0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัตก
เีั
ราวัโทั้งใ
เหลือเีสีขาว
...
เี่ชวนนั่งู่หน้ากระดานหมากล้อม
เีลำพัง
หมากดำและหมากขาว
ยังวางู่ใำแ่เดิม
ไ่ีผู้ใดเ็บ
...
สายตาของเขา
ัไม่ได้มองกระดาน
แต่กำลังมอง
ความพ่ายแพ้ของตนเอง
...
"แพ้..."
เขาึำเบา ๆ
...
เฒ่ากระูกหัวเราะแหบ
"เจ้าคิดว่าตัวเองแพ้หมากื"
...
"ไม่ใช่ื?"
...
"ไม่"
...
"เจ้ากำลังถูกสอน"
...
"ให้มองคน"
...
เี่ชวนนิ่งไป
...
เขาหลับตาลง
ย้อนคิดทุกคำพูดของายชรา
ทุกการเดินหมาก
ทุกจังหวะที่อีกฝ่ายหยุด
...
แ้จู่ ๆ
าของเขา็ลืมึ้
...
"เขาไม่ได้ถามว่าข้าเดินหมากเก่งืไม่"
...
"แต่กำลังู..."
...
"ว่าข้าจะยอมเีอะไร"
...
เฒ่ากระูกพยักหน้า
...
"คนที่เล่นหมาก"
"มักมองหมาก"
...
"แต่คนที่เล่นคน"
...
"มักมองหัวใจ"
━━━━━━━━━━━━━━━
เี่ชวนลุกึ้
เ็บกระดานหมากเข้าที่เดิม
ก่อนเดินออกจากหอคัมภีร์
...
ทันทีที่ก้าวออกจากประตู
สายลมหนาว็พัดผ่านใหน้า
...
เย่ิ
ยืนรอู่ด้าน
...
เด็กสาวรีบวิ่งเข้ามา
"คุณาย!"
...
"ข้าตามหาท่านตั้งครึ่งวัน!"
...
เี่ชวนิ้บาง ๆ
"มีเรื่องื"
...
เย่ิพยักหน้าแรง
ก่อนลดเีงลง
...
"องค์ายเจ็ดมาหา"
...
"บอ่า"
...
"คืนนี้"
...
"อย่าู่ใตำหนัก"
...
เี่ชวนเลิกคิ้ว
...
"เขาบอกเหตุผลืไม่"
...
"ไม่"
...
"แต่สีหน้าของเขา..."
...
"ไม่เหมือนทุกครั้ง"
...
เี่ชวนเีลง
...
ถ้าเป็นเรื่องเล่นสนุก
ชิงเฟิงจะหัวเราะก่อนพูดเสมอ
...
แต่ครั้งนี้
ัให้เย่ิมาตาม
...
แสดงว่า
เกิดเรื่องแ้
━━━━━━━━━━━━━━━
ใเวลาเดียวกัน
...
ตำหนักองค์หญิงรอง
...
ไป๋หรูเซวี่ย
กำลังยืนชมเกล็ดหิมะ
...
นางไม่หันัมา
เีเอ่ยถาม
...
"ัมาแ้ื"
...
ายใชุดดำคุกเข่าลง
...
"เรียนองค์หญิง"
...
"หลินเี่ชวน"
"ออกจากหอคัมภีร์แ้"
...
"บรรณารักษ์เฒ่า"
"พบเขา"
...
ไป๋หรูเซวี่ยิ้
...
"เร็ว่าที่คิด"
...
"แ้ฟังบทสนทนาได้ืไม่"
...
"ไม่ได้"
...
"ห้องทั้งห้อง"
"ถูกค่าลปิดเีง"
...
นางพยักหน้า
ราวัคาดไ้แ้
...
"ไม่เป็นไร"
...
"แสดงว่า"
...
"ตาแก่คนนั้น"
...
"เิ่สนใจเขาเช่นกัน"
...
นางถ้วยา
จิบเบา ๆ
...
ก่อน่า
ด้วยน้ำเีงแผ่วเบา
...
"เมื่อหมากทุกตัว"
...
"เิ่เดินเข้าหาหมากดำเีตัวเดียว"
...
"แปลว่า"
...
"กระดานกำลังจะเปลี่ยน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ค่ำคืน
...
พระจันทร์เต็มดวง
แขวนู่เหนือวังหิมะ
...
หลังคาตำหนักแห่งหนึ่ง
...
ไป๋ชิงเฟิง
นั่งไขว่ห้างู่ก่อนแ้
...
ข้างตัวมีไหสุราสองใ
...
เมื่อเห็นเี่ชวน
เขา็โยนไหใหนึ่งมาให้
...
"รับ"
...
เี่ชวนรับไ้
ก่อนั่ข้าง ๆ
...
ทั้งสองคน
ไม่ได้พูดทันที
...
เีนั่งมองหิมะ
ตกลงมาอย่างเีั
...
ผ่านไปพักใหญ่
ชิงเฟิงจึงเอ่ยึ้
...
"เจ้ารู้ไหม"
...
"ตั้งแต่เจ้ามา"
...
"วังนี้"
...
"เิ่ไม่น่าู่แ้"
...
เี่ชวนหัวเราะเบา ๆ
...
"ข้าื"
...
"ใช่"
...
"พี่ใหญ่มองเจ้า"
...
"พี่หญิงรองกำลังสืบเจ้า"
...
"เสด็จพี่เซวี่ยหลานปกป้องเจ้า"
...
"เสด็จพ่อเรีเจ้าพบ"
...
"ส่วนตาแก่เฝ้าหอ..."
...
ชิงเฟิงถอนหายใจ
...
"ไม่เคยคุับใคร"
...
"มาาสิบปี"
...
"แต่กลัั่งเล่นหมากัเจ้า"
...
เี่ชวนชะงักเ็น้อย
...
"เขาเป็นใครกันแน่"
...
ชิงเฟิงหัวเราะ
...
"ข้า็ไม่รู้"
...
"รู้แค่ว่า"
...
"ต่อให้พี่ใหญ่"
...
"็ยังต้องเรีเขาว่า"
...
"ท่านอาวุโส"
...
ลมหนาวพัดผ่าน
...
ชิงเฟิงสุราึ้ดื่ม
ก่อนพูดต่อ
...
"เี่ชวน"
...
"ข้าจะบอกอะไรให้อย่าง"
...
"ใวังนี้"
...
"มีคนที่พูดความจริง"
...
"น้อว่าคนที่สวมหน้ากาก"
...
"แต่มีู่คนหนึ่ง"
...
"ที่ไม่เคยโกหก"
...
เี่ชวนหันไปมอง
...
"ใคร"
...
ชิงเฟิงิ้
ก่อนชี้ึ้ไป
...
ยอดเขาทีู่่ไกลออกไป
...
"หุบเขาน้ำแข็งที่ถูกลืม"
...
"มันไม่เคยโกหกใคร"
...
"เาะคนที่ัออกมา"
...
"ล้วนพูดเหมือนกัน"
...
เี่ชวนขมวดคิ้ว
...
"พูดว่าอะไร"
...
ชิงเฟิงเีไปู่ึ่
รอยิ้ใหน้า่ ๆ จางหาย
...
ก่อนตอบ
ด้วยน้ำเีงที่จริงจังที่สุด
ตั้งแต่ทั้งคู่รู้จักกันมา
...
"พวกเขาบอ่า..."
...
"ใหุบเขานั้น"
...
"มีใครบางคน"
...
"กำลังรอ"
...
"มานาน่าห้าสิบปี"
...
เีงลมพัดแรงึ้
...
ไกลออกไป
ณ ปาสุดของแ้เหมันต์ิั์
...
ท่ามกลางพายุหิมะที่ไ่ีวันหยุด
...
ใต้ืน้ำแข็งหนาหลายร้อยจั้ง
...
คล้ายมีเงาร่างผู้หนึ่ง
กำลังนั่งขัดสมาธิ
...
ไม่รู้ว่าเป็นศพ
...
ืยังมีชีวิต
...
และใวินาทีที่เี่ชวน
เอ่ยชื่อ
"หุบเขาน้ำแข็ง"
ู่ใใจ
...
นิ้วมือที่ถูกแช่แข็งมานาน่าครึ่งศตวรรษ
...
ักระตุก
...
เีครั้งเดียว
ค่ำคืน
วังหิมะหมื่นปี
ตกู่ภายใต้แสงจันทร์สีเงิน
...
หิมะัโปรยปราย
ไม่รู้จักหยุด
...
เี่ชวนยืนู่หน้าตำหนัก
เปลี่ยนชุดสีขาวเป็นชุดคลุมสีดำเรียบง่าย
สะพาระบี่ยาวไ้ด้านหลัง
...
เย่ิยืนู่ข้าง ๆ
เด็กสาวูตื่นเต้น่าทุกครั้ง
เาะนี่ืภารกิจวังั้แ
หลังจากเิ่ฝึกัเี่ชวน
...
ไม่นาน
เีงฝีเท้า็ดังึ้
...
ไป๋ชิงเฟิง
เดินเข้ามาพร้อมรอยิ้เช่นเดิม
แต่คืนนี้
เขาไม่ได้ถือสุรา
...
"พร้อมื"
เขาถาม
...
เี่ชวนพยักหน้า
...
"พร้อม"
...
ชิงเฟิงมองซ้ายมองขวา
ก่อนลดเีงลง
...
"คืนนี้"
"หากถูกจับได้"
...
"ข้าจะบอ่าถูกเจ้าลักพาตัว"
...
เย่ิหลุดหัวเราะ
...
เี่ชวนเีส่ายหน้า
...
"องค์าย"
"ท่านนี่..."
...
"ข้าพูดจริง"
ชิงเฟิงยักไหล่
"อย่างน้อยเสด็จพ่อคงลงโทษเจ้า"
"มาก่าข้า"
...
ทั้งาคน
หัวเราะเบา ๆ
...
แต่ใวินาทีที่กำลังจะก้าวออกจากตำหนัก
...
ลมหนาวสายหนึ่ง
ัพัดผ่าน
...
เี่ชวนชะงัก
...
ตรงหน้าประตูวังชั้นใ
...
เงาร่างสีขาว
กำลังยืนู่
...
ไป๋เซวี่ยหลาน
...
นางัสวมชุดสีขาวดังเดิม
เรือนผมสีเงินพลิ้วไหว
ท่ามกลางเกล็ดหิมะ
...
ชิงเฟิงถึงัิ้แห้ง
...
"แย่แ้"
"ถูกจับได้"
...
แต่แทนที่เซวี่ยหลานจะพูดอะไร
นางัยื่นป้ายหสีขาวออกมา
...
"รับไป"
...
เี่ชวนรับมา
มองูู่ึ่
...
เป็นป้ายผ่านค่าล
...
"เส้นทางด้านตะวันตก"
เซวี่ยหลาน่าเรียบ ๆ
...
"ค่าลตรวจจับ"
...
"จะหยุดทำงาน"
...
"หนึ่งก้านธูป"
...
ชิงเฟิงเบิกตา
...
"พี่หญิง..."
"ท่าน่จริง ๆ ื"
...
เซวี่ยหลานไม่ตอบ
...
เีหันมองเี่ชวน
...
"หุบเขาน้ำแข็ง"
...
"อันตราว่าที่เจ้าคิด"
...
"อย่าประมาท"
...
เี่ชวนานาง
ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
...
"ข้าจะระวัง"
...
เซวี่ยหลานเหมือนจะพูดอะไรอีก
...
แต่สุดท้าย
ัเี
...
เีหยิบหเ็ ๆ ออกมา
...
"โอสถรักษาบาดแผล"
...
"หากบาดเจ็บ"
...
"อย่าฝืน"
...
เย่ิแอบอมิ้
...
ส่วนชิงเฟิง
หันหน้าี
พร้อมึำเบา ๆ
...
"ข้าโตมาจนยี่สิบปี"
...
"ยังไม่เคยได้โอสถจากพี่หญิงเลย"
...
เซวี่ยหลานหันมามอง
...
"อยากได้ื"
...
ชิงเฟิงรีบส่ายหน้าทันที
...
"ไม่!"
"ข้าแข็งแรงมาก!"
...
รอยิ้บาง ๆ
ปรากฏุปากของเซวี่ยหลาน
เีชั่วครู่
ก่อนจะเลือนหาย
...
เี่ชวนเห็น
แต่ไม่ได้พูดอะไร
...
เีเ็บโอสถ
ไ้ใเสื้อ
อย่างระมัดระวัง
...
ไม่รู้เาะเหตุใด
...
หเ็ ๆ ในั้น
ัให้ความรู้ึ
อบอุ่น่าืหิมะรอบตัว
━━━━━━━━━━━━━━━
ไม่นาน
ทั้งา
็ออกจากวัง
ผ่านเส้นทางลับด้านตะวันตก
...
ค่าลน้ำแข็ง
แออกเป็นสองฝั่ง
อย่างเีั
...
แต่ห่างออกไป
ราวร้อยจั้ง
...
เซวี่ยหลาน
ัยืนู่ที่เดิม
...
าสีเงิน
มองแผ่นหลังของเี่ชวน
จนลับสายตา
...
นาง่ ๆ ถอนหายใจ
เบาเีจนไ่ีผู้ใดไ้ิ
...
"อย่าัมาพร้อมบาดแผล..."
...
"็พอ..."
...
สิ้นเีง
เงาสีขาว
็หายไปัสายลม
...
แต่ไ่ีใครรู้
...
ว่าตลอดเวลา
นางไม่ได้ัวัง
...
เีแค่
เว้นระยะ
ิาู่
ห่าง ๆ
ใฐานะผู้คุ้มกันที่ไ่ีผู้ใดัู้
━━━━━━━━━━━━━━━
อีกด้านหนึ่ง
ตำหนักองค์หญิงรอง
...
ไป๋หรูเซวี่ย
กำลังมองแผนที่แ้
...
หญิงรับใช้คุกเข่าลง
...
"องค์หญิง"
...
"หลินเี่ชวน"
"ออกจากวังแ้"
...
"พร้อมองค์ายเจ็ด"
...
"และสาวใช้"
...
ไป๋หรูเซวี่ย
ิุ้ปาก
...
"ดี"
...
"อย่าขวาง"
...
"ส่งคนตาม"
...
"ู่ให้ไกล"
...
"ข้าอยากรู้"
...
"หุบเขาน้ำแข็ง"
...
"ซ่อนอะไรไ้"
...
นางใช้ปานิ้ว
แตะำแ่หนึ่งแผนที่
...
ำแ่นั้น
มีเีเครื่องหมายสีแดงเ็ ๆ
...
ซึ่งไ่ีชื่อกำั
...
มีเีคำว่า
...
พื้นที่ต้องห้าม
━━━━━━━━━━━━━━━
รุ่งสาง
...
พายุหิมะ
ุแึ้เรื่อย ๆ
...
ภูเขาสูงทอดยาว
สุดลูกหูลูกตา
...
ลมหนาว
คมราวใมีด
...
เย่ิ
เิ่หอบเหนื่อย
...
แต่ักัดฟัน
วิ่งตามเี่ชวน
...
ทันใดนั้น
...
พื้นหิมะเบื้องหน้า
พลันส่องแสง
...
อักขระโบราณ
หลายร้อยสาย
ปรากฏึ้พร้อมกัน
...
“ครืนนนน!!”
...
แท่งน้ำแข็งขนาดมหึมา
พุ่งึ้จากพื้น
ปิดทางเดินทั้งหมด
...
"ค่าล!"
ชิงเฟิงร้อง
...
แต่ยังไม่ทันขยับ
...
เงาสีขาวหลายสิบสาย
็พุ่งออกมาจากพายุหิมะ
...
หมาป่าน้ำแข็ง
าสีฟ้า
เขี้ยวยาวคมกริบ
...
ระดับพลัง
ก่อกำเนิดลมปราณขั้นกลาง
ทุกตัว
...
เย่ิสูดลมหายใจลึก
...
นางไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี
เหมือนเมื่อก่อน
...
แต่ั
ก้าว
...
หนึ่งก้าว
...
สองก้าว
...
าก้าว
...
ร่างเ็
พลันเลือนหาย
...
ก้าวไร้เงา
...
หมาป่าตัวแรก
กัดเีอากาศ
...
ตัวที่สอง
หมุนตัวไม่ทัน
...
เย่ิ
อาศัยช่องว่าง
ลอดผ่านฝูงอสูร
อย่างปราดเปรียว
...
แม้ระดับพลังจะต่ำ่า
หลายขั้น
...
แต่นาง
ัไม่ถูกแตะต้อง
แม้แต่ายเสื้อ
...
เี่ชวนมองานั้น
แ้พยักหน้าเบา ๆ
...
"เิ่เข้าใจแ้..."
...
"นักฆ่า"
...
"ไม่จำเป็นต้องเร็วที่สุด"
...
"แต่ต้อง"
...
"เป็นคนที่ศัตรูจับไม่ได้"
...
เย่ิ
ไ้ิประโยคนั้น
หัวใจพลันเต้นแรง
...
คำชม
เีประโยคเดียว
จากเี่ชวน
ัมีค่า่าการชนะศัตรูทั้งร้อยคน
━━━━━━━━━━━━━━━
เมื่อทั้งา
ฝ่าค่าลออกมาได้
...
เบื้องหน้า
ืหุบเขาขนาดมหึมา
...
ลมหนาว
ุแผิดปกติ
...
แม้แต่เี่ชวน
ยังรู้สึ่าลมปราณภายใร่าง
เิ่หมุนช้าลง
...
เขาก้าวเข้าไป
เีก้าวเดียว
...
ทันใดนั้น
ภายใจิตสำนึก
เฒ่ากระูกทมิฬ
พลันกุมศีรษะ
...
เปลวไฟสีเขียว
สั่นไหวุแ
...
"ไม่..."
...
"ไม่..."
...
"อย่า..."
...
"อย่าเปิดผนึก..."
...
"หากมันตื่นึ้..."
...
"ทวีปนี้..."
...
"จะไม่เหมือนเดิม..."
...
เีงของเฒ่ากระูก
เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
...
เป็นความหวาดกลัว
ที่เี่ชวน
ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
...
และใเวลาเดียวกัน
...
ใต้ืน้ำแข็ง
ลึกลงไปหลายพันจั้ง
...
เีงบางอย่าง
ดังึ้แผ่วเบา
...
“กึก...”
...
ราวั
มีใครบางคน
กำลังขยับตัว
เป็นั้แ
ใรอบ
ห้าสิบปี...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??