0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะทั้งคืน
...
และยังคงต่อไป
...
ราวกับแคว้นเหัต์นิรันดร์
ไม่เคยมีฤูอื่น
...
รุ่งเช้า
ท้องฟ้าสีเทา
เมฆหนาทึบ
ลมหนาวพัดเาเกล็ดหิมะหมุนวนไปทั่ววังหิมะหมื่นปี
...
เี่ชวนเพิ่งฝึกเสร็จ
กำลังเก็บกระบี่
มีเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้น
...
“ตึก”
“ตึก”
“ตึก”
...
ไม่รีบร้อน
ไม่หนักแน่น
แ่มีจังหวะประหลาด
เหมือนเจ้าของฝีเท้ากำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
...
"คุณชาย"
...
เย่หลิงเิเข้ามา
้สีหน้าแป ๆ
...
"มีมาหา"
...
"ใคร"
...
เย่หลิงเี
ก่อนตอบ
...
"องค์หญิงรอง"
...
"..."
...
"..."
...
เี่ชวนนิ่งไป
เล็กน้อย
...
แล้วัเาะมา
เา ๆ
...
"ในี่สุดก็มาเง"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตำหนักบุปผาหิมะ
...
เป็สถานี่ี่สวยงามี่สุดแห่งหนึ่งในวัง
...
แ่แป
...
ยิ่งสวย
กลับยิ่งทำให้รู้ึกอันตราย
...
ดอกไม้หิมะนับพัน
เบ่งบานท่ามกลางความหนาวเย็น
...
บึงน้ำแข็งใส
สะท้อนท้องฟ้าสีเงิน
...
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
...
สมบูรณ์แบบเกินไป
...
เหมือนเจ้าของตำหนัก
...
ไป๋หรูเซวี่ย
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เมื่อเี่ชวนมาถึง
...
องค์หญิงรองกำลังนั่งชงชา
...
ชุดสีขาวอมฟ้า
งดงามจนแทบไม่เหมือนมนุษย์
...
แ่สิ่งี่น่ากลัวี่สุด
ไม่ใช่ความงาม
...
หากเป็ดวงตา
...
ดวงตาี่เหมือนกำลังคำนวณทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา
...
"นั่งสิ"
...
นางกล่าว
...
ราวกับเชิญเพื่อนเ่ามาดื่มชา
...
ไม่ใช่คู่ต่อสู้กระดานการเมือง
...
เี่ชวนนั่งลง
...
เย่หลิงยืนอยู่ด้านหลัง
สายตาเต็มไป้ความระแวง
...
หรูเซวี่ยเห็น
แ่ไม่ไดู้อะไร
...
เพียงิ้
...
แล้วรินชา
...
"ข้าอยากเจอเจ้ามานานแล้ว"
...
"เพราะบิดาข้าหรือ"
...
หรูเซวี่ยัเาะ
...
"ตรงกว่าี่คิด"
...
"เสียเวลาน้อยดี"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดผ่าน
...
หิมะลงผิวน้ำแข็ง
...
เกิดเป็วงื่เล็ก ๆ
...
หรูเซวี่ยจิบชา
ก่อนเ่ยขึ้น
...
"หลินเีหยาง"
...
"ไม่ได้เป็ธรรมดา"
...
เี่ชวนเี
...
"เรื่องนั้นข้าพอเดาได้"
...
"เดาถูก"
...
นางพยักหน้า
...
"แ่เจ้าคงไม่รู้"
...
"ว่าครั้งหนึ่ง"
...
"เาเคยเกือบแ่งงานกับองค์หญิงแห่งแคว้นดาราสวรรค์"
...
กึก
...
มือของเี่ชวนหยุด
...
ครั้งแรก
...
ี่สีหน้าของเาเปลี่ยน
...
เพียงเล็กน้อย
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หรูเซวี่ยมองเห็นทุกอย่าง
...
และิ้ในใจ
...
ใช่
...
เจ็บตรงนั้น
...
ถูกแล้ว
...
"ใจหรือ"
...
"นิดหน่อย"
...
"ดี"
...
นางวางถ้วยชาลง
...
"เพราะเรื่องนี้"
...
"แม้แ่จักรพรรดิหิมะยังไม่รู้"
...
ห้องเีลง
...
เย่หลิงเงก็เิ่ฟังอย่างตั้งใจ
...
หรูเซวี่ยกล่าวต่อ
...
"เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน"
...
"หลินเีหยางเิทางสู่แคว้นดาราสวรรค์"
...
"ในตอนนั้น"
...
"เาเป็อัจฉริยะี่โด่งดังมาก"
...
"โด่งดังจน..."
...
นางหยุด
...
ก่อนิ้บาง ๆ
...
"ระดับสูงหลายเิ่ไม่สบายใจ"
...
เี่ชวนเิ่หรี่ตา
...
เารู้จักโลกพอแล้ว
...
บางครั้ง
...
อันตรายี่สุด
ไม่ใช่ความอ่อนแอ
...
แ่เป็การโดดเด่นเกินไป
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
"แล้วเกิดอะไรขึ้น"
...
หรูเซวี่ยยกถ้วยชา
...
แ่ไม่ตอบทันที
...
นั่นทำให้เย่หลิงแทบอยากเามีดปาใส่
...
ชอบูครึ่งเีจริง ๆ
...
ในี่สุด
องค์หญิงรองก็กล่าว
...
"ข้าไม่รู้"
...
"..."
...
"..."
...
เย่หลิงเกือบสำลัก
...
หรูเซวี่ยัเาะ
...
"ข้ารู้แค่ว่า"
...
"อยู่ดี ๆ เาก็าไป"
...
"แล้วข้อมูลทั้งหมด"
...
"ถูกลบ"
...
"ี่เกี่ยวข้อง"
...
"ตาย"
...
"าตัว"
...
"หรือไม่ก็ปิดปากตัวเง"
...
ลมหนาวพัดผ่านอีกครั้ง
...
ครั้งนี้
แม้แ่เี่ชวน
ก็รู้ึกเย็นวาบ
...
นี่ไม่ใช่เรื่องของหนึ่ง
...
นี่คือการปกปิด
ระดับแคว้น
...
หรืออาจมากกว่านั้น
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
จากนั้น
หรูเซวี่ยจึงหยิบม้วนคัมภีร์มา
...
วางลงโต๊ะ
...
"นี่คือของขวัญ"
...
เี่ชวนมอง
แ่ไม่แตะ
...
"ฟรี?"
...
"ไม่"
...
องค์หญิงรองตอบทันที
...
จนเย่หลิงเกือบัเาะ
...
อย่างน้อยก็ซื่อตรงเรื่องนี้
...
"เจ้าต้องการอะไร"
...
เี่ชวนถาม
...
หรูเซวี่ยิ้
...
ช้า ๆ
...
งดงาม
...
และน่ากลัว
...
"ข้าต้องการ"
...
"ให้เจ้าช่วยข้าูหนึ่ง"
...
"ใคร"
...
"องค์ชายใหญ่"
...
ห้องทั้งห้องเีลง
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เย่หลิงเกือบหลุดร้อง
...
นี่ัไม่ใช่งานแล้ว
...
นี่ัการลากลงาชัด ๆ
...
แ่หรูเซวี่ยยังคงสงิ่ง
...
"ไม่ต้องทำอะไร"
...
"ไม่ต้องรายงาน"
...
"ไม่ต้องเข้าข้างข้า"
...
"เพียงู"
...
"แล้ววันหนึ่ง"
...
"ถ้าเจ้าคิดว่าเาอันตราย"
...
"บอกข้า"
...
เี่ชวนจ้องนาง
...
เนิ่นนาน
...
ก่อนัเาะ
...
"องค์หญิง"
...
"ท่านกำลังโกหก"
...
หรูเซวี่ยชะงัก
เป็ครั้งแรก
...
เพียงชั่วพริบตา
...
แ่เี่ชวนเห็น
...
ชัดเจน
...
"ข้าไม่เชื่อว่าท่านะลงทุนขนาดนี้"
...
"เพื่อคำตอบประโยคเี"
...
หรูเซวี่ยเี
...
ก่อนัเาะมา
...
เสียงัเาะจริงใจี่สุด
เท่าี่เี่ชวนเคยได้ยินจากนาง
...
"สมแล้ว"
...
"ี่เซวี่ยหลานสนใจเจ้า"
...
จากนั้น
นางจึงุึ้
...
เิไปยังหน้าต่าง
...
มองหิมะี่กำลัง
...
และกล่าวประโยคหนึ่ง
โดยไม่หันกลับมา
...
"เพราะอีกไม่นาน"
...
"ี่ะฆ่าพี่ใหญ่ได้"
...
"อาจมีเพียงเจ้า"
...
พรึ่บ
...
ลมหนาวพัดเข้ามา
...
เย็นเยียบ
...
เย็นจนแม้แ่เย่หลิง
ยังขนลุก
...
และเป็ครั้งแรก
...
เี่ชวนเิ่เข้าใจ
...
ว่าศึกชิงบัลลังก์แห่งวังหิมะ
...
รุนแรงกว่าี่เาคิด
มากนัก
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หลังจากตำหนักบุปผาหิมะ
...
ทั้งเส้นทาง
เย่หลิงไมู่อะไร
...
จนกระทั่งกลับถึงตำหนัก
...
นางจึงถาม
...
"คุณชาย"
...
"ผู้หญิงสวยทุก"
...
"น่ากลัวแบี้หรือ"
...
เี่ชวนัเาะ
...
"ไม่รู้"
...
"แ่ฉลาด"
...
"น่ากลัว"
...
"เสมอ"
...
หิมะยังคงโปรยปราย
...
ขณะี่หมากกระดาน
กำลังถูกขยับทีละตัว
...
และไม่มีใครรู้เลยว่า
...
ี่นั่งูอยู่เี ๆ
อย่างไป๋หานเี
...
กำลังรอวันหนึ่ง
...
วันี่หมากชื่อ
"หลินเี่ชวน"
...
ะเลือกเิ้าแรก้ตัวเง
หิมะยังคง
ไม่รีบร้อน
ไม่รุนแรง
แ่ต่อเนื่อง
ราวกับกำลังปกคลุมทุกความลับของวังหิมะหมื่นปีเาไว้ใต้ผืนสีขาว
...
หลังกลับจากตำหนักบุปผาหิมะ
เี่ชวนใช้ชีวิตตามปกติ
ฝึกวิชา
อ่านตำรา
ฝึกเย่หลิง
ดื่มชา
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
แ่ปัญหาคือ
เาคิดแบั้นเี
━━━━━━━━━━━━━━━
เช้าวันถัดมา
...
เี่ชวนกำลังอ่านตำราสมุนไพร
เย่หลิงกำลังคีบถั่ว
้สีหน้าเหมือนกำลังต่อสู้กับศัตรูคู่อาฆาต
...
ทันใดนั้น
ประตูตำหนักก็เปิ
...
“ปัง!”
...
ลมหนาวพัดเข้ามา
...
้ร่างหนึ่ง
...
ชุดสีขาวเงิน
ผมยาวดุจหิมะแรกแห่งฤูหนาว
...
ไป๋เซวี่ยหลาน
...
เย่หลิงมอง
เี่ชวนมอง
...
นางมองกลับ
...
บรรยากาศเีสนิท
...
เีจนเย่หลิง่ ๆ วางะเีลง
...
แล้ว่ ๆ ุึ้
...
"ข้านึกขึ้นได้ว่าข้ายังไม่ได้ฝึก้าไร้เงา"
...
"ขอตัวนะเจ้าคะ"
...
“ฟุ่บ!”
...
เด็กสาวาไปทันที
━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนนี้
เหลือเพียงสอง
...
เี่ชวนมองนาง
...
"มีเรื่องหรือ"
...
เซวี่ยหลานนั่งลง
...
ไม่ตอบ
...
รินชาให้ตัวเง
...
ยังไม่ตอบ
...
ดื่มไปหนึ่งอึก
...
ก็ยังไม่ตอบ
...
เี่ชวนเิ่รู้ึกว่า
สถานการณ์นี้อันตรายกว่าตอนเจอผู้พิพากษาสวรรค์เสียอีก
...
ในี่สุด
นางก็ู
...
"เมื่อวาน"
...
"เจ้าไปพบหรูเซวี่ย"
...
"..."
...
"ใช่"
...
"สอง"
...
"..."
...
"ใช่"
...
"ตามลำพัง"
...
"..."
...
เี่ชวนเิ่รู้ึกว่าำานี้แป ๆ
...
"เย่หลิงอยู่้"
...
เซวี่ยหลานเี
...
จิบชา
...
ก่อนตอบ
...
"นั่นไม่ใช่ประเด็น"
━━━━━━━━━━━━━━━
ลมหนาวพัดผ่าน
...
เี่ชวนเีไปพักใหญ่
...
ก่อนะเิ่เข้าใจ
...
ช้า ๆ
...
ทีละน้อย
...
แล้วก็เกือบสำลักชา
...
"เจ้ากำลังกังวลเรื่องนั้น?"
...
เซวี่ยหลานชะงัก
...
เพียงเสี้ยววินาที
...
แ่เี่ชวนเห็น
...
ชัดเจน
...
ใบหูของนาง
แดงขึ้นเล็กน้อย
...
"ไร้สาระ"
...
ตอบเร็วเกินไป
...
เร็วเกินบริสุทธิ์
...
เี่ชวนพยายามไม่ัเาะ
...
แ่ยากมาก
...
ยากกว่าตอนหนีทั้งเมืองเสียอีก
━━━━━━━━━━━━━━━
"ข้าแค่กำลังเตือนเจ้า"
...
นางกล่าว
...
น้ำเสียงกลับมาเย็นชาดังเดิม
...
"อย่าเชื่อหรูเซวี่ย"
...
"นางอันตราย"
...
"ข้ารู้"
...
"ไม่"
...
เซวี่ยหลานส่ายหน้า
...
ช้า ๆ
...
"เจ้ายังไม่รู้"
...
ดวงตาของนางจริงจังขึ้น
...
"ส่วนใหญ่โกหก"
...
"ฉลาดโกหกเก่ง"
...
"แ่หรูเซวี่ย..."
...
นางหยุด
...
ก่อนกล่าวต่อ
...
"ทำให้เชื่อว่า"
...
"นางกำลังูความจริง"
...
"ทั้งี่กำลังโกหก"
...
เี่ชวนเี
...
ประโยี้
อันตรายมาก
...
และฟังูจริงมาก
...
เพราะเมื่อวาน
แม้แ่เาเง
ก็ยังไม่แน่ใจ
ว่าข้อมูลใดจริง
ข้อมูลใดคือเหยื่อ
━━━━━━━━━━━━━━━
หลังจากนั้น
ทั้งคู่เีไปพักหนึ่ง
...
มองหิมะ
...
ดื่มชา
...
ไม่มีใครู
...
แป
...
แ่กลับไม่อึดอัด
...
จนกระทั่งเซวี่ยหลานเป็ฝ่ายูขึ้น
...
"เจ้ากำลังสืบเรื่องอาการบาดเจ็บของเสด็จพ่อ"
...
มือของเี่ชวนหยุด
...
เพียงเล็กน้อย
...
"เจ้ารู้?"
...
"ข้ารู้"
...
"และ?"
...
เซวี่ยหลานมองไปนอกหน้าต่าง
...
ดวงตาสีเงินสะท้อนเกล็ดหิมะ
...
งดงาม
...
แ่เศร้า
...
"ช่วยเาได้หรือไม่"
...
เป็ครั้งแรก
...
ี่เี่ชวนได้ยินน้ำเสียงแบี้จากนาง
...
ไม่ใช่องค์หญิง
...
ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่ง
...
ไม่ใช่ี่ทุกยำเกรง
...
แ่เป็เพียง
ลูกสาวหนึ่ง
...
ี่กำลังเป็ห่วงบิดา
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนเีไปนาน
...
ก่อนตอบตามความจริง
...
"ยังไม่รู้"
...
"แ่ข้าพบบางอย่าง"
...
จากนั้น
เาจึงเล่าเรื่องผลึกเยือกแข็งในวิญญาณจากตำราตระกูลหลิงให้นางฟัง
...
ยิ่งฟัง
สีหน้าของเซวี่ยหลานยิ่งเปลี่ยน
...
เพราะหลายอาการ
...
ตรงกัน
...
มากเกินไป
...
เมื่อเล่าจบ
ห้องก็อยู่ในความเี
...
ก่อนี่นางะู
เาี่สุด
เท่าี่เคยูมา
...
"ช่วยเา"
...
"ได้หรือไม่?"
...
เี่ชวนมองนาง
...
นาน
...
ก่อนพยักหน้า
...
"ข้าะลอง"
...
เพียงเท่านั้น
...
เซวี่ยหลานก็หลับตาลง
...
ราวกับปลดภาระหนักอึ้งบางอย่างไปได้
━━━━━━━━━━━━━━━
แ่ในขณะเีกัน
...
ภายในตำหนักมังกรขาว
...
องค์ชายใหญ่
ไป๋เีเฉิง
กำลังอ่านรายงานฉบับหนึ่ง
...
และิ้
...
ช้า ๆ
...
"เิ่แล้ว"
...
ขุนนางาข้างกายก้มศีรษะ
...
"ฝ่าบาทหมายถึง?"
...
"หรูเซวี่ย"
...
"เซวี่ยหลาน"
...
"และข้า"
...
ิ้ของเาเาะโต๊ะเา ๆ
...
"ทุกกำลังดึงตัวเด็กนั้น"
...
"แ่ไม่มีใครรู้"
...
"ว่าเด็กนั้น"
...
"กำลังดึงความสนใจของพวกเราเช่นกัน"
...
ขุนนางานิ่ง
...
ก่อนถาม
...
"แล้วพระองค์ะทำอย่างไร"
...
เีเฉิงมองหิมะนอกหน้าต่าง
...
ก่อนตอบ
...
"ถ้าล่อ้ข้อมูลไม่ได้"
...
"ถ้าล่อ้ผลประโยชน์ไม่ได้"
...
"งั้นก็ต้องใช้สิ่งี่เาปฏิเสธไม่ได้"
...
"อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ"
...
รอยิ้บาง ๆ ปาฏขึ้น
ใบหน้าของว่าี่ฮ่องเต้
...
"ความจริง"
...
"เกี่ยวกับหลินเีหยาง"
━━━━━━━━━━━━━━━
และในค่ำคืนเีกันนั้นเง
...
ภายในหอคอยต้องห้าม
ี่ปิดตายมานานกว่าสิบปี
...
ชายาหนึ่ง
่ ๆ เปิหีบเ่าใบหนึ่ง
...
ฝุ่นจับหนา
...
กลิ่นกาลเวลาโชยมา
...
ภายในหีบ
มีเพียงของสิ่งเี
...
กระบี่เ่า
...
และแผ่นป้ายหยกสีดำ
...
ป้ายหยก
สลักอักษรโบราณไว้สองคำ
...
"ดาราสวรรค์"
...
ชายามองัเนิ่นนาน
...
ก่อนถอนาใจ
...
"ในี่สุด..."
...
"ลูกชายของเจ้าก็มาถึงี่นี่"
...
"หลินเีหยาง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??