เรื่อง เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

"พะ พี่ชิโอริ!!" ผมค่อนข้างตกใจพอสมควรเพราะคนที่คิดว่าดึงมาคือแม่ แต่ไหงกลายเป็นพี่ชิโอริไปได้ เธอเองก็ส่งยิ้มให้ผมพร้อมทำหน้าแดง ๆ ด้วยความเขินอาย หนึ่งคือโดนผมจับมืออยู่ สองคือชุดที่ขาดจากกรดที่เจ้ากิ้งก่าหัว-วยพ่นมาใส่ 

"ปะ ปล่อยพี่ได้แล้วเรียว เรียวอิจิ.." เธอเอ่ยขึ้นผมจึงรีบปล่อยมือ จากนั้นพี่ชิโอริก็รีบเอาแขนยกมาปิดเสื้อที่เป็นรูโหว่ มันก็ไม่ได้ขาดเยอะจนน่าเกลียด แต่ก็เห็นผิวขาว ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไอ้ขาดวับแวม ๆ แบบนี้ มันถึงได้ดูเซ็กซี่นักนะ เห็นแล้วผมก็ชักจะมีอารมณ์นิดหน่อย ๆ หุหุ แต่มาคิด ๆ ดูมันใช่เวลามาคิดเรื่องพรรค์นั้นซะที่ไหน ตอนนี้ต้องหาทางกลับไปพบกับทุกคนก่อน แล้วก็ไม่รู้ว่าเจ้ากิ้งก่านั้นไปหมดรึยัง..

พอคิดได้ดังนั้นผมกับพี่ชิโอริจึงหยุดพักกันก่อนเพื่อรอให้ถึงรุ่งเช้า แล้วค่อยไปต่อ เดินทางในเวลากลางคืนอันตรายมาก ๆ ไม่รู้จะเจอตัวอะไรอีก พวกเราจึงนั่งลงแถวนี้และพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ ผมได้รู้จักพี่ชิโอริ

มากขึ้น และพบว่าเธอยังโสดด้วย แบบนี้ก็เยี่ยมไปเลย แถมเรายังชอบอะไรหลาย ๆ อย่างคล้าย ๆ กันอีกไม่ว่าจะเป็นหนัง หรือของกิน ผมกับเธอคุยกันถูกคอสุด ๆ จนเวลาผ่านไปเร็วมาก มารู้ตัวอีกทีก็พระอาทิตย์ของวันใหม่ก็โผล่ขึ้นมาแล้ว

"ฮ่าๆๆๆ คุยกับพี่ชิโอริเพลินเลย รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว พะ พวกเรา ไปต่อกันเถอะครับ" ผมกล่าวอย่างเขิน ๆ ส่วนพี่ชิโอริก็ยิ้มอย่างสดใสก่อนจะพยักหน้าจากนั้นเราทั้งคู่ก็เริ่มออกเดินทางต่อ แต่เอาจริง ๆ ตอนนี้เราอยู่ตรงจุดไหนของเกาะบ้านี่ก็ไม่รู้ ห่างจากชายหาดขนาดไหนก็ไม่รู้ ผมไม่มีเข็มทิศ และไม่ได้ทำเครื่องหมายตอนวิ่งหนีมา โอกาสที่จะกลับไปจุดเดิมจึงมีน้อยมาก ๆ

ในเมื่อไร้ตัวช่วยก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อโดยอาศัยแค่โชคที่มีเท่านั้น พวกเราไม่มีทั้งน้ำหรืออาหาร ตอนนี้ผมมีแค่ปืนพกหนึ่งกระบอกกับกระสุนแค่ไม่กี่นัด ถ้าเจอตัวประหลาดแปลก ๆ อย่างมากก็พอแค่ขู่พวกมันได้ แต่ถ้ามาเป็นฝูงพวกเราทั้งสองคงไม่รอด ดังนั้นต้องรีบหาทางออกจากป่าให้เร็วที่สุด ๆ ระหว่างที่เดินผมก็กวาดตามองรอบตัวไปตลอดเวลา ไม่มีมีวี่แววของมนุษย์ ไม่มีการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตประหลาด แต่พวกเรากลับได้พบกับเห็ดประหลาดสีแดงอมน้ำตาลที่มีรูปร่างเหมือน……

ผมคงไม่ต้องบอกนะว่ามันจะเหมือนอะไร พวกคุณคงพอจะเดากันได้จากสิ่งที่ผมเจอมาตลอดเวลาที่อยู่บนเกาะบ้าแห่งนี่ใช่แล้ว มันเหมือน -วย หรือ อวัยวะเพศของผู้ชาย เห็ดบางชนิดบนโลกก็มีบางชนิดที่คล้าย ๆ นะ แต่เจ้านี่เหมือนเป๊ะเลย และแน่นอนว่าต่อให้ผม กับพี่ชิโอริจะหิวแค่ไหน พวกเราก็ไม่คิดที่จะกินมันเข้าไปแน่ ๆ ดูยังไงก็มีพิษ และคงไม่ปลอดภัย ขอไปหาอะไรอย่างกินดีกว่า

พอคิดได้ดังนั้นผมกับพี่ชิโอริจึงพากันเดินไปต่อจนกระทั่งมาหยุดอยู่แถว ๆ ริมธารขนาดเล็กสายหนึ่ง ผมดีใจ ๆ สุด อย่างน้อยก็มีน้ำให้ดื่มแล้ว และไม่แน่อาจจะมีปลาหรือสัตว์น้ำให้จับขึ้นมากินแก้หิวด้วย เราทั้งสองคนริมนั่งลงก่อนจะวักน้ำล้างหน้าล้างตา และดื่มกินอย่างหิวกระหาย แต่ในตอนนั้นเองจมูกของพวกเราก็ได้กลิ่นหอม ๆ บางอย่างลอยมากระทบ มันหอมมาก หอมเหมือนปลาย่างเลยทีเดียว กลิ่นของมันทำให้น้ำย่อยในกระเพาะของผมกับพี่ชิโอริทำงานสุด ๆ เราทั้งคู่ไม่รอช้าที่จะไปตามกลิ่นนั้นทันที

"หูวววววว….หอมเป็นบ้า ใครมาย่างปลาแถวนี่เนี่ย ต้องขอแบ่งสักหน่อยแล้ว.."ผมกล่าวขึ้นพร้อมทำจมูกฟุดฟิด น้ำลายไหลย้อย ก่อนจะพาตัวเองเดินมาจนถึงที่มาของกลิ่น มันก็ไม่ได้ไกลจากจุดที่พวกเราดื่มน้ำเท่าไหร่ พอแหวกพุ่มไม้เข้าไปก็ได้พบกับ กองไฟที่มีปลากำลังย่างส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล พร้อมกับเจอมนุษย์อีกสองคนอยู่ตรงนั้นด้วย 

"เหวออออ…!!"

เด็กผู้ชายสวมแว่นตาหนาเตอะ รูปร่างผอม ที่หน้ามีกระ ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกางเกงขายาวสีน้ำเงิน ส่งเสียงร้องก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าเมื่อเห็นผมกับพี่ชิโอริโผล่มา และอีกคนที่นั่งอยู่ก็คือเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ผมยาว ในเสื้อยืดรัดรูปเอวลอย สีดำ กับกางเกงยีน เธอเองก็ตกใจเช่นกันแต่ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาดังเหมือนเด็กหนุ่มคนนั้น ขอย้อนกลับมาที่ใบหน้าของเด็กสาวคนนี้อีกครั้ง ผมคุ้นหน้าเธอจังเลยแต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน แต่เรื่องของความสวย สดใสน่ารักนี้ต้องบอกว่า สุดยอดจริง ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะว่ามีผู้โดยสารระดับนี้ขึ้นเครื่องมาด้วย ในเมื่อพวกเธอกลัวผมจึงต้องรีบบอกว่าให้ใจเย็น เราทั้งคู่ไม่ได้มีเจตนาร้ายแค่ได้กลิ่นของปลาย่างจึงตามกลิ่นมาเท่านั้น

พอทั้งคู่ได้ยินก็เริ่มเปลี่ยนจากความตกใจ เป็นความยินดีแทนที่พบคนอื่นรอดชีวิตอีก

"ตกใจหมดเลยครับจู่ ๆ ก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ แต่ก็ดีใจจังที่เจอคนอื่นนึกว่าทั้งเกาะจะเหลือแค่เราสองคนพี่น้องซะแล้ว" เด็กหนุ่มสวมแว่นตาเป่าปากอย่างโล่งใจก่อนจะกล่าวขึ้น ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามเขากลับ

"พี่น้องงั้นเหรอครับ? "

"ใช่ครับ ผมมีชื่อว่า เกนทาโร่ อายุ สิบสี่ปี ส่วนผู้หญิงคนนี้คือพี่สาวผมเธอมีชื่อว่า นานาเอะ อายุสิบหกปี พวกเราเป็นพี่น้องที่โดยสารมากับเที่ยวบินนี่เหมือนกันครับ" เด็กหนุ่มที่ชื่อ เกนทาโร่กล่าวแนะนำตัวเอง พร้อมกับผายมือไปทางหญิงสาวหน้าตาน่ารักอีกคนที่นั่งข้าง ๆ เธอเองก็ยิ้มนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ผมกับพี่ชิโอริ ดูท่าทางของเธอช่างแปลกประหลาดจริง ๆ ไม่สดใสร่าเริงเหมือนน้องชายเลย คงจะยังไม่หายกลัวพวกเรารึเปล่า ผมคิดในใจ จากนั้นผมก็แนะนำตัวบ้าง ว่าชื่ออะไรและมาจากไหน 

ตอนที่ผมพูดจบดูเหมือนเด็กหนุ่มที่ชื่อเกนทาโร่จะนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยดวงตาของมันจับจ้องอยู่ที่พี่ชิโอริไม่กะพริบ ดูเหมือนมันจะเสียมารยาทนิดหน่อยที่จ้องหญิงสาวเสื้อผ้าขาด ๆ แบบนี้ แต่แล้วมันก็รีบก้มตัวขอโทษทันทีพร้อมบอกออกมาว่า พี่ชิโอริสวยมันก็เลยตะลึง ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี พอพี่ชิโอริได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ถือสาอะไร แต่ผมดันรู้สึกไม่ชอบเจ้าเกนทาโร่อะไรนี่เลย มันมีท่าทางแปลก ๆ ไม่น่าไว้ใจยังไงไม่รู้

"จริงครับ พวกพี่ ๆ หิวกันสินะครับ มาทานปลากับพวกเราก็ได้นะผมจับมาได้หลายตัวเลยเมื่อเช้า เนอะ…พี่นานาเอะ" เกนทาโร่กล่าวขึ้นด้วยท่าทางร่าเริงก่อนจะหันไปบอกพี่สาวคนสวยของมัน นานาเอะสะดุ้งโหยง ก่อนจะตอบ อืม แล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ ให้ อากัปกิริยาท่าทางแปลก ๆ ไอ้พี่น้องคู่นี้มันจะต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่ในตอนนั้นผมก็หิวมาก ขอกินก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน 

ระหว่างทานปลากันไปเราก็นั่งคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันไป ข้อมูลของสองคนนี้ไม่มีอะไรมาก พอจะจับใจความได้ว่า เกนทาโร่ ฟื้นขึ้นมาใกล้ ๆ กับนานาเอะก่อนที่จะออกตามหาคนอื่น และดำรงชีวิตรอดในป่า เนื่องด้วย เจ้าเกนทาโร่ชอบอ่านหนังสือ และดูสารคดีเกี่ยวกับการผจญภัยในป่า มันจึงสามารถจับปลา และหาของกินมาได้จนถึงตอนนี้ ความสามารถไม่ธรรมดาจริง ๆ เสียอย่างเดียวสายตาของเจ้าหมอนี่ดูไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่โดยเฉพาะเวลาที่มันแอบมองพี่ชิโอริผ่านแว่นตา 

พอทานกันจนอิ่มผมกับพี่ชิโอริจึงกล่าวของคุณสองพี่น้อง และกำลังจะออกเดินทางต่อ แน่นอนว่า…สองคนนี้มากับพวกเราด้วย ถึงผมจะไม่ค่อยชอบท่าทางของเจ้าเกนทาโร่ก็เถอะ แต่คงปล่อยสองคนนี้อยู่ตามลำพังไม่ได้ และอีกอย่างทักษะการเอาตัวรอดในป่าของเจ้าเกนทาโร่เป็นประโยชน์กับผมและคนอื่นในอนาคตแน่นอน ถ้ามันไม่ดันทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาซะก่อน…

จบตอน

ตอนต่อไป 13/3/65