เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึก๿ี่ 285 : มรดกแห่งจอมขูดรีดการเติบโตของเหล่าสหายและยอดคนอิสระ

สายลมมรณะ๿ี่พัดผ่านทวีปหุบเขาต้องห้ามมิได้นำพาความสดชื่นหรือปราณอันบริสุทธิ์มาให้ทว่ามันหอบเอากลิ่นอายของซากศพและความเสื่อมสลายมากลืนกินทุกสรรพสิ่งป่าทึบสีดำทะมึน๿ี่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยต้นไม้๿ี่ไร้ใบลำต้นของพวกมันบิดเบี้ยวและมีหนามแหลมคมประหนึ่งกรงเล็บอสูร๿ี่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากขุมนรกผืนดินใต้ฝ่าเท้าเป็นดินโคลนสีคล้ำ๿ี่ดูดกลืนแสงสว่างและกฎเกณฑ์แห่งชีวิต

ท่ามกลางความวิปริตของดินแดน๿ี่ถูกสวรรค์ทอดทิ้งเงาร่าง 5 สายกำลังเคลื่อน๿ี่ผ่านดงหนามมรณะด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุดพวกเขามิได้เหาะเหินเดินอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจจากสิ่งมีชีวิตบรรพกาล๿ี่ซ่อนตัวอยู่เบื้องบน

ฉินมู่หลางเดินนำหน้าสุดแผ่นหลังของเขาสะพายห่อผ้าสีดำ๿ี่ห่อหุ้ม 'พู่กันนิรันดร์' เอาไว้อย่างแน่นหนานัยน์ตาของยอดกระบี่คมกริบดุจใบมีดรังสีวิญญาณแรกเริ่มครึ่งก้าว๿ี่เพิ่งปะทุขึ้นจากการสูญเสียถูกกดข่มและซ่อนเร้นไว้อย่างแนบเนียนทว่ามือขวาของเขายังคงวางอยู่บนด้ามกระบี่นิรันดร์ตลอดเวลา

เบื้องหลังของเขาคือเฟิงอี้หรานหลินชิงเสวี่ยเย่ปิงอวิ๋นและเฟิงหลิงเอ๋อร์อาภรณ์๿ี่เคยงดงามและบริสุทธิ์ของกลุ่มสหายบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีดำของอสูรท้องถิ่นและรอยขาดวิ่นจากการต่อสู้เอาชีวิตรอดอย่างหนักหน่วง

นับตั้งแต่พวกเขาถูกซัดกระเด็นออกมาจากพายุพับมิติและสูญเสียการเชื่อมต่อกับอาเจีย... โลกของพวกเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล

"หยุดก่อน..." ฉินมู่หลางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวในทันทีสัญชาตญาณ๿ี่ถูกหล่อหลอมจากการติดตามจอมละโมบทำให้พวกเขาประสานงานกันได้อย่างไร้๿ี่ติ

"มีกลิ่นคาวเลือด๿ี่เพิ่งหลั่งไหล... และความผันผวนของวิถีเต๋า๿ี่ไม่ใช่อสูรบรรพกาล" หลินชิงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบทว่าความเย็นชาในน้ำเสียงของนางกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าในอดีตเนตรของนางปราศจากความหวั่นไหวมันเหลือเพียงความสงบนิ่ง๿ี่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิต๿ี่ขวางทาง

เฟิงหลิงเอ๋อร์หลับตาลงเนตรดารา๿ี่เคยใช้มองความงดงามของสวรรค์บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้มองทะลุความมืดมิดและกฎเกณฑ์๿ี่บิดเบี้ยวนางเพ่งสัมผัสวิญญาณออกไปเบื้องหน้า

"ห่างออกไป 50 จั้ง... มีผู้ฝึกตนซ่อนตัวอยู่ 3 คนระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ 2 คนและอีก 1 คน... เป็นระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นต้น! กลิ่นอายของพวกมันสกปรกและคุ้นเคยกับการฆ่าฟันเพื่อชิงทรัพย์... มิใช่ศิษย์ของสำนักใหญ่ทว่าน่าจะเป็น 'ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ' ๿ี่หากินในป่ามรณะแห่งนี้!"

เฟิงหลิงเอ๋อร์ลืมตาขึ้นแววตาของดรุณีน้อยไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไปทว่ามันสาดประกายความเด็ดขาด๿ี่ถอดแบบมาจากบุรุษผู้สวมชุดคลุมดำ

ในโลกผู้แสวงมรรคผู้บำเพ็ญเพียรอิสระคือหมาป่าเดียวดาย๿ี่ไร้สำนักคุ้มหัวพวกเขาดิ้นรนไร้กฎเกณฑ์และโหดเหี้ยมยิ่งกว่าศิษย์ในลัทธิมารเพราะสำหรับพวกเขาไม่มีความจริงใดสูงส่งไปกว่า 'การเอาชีวิตรอด' และในทวีปหุบเขาต้องห้าม๿ี่ทรัพยากรขาดแคลนผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ๿ี่รอดชีวิตมาได้จนถึงระดับวิญญาณแรกเริ่มย่อมต้องผ่านการเหยียบย่ำซากศพมานับไม่ถ้วน!

"พวกมันกำลังดักซุ่มรอพวกเรา..." เย่ปิงอวิ๋นกระซิบรากไม้วิญญาณสีเขียวเข้ม๿ี่มีหนามพิษค่อยๆเลื้อยพันรอบแขนของนางอย่างเงียบเชียบ "เราควรเลี่ยงเส้นทางหรือจะลุยฝ่าไป?"

กลุ่มสหายหันมองหน้ากันก่อน๿ี่รอยยิ้มเยือกเย็นจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฟิงอี้หราน

"หากเป็นเมื่อก่อนเราคงเลือก๿ี่จะหลบซ่อน... ทว่าสิ่ง๿ี่ไอ้บ้าอาเจียมักพูดมาตลอดคือสิ่งใดเล่า?" เฟิงอี้หรานกำหมัดแน่นเปลวเพลิงอัคคีบรรพกาลสีทองแดงลุกโชนขึ้นในดวงตา "หากมีผู้ใดชักอาวุธและแผ่รังสีสังหารใส่เรา... ผู้นั้นคือ 'แหล่งทรัพยากร' ๿ี่เดินมาส่งส่วยถึง๿ี่! เรากำลังต้องการศิลาปราณเพื่อหล่อเลี้ยงโลกใบเล็กขององค์หญิงน้อยอยู่พอดี!"

"ถูกต้อง!"

เสียงเล็กแหลมทว่าเต็มไปด้วยความฮึกเหิมดังก้องขึ้นมาจากห่อผ้าด้านหลังฉินมู่หลาง! 'เจ้าสัว' ผู้พิทักษ์ศิลาร่างอ้วนสีทองมุดหัวออกมาจากห่อผ้าดวงตาโลหะสาดประกายรูปเหรียญทองคำ "นายท่านอาเจียฝากฝังคลังสมบัติลับและสิทธิในการเก็บค่าเช่าไว้กับพวกเรา! หากมัวแต่หนีหางจุกตูดแล้วเมื่อใดเราจะมีทุนรอนไปสร้างกองทัพเพื่อตามหานายท่านเล่า! ปล้นพวกมัน! ปล้นให้หมดเนื้อหมดตัวขอรับ!"

'เจ้าถุงเงิน' แมงมุมเงาจันทรา๿ี่เกาะอยู่บนไหล่ของเจ้าสัวก็ชูขาหน้าทั้ง 8 ขึ้นฟ้าร้องส่งเสียงกึกกักสนับสนุนอุดมการณ์ความงกอย่างเต็ม๿ี่! แม้จะสูญเสียเจ้านายทว่าเจตจำนงแห่งความละโมบของพวกมันกลับถูกจุดประกายให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม!

"เช่นนั้น... ก็จงเปิดฉากการเจรจาด้วยคมกระบี่เสียเถิด!"

ฉินมู่หลางตวาดก้อง! รังสีวิญญาณแรกเริ่มครึ่งก้าวระเบิดออกจากร่างยอดกระบี่ทะยานร่างพุ่งพรวดออกไปเบื้องหน้าประหนึ่งดาวตกสีเงิน!

การกระทำ๿ี่อุกอาจและฝืนกฎเกณฑ์การลอบเร้นทำเอาผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ๿ี่ดักซุ่มอยู่ถึงกับงุนงง! แทน๿ี่เหยื่อจะเดินเข้ามาติดกับดักเหยื่อกลับพุ่งเข้าใส่พวกมันซึ่งๆหน้าพร้อมรังสีสังหาร๿ี่รุนแรง!

"บัดซบ! พวกมันรู้ตัว! สังหารพวกมันแล้วชิงกระบี่นั่นมา!"

เสียงตวาดแหบพร่าดังก้องออกมาจากดงต้นไม้ดำร่างของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ 2 คนพุ่งทะยานออกมาจากเงามืดพวกมันสวมชุดหนังสัตว์๿ี่เย็บปะติดปะต่อกันในมือถือง้าวศิลาและโซ่ตรวน๿ี่อาบด้วยพิษมรณะ!

ทว่ายังไม่ทัน๿ี่พวกมันจะได้กวัดแกว่งศัสตราเข้าปะทะกับฉินมู่หลาง!

"เขตแดนเหมันต์แช่แข็งวัฏจักร!"

น้ำเสียง๿ี่เย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆดังก้องกังวาน! หลินชิงเสวี่ยปรากฏตัวขึ้นเหนืออากาศธาตุเบื้องหน้าศัตรูทั้ง 2 นางมิได้ร่ายรำเพลงกระบี่๿ี่งดงามทว่านางเพียงแค่ชี้นิ้วลงมายังพวกมัน!

ผลึกน้ำแข็งเหมันต์บรรพกาล๿ี่เกิดจากหยาดน้ำตาแห่งความสูญเสียของนางสว่างวาบเจิดจ้า! ความเย็นระดับศูนย์สัมบูรณ์๿ี่ก้าวล่วงวิถีเต๋าแห่งธรรมชาติพุ่งเข้าเกาะกุมร่างของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระทั้ง 2 ในชั่วพริบตา!

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องของพวกมันถูกแช่แข็งคาลำคอ! ปราณแก่นทองคำในจุดตันเถียนหยุดการไหลเวียนกฎเกณฑ์แห่งชีวิตถูกทำลายล้างด้วยความเย็น๿ี่ไร้ปรานีร่างของพวกมันกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งสีแดงฉานก่อนจะร่วงตกลงมากระแทกพื้นและแตกละเอียดเป็นเศษน้ำแข็งนับ 10000 ชิ้น!

การลงมือเพียงกระบวนท่าเดียวบดขยี้ยอดคนแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ถึง 2 ชีวิต! นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของสตรีและแปรเปลี่ยนความแค้นเป็นวิถีเต๋าแห่งการทำลายล้าง!

"วิชาเหมันต์ขั้นสูง! นังหนูนี่เจ้าเป็นศิษย์ของตำหนักเทพหรือสำนักมหาเหมันต์!"

ผู้๿ี่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังทนดูการสูญเสียลูกสมุนไม่ได้อีกต่อไปมันคือชายชราร่างผอมเกร็งผิวหนังเหี่ยวย่นประหนึ่งเปลือกไม้สวมงอบไม้ไผ่ขาดๆทว่ากลิ่นอาย๿ี่แผ่ออกมาจากร่างของมันคือวิญญาณแรกเริ่มขั้นต้น! มันคือ 'กู่หมิง' เซียนอิสระขลุ่ยกระดูกยอดคนนอกรีต๿ี่อยู่รอดในทวีปหุบเขาต้องห้ามด้วยการปล้นฆ่า!

เฒ่ากู่หมิงพุ่งทะยานออกมาจากเงามืดในมือของมันถือ 'ขลุ่ยกระดูกอสูร' มันยกขลุ่ยขึ้นจรดริมฝีปากรีดเค้นปราณวิญญาณแรกเริ่มเป่าลมเข้าสู่อาวุธวิเศษ!

"คลื่นสลายวิญญาณครวญคร่ำ!"

เสียงขลุ่ย๿ี่โหยหวนและวิปริตดังก้องทะลวงโสตประสาท! มันมิใช่คลื่นเสียง๿ี่ทำลายกายเนื้อทว่ามันพุ่งตรงเข้าบดขยี้แก่นวิญญาณและตัดขาดเส้นชีพจรโดยตรง! คลื่นเสียง๿ี่มองไม่เห็นกระเพื่อมแหวกอากาศธาตุพุ่งเข้าใส่กลุ่มสหายประหนึ่ง-่าฝนใบมีดไร้เงา!

"ปิดหู! และผนึกการได้ยินด้วยปราณ!" เย่ปิงอวิ๋นตะโกนเตือนนางสะบัดมือเรียกกำแพงรากไม้วิญญาณขึ้นมาบังหน้าทว่าคลื่นเสียงขลุ่ยนั้นกลับทะลวงผ่านรากไม้เข้ามาได้อย่างง่ายดาย!

"เสียงขลุ่ยชั้นต่ำ! บังอาจเอามาบรรเลงต่อหน้าวิถีแห่งอัคคีของข้าเชียวหรือ!"

เฟิงอี้หรานคำรามลั่น! ชายหนุ่มมิได้ถอยหนีเขากระทืบเท้าก้าวออกมาเบื้องหน้า 2 มือกางออกกว้างรีดเค้นเปลวเพลิงสีทองแดง๿ี่หล่อหลอมจากความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนกลายเป็นเสาเพลิงยักษ์!

"อัคคีแผดเผากฎเกณฑ์!"

เฟิงอี้หรานไม่ได้โจมตีใส่เฒ่ากู่หมิงทว่าเขากลับสบัดทะเลเพลิงเข้า 'เผาผลาญมวลอากาศ' เบื้องหน้า! เมื่อมวลอากาศถูกเผาไหม้จนกลายเป็นสุญญากาศคลื่นเสียงขลุ่ย๿ี่ต้องอาศัยอากาศในการเดินทางก็สูญเสียตัวกลางและแหลกสลายไปจนหมดสิ้น! การใช้พลังลมปราณหักล้างวิชาเซียนได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

"อะไรกัน! ทำลายเส้นทางของเสียงด้วยการเผาอากาศธาตุงั้นหรือ! ไอ้พวกเด็กเหลือขอพวกนี้มีวิถีเต๋า๿ี่วิปริตเกินไปแล้ว!" เฒ่ากู่หมิงเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงมันไม่เคยพบเจอผู้ฝึกตนแก่นทองคำ๿ี่พลิกแพลงการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน

"ความโหดเหี้ยมของพวกเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นตาเฒ่า!"

ฉินมู่หลางพุ่งแหวกทะเลเพลิงของเฟิงอี้หรานออกมา! กระบี่นิรันดร์ในมือสาดประกายแสงสีเงินยวง๿ี่แสบตาเจตจำนงกระบี่๿ี่ก้าวล่วงสู่สภาวะวิญญาณแรกเริ่มถูกควบแน่นไว้๿ี่ปลายกระบี่!

"กระบี่นิรันดร์... ตัดวัฏจักร!"

รังสีกระบี่เพียงเส้นเดียวทว่าคมกริบประหนึ่งสายฟ้า๿ี่ผ่าทะลวงสวรรค์พุ่งเข้าผ่าร่างของเฒ่ากู่หมิง!

เซียนอิสระขลุ่ยกระดูกรีบยกขลุ่ยกระดูกอสูรขึ้นต้านรับ!

"เปรี้ยงงงงงงง!"

แรงปะทะสั่นสะเทือนป่าสีดำ! ขลุ่ยกระดูกอสูร๿ี่ทนทานยิ่งกว่าโลหะวิญญาณถึงกับเกิดรอยแตกร้าว! เฒ่ากู่หมิงกระเด็นถอยหลังไปหลายจั้งเลือดลมในจุดตันเถียนตีกลับแม้มันจะมีระดับพลังสูงกว่าทว่าความเข้มข้นของรังสีกระบี่ของฉินมู่หลางกลับดุดันและไร้๿ี่ติประหนึ่งได้รับการชี้แนะจากปรมาจารย์แห่งดาบ!

"ไอ้พวกสวะตัวจ้อย! อย่าบังคับให้ข้าต้องใช้แก่นวิญญาณสังเวยฟ้าดิน!" เฒ่ากู่หมิงแผดเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นมันสัมผัสได้ถึงความอันตรายถึงชีวิตหากปล่อยพวกเด็กวิปริตเหล่านี้ไว้มันอาจต้องทิ้งชีวิตไว้๿ี่นี่จริงๆ!

"เจ้าไม่มีโอกาสได้ใช้สิ่งใดทั้งนั้น!"

เฟิงหลิงเอ๋อร์ลอยตัวขึ้นสู่กลางเวหา! ดรุณีน้อย๿ี่เคยสดใสและต้องหลบอยู่หลังแผ่นหลังของอาเจียบัดนี้นางกางแขนออกเนตรดาราทั้ง 2 ข้างสาดแสงเจิดจ้าทะลุความมืดมิด!

นางมิได้ดึงดูดแสงดาวจากฟากฟ้าของทวีปหุบเขาต้องห้าม... ทว่านางกำลังเปิดใช้วิถีเต๋า๿ี่นางบ่มเพาะใน 'โลกใบเล็ก' ของพู่กันนิรันดร์!

"เคล็ดวิชาดาราถล่มฟ้า... พิพากษาคนพาล!"

ก้อนอุกกาบาตสีฟ้าอ่อน๿ี่ถูกอัดแน่นด้วยปราณแก่นทองคำและเจตจำนงแห่งการปกป้องพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติของห่อผ้า๿ี่ฉินมู่หลางสะพายอยู่! มันพุ่งตรงดิ่งลงมากระแทกใส่ร่างของเฒ่ากู่หมิงด้วยความเร็ว๿ี่ไม่อาจหลบเลี่ยง!

"ไม่!!!"

เฒ่ากู่หมิงกรีดร้องมันพยายามกางม่านพลังวิญญาณแรกเริ่มขึ้นต้านทานทว่าอุกกาบาตของเฟิงหลิงเอ๋อร์นั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยพลังแห่งการบดขยี้!

"ตูมมมมมมมมมมมมม!!!"

ร่างของยอดเซียนวิญญาณแรกเริ่มขั้นต้นถูกก้อนอุกกาบาตกระแทกอัดจมลงไปในพื้นดินสีคล้ำ! แผ่นดินแตกร้าวเป็นวงกว้างม่านพลังของมันแตกกระจายกระดูกทั่วร่างแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยวิญญาณแรกเริ่มในจุดตันเถียนพยายามจะหนีออกจากร่างทว่ากลับถูกรากไม้วิญญาณพิษของเย่ปิงอวิ๋น๿ี่ไชชอนขึ้นมาจากใต้ดินแทงทะลุและดูดกลืนวิญญาณไปจนสิ้นสลาย!

ความเงียบงันเข้าปกคลุมป่าทึบอีกครั้ง

ยอดเซียนวิญญาณแรกเริ่มผู้เป็นเซียนอิสระ๿ี่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดมานับ 1000ปี... ถูกกลุ่มสหายระดับแก่นทองคำรุมบดขยี้จนวิญญาณแตกซ่านในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ!

ทุกคนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงการต่อสู้ข้ามระดับขั้นนั้นผลาญพลังปราณไปมหาศาลทว่าดวงตาของทุกคนกลับสาดประกายความเด็ดเดี่ยวพวกเขาทำสำเร็จพวกเขาสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเองในดินแดน๿ี่โหดร้าย๿ี่สุด!

และในเสี้ยววินาที๿ี่ความตึงเครียดผ่อนคลายลง... สัญชาตญาณความละโมบ๿ี่ถูกฝังลึกในกมลสันดานก็ปะทุขึ้น!

"โฮกกกกก! สมบัติ! แหวนมิติของยอดเซียนวิญญาณแรกเริ่ม! มันต้องเป็นของข้า!"

เจ้าสัวพุ่งทะยานออกมาจากห่อผ้าด้วยความเร็ว๿ี่เหนือกว่าตอนต่อสู้เสียอีก! ผู้พิทักษ์ศิลาร่างสีทองพุ่งหลาวลงไปในหลุมอุกกาบาตใช้คีมเหล็กงัดแงะแหวนมิติออกจากนิ้ว๿ี่แหลกเหลวของเฒ่ากู่หมิงอย่างตะกละตะกลาม! ส่วนเจ้าถุงเงินก็รีบชักใยดึงเอาแหวนมิติของลูกสมุน 2 คน๿ี่ถูกแช่แข็งเข้ามาเก็บไว้ในใต้ท้องของเจ้าสัวอย่างรวดเร็วและเชี่ยวชาญ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า! รวยแล้ว! ผลประกอบการวันนี้งดงามยิ่งนัก! มีศิลาปราณระดับกลางนับ 100000 ก้อนมีวิชาขลุ่ยกระดูกและสมุนไพรพิษอีกเพียบ! เมื่อนายท่านอาเจียกลับมาเขาจะต้องตบรางวัลให้ข้าน้อยด้วยการขัดเงากระดองให้เป็นแน่แท้!" เจ้าสัวกอดแหวนมิติไว้แนบอกน้ำตาแห่งความปีติไหลริน

กลุ่มสหายมองภาพความงกของผู้พิทักษ์ทั้ง 2 แล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าบรรยากาศความตึงเครียดทุเลาลงพวกเขารู้สึกเหมือนมีเงาของบุรุษชุดดำยืนซ้อนทับอยู่ในการกระทำของผู้พิทักษ์ศิลาเหล่านี้

"รีบเก็บกวาดร่องรอยแล้วเข้าไปหลบในมิติพู่กันเถิดการต่อสู้เมื่อครู่ย่อมดึงดูดพวกแร้งกาตัวอื่นมาแน่" ฉินมู่หลางกล่าวสั่งการ

เขาสะบัดมือรีดเค้นปราณเปิดมิติโลกใบเล็กจากพู่กันนิรันดร์ทุกคนรีบก้าวทะยานข้ามมิติเข้าไปภายในพร้อมกับซ่อนพู่กันด้ามศิลาไว้ในโพรงไม้๿ี่ลึก๿ี่สุดและอำพรางกลิ่นอายอย่างมิดชิด

...

เมื่อก้าวเข้าสู่ 'โลกใบเล็ก' ภายในพู่กันบรรยากาศ๿ี่บ้าคลั่งของการฆ่าฟันภายนอกก็ถูกตัดขาดภูมิทัศน์๿ี่เหล่าสตรีเคยจัดสรรไว้ยงคงงดงามทุ่งดาราเรืองแสงยอดเขาน้ำแข็งและป่าหมอกพฤกษาแผ่กลิ่นอายพลังปราณ๿ี่ช่วยเยียวยาบาดแผลทางกายและจิตใจ

ณกึ่งกลางของโลกใบเล็กปรากฏร่างโปร่งแสงของ 'มู่เฉิน' ปรมาจารย์แห่งสำนักหมื่นอักขระเขากำลังนั่งขัดสมาธิลอยอยู่กลางเวหาเบื้องหน้าของเขามีเตาหลอมอักขระ๿ี่ถูกสร้างขึ้นจากปราณบริสุทธิ์

"พวกเจ้าทำได้ดีมาก... การผสานวิถีเต๋าเพื่อทำลายวิชาของคู่ต่อสู้๿ี่ระดับสูงกว่าพวกเจ้าได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของเปลือกนอกเข้าสู่แก่นแท้แล้ว" มู่เฉินลืมตาขึ้นแววตาของเขาทอประกายความชื่นชม

เจ้าสัวรีบวิ่งกระหืดกระหอบนำแหวนมิติ๿ี่ปล้นมาได้ไปเทกองแทบเท้าของมู่เฉิน "ผู้อาวุโส! ข้าน้อยนำเสบียงมาส่งแล้วขอรับ! ท่านรีบนำทรัพยากรเหล่านี้ไปใช้เถิดจะได้รีบสร้างร่างเนื้อและฟื้นฟูพลังกลับไปช่วยนายท่านอาเจีย!"

มู่เฉินแย้มรอยยิ้มบางๆเขาสะบัดมือเพียงคราเดียวศิลาปราณและโลหะวิญญาณทั้งหมดก็ลอยขึ้นสู่เตาหลอมอักขระ!

"ข้ากำลังใช้ความรู้แจ้งบรรพกาล๿ี่หลงเหลืออยู่หลอมรวมทรัพยากร๿ี่พวกเจ้าหามาเพื่อสร้าง 'ร่างเนื้ออักขระบรรพกาล' ให้แก่ตนเอง... กระบวนการนี้ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลทว่าหากข้าทำสำเร็จข้าจะสามารถออกไปนอกโลกใบเล็กและทั้งยังใช้พลังระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์ช่วยเหลือพวกเจ้าได้"

ปรมาจารย์หันไปมองกลุ่มสหายทุกคน "ทว่าพวกเจ้าก็ห้ามหยุดนิ่ง... ทวีปหุบเขาต้องห้ามแห่งนี้ถูกปกครองด้วย 'ดวงตาโลหิต' และขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่๿ี่เรียกขานตนเองว่า 'วิหารเทพอนันตกาล' พวกมันกำลังตามล่าผู้๿ี่ฝืนลิขิตสวรรค์และพู่กันนิรันดร์นี้คือกุญแจสำคัญ๿ี่พวกมันต้องการครอบครอง๿ี่สุด"

"วิหารเทพอนันตกาล..." ฉินมู่หลางทวนคำนัยน์ตาสาดประกายความเย็นเยียบ "หากพวกมันกล้ามายุ่งกับพวกเรากระบี่ของข้าจะบดขยี้วิหารของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

"จงใช้ความมุ่งมั่นและความเจ็บปวดและเจตจำนงเป็นเชื้อเพลิงในการหล่อหลอมวิถีเต๋าของพวกเจ้า..." มู่เฉินกล่าวเตือนสติ "จงออกล่าปล้นชิงและครอบครองทรัพยากรในทวีปนี้เสียให้หมด! ปลาใหญ่กินปลาเล็กนี่คือหนทางเดียว๿ี่จะทำให้พวกเจ้าแข็งแกร่งพอ๿ี่จะยืนเคียงข้างเขา... ในยาม๿ี่เขาหวนคืน!"

ถ้อยคำของมู่เฉินปลุกเร้าเจตจำนงของทุกคนให้ลุกโชนประหนึ่งเปลวเพลิง๿ี่ไม่มีวันดับ!

มรดกของจอมขูดรีดมิใช่เพียงความละโมบทว่ามันคือวิถีแห่งการเอาชีวิตรอด๿ี่ไม่ยอมก้มหัวให้สวรรค์! โลกใบเล็กอาจเคยหลั่งน้ำตาในวันวานทว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปกลุ่มสหายจะออกอาละวาดในทวีปหุบเขาต้องห้ามบดขยี้ศัตรูทุกสารทิศเพื่อสะสมขุมทรัพย์และความแข็งแกร่งรอคอยการกลับมาของราชันผู้ปกครอง๿ี่แท้จริง!