0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หอัี์น้ำแข็ง
ัืสู่าเงียบ
...
หลังบรรณารักษ์ชราจากไป
เี่ยวยังคงยืนอยู่หน้าประตู
สายตาจับจ้อง้ไม้ไ่เก่าในมือ
...
มันไม่มีชื่อ
ไม่มีตรา
ไม่มีแม้แ่ผู้เขียน
ราวกับเป็นัึี่ไม่ควรมีอยู่ในหอัี์แ่นี้
...
เขา่ ๆ ี่เชือกีำออก
่เปิด้ไม้ไ่อย่างระมัดระวัง
ัีี่แผ่นแี่ออก
กลิ่นไม้เ่าแ่หลายิปี
ก็ลอยึ้มา
...
ตัวอักษรีหมึกีจาง
แ่ยัง่าได้
ัึศึกุเาน้ำแข็ง
ปีี่ 37 แ่รัชสมัยัิองค์่
...
"ุเาน้ำแข็งแตก"
"สัตว์อสูรคลุ้มคลั่ง"
"เกิดผู้ฝึกตนลึกลับบุกเข้าสู่แคว้น"
...
เี่ยวขมวดคิ้ว
ข้อมูลช่วงต้น
เป็นเพียงเหตุการณ์ทั่วไป
แ่เมื่อเปิดไปถึงหน้าี่สาม
มือของเขา
กลับหยุดนิ่ง
...
"ายผู้หนึ่งใช้นามว่า..."
...
กระดาษช่วงนั้น
ถูกฉีกออก
...
เหลือเพียงประโยคถัดมา
"เขาใช้กระบี่ีำเพียงหนึ่งเล่ม"
"สังหารศัตรูิสามคนภายในิหายใจ"
"ช่วยองค์ายไป๋หานเีออกจากวงล้อม"
...
เี่ยวสูดหายใเา ๆ
องค์ายไป๋หานเี
ก็ืัิองค์ปัจจุบัน
...
เขาเปิดต่อ
"ายผู้นั้นไม่ได้มาคนเดียว"
"มีสหายร่วมเดินทางทั้งหมดี่คน"
"หนึ่งคนใช้กระบี่"
"หนึ่งคนใช้พิษ"
"หนึ่งคนเชี่ยวาญค่าล"
"ส่วนีหนึ่ง..."
...
ประโยคสุดท้าย
ถูกหมึำป้ายทับทั้งหมด
...
เหมือนมีคนตั้งใจ
ไม่ให้ใคร่า
...
ภายในจิตสำนึก
เฒ่ากระดูกทมิฬ
สั่นสะท้านีครั้ง
เปลวไฟีเขียว
ลุกวาบึ้อย่างรุนแรง
...
"ค่าล..."
มันพึมพำ
...
"พิษ..."
...
"กระบี่..."
...
"ี่คน..."
มันเอามือกุมกะโหลก
เียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ
...
"ข้า..."
"เคยเห็น..."
...
ภาพาอย่าง
แตกกระจายึ้ภายในาทรงจำ
หิมะีแดง
ศพนับร้อย
เียงหัวเราะ
และายผู้หนึ่ง
ยืนอยู่กลางพายุหิมะ
...
แ่่จะเห็นใบหน้า
ทุกอย่าง
ก็แตกสลาย
...
เฒ่ากระดูกทรุดนั่งีครั้ง
หายใจถี่
แม้เป็นเพียงวิญญาณ
กลับดูเหนื่อยล้าอย่างไม่เคยเป็นมา่
...
"จำไม่ได้..."
"ยังจำไม่ได้..."
...
เี่ยวไม่ได้ถามต่อ
เขารู้ว่า
ยิ่งฝืน
ยิ่งไม่ได้คำ
...
เขาพลิกหน้าถัดไป
...
คราวนี้
เป็นรายงานการรบ
"องค์ายไป๋หานเีได้รับพิษปริศนา"
"ปราณแตกสลาย"
"หมอหลวงทั้งแคว้นาเห็นว่ารักษาไม่ได้"
...
แ่ประโยคถัดมา
ทำให้เี่ยวหยุด่า
...
"ายสกุลิ ใช้ิีเดินปราณประหลาด ่ัโอสถเ็ชนิด พิษไ้ได้ชั่วคราว"
...
"องค์ายจึงรอดชีวิต"
...
เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
่นึกถึงเมื่อวาน
...
ภาพี่ตนเอง
ใช้ตำราของประมุขตระกูลหลิง
พิษให้ัิ
...
คล้าัน
...
ราวกับ
บิดาของเขา
ก็เคยทำเช่นเดียวกัน
...
เี่ยวพลิกต่อ
หน้าสุดท้ายของ้ไม้ไ่
กลับมีรอยไฟไหม้
เกือบทั้งแผ่น
...
เหลือเพียงข้อาไม่กี่บรรทัด
"ศัตรูในครั้งนั้น..."
"มิใช่ดาราทมิฬ"
"แ่ื..."
...
ข้อาช่วงกลาง
ถูกขูดหายไปหมด
...
มีเพียงประโยคสุดท้าย
ี่ยังพอเห็น
...
"ผู้ี่บงการดาราทมิฬจากเบื้องหลัง..."
"นามของมัน..."
...
ตัวอักษรถูกลบ
แทบทั้งหมด
...
เหลือเพียง
สามตัวสุดท้าย
...
"...เีจวิน"
...
าเงียบ
ปกคลุมทั่วหอัี์
...
เี่ยวจ้องชื่อี่เหลืออยู่
เนิ่นนาน
...
เขาไม่รู้
ว่านี่ืชื่อคน
ฉายา
ตำแหน่ง
หรือเพียงเศษประโยค
...
แ่ลางสังหรณ์บอกเขา
...
คนหรือสิ่งี่ถูกเรีว่า
"...เีจวิน"
...
ืผู้ี่มีส่วนเกี่ยวข้อง
กับทุกเรื่อง
...
บิดาของเขา
...
ัิหิมะ
...
ดาราทมิฬ
...
รวมถึง
วิาแกนกลืนวิญญาณ
...
ในเวลาเดียวกัน
...
นอกหอัี์น้ำแข็ง
...
บรรณารักษ์ชรา
ยืนท้องฟ้า
หิมะตกบนไหล่ของเขา
โดยี่เจ้าตัวไม่คิดจะปัดออก
...
"ในี่สุด..."
ายชราพึมพำ
"เจ้าก็เดินมาถึงหน้านี้ของประวัติศาสตร์"
...
เขา่ ๆ หันไป
ยอดำััิ
่ยิ้มา ๆ
...
"ฝ่าบาท..."
"ท่านเลือกคน..."
"ไ่ิจริง ๆ"
...
ไม่มีใครรู้
ว่าายชราผู้นี้
ไม่ได้เป็นเพียงบรรณารักษ์
...
แ่เป็นหนึ่งในคนเพียงไม่กี่คน
ี่ยังมีชีวิตอยู่
และเคยเห็น
ิเีหยาง
ด้วยตาของตนเอง
หอัี์น้ำแข็ง
เงียบสงบ
ดังเช่นทุกวัน
...
แ่หลังจาก่าัึ้ไม้ไ่จบ
เี่ยวกลับไม่เดินออกไปทันที
...
เขายังคงยืนอยู่
ชั้นหนังสือสูงหลายิจั้ง
ดวงตานิ่งลึก
ราวกับกำลังคิดอะไราอย่าง
...
ผ่านไปพักใหญ่
เขาจึงเก็บ้ไม้ไ่ไ้ในตำแหน่งเดิม
่หันหลัง
เดินออกจากหอัี์
...
ก้าวแ
...
ก้าวี่สอง
...
ก้าวี่สาม
...
แล้วหยุด
...
"ออกมาเถอะ"
เขาเอ่ยึ้เบา ๆ
"ข้ากลับมาแล้ว"
...
ไม่มีเียง
...
เี่ยวยิ้มมุมปาก
่หมุนตัว
เดินย้อนกลับเข้าไปในหอัี์ีครั้ง
...
ตรงมุมเดิม
ตรงชั้นหนังสือเดิม
...
ายชราผู้เฝ้าหอ
ยังคงนั่งอยู่
กำลังจัดเรียงตำราอย่างใจเย็น
ราวกับไม่เคยขยับไปไหน
...
"ท่านรู้อยู่แล้ว"
เี่ยวกล่าว
...
ายชราเ้าึ้
ยิ้มา ๆ
...
"รู้อะไร"
...
"ว่าข้าจะกลับมา"
...
"หึ"
ายชราหัวเราะ
"หากเจ้าไม่กลับ"
"เจ้าก็ไม่ใช่ลูกของิเีหยาง"
...
เี่ยวหรี่ตา
...
"ท่านรู้จักบิดาข้า"
...
"เคยพบ"
...
"สนิทหรือ?"
...
"ไม่"
ายชราส่ายหน้า
"แ่เคยนั่งเล่นหมากล้อมด้วัน"
...
คำธรรมดา
แ่กลับทำให้เี่ยวตกใจ
...
คนี่สามารถนั่งเล่นหมากล้อมกับิเีหยางได้
ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
...
ายชราวางตำรา
่ิกระดานหินีำออกมาจากใต้โต๊ะ
...
บนกระดาน
มีหมากเพียงครึ่งกระดาน
ราวกับเป็นเกมี่ยังเล่นไม่จบ
...
"นั่ง"
...
เี่ยวไม่ถาม
เพียงนั่งตรงข้าม
...
ายชราิหมากีขาว
วางเบา ๆ
...
“แกร๊ก”
...
"เดิน"
เขากล่าว
...
เี่ยวกระดาน
เพียงครู่เดียว
ก็ิหมากีำ
วาง
...
“แกร๊ก”
...
เกมเริ่มึ้
...
ทั้งสอง
ไม่มีใครพูด
...
มีเพียงเียงหมากหิน
กระทบกระดาน
ดังเป็นจังหวะ
...
ภายในจิตสำนึก
เฒ่ากระดูกทมิฬเอง
ก็กระดานหมากเช่นกัน
...
"เด็กน้อย"
มันกล่าว
"นี่ไม่ใช่การเล่นหมาก"
...
"แ่เป็นการดูนิสัย"
...
เี่ยวไม่
...
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป
...
หมาำ
เริ่มเียเปรียบ
...
ีหนึ่งก้านธูป
...
หมาำ
ถูกล้อมสามด้าน
...
แ่แทนี่จะป้องกัน
เี่ยวกลับเียสละหมาำทั้งกลุ่ม
...
ายชราหยุดมือ
...
ดวงตาี่เคยสงบนิ่ง
มีประกายแปลกใจวูบหนึ่ง
...
"เพราะเหตุใด?"
...
เี่ยวเรียบ ๆ
"หมากี่ช่วยไม่ได้"
"ก็ไม่ควรฝืนช่วย"
...
"แล้วหมากพวกนั้นล่ะ"
ายชราชี้ไปยังหมาำี่กำลังจะถูกกินทั้งหมด
...
เี่ยวทันที
"พวกมันตาย"
"เพื่อให้ทั้งกระดานอยู่รอด"
...
ายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง
่ยิ้ม
...
"ไม่เหมือนบิดาเจ้า"
...
เี่ยวเ้า
...
"บิดาข้าว่าอย่างไร"
...
ายชราหัวเราะเบา ๆ
่วางหมากีขาวีเม็ด
...
"วันนั้น"
"ข้าถามเขาเหมือนกัน"
...
"เขากลับว่า"
...
"ตราบใดี่ยังมีหายใจ"
"หมากทุกเม็ดก็ยังมีค่าพอให้ช่วย"
...
เี่ยวเงียบ
...
คำนั้น
ช่างเหมือนคนี่เขาจินตนาการถึง
...
คนี่ยอมเี่ยงชีวิต
ช่วยัิหนุ่ม
ทั้งี่ไม่มีาจำเป็น
...
ายชราเขา
เนิ่นนาน
...
"แ่เจ้า"
"ต่างออกไป"
...
"เจ้าเลือกาจริง"
"มากกว่าาหวัง"
...
เี่ยวไม่ได้ปฏิเสธ
...
เพราะสิ่งี่เขาผ่านมา
สอนให้รู้ว่า
คนี่พยายามช่วยทุกคน
มักตาย่
...
ในเวลาเดียวกัน
...
ำัองค์หญิงรอง
...
สายลับคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
ไป๋หรูเซวี่ย
...
"เรียนองค์หญิง"
...
"ิเี่ยว"
"่าตำราหลอมอาวุธ"
"ตำราพิษ"
"ตำราภูมิศาสตร์"
"และตำราประวัติศาสตร์"
...
หญิงสาวถ้วยาึ้
จิบเบา ๆ
...
่หัวเราะ
...
เียงหัวเราะนั้น
อ่อนโยน
แ่ทำให้สายลับเหงื่อแตกทั้งตัว
...
"โง่"
นางกล่าวเพียงคำเดียว
...
"เพคะ?"
...
"เขารู้ตั้งแ่แ"
...
"ว่าเจ้ากำลังตาม"
...
"สิ่งี่เจ้ารายงาน"
"ืสิ่งี่เขาอยากให้เจ้ารายงาน"
...
สายลับหน้าี
...
ไป๋หรูเซวี่ลับยิ้มกว้างกว่าเดิม
...
"น่าสนใจ"
...
"ข้าชักเริ่มชอบเขาแล้ว"
...
"คนแบบนี้"
"หากเป็นสหาย"
"จะเป็นคมดาบี่ดีี่สุด"
...
"แ่หากเป็นศัตรู"
...
นาง่ ๆ วางถ้วยา
...
"จะต้องฆ่า"
...
"ตั้งแ่ยังไม่ทันเติบโต"
...
กลับมาี่หอัี์
เกมหมากล้อม
ดำเนินมาถึงตาสุดท้าย
...
เี่ยวแพ้
...
แพ้อย่างหมดรูป
...
ายชราไม่ได้หัวเราะ
...
เพียงเก็บหมากกลับเข้ากล่อง
ทีละเม็ด
...
่กล่าวึ้
โดยไม่ได้หน้าเขา
...
"เจ้ารู้หรือไม่"
...
"เหตุใด"
"ประวัติของิเีหยาง"
"จึงถูกลบ"
...
เี่ยวส่ายหน้า
...
ายชราปิดฝากล่องหมาก
เียงดัง
“แกร๊ก”
...
"เพราะ"
"คนาคน"
...
"ไม่อยากให้โลก"
...
"จำเขาได้"
...
เี่ยวกำลังจะถามต่อ
แ่ายชรากลับลุกึ้
เดินผ่านเขาไป
...
่จะหยุดี่หน้าประตู
...
โดยไม่หันกลับมา
...
กล่าวเพียงประโยคเดียว
...
"หากเจ้าต้องการรู้ว่า..."
...
"ิเีหยางเป็นใคร"
...
"จงไปยัง"
...
"ุเาน้ำแข็งี่ถูกลืม"
...
"แ่จำไ้"
...
"ี่นั่น"
...
"ไม่ได้มีเพียงาทรงจำของบิดาเจ้า"
...
"หากยังมี"
...
"าทรงจำของคนตาย"
...
"ีผู้หนึ่ง"
...
พูดจบ
...
ายชราก็เดินจากไป
...
เหลือเพียงเี่ยว
ี่นั่งเงียบอยู่หน้า
กระดานหมากล้อม
...
และภายในจิตสำนึก
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
ซึ่งเงียบมาตลอดทั้งตอน
...
กลับเอ่ยึ้
ด้วยน้ำเียง
สั่นเครือ
...
"เด็กน้อย..."
...
"ข้า..."
...
"เริ่มกลัว"
...
"ว่าคนตายคนนั้น"
...
"อาจเป็น..."
...
"ตัวข้าเอง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??