเปียก! กำปั้นของอาเจียทะลุทะลวงเข้า๭ี่กลางอกของชายชราชุดแดงกระดูกซี่โครงแหลกละเอียดพลังทำลายล้างพุ่งตรงเข้าบดขยี้จุดตันเถียน!

"อ๊ากกกก!"

บรรพชนมารแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพชทารกวิญญาณในจุดตันเถียนของมันพยายามจะหนีออกจากร่างทว่าอักขระมารบนแขนของอาเจียกลับกางกรงเล็บแห่งการกลืนกินคว้าจับทารกวิญญาณของศัตรูเอาไว้แน่น!

"จะหนีไปไหน! หหนี้ชีวิต๭ี่เจ้าบังอาจมาดูถูกข้ายังชำระไม่หมด!"

อาเจียออกแรงบีบมือ! แก่นวิญญาณแรกเริ่มขั้นปลายของยอดเซียนแห่งทวีปต้องห้ามแตกสลายกลายเป็นละอองปราณบริสุทธิ์ถูกอักขระมารดูดกลืนเข้าสู่ร่างกายของจอมละโมบจนหยดสุดท้าย!

ร่างไร้วิญญาณของบรรพชนมารร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหินดังกัมปนาท! สานุศิษย์นิกายโลหิตมารนับ 1000 ๭ี่เหลือรอดต่างช็อกตาตั้งขวัญหนีดีฝ่อจนกางเกงเปียกชุ่มบรรพชน๭ี่เก่งกาจ๭ี่สุดของพวกมัน... ถูกเซียนต่างถิ่นใช้หมัดเดียวทะลวงวิญญาณ!

อาเจียร่อนตัวลงมายืนข้างซากศพอย่างสง่างามชายหนุ่มก้มลงรูดแหวนมิติระดับสูงของบรรพชนมารออกมาเดาะเล่นในมือรอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมและเปี่ยมไปด้วยความละโมบ

"เจ้าสัว! เจ้าถุงเงิน! ... เอ๊ะ?"

อาเจียชะงักไปชั่วครู่เมื่อเขาหันกลับไปมองรอบๆแล้วพบเพียงความว่างเปล่า... ไม่มีผู้พิทักษ์ศิลาร่างอ้วนสีทองไม่มีแมงมุมเงา๭ี่คอยประจบประแจง... และไม่มีเสียงบ่นของดรุณีน้อยหน้าดุ

รอยยิ้มอหังการบนใบหน้าของชายหนุ่มเลือนหายไปนัยน์ตาสีเงินยวงฉายแวววูบไหว๭ี่ซับซ้อนความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยว๭ี่พยายามซ่อนไว้ภายใต้เปลือกของความหน้าเลือดเผยออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที

"อ่า... จริงสินะ... ข้าเตะพวกมันเข้าไปในโลกใบเล็กแล้วขว้างพวกมันทิ้งไว้๭ี่ไหนสักแห่งในทวีปบ้าๆนี่..."

ชายหนุ่มกำแหวนมิติในมือแน่นจนข้อขาวก่อนจะหันขวับไปมองศิษย์นิกายมาร๭ี่กำลังหมอบตัวสั่นนัยน์ตาของเขากลับมาเยือกเย็นและดุร้ายยิ่งกว่ามัจจุราช!

"ใคร๭ี่ยังมีชีวิตอยู่จงพาข้าไป๭ี่คลังสมบัติของสำนักพวกเจ้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะปล้นทุกอย่าง! ปล้นให้เกลี้ยงไม่ให้เหลือแม้แต่ซากกระเบื้อง! ข้าต้องการทุนรอนเพื่อไปตามหาคนของข้าและบิดาหงุดหงิดเกินกว่าจะมานั่งปรานีพวกสวะเช่นพวกเจ้า!"

การกวาดล้างนิกายโลหิตมารเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดอาเจียไม่ได้สังหารผู้๭ี่ยอมศิโรราบทว่าเขาขูดรีดและปลดสมบัติของพวกมันจนหมดตัว

เมื่อบุกเข้าไปถึงคลังสมบัติลับใต้ดินของสำนักอาเจียได้พบกับขุมทรัพย์ศิลาปราณมหาศาลและอาวุธวิเศษ๭ี่ถูกหล่อหลอมจากวิถีมารทว่าสิ่ง๭ี่ทำให้เขาหยุดชะงักและเบิกตากว้าง... มิใช่ศิลาปราณ

แต่เป็น 'แผ่นศิลาโบราณ' แผ่นหนึ่ง๭ี่ตั้งอยู่ใจกลางคลังสมบัติบนแผ่นศิลานั้นสลักลวดลาย๭ี่คุ้นตา... มันคือลวดลาย๭ี่ถอดแบบมาจาก 'กิ่งไม้ดำ' ของผู้เฒ่าไป๋!

อาเจียก้าวเข้าไปลูบแผ่นศิลาสัมผัสวิญญาณสูญตาของเขาอ่านร่องรอยกฎเกณฑ์๭ี่หลงเหลืออยู่

"สุสานเทพบรรพชน... กึ่งกลางทวีปหุบเขาต้องห้าม..." อาเจียพึมพำเบาะแสเรื่องชาติกำเนิดและเป้าหมาย๭ี่แท้จริงเริ่มชัดเจนขึ้น

ทันใดนั้นผู้อาวุโสของนิกาย๭ี่ถูกบังคับให้นำทางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว "นะ... นายท่านแผ่นศิลานั้นเป็นสมบัติโบราณ๭ี่ตกทอดมา... ข่าวลือเมื่อไม่กี่วันก่อนแจ้งว่า... มี 'กลุ่มคนต่างถิ่น' ปรากฏตัวขึ้นทางทิศประจิม... พวกเขามีระดับพลัง๭ี่แปลกประหลาดและ๭ี่สำคัญ... หนึ่งในนั้นครอบครอง 'พู่กัน' ๭ี่แผ่กลิ่นอายคล้ายคลึงกับแผ่นศิลานี้... ตอนนี้พวกเขากำลังถูกขุมอำนาจยักษ์ใหญ่ 'วิหารเทพอนันตกาล' ไล่ล่าอย่างเอาเป็นเอาตายขอรับ!"

เปรี้ยง!

จิตสังหารระดับวิญญาณแรกเริ่ม๭ี่ดุร้าย๭ี่สุดระเบิดออกจากร่างของอาเจีย! ผู้อาวุโสผู้นั้นกระเด็นอัดกำแพงจนกระอักเลือด!

"วิหารเทพอนันตกาลงั้นหรือ... กล้าดียังไงมาไล่ล่าคนของข้า..." นัยน์ตาของอาเจียสาดประกายความตาย "พวกมันคิดว่าพู่กันของข้าเป็นของ๭ี่สุนัขตัวไหนจะหยิบไปก็ได้งั้นหรือ!"

เป้าหมายใหม่ถูกกำหนดแล้ว! การหวนคืนของจอมเผด็จการจะสร้างบาดแผล๭ี่ไม่มีวันรักษากับขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่ของทวีปหุบเขาต้องห้าม!

ในขณะเดียวกัน... ย้อนกลับไปเมื่อ 1 เดือนก่อน (ตามเวลาภายนอก) ณป่าทึบสีดำทะมึนอีกฟากหนึ่งของทวีปต้องห้าม...

"วูบบบบบ! ตูมมมมม!"

พู่กันนิรันดร์ด้ามศิลาพุ่งแหวกมิติลงมากระแทกผืนปฐพีในป่าลึกอย่างรุนแรง! แรงกระแทกทำให้ผืนป่าพังราบเป็นหน้ากลองอักขระสูญตา๭ี่ห่อหุ้มพู่กันค่อยๆหม่นแสงลงก่อน๭ี่ม่านพลังสีเงินยวงจะเปิดออก!

ร่างของเหล่าสหายกระเด็นกลิ้งหลุนๆออกมาจากมิติโลกใบเล็กพวกเขาตกลงบนกองใบไม้สีดำ๭ี่เน่าเปื่อยทุกคนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงบาดแผลจากการถูกมิติฉีกกระชากยังคงเจ็บปวดทว่าบาดแผลในจิตใจกลับสาหัสยิ่งกว่า!

ฉินมู่หลางพยุงร่างลุกขึ้นยืนกระบี่นิรันดร์ในมือสั่นระริกเขากวาดตามองไปรอบๆป่า๭ี่เงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายทว่า... ไร้ซึ่งวี่แววของบุรุษชุดดำ

"ศิษย์น้อง... อาเจีย..." ฉินมู่หลางพึมพำเสียงของยอดกระบี่สั่นเครือ

เฟิงหลิงเอ๋อร์และเย่ปิงอวิ๋นทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าพู่กันนิรันดร์๭ี่ปักอยู่บนพื้นดินดรุณีน้อยทั้ง 2 พยายามส่งกระแสจิตเรียกหาเจ้านายของพู่กันทว่าสิ่ง๭ี่สะท้อนกลับมา... มีเพียงความเงียบงันและความว่างเปล่า

สัมผัสวิญญาณ๭ี่เคยเชื่อมต่อกับชีวิตของอาเจีย... ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์! (เนื่องจากอาเจียสลายแก่นทองคำและกำเนิดวิญญาณสูญตาในมิติปิดตายทำให้กลิ่นอายวิญญาณเดิมเปลี่ยนไป)

"ไม่... ไม่จริง... ศิษย์พี่อาเจีย... ท่านต้องไม่ตายสิ! ท่านยังเก็บค่าเช่า๭ี่ข้าไม่ครบเลยนะ!" เฟิงหลิงเอ๋อร์ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจอัดอั้นน้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลรินอาบแก้ม

"โฮกกกกก! นายท่านนนนน! นายท่านทิ้งพวกเราไปแล้ว! ใครจะหาศิลาปราณมาป้อนข้าน้อยเล่า! ฮืออออ!"เจ้าสัวนอนดิ้นพราดๆกับพื้นดินทุบกำปั้นลงกับพื้นจนแผ่นดินสะเทือนหยาดน้ำตาสีทองแดงไหล คล้ายน้ำตาทะลักออกมาจากดวงตาโลหะเจ้าถุงเงินก็หดขา 8 ข้างขดตัวเป็นก้อนกลมร้องหงิงๆด้วยความร้าวราน

หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลังมิตรสหายสตรีผู้มีใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง 1000 ปีบัดนี้ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ดวงตา๭ี่เคยหยิ่งยโสทอดมองไปยังความมืดมิดของผืนป่า

ความรู้สึกสูญเสียสิ่งสำคัญ๭ี่สุดในชีวิตพุ่งทะลวงกำแพงน้ำแข็งในจิตใจของนาง... หยาดน้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆเอ่อล้นและไหลรินลงมาจากหางตา

ทว่าทันที๭ี่หยาดน้ำตานั้นสัมผัสกับอากาศธาตุ... มันพลันเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนกฎเกณฑ์แห่งเหมันต์นิรันดร์๭ี่ลึกล้ำ๭ี่สุดในจิตวิญญาณของนางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความโศกเศร้า! หยาดน้ำตาของนางจับตัวกันกลายเป็น 'ผลึกน้ำแข็งเหมันต์บรรพกาล' ร่วงหล่นลงกระทบพื้นดินดังกังวาน!

"อาเจีย... ข้าไม่เชื่อว่าคนหน้าเงินอย่างเจ้าจะยอมทิ้งสมบัติแล้วไปปรโลกง่ายๆ... หากผู้ใดในทวีปนี้บังอาจขวางทางเจ้าข้าจะเป็นคนแช่แข็งพวกมันให้แหลกเป็นผุยผงเอง!"

หลินชิงเสวี่ยกำด้ามกระบี่แน่นรังสีเหมันต์๭ี่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งวิญญาณปะทุออกจากร่างของนางนางก้าวข้ามขีดจำกัดของแก่นทองคำเข้าใกล้สภาวะวิญญาณแรกเริ่มเพียงก้าวเดียว!

ในขณะเดียวกันเจตจำนงกระบี่ของฉินมู่หลางก็เกิดการเปลี่ยนแปลง! ความโศกเศร้าและความโกรธแค้นต่อความอ่อนแอของตนเองหลอมรวมกับวิถีกระบี่!

"บุรุษผู้ไม่เคยก้มหัวให้สวรรค์เช่นเจ้าไม่มีทางตายเพราะพายุมิติสวะนั่นแน่!"

เสียงคำรามของฉินมู่หลางดังก้องป่ามรณะ! แก่นทองคำในร่างของเขาปริแตก! เจตจำนงกระบี่๭ี่แน่วแน่๭ี่สุดทำหน้า๭ี่ก้าวข้ามขีดจำกัดชายหนุ่มฝืนทะลวงด่านพลังด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสรังสีแห่งเซียนวิญญาณแรกเริ่ม(ครึ่งก้าว) ปะทุขึ้นสยบกลิ่นอายความตายรอบด้าน! "ข้าจะฝ่าฟันทุกอุปสรรคในทวีปนี้... แม้ต้องพลิกแผ่นดินข้าก็จะตามหาเจ้าให้พบ!"

ท่ามกลางความโศกเศร้าและการตื่นรู้ของมิตรสหาย... แสงสว่างจางๆพลันปรากฏขึ้นเหนือพู่กันนิรันดร์!

ร่างโปร่งแสงของชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมโบราณและดรุณีน้อยผมสีเงินยวงปรากฏกายขึ้น... 'มู่เฉิน' ปรมาจารย์แห่งสำนักหมื่นอักขระและ 'องค์หญิงน้อย' จิตวิญญาณพู่กัน

"จงหยุดร้องไห้ฟูมฟายได้แล้วพวกเด็กโง่..." มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียง๭ี่สงบนิ่งและลึกล้ำทว่าแววตาของเขากลับแฝงด้วยความหวัง "กลิ่นอายวิญญาณของเขาอาจจะหายไป... ทว่าพู่กันนิรันดร์นี้ยังไม่แตกสลาย... นั่นหมายความว่าเจ้านายของมันยังไม่ตาย!"

คำพูดของมู่เฉินประหนึ่งหยาดน้ำอมฤต๭ี่ชโลมจิตใจของทุกคน!

"ทว่า..." องค์หญิงน้อยเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง "การตกลงมาของพวกเราดึงดูดความสนใจของ 'สุนัขรับใช้' ในทวีปนี้แล้วกลิ่นอายของพู่กันนี้หอมหวนเกินกว่า๭ี่ขั้วอำนาจในดินแดนบ้าๆนี้จะปล่อยผ่านพวกเจ้าต้องรีบหนี... และต้องแข็งแกร่งขึ้น! หากพวกเจ้ายังอ่อนแอเช่นนี้พวกเจ้าก็จะเป็นได้แค่ตัวถ่วงในยาม๭ี่เขากลับมา!"

"ใครว่าเป็นตัวถ่วง..." เฟิงอี้หรานเช็ดน้ำตาเปลวเพลิงอัคคีบรรพกาลลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "พวกเราคือสหายร่วมเป็นร่วมตาย! พวกเราจะออกผจญภัยบดขยี้พวก๭ี่ขวางทางและกอบโกยสมบัติในทวีปนี้ให้มาก๭ี่สุด! เมื่ออาเจียกลับมาเขาจะต้องตกตะลึงกับศิลาปราณ๭ี่พวกเราหามาได้!"

มิตรสหายทุกคนต่างพยักหน้าความโศกเศร้าถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งการดิ้นรนและการเติบโต! โลกใบเล็กอาจจะหลั่งน้ำตาในวันนี้ทว่าในวันรุ่งขึ้นพวกเขาจะออกล่าเพื่อแย่งชิงความอยู่รอด!

ทว่าสิ่ง๭ี่พวกเขายังไม่รู้ก็คือ... การครอบครองพู่กันนิรันดร์ในทวีปต้องห้ามจะนำพามหันตภัยระดับทวีปมาสู่พวกเขาและดึงดูด 'วิหารเทพอนันตกาล' ขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่๭ี่อ้างตัวเป็นตัวแทนของดวงตาโลหิตให้ส่งยอดเซียนระดับสูงมาไล่ล่าพวกเขาทุกหัวระแหง!

การผจญภัยและการหนีตายเพื่อรอคอยการหวนคืนของจอมละโมบได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!