เรื่อง ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ

    ขบวนเ๨ิ๞๡า๫ของ๳้า๷มู่เ๠ิ๤เคลื่อน๵่า๞ทิวทัศน์ชนบท อันห่างไกลจากเมืองหลวงมากขึ้นทุกขณะ สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากทุ่งนา และหมู่บ้านเป็นเนินเขาสลับซับซ้อน และป่าโปร่งแสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ทอสายลงมาอย่างอ่อนแรง แต่ไอร้อนจากพื้นดินยังคงระอุอยู่ ล้อรถม้าบดทับฝุ่นดินสีแดงละเอียด คลุ้งขึ้นเป็นม่านบางๆ ในอากาศ มีเพียงเสียงล้อรถ เสียงฝีเท้าม้า และเสียงลมพัด๵่า๞ใบไม้เท่านั้นที่ดังอยู่เป็นระยะ สร้างบรรยากาศที่ดูเหมือนจะเงียบสงบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

หากแต่ในความเงียบสงบนั้น มีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องขบวนรถม้าอยู่เงียบๆ จากระยะไกล พวกเขาคือกลุ่มคนในอาภรณ์สีเข้ม กลมกลืนไปกับเงาไม้และสันเนิน เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและเป็นระบบ พวกเขาคือ องครักษ์ฝีมือดีขององค์ชายใหญ่หลี่ซวน ซึ่งได้รับภารกิจลับให้สะกดรอยตาม ขบวนนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ออกเ๨ิ๞๡า๫จากฉางอัน เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือ เฝ้าสังเกตพฤติกรรมของ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าข่าวลือเรื่องความจำเสื่อมนั้นเป็นความจริงหรือไม่

ตลอดระยะเวลาหลายวันที่๵่า๞มา พวกเขาผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะยามเ๨ิ๞๡า๫ ยามหยุดพัก หรือยามค้างแรม พวกเขาได้เห็นคุณชาย๳้า๷ผู้เคยปราดเปรื่อง มีไหวพริบ และสุขุมเยือกเย็น บัดนี้กลับแสดงท่าทีสับสน ถามคำถามไร้เดียงสา ตื่นเต้นกับเรื่องราวธรรมดารอบตัว เรียกขานผู้คนราวกับตนเองเป็นเด็กน้อย ทั้งยังหมกมุ่นอยู่กับการท่องจำตำราสำหรับเด็ก และพูดถึงความฝันในวัยเยาว์อยู่เสมอ

แม้กิริยาภายนอกส่วนใหญ่จะยังคงดูเรียบร้อยสมฐานะ แต่แววตา และความคิดที่แสดงออกมานั้น บ่งชัดถึงสภาวะจิตใจที่ไม่ปกติอย่างแน่นอน

บนเนินเขาที่มองเห็นขบวนรถม้าได้ชัดเจน หัวหน้าองครักษ์ในชุดสีเทาเข้ม หันไปกล่าวกับรองหัวหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยเสียงที่เบาแต่เด็ดขาด

“ครบกำหนดตามที่องค์ชายรับสั่ง จากที่เฝ้าดูมาหลายวัน... ไม่ผิดแน่ คุณชาย๳้า๷ความจำเสื่อมไปแล้วจริงๆ มีสภาพไม่ต่างจากเด็กห้าขวบ”

รองหัวหน้าพยักหน้ารับ “ขอรับหัวหน้า ทุกพฤติกรรมล้วนยืนยันตรงกัน ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นการเสแสร้งแม้แต่น้อย บัดนี้เขาไม่เป็นภัยต่อองค์ชายอีกต่อไปแล้ว”

“ดี!” หัวหน้าองครักษ์กล่าว

“เป้าหมายของเราสำเร็จลุล่วงแล้ว”

“ส่งสัญญาณให้ทุกคนถอนตัว กลับฉางอันเพื่อรายงานองค์ชายใหญ่โดยเร็วที่สุด!”

สัญญาณลับถูกส่งต่อกันไปอย่างเงียบเชียบ ร่างในชุดสีเข้มที่ซุ่มซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ พลันเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงราวกับภูตพราย พวกเขาถอนตัวออกจากตำแหน่ง ลบเลือนร่องรอยทุกอย่าง และ เลือนหายไปกับทิวทัศน์รอบด้านราวกับไม่เคยมีตัวตน ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความรู้สึกว่างเปล่าที่ผิดปกติในอากาศ

บนที่นั่งคนขับรถม้า เหล่าหยวน ยังคงกุมบังเหียนไว้อย่างมั่นคง สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า แต่ประสาทสัมผัสทั้งหมดกลับตื่นตัวเต็มที่ เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของ ‘เงา’ เหล่านั้นมาตั้งแต่วันแรกที่ออกเ๨ิ๞๡า๫แล้ว

แม้พวกมันจะระมัดระวังและรักษาระยะห่างเป็นอย่างดี แต่สัญชาตญาณของอดีตนายกองทหารม้าผู้กรำศึกมานาน ย่อมไม่อาจหลอกลวงได้ เขารู้สึกถึงสายตาที่คอยจับจ้อง สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในระยะไกล แต่เขาก็เลือกที่จะไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกไป เพียงแต่เพิ่มความระมัดระวังในการเ๨ิ๞๡า๫ และการคุ้มกันคุณชายให้มากขึ้นเท่านั้น

และในบัดนี้... ความรู้สึกว่าถูกจับจ้องนั้นได้ หายไปแล้ว มันหายไปอย่างฉับพลันและหมดจดสิ้นเชิง ความเงียบสงบที่แท้จริง กลับคืนสู่เส้นทางเบื้องหน้า เหล่าหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยภายใต้หมวกสานที่ใช้บดบังใบหน้า

‘พวกมันไปแล้ว...’ เขาคิดในใจ ‘ตามติดอยู่หลายวันเพื่อเฝ้าดูอาการของคุณชายอย่างละเอียด แล้วก็ถอนตัวไปอย่างเงียบเชียบ...’

สมองอันเฉียบคมของเขาเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ‘จุดประสงค์คงเป็นการพิสูจน์ว่าคุณชายความจำเสื่อมจริงหรือไม่ตามข่าวลือ’

‘แต่เป็นคนของฝ่ายใดกัน? ฝ่ายที่ต้องการให้แน่ใจว่าคุณชายไม่เป็นภัยแล้ว หรือฝ่ายที่ต้องการยืนยันอาการ... เพื่อวางแผนขั้นต่อไป?’

ความคิดของเขาวกกลับไปถึงเหตุการณ์ในสนามตีคลี และรอยยิ้มอันเย็นชาขององค์ชายใหญ่ แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่สัญชาตญาณของเขากู่ร้องว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา และการถอนตัวของเงามืดเหล่านี้ อาจไม่ใช่สัญญาณที่ดีเสมอไป มันอาจหมายถึงการยืนยันเป้าหมาย... และการเตรียมการสำหรับ ‘อุบัติเหตุ’ ที่แท้จริงที่อาจรออยู่เบื้องหน้า

เหล่าหยวนถอนหายใจเบาๆ มือที่กุมบังเหียนกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบมองไปยังรถม้าด้านหลังแวบหนึ่ง แววตาฉายประกายกร้าวขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะกลับไปสงบนิ่งดังเดิม เขาหันไปส่งสัญญาณบางอย่างให้อาไค่ที่อยู่บนเกวียนสัมภาระอย่างแนบเนียน อาไค่พยักหน้ารับ แม้จะยังดูงงๆ เล็กน้อยก็ตาม

เส้นทางเบื้องหน้ายังคงทอดยาวต่อไป ท่ามกลางทิวทัศน์ที่ดูเหมือนจะงดงามและสงบสุข แต่สำหรับเหล่าหยวนแล้ว ทุกย่างก้าวต่อจากนี้ คือการเดินอยู่บนคมดาบที่ต้องอาศัยความระมัดระวังสูงสุด เพื่อปกป้องคุณชายผู้ไม่รู้เดียงสา ที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในโลกอันสงบสุขของตนเอง ให้รอดพ้นจากภยันตรายที่มองไม่เห็น...

…..

การเ๨ิ๞๡า๫ของ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ยังคงดำเนินต่อไป บนเส้นทางหลวงที่ทอดยาว มุ่งหน้าสู่ทิศใต้ แม้จะ๵่า๞ช่วงเวลาที่ถูกสะกดรอยตามมา แต่หลายวันที่๵่า๞มาก็ดูเหมือนจะปลอดภัยดี บรรยากาศภายในขบวนเ๨ิ๞๡า๫ค่อนข้างผ่อนคลาย ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านตำรา หรือซักถามสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถิงถิงคอยดูแลปรนนิบัติ อาไค่คอยระวังหลังอยู่บนเกวียนสัมภาระ ส่วนเหล่าหยวนยังคงทำหน้าที่สารถีด้วยท่าทีสบายๆ เช่นเคย

ทว่า ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ขบวนเ๨ิ๞๡า๫กำลังเคลื่อน๵่า๞หุบเขาที่เริ่มมีป่าทึบขึ้น สภาพอากาศก็พลันแปรปรวน ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ลมกระโชกแรงพัดกรูเกรา๵่า๞ช่องเขาเสียงดังหวีดหวิว เมฆฝนสีดำทะมึนตั้งเค้าทะมื่นน่ากลัว

“พี่ถิงถิง! ท้องฟ้าเปลี่ยนสี! ลมแรงจังเลยขอรับ!” ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ในรถม้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่างที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะพราว

“พายุฝนกำลังจะมาเจ้าค่ะ คุณชาย” ถิงถิงตอบ พลางเลื่อนปิดหน้าต่างลงเล็กน้อย “อยู่ในรถม้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ”

ไม่ทันขาดคำ -่าฝนขนาดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมา ราวกับฟ้ารั่ว! เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคารถม้าดังสาดซ่า! ทัศนวิสัยด้านนอกพร่าเลือนไปในม่านฝนอันหนาทึบ ถนนดินเริ่มแฉะ และลื่นขึ้นทันที

ทันใดนั้นเอง! ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่ดังกลบทุกสิ่ง! กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสีเข้มเกือบสิบคนก็กระโจนพรวดออกมาจากแนวป่าข้างทาง! พวกมันมีผ้าคลุมหน้าปิดบังใบหน้าเกือบมิดชิด ในมือถือดาบยาวเป็นประกายวาววับ ตั้งท่าคุมเชิงอยู่เบื้องหน้าขบวนรถม้า!

“หยุด! ส่งทรัพย์สิน และคนในรถม้ามา!” เสียงตะโกนห้าวหาญดังฝ่าสายฝน คำพูดนั้นผิดวิสัยโจรป่าทั่วไปที่มักมุ่งเน้นแต่ทรัพย์สิน!

ม้าเทียมรถทั้งสองตัวตื่นตกใจกับเสียงตะโกน และกลุ่มคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน มันส่งเสียงร้องฮี้ และเริ่มพยศไม่ยอมหยุดนิ่ง!

เหล่าหยวน ซึ่งกุมบังเหียนอยู่ ตระหนักถึงอันตรายในเสี้ยววินาที! แววตาที่เคยดู “เบิ่นๆ” บัดนี้แข็งกร้าว และคมปลาบ! สัญชาตญาณองครักษ์ตื่นตัวเต็มที่! นี่ไม่ใช่โจรป่าธรรมดา แต่คือมือสังหาร!

“อาไค่! ป้องกันด้านหลัง!” เหล่าหยวนตะโกนสั่งเสียงดัง พร้อมกับพยายามควบคุมม้าที่กำลังตื่นตระหนกสุดกำลัง

แต่กลุ่มมือสังหารไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว พวกมันสองสามคนพุ่งเข้าใส่เหล่าหยวนที่อยู่บนที่นั่งคนขับทันที! เหล่าหยวนชักแส้คู่ใจออกมาตวัดป้องกันตัวอย่างรวดเร็ว เสียงแส้แหวกอากาศดังเฟี้ยวฟ้าว! แม้จะเสียเปรียบด้านอาวุธ แต่ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของอดีตนายกองทหารม้าก็มิใช่ธรรมดา เขาสามารถต้านทานการโจมตีช่วงแรกไว้ได้อย่างน่าทึ่ง

การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างรวดเร็วและชุลมุน ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำและเสียงฟ้าร้องคำรามเป็นระยะ อาไค่กระโดดลงจากเกวียน ใช้ท่อนไม้ใหญ่ที่คว้ามาได้ฟาดปะทะกับมือสังหารอีกกลุ่มที่พยายามจะเข้าถึงตัวรถม้า ด้วยพละกำลังมหาศาลของเขา ทำให้ฝ่ายตรงข้ามยังไม่อาจเข้าใกล้ได้ง่ายๆ

ภายในรถม้า ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ และถิงถิงถูกเหวี่ยงไปมาตามแรงกระตุกของรถม้าและเสียงต่อสู้ภายนอก

“กรี๊ดด! คุณชาย! จับแน่นๆ เจ้าค่ะ!” ถิงถิงร้องเสียงหลง พยายามกอดประคองร่างคุณชายไว้

“พี่ถิงถิง! ข้ากลัว! เสียงอะไรน่ะ! ใครทำอะไรท่านลุงหยวน!” ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ร้องถามด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ตัวสั่นงันงก น้ำตาไหลอาบแก้ม

เหล่าหยวนต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่ด้วยจำนวนที่น้อยกว่า และต้องคอยระวังไม่ให้รถม้าเสียหายหนัก เขาก็เริ่มตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ มือสังหารคนหนึ่งอาศัยจังหวะที่เขาปัดป้องคมดาบ ฟันเข้าที่บังเหียนเส้นหนึ่งจนขาดสะบั้น!

“แย่แล้ว!” เหล่าหยวนอุทานในใจ

พอบังเหียนขาด การควบคุมม้าก็ยิ่งทำได้ยากขึ้น ประกอบกับความตื่นกลัวจากเสียงต่อสู้และพายุฝน ม้าทั้งสองตัวก็ตื่นตกใจอย่างรุนแรง มันสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะออกวิ่งเตลิดไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต!

“หยุดนะ! หยุด!” เหล่าหยวนพยายามดึงรั้งบังเหียนที่เหลืออยู่สุดกำลัง แต่ไม่อาจต้านทานแรงม้าที่ตื่นตกใจได้ รถม้าพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และแทนที่จะวิ่งตรงไปตามทางหลวง มันกลับหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน เตลิดเข้าไปในทางแยกสายเล็กๆ ที่เป็นทางลัดอันตรายข้างทาง!

“ไม่ได้! ทางนั้นมัน...” เหล่าหยวนร้องเสียงหลงเมื่อเห็นเส้นทางเบื้องหน้าคือทางดินแคบๆ เลียบหน้าผาสูงชัน!

รถม้ากระเด้งกระดอนไปบนเส้นทางขรุขระอย่างน่าหวาดเสียว ล้อข้างหนึ่งเริ่มลื่นไถลบนพื้นดินที่ชุ่มน้ำฝน เหล่าหยวนพยายามหักเลี้ยวสุดชีวิต แต่ทุกอย่างสายเกินไป!

ด้วยความเร็วสูง และการควบคุมที่เสียไป รถม้าทั้งคันพลันเสียหลัก พุ่งทะยานออกนอกเส้นทาง ตกจากขอบหน้าผาลงไปสู่หุบเหวด้านล่าง! เกวียนสัมภาระที่อาไค่พยายามเกาะเกี่ยวไว้ก็ถูกแรงดึงรั้งจนพลัดตกตามลงไปด้วย!

“ม่ายยยย!!!” เสียงร้องสุดท้ายของเหล่าหยวน และเสียงกรีดร้องของถิงถิงดังแว่วหายไปในสายฝน และอากาศธาตุ!

กลุ่มมือสังหารที่วิ่งตามมาถึงขอบหน้าผา มองลงไปยังเบื้องล่างที่มืดมิดและเต็มไปด้วยม่านฝน พวกเขาได้ยินเสียงกระแทกดังโครมครามอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะเงียบหายไป

“ตกหน้าผาไปแล้ว! สูงขนาดนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไม่รอด!” หัวหน้ามือสังหารกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฝนตกหนักขนาดนี้ พรุ่งนี้เช้าก็หาร่องรอยไม่เจอแล้ว” ลูกน้องคนหนึ่งเสริม

“ดี! งานสำเร็จลุล่วง! กลับไปรายงานนายน้อย๳้า๷ได้!” หัวหน้าสั่ง ก่อนจะพาลูกน้องทั้งหมดล่าถอยหายไปในความมืดและสายฝนอย่างรวดเร็ว

ทว่า... เบื้องล่างในหุบเหวอันมืดมิดนั้น ชะตากรรมของ๳้า๷มู่เ๠ิ๤ และผู้ติดตามกลับไม่ได้เลวร้ายถึงที่สุดอย่างที่มือสังหารคาดคิด!

รถม้าที่ร่วงหล่นลงมาด้วยความเร็วสูง ไม่ได้กระแทกพื้นหินโดยตรง แต่กลับตกลงไปบนดงเถาวัลย์ และไม้เลื้อยขนาดใหญ่ ที่ขึ้นปกคลุมหน้าผา และหุบเหวนั้นอย่างหนาแน่น เถาวัลย์เหล่านั้นซึ่งเหนียวแน่น และซ้อนทับกันเป็นร่างแหธรรมชาติ ได้ช่วยชะลอและรับแรงกระแทก ของรถม้าไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์!

แม้รถม้าจะแตกหักเสียหายอย่างหนัก และทุกคนภายในต่างได้รับบาดเจ็บจากการกระแทกและตกจากที่สูง บ้างก็หมดสติ บ้างก็สะบักสะบอม แต่ก็นับว่าปาฏิหาริย์ ที่พวกเขาทั้งสี่คนยังคงรอดชีวิตมาได้!

ร่างของพวกเขาติดค้างอยู่กลางม่านเถาวัลย์อันรกทึบ ปลอดภัยจากสายตาของมือสังหาร และรอดพ้นจากความตายไปได้อย่างหวุดหวิด... รอคอยการฟื้นคืนสติ และการเผชิญหน้ากับชะตากรรมครั้งใหม่ในหุบเหวอันลึกลับแห่งนี้.