เรื่อง เพลิงอสูรกลืนสวรรค์
ภายใต้ฝุ่ควันี่คละคลุ้ง เาร่างิฬสองร่างหยัดกายลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีแดงฉานจับเป้าหมายตรงมายังเขา
หลินเย่สับเท้าถอยร่นไปเบื้องหลัง ร่างกายี่สะบักสะบอมเริ่มประท้วง หากต้องรับมือกับศัตรูระดับนี้พร้อมกันสองตน คงไม่มีทางรอดแน่ ลำพังอาวุธคู่กายก็ถูกช่วงชิงไปจนสิ้น เหลือเพียงสองมือเปล่ากับสังขารี่ใกล้พัง
"โฮก...!"
เสียงขู่คำรามกึกก้องลั่นป่าของเจียงซือทั้งสองตัวดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อไร้ทางเลือก เขาจึงพลิกกายหันหลังวิ่งตะลุยฝ่าดงป่าออกไปโดยไม่เหลียวกลับ สุ้มเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของพวกมันยังคงไล่กวดตามมาติดๆ ไม่ลดละ เจียงซือคือสิ่งมีชีวิตไร้วิญญาณี่ปราศจากความนึกคิด หากไม่ลงมือทำลายให้สิ้นซาก พวกมันย่อมตามล่ากัดไม่ปล่อยไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว
"อึ่ก...!"
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นจากบาดแผลเก่า โลหิตอุ่นซึมทะลักผ้าพันแผลตรงซี่โครงอีกครา ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงทุกครั้งี่ก้าวเท้าวิ่ง
กรงเล็บแหลมคมของเจียงซือตัวหนึ่งตวัดฟาดฟันลงมา แหวกตัดผ่านกระแสมวลอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว เขาเอี้ยวตัวหลบวูบตามสัญชาตญาณ อานุภาพคมของเล็บศพดิบฉีกกระชากลำต้นไม้หนาใหญ่ข้างกายจนหักสะบั้นขาดเป็นสองท่อน เศษไม้แตกกระจายผ่านใบหน้าไปไม่กี่นิ้ว
ไม่ปล่อยให้พักหายใจ เจียงซืออีกร่างพุ่งตรงดิ่งตรึงเป้าเข้ามา กรงเล็บิฬแทงตรงมาดุจหอกซัด เขาพยายามเอี้ยวตัวหลบอีกระลอก ครานี้ช้าไปก้าวหนึ่ง คมเล็บถากเฉี่ยวแก้มขวาบังเกิดรอยบาก หยาดเลือดกระเซ็นออกมา
แขนดีดตัวยันพื้นดิน เด้งกายถอยหลังตั้งหลัก มืออีกข้างยกขึ้นเช็ดคราบโลหิตบนใบหน้าพลางจับจ้องศัตรูไม่กะพริบ ซากศพไร้วิญญาณทั้งสองก้าวเดินล้อมกรอบเข้ามาอย่างเชื่องช้า นัยน์ตากลวงโบ๋จับอยู่ี่ร่างของเขาไม่ลดละ รอคอยจังหวะจู่โจมระลอกสอง
"หนีไม่พ้นแน่... มีแต่ต้องหาโอกาสตอบโต้ตรงๆ เท่านั้น"
ไอปราณรอบกายทะลักพุ่งสูงขึ้น สองมือตั้งหมัดกระชับแน่นพร้อมจู่โจม สุ้มเสียงขู่คำรามต่ำของเจียงซือดังขึ้นอีกระลอก ก่อนี่ร่างถึกทนทั้งสองจะพุ่งทะยานเข้าหาพร้อมกัน กรงเล็บแหลมคมยื่นตรงมาหมายบดขยี้ทรวงอก
หลินเย่สูดหายใจเข้าลึกจนอกขยาย ดึงสมาธิทั้งหมดกลับคืนสู่กาย
ฟู่...
ท่วงท่าแปรเปลี่ยนไปฉับพลัน สองมือเริ่มวาดุเป็นเกลียววงกลมตามวิถีวัฏจักรไร้ลักษณ์ กระแสอากาศรอบตัวุวนปั่นป่วนดุจน้ำวนขนาดย่อม ดูดดึงกระแสลมและรวบรวมพลังงานรอบด้านเข้าสู่ใจกลางฝ่ามือ ท่วงท่าการชักนำปราณอันพิสดารนี้ถูกถอดแบบขึ้นมาจากกระบวนท่าของมู่หว่านหรงแทบจะไม่ผิดเพี้ยน
ก่อนี่กรงเล็บแหลมคมจะฉีกกระชากร่าง เขาใช้ใจกลางวงกลมปราณน้ำวนี่วาดขึ้นดูดซับและเบี่ยงทิศทางคมกรงเล็บของเจียงซือตัวแรกเข้าสู่ใจกลางวิถีวัฏจักร จากนั้นอาศัยจังหวะยืมแรงต่อแรง ผลักส่งร่างของเจียงซือตนนั้นออกไปด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดี่มี
ร่างของศพดิบตัวแรกพุ่งฉายออกไปตามแรงเหวี่ยง กระแทกเข้าใส่เจียงซืออีกตนี่พุ่งตามมาเบื้องหลังจนเสียงกระดูกกระแทกกันดังสนั่น ร่างไร้วิญญาณทั้งสองม้วนตลบพุ่งตรงกระเด็นหายเข้าไปในดงป่า ละอองควันฝุ่ฟุ้งกระจาย เสียงต้นไม้หักล้มเรียงรายไล่ตามแรงปะทะ ไม่ไกลนัก กระนั้นก็ซื้อเวลาได้มากพอ
"อึ่ก...!"
เขากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด ร่างทรุดฮวบลงกับพื้นดิน เหงื่อกาฬซึมหลั่งท่วมใบหน้าี่ซีดเผือดไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นย่อตัวลง ลมหายใจติดขัดกระชั้นถี่จนทรวงอกคัดแน่น
"วิชานี้ยังไม่สมบูรณ์เลยสักนิด! ยามนั้นนางใช้วิถีเบี่ยงแรงสะท้อนออกไปเช่นไรกันแน่"
เขาสบถในอกด้วยความเจ็บใจ ท่วงท่าเมื่อครู่เป็นเพียงวิชาครูพักลักจำี่หยิบยืมมาจากภาพจำของมู่หว่านหรง แม้ผลลัพธ์ภายนอกจะดูคล้ายคลึงจนปัดเป่าศัตรูได้ เขากลับยังไม่เข้าใจหลักการไหลเวียนปราณี่แท้จริงของนาง แรงสะท้อนย้อนกลับเมื่อครู่จึงแว้งกัดกินลมปราณและตอกย้ำแผลเก่าตรงซี่โครงจนแทบกระอัก
"ต้องรีบหนี... ก่อนี่พวกมันจะปีนป่ายลุกขึ้นมาอีกครา"
แม้สองขาจะสั่นระริกจนแทบไร้ความรู้สึก ความอยากมีชีวิตรอดกลับค้ำคอให้สติฝืนบังคับสองขานั้นไม่ให้หยุดก้าว วิ่งตะบึงออกไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต
เบื้องหลัง สุ้มเสียงการปะทะกันอย่างบ้าคลั่งระหว่างโหย่วอิงกับกู่เหวยก้องขึ้นอีกระลอก พร้อมเสียงขู่ร้องลั่นป่าอย่างเคียดแค้นของเจียงซือทั้งสองตัวี่กำลังยันกายลุกขึ้นมา เขาไม่หันหลังกลับ สองเท้าก้าววิ่งดิ่งตรงไปยังแสงสว่างรำไรเบื้องหน้าี่บ่งบอกถึงทางหลุดพ้นจากปากป่าึ จนร่างพุ่งทะยานออกจากป่าได้สำเร็จ
"แฮ่ก... แฮ่ก..."
เขายืนคุดคู้ก้มหน้าลงมองพื้นดิน ลมหายใจหอบถี่ มือกุมซี่โครงี่ชุ่มเลือดหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย จนสายตาสะดุดเข้ากับเาขนาดใหญ่ี่ทอดทับลงบนพื้นเบื้องหน้า คลับคล้ายเาของอาชาศึกตัวมหึมา เขาสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองไปยังเหนือน่านฟ้า
"ฮูหยินตระกูลหลิน...!"
นางขี่ม้ามังกร สัตว์อสูรพาหนะชั้นสูง สองฝ่ามือตวัดกระชับหอกยาวประกายกล้าชี้ตรงดิ่งลงมาอย่างดุดัน อาภรณ์สีแดงเข้มปลิวสะบัดเหนือน่านฟ้า ม้ามังกรตัวนั้นคือพาหนะี่เคยลากรถม้าคราเดินทางมายังเมืองฟางหรง ยามนี้มันเหยียบย่างความว่างเปล่าลอยอยู่เหนือหัว
ี่ข้างกายของนาง ยังมีบุรุษอีกผู้หนึ่งขี่ม้ามังกรอีกตัวเคียงคู่ กลิ่นอายพลังรอบกายบ่งบอกถึงยอดฝีมือระดับแถวหน้าในตระกูลหลินี่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน แววตาเยือกเย็นและชิงชังี่ทอดลงมาบ่งบอกชัดเจน นางไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลือ หากมาเพื่อชำระหนี้แค้น
'แต่เหตุใด ฮูหยินถึงต้องยอมลดตัวลงมือด้วยตนเองอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ หากนางต้องการกำจัดข้าจริงๆ เพียงแค่สั่งการยอดฝีมือี่ขี่ม้าอยู่ข้างๆ ให้ลงมือย่อมเพียงพอแล้ว หรือว่าในระหว่างี่ข้าสลบไสลไม่ได้สติไป จะเกิดเรื่องพลิกผันขึ้นในตระกูลหลินและเมืองฟางหรง'
ความสงสัยยังไม่ทันคลี่คลาย สุ้มเสียงอันทรงอำนาจของสตรีเหนือน่านฟ้าก็แผดดังลงมาเบื้องล่าง
"หลินเย่...! เจ้าหมดหนทางหนีแล้ว! ยอมจำนนและส่งปราณปฐพีต้นกำเนิดมาให้แก่พวกข้าเสียดีๆ!!"
มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว สมองแทบระเบิดด้วยความตระหนกและสงสัย
'พวกมันรู้ได้อย่างไร ใครปล่อยข้อมูลพวกนี้ออกไป ข้าไม่เคยปลดปล่อยหรือแสดงมันออกมาให้ผู้ใดเห็นเลยสักครั้ง'
สมองฉุกคิดคัดกรองรายชื่อผู้ี่เข้าข่าย คนี่เข้าใกล้ชิดและสัมผัสร่างกายก่อนี่เขาจะสลบไสลมีเพียงไม่กี่คน หลินตง เหม่ยหลิน หรือไม่ก็มู่หว่านหรง
จะเป็นพี่หลินตงจริงหรือ ไม่ ไม่มีทาง เขาบดกรามสะบัดตัวเลือกนั้นทิ้งออกจากหัวด้วยความเชื่อใจ ถ้าเช่นนั้น เหม่ยหลินหรือไม่ก็มู่หว่านหรง คงเป็นผู้ี่น่าสงสัยี่สุด
เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าไพ่ตายในอกถูกล่วงรู้ ขัดขืนไปยามนี้ก็มีแต่ตายกับตาย ท่าทีของหลินเย่แปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ ระงับความลนลาน แสร้งทำเป็นนอบน้อมถ่อมตนอย่างรวดเร็ว
"น้อมคารวะฮูหยินตระกูลหลิน..." เขาประสานมือโค้งกายลงคำนับอย่างเสแสร้ง "ตัวข้าหลินเย่ผู้เป็นผู้น้อย... แท้จริงแล้วมีความประสงค์จะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงสมบัติล้ำค่า เพียงเพราะหวังจะนำมันกลับไปส่งมอบให้แก่ตระกูลหลินด้วยมือของตนเองเท่านั้นขอรับ"
"ปากเก่งนักนะ!"
ฮูหยินตระกูลหลินแค่นเสียงหัวร่ออย่างดูแคลน นัยน์ตาคมกริบดุร้ายจ้องลึกลงมา
"คำลวงพ่นน้ำลายเช่นนี้ คิดว่าข้าจะหลงกลเชื่อเจ้างั้นหรือ"
"หากฮูหยินไม่เชื่อ และยามนี้ท่านต้องการมัน... ข้าก็สามารถส่งมอบปราณปฐพีต้นกำเนิดนี้ให้แก่พวกท่านส่วนหนึ่งได้เลยขอรับ"
สิ้นประโยค เขาตวัดฝ่ามือข้างซ้ายขึ้นเบื้องบน ละอองฝุ่ระยิบระยับสีทองอร่ามลอยุวนอยู่เหนือฝ่ามืออันสั่นเทาอย่างอัศจรรย์ ดึงดูดคนทั้งสองบนหลังม้ามังกรให้จับจ้องไม่กะพริบ
"เพียงแค่ท่านยอมลงมารับมันด้วยตนเอง... สมบัติล้ำค่าระดับตำนานส่วนนี้ย่อมตกเป็นของพวกท่าน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งี่ยังหลงเหลือตกค้างอยู่ในกายของข้า... พวกท่านก็เพียงแค่คุมตัวส่งมอบข้าให้แก่ท่านปรมาจารย์ใหญ่ตระกูลหลิน เช่นนี้ตระกูลหลินฝ่ายพวกท่านย่อมได้รับทั้งสมบัติล้ำค่า และความดีความชอบอย่างยิ่งยวดจากเบื้องบนในคราเดียว ยิงเกาทัณฑ์คราเดียวได้นกอินทรีสองตัว นับเป็นผลประโยชน์สองต่อี่ไร้ข้อเสียดายมิใช่หรือขอรับ"
คำพูดของเด็กหนุ่มผู้นี้ฟังดูมีเหตุมีผลและเปี่ยมด้วยผลประโยชน์อย่างมหันต์
ฮูหยินตระกูลหลินนิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง ในใจเริ่มคิดตาม หากก้าวลงไปเก็บเกี่ยวปราณปฐพีส่วนแรกไว้เป็นสมบัติส่วนตัว แล้วนำตัวเจ้าหลินเย่นี้ไปส่งให้ปรมาจารย์ใหญ่เพื่อรับรางวัล อำนาจและทรัพย์สินของนางในตระกูลย่อมทวีคูณ กระนั้นยังมีสิ่งหนึ่งี่นางไม่เข้าใจ และสัญชาตญาณความระแวงส่งเสียงร้องเตือนขึ้นในอก
เหตุใดท่าทางของเด็กเหลือขอคนนี้ถึงยังคงนิ่งสงบเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้
แถมยามเมื่ออยู่บนเวทีประลอง ทั่วทั้งเมืองฟางหรงต่างประจักษ์ดีว่าหลินเย่กัดไม่ปล่อยและไม่มีทางยอมจำนนให้แก่ผู้ใดง่ายๆ เหตุใดยามนี้มันกลับยินยอมก้มหัวและยกสมบัติให้ง่ายดายอย่างผิดวิสัยปานนี้
ต้องเป็นกลลวง มันต้องมีแผนชั่วซุกซ่อนอยู่เป็นแน่ นางคิดในใจ กระชับหอกยาวในมือแน่นขึ้นด้วยความคลางแคลง กวาดตามองเบื้องล่างอย่างถี่ถ้วน ไม่โง่พอี่จะเสี่ยงชีวิตก้าวลงไปเผชิญหน้ากับมันด้วยตนเอง นิ้วเรียวยาวตวัดสะกิดส่งสัญญาณให้ทหารยอดฝีมือข้างกาย
"หลินเมิ่ง... เจ้าลงไปรับปราณปฐพีต้นกำเนิดมาจากมัน"
"รับบัญชา!"
ทหารผู้นั้นควบม้ามังกรเหยียบย่างอากาศ ลอยละล่องลงมาจากผืนฟ้า อาชาศึกค่อยๆ ย่ำกีบเท้ากระทบพื้นดิน ตึก... ตึก... อย่างมั่นคง
ในขณะี่สถานการณ์เบื้องหน้าตึงเครียด สองหูของหลินเย่กลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับทหารี่กำลังก้าวเข้ามาเลยสักนิด เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดไปฟังเสียงจากทางเบื้องหลัง และมันเป็นไปตามคาด สุ้มเสียงกิ่งไม้หักโค่นดังระงมเป็นทอดๆ จากระยะไกลเริ่มแว่วชัดขึ้นเรื่อยๆ
สีหน้าภายนอกยังคงนิ่งสงบ เขาแสร้งเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงกังวล
"หากฮูหยินไม่ลงมารับมันด้วยตนเอง เกรงว่าการส่งต่อพลังผ่านคนกลางอาจเกิดปัญหาขึ้นได้นะขอรับ..."
"หากเจ้าตุกติก ข้าจะสะบั้นหัวเจ้าซะ!"
หลินเมิ่งตวาดขู่ ปลายดาบคมกริบถูกชักออกจากฝักประกายปลาบ ร่างหนาในชุดเกราะก้าวลงจากหลังม้า ตรงดิ่งเข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว บีบระยะห่างจนยืนประจันหน้ากัน
"ยื่นมือมาขอรับ... ข้าจะแบ่งส่วนหนึ่งให้พวกท่าน และข้าขอสาบานว่าจะปกปิดเรื่องในวันนี้ไว้จนตัวตาย"
เขาเอ่ยพลางยื่นมือซ้ายออกไป หลินเมิ่งยื่นมือหนาออกมาคว้าจับ หลินเย่ควบคุมไอพลัง ถ่ายเทฝุ่ละอองสีทองให้ไหลซึมุวนย้อนผ่านห้วงแขนของทหารผู้นั้น แสงประกายค่อยๆ ซึมลึกเข้าร่างทำเอาดวงตาของหลินเมิ่งเบิกโพลนด้วยความตื่นตะลึงปนเปกับความโลภอันมหาศาล ยามเมื่อคลื่นพลังงานอันยิ่งใหญ่ไหลเวียนเข้าสู่ชีพจรยุทธ์ของตน
"สุดยอด...! ของจริงขอรับ ท่านฮูหยินหลินเจียอี้! ข้าสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลี่กำลังไหลวนในร่าง"
ฮูหยินบนฟ้านิ่งคิด จับจ้องรอยต่อระหว่างร่างของคนทั้งสองอย่างไม่วางตา เมื่อไม่พบสิ่งใดผิดปกตินอกเสียจากเด็กเหลือขอคนหนึ่งี่กำลังยอมจำนนถ่ายเทพลังอันยิ่งใหญ่ให้กับทหารของนางแต่โดยดี นางจึงเริ่มเบาใจ ขณะนั้นเองสายตาี่อยู่เหนือน่านฟ้าก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวพุ่งทะยานผ่านดงป่ามาด้วยความเร็วี่ตามองแทบไม่ทัน ต้นไม้ใหญ่น้อยล้มครืนไล่หลังมาเป็นแถว
"พวกเจ้าเร่งมือเข้า! มีบางสิ่งกำลังไล่ตามพวกเจ้ามา!!"
หลินเจียอี้ตะโกนสั่งด้วยเสียงลนลาน เสียงนั้นส่งไปไม่ถึงเบื้องล่าง ยามนี้หลินเมิ่งกำลังมัวเมาในลาภลอย ตกอยู่ในภวังค์แห่งความฮึกเหิมเมื่อได้รับปราณปฐพีต้นกำเนิดเข้าสู่ร่าง
"ฮ่าๆๆ! เพียงเท่านี้... เพียงเท่านี้ข้าก็จะสามารถเลื่อนระดับขั้นคอขวดได้แล้ว! นำมันมาให้ข้าอีก! ส่งมาให้ข้าอีก!!"
"หลินเมิ่ง! เร็วเข้า พอได้แล้ว! รีบจับตัวเจ้าเด็กนั่นแล้วถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!!"
ฮูหยินแผดเสียงเตือนอีกครั้ง น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นและเร่งรัดขั้นสุด เมื่อสายตาเห็นเาร่างิฬของเจียงซือพุ่งใกล้จะถึงชายป่า
ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ปราณปฐพีต้นกำเนิดในมือี่เคยไหลเวียนเป็นเส้นสายเล็กๆ ระเบิดพวยพุ่งออกมาเป็นคลื่นยักษ์ พลังงานสีทองทวีความเข้มข้นและปริมาณขึ้น ละอองฝุ่ำหนาึพวยพุ่งุวนห่อหุ้มรอบตัวของคนทั้งสองจนแทบมองไม่เห็นร่าง
เมื่อปริมาณอันมหาศาลของปราณปฐพีถูกอัดทะลักเข้าร่างของหลินเมิ่งมากเข้า มากเข้า สีหน้าอันเปี่ยมสุขและโลภโมโทสันก่อนหน้าแข็งค้าง แข้งขาเริ่มหนักหน่วงมหาศาล ร่างในชุดเกราะหนาทรุดฮวบกระแทกพื้นดินราวกับถูกขุนเขาพันชั่งกดทับ
"พะ... พอแล้ว...! พอแล้ว! หยุดมันเดี๋ยวนี้!!"
หลินเมิ่งหน้าถอดสี ร้องตะโกนอย่างทรมานเมื่อกระดูกทั่วร่างเริ่มลั่นเอี๊ยดอ๊าดคล้ายจะแหลกสลาย
"ยังหรอกขอรับ... ในกายข้ายังหลงเหลืออยู่อีกมากนัก"
หลินเย่เค้นยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาฉายแววอำมหิตพลางเร่งอัดความหนักลงไปไม่หยุด
"เพื่อตระกูลหลินอันยิ่งใหญ่ของพวกท่านแล้ว... ท่านจำเป็นต้องนำส่วนี่เหลือพวกนี้... ไปให้หมดนะขอรับ!"
"ข้าบอกให้เจ้า... หยุดเดี๋ยวนี้...!!"
หลินเมิ่งกรีดร้องลั่น พยายามจะสะบัดมือออก ความหนักหน่วงของปราณปฐพีกลับตรึงร่างและมือของเขาไว้กับฝ่ามือจนไม่อาจขยับแม้แต่นิ้วเดียว
เาร่างิฬพร้อมนัยน์ตาสีแดงฉานปรากฏขึ้น กายหยาบของเจียงซือกระโจนพรวดทะลุพุ่มไม้แหวกอากาศออกมา พร้อมตวัดกรงเล็บแหลมคมพวยพุ่งตรงดิ่งหมายบดขยี้แผ่นหลัง หลินเย่เพียงเอี้ยวกลับไปมองทางเบื้องหลังชั่วอึดใจ ก่อนม้วนตัวกลิ้งกระเด็นหลบฉากออกไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างว่องไว
แรงกระโจนและคมเล็บนั้นไม่ได้หยุดชะงัก มันพุ่งเข้าใส่ร่างของหลินเมิ่งี่ถูกปราณปฐพีต้นกำเนิดอัดแน่นกดทับจนหนักอึ้งตรึงอยู่กับพื้นดิน ไม่อาจขยับหลบหลีกไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว นัยน์ตาของทหารเคราะห์ร้ายเบิกกว้างสบเข้ากับความตายชั่วพริบตา
คมเล็บศพดิบฉีกกระชากผ่านลำคอหนา หัวของหลินเมิ่งลอยล่วงหลุดออกจากบ่า โลหิตสีแดงฉานพุ่งกระฉูดสาดกระจาย ทิ้งไว้เพียงร่างไร้หัวี่ล้มพับลงดิน ฮูหยินตระกูลหลินบนฟ้าเบิกตาโพลนด้วยความตกตะลึงระคนพรั่นพรึงถึงี่สุด
ม้ามังกรของหลินเมิ่งเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดและไร้คนควบคุมก็เริ่มเกิดอาการพยศ สองขาหน้าชูชันขึ้นฟ้าแผดเสียงร้องลั่นป่าด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะสับกีบเท้าวิ่งกระเจิงเตลิดเปิดเปิงหายลับไป
หลินเย่เอี้ยวตัวหลบหลีกจนรอดพ้นจากคมเล็บเจียงซือมาได้ ไม่รอช้า รีบออกตัววิ่งหนีต่อ พลันแสร้งตะโกนขอความช่วยเหลือลั่นป่า
"ฮูหยิน...! โปรดช่วยข้าด้วย! ข้าไม่รู้ว่าพวกมันเป็นตัวอะไร... ข้ากลัวเหลือเกิน!!"
"เจ้าเด็กปลิ้นปล้อน...!!"
หลินเจียอี้ขบกรามเคี้ยวฟันแน่นด้วยความขุ่นเคืองและเดือดดาล นางจ้องร่างอันแน่นิ่งไร้หัวของหลินเมิ่งด้วยความเจ็บใจ ยามนี้ปราณปฐพีต้นกำเนิดี่เคยไหลเวียนอยู่บนร่างทหารของนางสลายตัวกลายสภาพเป็นละอองสีทองลอยละล่องกลับคืนเข้าสู่กายของหลินเย่อีกครั้ง
นางกระจ่างแจ้ง แผนการนี้ถูกวางเอาไว้แต่แรก มันไม่ได้คิดจะส่งมอบสมบัติล้ำค่าให้แก่พวกนางตั้งแต่ต้น ี่ทำไปทั้งหมดเป็นเพียงเหยื่อล่อตบตาเพื่อดึงเวลาเท่านั้น นางแผดเสียงคำรามลั่น ควบม้ามังกรของตนดิ่งไล่ล่าตามหลังหลินเย่อย่างสุดกำลัง
สถานการณ์ยามนี้วิกฤตถึงขีดสุด ฟากฟ้าเบื้องบนมีฮูหยินไล่บดขยี้ พื้นดินเบื้องหลังมีเจียงซือวิ่งกวดไล่ล่า เขาได้แต่สับสองเท้าจ้ำอ้าวโกยแน่บสุดชีวิต
ปลายหอกยาวเคลือบปราณเขียวขจีของหลินเจียอี้ตวัดแทงลงมาจากผืนฟ้า คลื่นพลังปราณนับสิบเล่มควบแน่นกลายเป็น-่าฝนศาสตราวุธทลายชั้นอากาศ หมายปลิดชีพเด็กหนุ่มให้สิ้นซาก
เสียงดังสนั่นกึกก้องจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ศิลาใต้เท้าปริแตกแยกออกจากกัน แรงระเบิดซัดเอาหอกยาวเล่มจริงดีดกลับเข้าสู่มือของหลินเจียอี้ ซึ่งนางเอื้อมคว้ารับไว้ได้อย่างแม่นยำดุดัน
"สองหนแล้ว... สองหนแล้วี่เจ้ากล้าถือดีกับข้า!!"
หลินเจียอี้แผดเสียงลั่น ปลายหอกชี้ตรงสั่นด้วยเพลิงโทสะ
"วันนี้... จงตายเสียเถิด!!"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??