0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ลมหนาวักรีด่าอาคาร้า
ส่งเสียงีิ
ราวัิญญากำลัง่ำไ้
...
าชุดำยืนอยู่กลางลาน
ลมปราณสีำแผ่ซ่าน
บดขยี้หิมะรอบตัวจนกลายเป็นไอสีเทา
แรงดันระดับ
หลอมรวมิญญาขั้นต้น
ทับลงมาราวัภูเา
...
เย่ิ้าซีด
เข่าทั้งสองสั่นเล็กน้อย
นี่เป็นั้แรก
ที่นางสัมผัสแรงดันยอดฝีมือระดัี้
...
"นี่..."
เสียงนางแผ่วเา
"...คือคนที่คุณาเต่อสู้ด้วยมาตลอดหรือ..."
...
เสี่ยวไ่ได้ตอบ
สายตาเา
จับจ้องอยู่ที่าชุดำเีคนเดียว
...
"หลินเีหยาง"
เาพูด้า ๆ
"เจ้าพูดชื่อั้ีั้"
"หมายความว่าอย่างไร"
...
าชุดำหัวเราะ
"เจ้าอยากู้?"
"แต่..."
"คนตาย"
"ไ่จำเป็นต้องู้"
“ตูม!!”
ร่างัหายไป
พื้นน้ำแข็งระเบิดแตกเป็นเสี่ยง
พริบตาเดียว
หมัดที่อัดแน่นด้วยลมปราณสีำ
ก็พุ่งมาถึงใบ้าเสี่ยว
เร็ว
หนัก
เฉียบขาด
...
แต่่หมัดะสัมผัส
ร่างเสี่ยว
ัหายไป
ก้าวไร้เงา
“ฟุ่บ!”
เงาสองสายไขว้่ากัน
หมัดาชุดำพุ่งทะลุกำแพงหิน
เสียงระเบิดดังกึกก้อง
เศษน้ำแข็งปลิวว่อน
...
"ก้าวไร้เงา?"
าชุดำหรี่ตา
"เ่ากระดูกิฬ..."
"แม้แต่วิชาัก็ยังตกมาถึงมือเจ้า"
...
าใจิตสำนึก
เ่ากระดูกิฬพลันเงย้าขึ้น
เปลวไฟสีเขียวใเบ้าตาลุกโชน
...
"ั..."
เสียงแหบพร่าดังขึ้น
"...ู้จักข้า"
...
เสี่ยวไ่ตอบ
เพราะาชุดำพุ่งเข้ามาีั้
ั้ี้
ดาบสีำถูกชักออกจากฝัก
แสงดาบกรีดอากาศ
เกิดเสียงหวีดแหลม
ราวัะฉีกมิติ
...
เสี่ยวยกกระบี่ขึ้นรับ
“เคร้ง!!”
แรงปะทะทำให้พื้นใต้เท้าแตกร้าว
ร่างเาถูกผลักถอยไปสามก้าว
เืไออกจากุปาก
...
"คุณา!"
เย่ิร้องเสียงหลง
...
าชุดำหัวเราะ
"เห็นหรือยัง"
"ความแตกต่างขั้นพลัง"
"ต่อให้เจ้าต่อกรัลั่วชางหมิงได้"
"ก็เป็นเีเพราะัประมาท"
"แต่ข้า..."
"ะไ่ประมาท"
...
เสี่ยวเช็ดเืทีุ่ปาก
่ยิ้มา ๆ
"ใช่"
"เจ้าไ่ประมาท"
"แต่เจ้าพูดมากเกินไป"
...
"อะไร?"
...
ทันใดั้
เงาสีำสายหนึ่ง
พุ่งขึ้นจากพื้นด้านหลังาชุดำ
ไ่ใช่เสี่ยว
แต่เป็น...
เ่ากระดูกิฬ
ใร่างิญญา
แม้เห็นได้เีชั่วพริบตา
แต่มือกระดูกั
ัคว้าข้อเท้าาชุดำไว้
...
"อะไร!"
าชุดำตกใจ
เีเสี้ยววินาที
ก็เีพอแล้ว
...
"ตอนี้!"
เ่ากระดูกคำราม
...
เสี่ยวพุ่งเข้าไป
ลมปราณทั้งร่างหมุนวน
แกลืนิญญา
เปิดทำงานเต็มกำลัง
ิญญาสีเขียวหมุนรอบกระบี่ฟ้าคราส
เกิดเสียงกรีดร้องแผ่วเา
...
"วิชานั่น!"
าชุดำเบิกตากว้าง
"แกลืนิญญาิ ๆ!"
...
“ฉัวะ!!”
กระบี่แทงทะลุ้าอก
เืสีแดงสดสาดกระจายลงหิมะ
...
แต่าชุดำัหัวเราะ
แม้เืะไไ่หยุด
"ฮ่า..."
"ฮ่า ๆ ๆ..."
"ใช่ิด้วย"
"นายท่านเดาไ่ผิด"
"วิชาี้..."
"ยังไ่สูญหาย"
...
เสี่ยวกระบี่ึลง่าเดิม ื่ลมปราณเาสั่นไปั่นป่วนุแจากาะเิพลัง
เืไออกจากุปาก้าๆ
"นายท่านเจ้าคือใคร….?"
...
าชุดำยิ้ม
เืไออกจากปาก
"คนที่..."
"ไ่ล่าหลินเีหยาง"
"เมื่อสามสิบปี่"
...
หัวใจเสี่ยวสั่นสะเทือน
...
"ตอนั้"
"คนทั้งทวีปคิดว่าหลินเีหยางหนีรอด"
"แต่ความิ..."
"นายท่านเป็นคน..."
...
เสียงัเริ่มแผ่วลง
...
"เป็นคน..."
...
ทันใดั้
ดวงตาาชุดำัขยายกว้าง
เส้นเืทั่วร่างเปลี่ยนเป็นสีำสนิท
...
"ไ่..."
"ไ่!!"
"นายท่าน...อย่า..."
“ตูม!!!”
ีะัระเบิดออก
โลหิตสาดกระจาย
ไร้ิญญา
ไร้ลมหายใจ
...
เย่ิถึงัผงะถอยหลัง
นางไ่เเห็น
การฆ่าปิดปากจากระยะไกล
เช่นี้มา่
...
เสี่ยวขมวดคิ้ว
ไ่มีใครลงมือ
แต่าชุดำัตาย
ราวัมีคำสาปฝังอยู่ใร่าง
...
าใจิตสำนึก
เ่ากระดูกิฬนิ่งงัน
่าไปครู่ใหญ่
ัจึงเ่ขึ้น้า ๆ
...
"ข้าจำได้แล้ว..."
...
"ดาราิฬ"
"ไ่ใช่สำนัก"
"ไ่ใช่แคว้น"
"แต่เป็น..."
ัหยุด
ราวัความทรงจำถูกาสิ่งปิดผนึกไว้
...
"บัดซบ"
"ความทรงจำข้ายังขาดหาย"
"แต่ข้าจำได้อย่างหนึ่ง"
...
"เมื่อาร้อยปี่"
"ดาราิฬ"
"เทำสงครามั..."
ัเงียบไปีั้
จับีะตนเอง
ราวัเจ็บปวด
...
"ข้านึกไ่ออก..."
...
เย่ิศพตรง้า
่กำหมัดแน่น
...
วันี้
นางไ่สามารถช่วยอะไรได้เลย
แม้แต่น้อย
...
หากไ่มีเสี่ยว
นางคงตายตั้งแต่แรกพบาชุดำ
...
"คุณา"
เด็กสาวก้ม้าลง
เสียงเา
แต่หนักแน่น
"ข้าะฝึก"
"ให้หนัก่าเดิม"
"วันหนึ่ง..."
"ข้าะไ่เป็นภาระท่านี"
...
เสี่ยวยกืึ้
ลูบีะนางเา ๆ
"ดี"
"แต่จำไว้"
"คนที่ตาย"
"ไ่มีวันแข็งแกร่งขึ้น"
"ดังั้"
"เวลาสู้"
"จงมีชีวิตัมา"
...
ยอดหอคอยสูงสุดวังหิมะ
าชราชุดขาวยังคงยืนอยู่
ลมหนาวัาแขนเสื้อปลิวไ
...
ดวงตาสีเงินไป๋หานเี
ลงมายังลานต่อสู้
เนิ่นนาน
...
"ใ้วิชาั้ิ ๆ"
เาพึมพำ
...
"หลินเีหยาง..."
"ลูกาเจ้า"
"เดินมาถึงที่นี่แล้ว"
...
เบื้องหลังจักรพรรดิหิมะ
เงาหนึ่งคุกเข่าลง
"ฝ่าบาท"
"ะให้กระหม่อมจับตัวเามาหรือไ่"
...
ไป๋หานเีส่าย้า
้า ๆ
...
"ไ่"
...
"เด็กคนี้"
"ยังไู่้ด้วยซ้ำว่า..."
เาเงย้าท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะ
...
"ศัตรูตัวิเา"
"ไ่ใช่ดาราิฬ"
...
"แต่คือ..."
เาเว้นช่วง
่เ่ชื่อที่ทำให้แม้แต่ลมหนาวดูเหมือนะหยุดั
...
"นายท่านแห่งดาราิฬ"
...
"คนผู้ั้..."
"คือฝันร้าย"
"ที่แม้แต่ข้า"
"ก็ยังฆ่าไ่สำเร็จ"
ลมหนาวั่า
หิมะยังคงตก
เงียบงัน
แต่ความเงียบคืนี้
ัหนักอึ้ง่าคืนใด
...
ร่างาชุดำ
นอนแ่ิ่อยู่พื้น
เืสีำค่อย ๆ ไออกจากุปาก
ิ่าเื
ผสมักลิ่นิ
ลอยอยู่ใอากาศ
...
เย่ิยืนตัวแข็ง
ศพเบื้อง้า
แม้ะเเห็นคนตายมาไ่น้อย
แต่นี่เป็นั้แรก
ที่นางเห็นยอดฝีมือระดับหลอมรวมิญญา
ตายลงต่อ้าต่อตา
...
เสี่ยวเดินเข้าไป้า ๆ
ไ่ได้ีค้นร่าง
ไ่ได้ิใด
กลัั่ง ๆ ลง
แล้วใ้ิ้แตะี
...
"คุณา..."
เย่ิเ่เา ๆ
"เาตายแล้ว"
...
"ข้าู้"
...
เสี่ยวตอบ
แต่ดวงตา
ยังคงศพ
อย่างไ่ละสายตา
...
จากั้
เาค่อย ๆ เปิดเปืาาชุดำจากซากีะที่ยังเืู่
...
ม่านตา
กลายเป็นสีเทา
และกำลังละลาย
...
"แปลก..."
เาพึมพำ
...
เ่ากระดูกิฬเ่ขึ้นาใจิตสำนึก
"มีอะไร?"
...
"ศพคนปกติ"
"ไ่เป็นแบี้"
...
เสี่ยวใ้ปลายิ้ลงลำคอีฝ่าย
เา ๆ
...
่ะขมวดคิ้ว
...
ไ่มีิจากวิชา
ไ่มีลมปราณย้อนั
...
แต่...
มีาอย่าง
ทำให้หัวใจหยุดเต้น
่ตายเีเสี้ยวอึดใจ
...
"เหมือน..."
เาพึมพำ
"...ิ"
...
เย่ิตกใจ
"ิ?"
...
เสี่ยวพยัก้า
...
่ค่อย ๆ เปิดถุง้าที่พกิั
...
าใ
มีำาเล่มเก่า
ปกสีเขียวเข้ม
ขอบะาเริ่มเหลือง
...
ำาสมุนไพร
ที่ประมุขตระกูลิ
มอบให้เา
่จากกัน
...
ใวันั้
ประมุขตระกูลิเกล่าวไว้
...
"วิชากระบี่ช่วยฆ่าคน"
"แต่วิชาโอสถ..."
"ช่วยให้เจ้าู้ว่าคนตายเพราะอะไร"
...
เสี่ยวเปิดำา
อย่างรวดเร็ว
ิ่า้าะาทีละ้า
สายตาไ่อ่านอย่างรวดเร็ว เาเอ่านำาเล่มี้มาาร้อยั้
...
สายตาหยุดลง
ตรง้าหนึ่ง
...
"ิผนึกิญญา..."
...
เาอ่าน้า ๆ
...
ิชนิดี้
ไ่ได้ฆ่าคนทันที
...
แต่ัะซ่อนอยู่าใิญญา
เมื่อเจ้าร่าง
คิดทรยศ
หรือเปิดเผยความลับาอย่าง
ิะระเบิด
ทำลายหัวใจ
และิญญา
พร้อมกัน
...
เย่ิ้าซีด
"หมายความว่า..."
...
เสี่ยวปิดำา
เา ๆ
...
"เาไ่ได้ตายเพราะข้า"
...
"เาถูกฆ่าปิดปาก"
...
ลมหนาวั่า
...
ใขณะเดียวกัน
เสียงฝีเท้าาสาย
ก็ดังขึ้น
จากสุดทางเดิน
...
"อยู่ตรงั้!"
...
"จับไว้!"
...
ไ่นาน
ทหารอารักขาาสิบคน
ก็กรูเข้ามา
พร้อมคบเพลิง
...
ด้าน้า
คือไป๋เซวี่ยหลาน
...
ข้างนาง
มีไป๋ชิงเฟิง
...
และด้านหลัง
คือองค์หญิงรอง
ไป๋หรูเซวี่ย
...
นางทอดสายตาศพ
เีแวบเดียว
่ยิ้มา ๆ
...
"ช่างบังเอิญเสียิ"
...
"ทุกั้ที่หลินเสี่ยวปรากฏตัว"
...
"ย่อมมีคนตาย"
...
ทันใดั้
เสียงกระซิบเหล่าขุนนาง
ก็ดังขึ้นทันที
...
"ิด้วย"
...
"หรือเาะฆ่า"
...
"คนผู้ี้เป็นขุนนางกรมพระคลัง"
...
"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
...
เย่ิกำหมัด
...
แต่เสี่ยว
ัยังสงิ่ง
...
ไป๋หรูเซวี่ยเดินเข้ามา
้า ๆ
...
่หยุดห่างจากศพเีก้าวเดียว
...
"หลินเสี่ยว"
...
"ท่านะอธิบายอย่างไร"
...
เสี่ยวนาง
...
จากั้
ัถามขึ้น
...
"องค์หญิงรอง"
...
"ท่านแน่ใจหรือ"
...
"ว่าอยากให้ทุกคนฟัง"
...
ไป๋หรูเซวี่ยหรี่ตา
...
"หมายความว่าอย่างไร"
...
เสี่ยวค่อย ๆ เปิดำา
ยื่นไปข้าง้า
...
"คนผู้ี้"
...
"ไ่ได้ตายเพราะถูกข้าฆ่า"
...
"แต่ตายเพราะ..."
...
"ิผนึกิญญา"
...
ประโยคเดียว
ทำให้สี้าคนาคนเปลี่ยนไป
...
โดยเฉพาะ
ไป๋หรูเซวี่ย
...
แม้นางะควบคุมสี้าได้ดี
แต่ดวงตา
ัสั่นไเีเสี้ยวอึดใจ
...
เสี่ยวเห็น
...
และจดจำไว้ใใจ
...
เาไ่ได้สงสัยว่านางเป็นคนวางยา
...
แต่เาแน่ใจ
...
นางเได้ยินชื่อิชนิดี้มา่
...
ใเวลาเดียวกัน
ยอดหอคอยสูงสุด
...
าชราชุดขาว
ยืนภาพทั้งหมด
อย่างเงียบงัน
...
ไป๋หานเี
ค่อย ๆ หลับตา
...
่เ่เา ๆ
...
"แม้แต่ิี้..."
...
"เด็กคนั้ก็ู้จัก"
...
ข้างหลัง
าชราชุดเทา
ซึ่งเป็นมหาอำมาตย์แคว้น
กล่าวเสียงต่ำ
...
"ฝ่าบาท..."
...
"หรือะเรียกตัวเามาตรวจพระอาการ"
...
จักรพรรดิหิมะ
เงียบอยู่นาน
...
่พยัก้า
้า ๆ
...
"ีสามวัน"
...
"ให้เซวี่ยหลาน"
...
"พาเามาพบข้า"
...
"โดยไ่มีผู้ใดู้"
...
ลมหิมะัแรงขึ้น
...
ไ่มีผู้ใดู้ว่า
การตัดสินใจั้ี้
ะเปลี่ยนะาแคว้นเหัต์นิรันดร์
ไปา
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??