เรื่อง สืบ...สวาท!! NC++

บทที่ 138: ถล่มเครือข่ายดาวเทียมมรณะ

แสงเลเซอร์สีเขียวจากระบบเล็งยิงอัตโนมัติ สาดส่องผ่านม่านหมอกทะเลเข้าสู่เป้าหมายบนดาดฟ้าเรือตรวจการณ์

ฟึ่บ! วูบ!

ลำแสงพลังงานความร้อนเข้มข้นเจาะทะลุแผ่นเหล็กกล้ากราบเรือเสียงดังฉ่า ควันกรดสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศ กลิ่นไหม้เกรียมของโลหะผสมและสายเคเบิลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หากผมขยับเบี่ยงกายช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ลำแสงมรณะนั้นคงเจาะทะลุแผ่นอกของผมจนมอดไหม้ไปแล้ว

"ทุกคนหมอบลง! ประจำสถานีรบด่วน!" ผมคำรามสั่งผ่านระบบสื่อสารรหัสยุทธวิธี เสียงของผมดังก้องแข่งกับเสียงหวีดหวิวของสายลมพายุและเกลียวคลื่นที่กระหน่ำซัดลำเรือรบอย่างบ้าคลั่ง "ระบบเล็งเป้าดาวเทียมของบาเลนไทน์เริ่มทำงานแล้ว!"

ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าเหนือหมู่เกาะกลางมหาสมุทรแปซิฟิกไร้ซึ่งแสงดวงดาว มีเพียงเมฆหมอกทมิฬและฟ้าร้องครืนครั่นที่สะท้อนถึงกลิ่นอายสงครามล้างเผ่าพันธุ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจ การเปิดโปงตัวตนของ ไมเคิล แวนเดอร์บิลต์ หรือ "ลอร์ดบาเลนไทน์" เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนบนเรือสำราญออโรร่า ได้บีบให้มหาเศรษฐีปีศาจผู้นี้จนตรอกและเริ่มเดินหมากตาทำลายล้างโลกทันทีโดยไม่รีรอ

มันเตรียมการยิงรหัสไวรัส "โซลาร์แฟลร์" (Solar Flare) ขึ้นสู่วงโคจรดาวเทียมพาณิชย์และดาวเทียมทหารทั่วโลก เพื่อตัดระบบนำทาง การสื่อสาร และโครงข่ายไฟฟ้าของทุกชาติมหาอำนาจ ปิดสวิตช์โลกทั้งใบเข้าสู่ยุคมืด และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าผู้กุมเทคโนโลยีหนึ่งเดียวเหนือมวลมนุษยชาติ!

เพื่อหยุดยั้งแผนการวิปลาสนี้ ผมได้วางแผนปฏิบัติการร่วมกับสตรีคู่ชีวิตและยอดหญิงเคียงบัลลังก์ทุกคน โดยแบ่งกำลังออกเป็นสามส่วนอย่างรัดกุมที่สุด

แนวรบแรก... คุณหญิงศศิประภา ผู้เปี่ยมด้วยบารมี และ ทนายสาวนลิน นิติศาสตร์อัจฉริยะ ผนึกกำลังคุมแนวรบทางการทูต กฎหมายระหว่างประเทศ และสหประชาชาติ สั่งระงับใบอนุญาตดาวเทียมและยื่นฟ้องศาลอาญาระหว่างประเทศฉุกเฉิน บีบให้รัฐบาลพันธมิตรทั่วโลกส่งกำลังกองทัพอากาศคุ้มกันน่านฟ้าทุกทวีป

แนวรบที่สอง... คุณหนูรดา ทายาทมหาเศรษฐีสาวสวยผู้กุมอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ร่วมมือกับ เคท (แคทเธอรีน) จารชนสาวระดับหัวแถวของตำรวจสากล ล็อกเป้าตัดท่อน้ำเลี้ยงการเงินในตลาดหุ้นวอลล์สตรีทและกระดานเทรดคริปโตเคอร์เรนซี แช่แข็งบัญชีลับหมื่นล้านเหรียญของบาเลนไทน์จนระบบการเงินของพวกมันเป็นอัมพาตทั้งระบบ

และแนวรบสุดท้าย... แนวรบตัดสินเป็นตายตรงหน้าผมเวลานี้

ผม, ผู้กองฟ้าใส ผู้เก่งกาจด้านยุทธวิธี และ สารวัตรพลอย พยัคฆ์สาวคู่หูสีกากี นำทีมคอมมานโดหน่วยปฏิบัติการพิเศษ บุกโจมตีสถานีถ่ายทอดสัญญาณดาวเทียมภาคพื้นดินบนเกาะหินภูเขาไฟลับกลางมหาสมุทร ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางเชื่อมต่อข้อมูลหลักระหว่างพื้นพิภพกับเครือข่ายดาวเทียมมรณะบนอวกาศ!

"ผู้การคะ! ป้อมปืนเลเซอร์อัตโนมัติห้าจุดรอบแนวปะการังเปิดฉากยิงครอบคลุมทุกช่องแคบแล้วค่ะ!" สารวัตรพลอยรายงานด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ใบหน้าสวยคมเข้มของเธอแนบอยู่กับพานท้ายปืนไรเฟิลซุ่มยิงต่อต้านยานเกราะ Barrett M82 ดวงตาคู่งามฉายแววแน่วแน่ไร้ความหวาดหวั่น เธอสูดลมหายใจลึก ปลายนิ้วเหนี่ยวไกส่งกระสุนหัวระเบิดขนาด .50 BMG พุ่งแหวกอากาศเข้าทำลายตัวกำเนิดพลังงานป้อมปืนแรกจนระเบิดเป็นลูกไฟสีส้มสนั่นหวั่นไหว

ตูมมมม!

เศษชิ้นส่วนโลหะและเลนส์ขยายเลเซอร์กระจายเกลื่อนผิวน้ำ ทะเลรอบเกาะลุกเป็นไฟด้วยคราบน้ำมันที่รั่วไหล

"ยิงได้เยี่ยมยอดมากพลอย!" ผมตะโกนชม "ฟ้าใส เตรียมยิงจรวดเปิดทางขึ้นชายหาด!"

"พร้อมแล้วค่ะพี่นนท์!" ผู้กองฟ้าใสยกเครื่องยิงลูกระเบิดต่อสู้รถถังขึ้นประทับบ่า นัยน์ตาสวยหวานของเธอเปล่งประกายดุดัน ชุดคอมมานโดรัดรูปสีดำขับเน้นทรวดทรงเว้าโค้งและสะโพกแน่นตึงที่คล่องแคล่วว่องไว เธอเล็งเป้าไปยังแนวบังเกอร์คอนกรีตเสริมเหล็กของกองกำลังทหารรับจ้างไซเบอร์ แล้วกดลั่นไกทันทีโดยไม่ลังเล

ฟิ้วววว—บึ้มมมม!

แรงระเบิดพังทลายประตูเหล็กกล้าหน้าสถานีวิจัยจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษคอนกรีตและสะเก็ดระเบิดกระจัดกระจายไปทั่วหาดทรายสีดำ ผมชักปืนกลมือคัสตอมคู่กายขึ้นมา โดดลงจากเรือยางคอมมานโด ลุยน้ำทะเลสูงระดับเอวพุ่งทะยานขึ้นสู่ฝั่งอย่างดุดันดั่งพยัคฆ์หนุ่มผู้กระหายชัยชนะ

"บุกเข้าไปข้างใน! สกัดการอัปโหลดโค้ดให้ได้!"

เสียงปืนกลหนักและปืนเล็กยาวดังกึกก้องประจัญบาน ทหารรับจ้างชุดเกราะดำของบาเลนไทน์กรูออกมาจากอุโมงค์ใต้ดินสาดกระสุนเข้าใส่พวกเราอย่างบ้าคลั่ง -่ากระสุนพุ่งเจาะทรายดำรอบตัวเป็นรูพรุน ทว่าด้วยฝีมือการยิงและการเคลื่อนที่แบบคู่หูเพชฌฆาตของฟ้าใสและพลอย กระสุนทุกนัดของสองสาวแม่นยำดั่งจับวาง ศัตรูล้มระเนระนาดทีละคนอย่างต่อเนื่อง

"ทางซ้ายเคลียร์ค่ะพี่นนท์!" ฟ้าใสตะโกนแจ้งพร้อมเปลี่ยนซองกระสุนปืนกลอย่างคล่องแคล่ว

"ทางขวาเรียบร้อยค่ะผู้การ! มุ่งหน้าสู่บันไดกลางได้เลย!" พลอยสาดกระสุนคุ้มกันด้านข้างอย่างดุดัน

ผมใช้ระเบิดแสงแฟลชแบงก์โยนเข้าสลายกลุ่มศัตรูที่ดักซุ่มอยู่ตรงทางเลี้ยว แสงวาบเจิดจ้าและเสียงระเบิดดังกึกก้องทำให้ประสาทตาของพวกมันดับวูบ ผมพุ่งประชิดตัว ใช้เพลงเตะและศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดหักคอและแย่งอาวุธศัตรูอย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อเกราะ ทว่าแววตาของผมจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว... จานรับส่งสัญญาณดาวเทียมขนาดยักษ์เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าห้าสิบเมตรที่กำลังหมุนปรับมุมองศาขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี!

บนยอดทาวเวอร์เหล็กกล้า แสงไฟสีแดงกะพริบถี่รัว สัญญาณนับถอยหลังการส่งข้อมูลขั้นสุดท้ายเหลือเวลาไม่ถึงสองนาทีเท่านั้น!

"เคท! รดา! เจาะรหัสหยุดการส่งสัญญาณจากระยะไกลทันไหม?!" ผมตะโกนถามผ่านระบบสื่อสารดาวเทียมแบบเข้ารหัส

"ไม่ได้ค่ะผู้การ!" เสียงหวานทว่าร้อนรนของเคทดังแทรกเสียงสัญญาณรบกวน "บาเลนไทน์ตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอกทั้งหมดแล้ว! มันใช้ระบบวงปิดดาวเทียมเฉพาะทาง มีทางเดียวคือต้องทำลายจานดาวเทียมและคอร์ปฏิกรณ์ส่งคลื่นความถี่สูงที่ฐานรากด้วยกำลังทางกายภาพเท่านั้นค่ะ!"

"และพี่นนท์ต้องระวังด้วยนะคะ!" เสียงคุณหนูรดาดังแทรกเข้ามาด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ "ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติของฐานนี้ติดตั้งระเบิดนาปาล์มรอบเสาสัญญาณ หากเวลาหมดลง มันจะชัตดาวน์ระบบและเผาทำลายทุกอย่างบนเกาะเป็นจุณ!"

"เข้าใจแล้วทุกคน! วางใจผมได้!" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคงหนักแน่น เพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่เหล่าสตรีผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ

ผมปลดเป้สัมภาระ ดึงระเบิดพลาสติกสังเคราะห์ทรงพลังสูง C-4 สี่ก้อนใหญ่ออกมา "ฟ้าใส พลอย คุ้มกันผมตรงบันไดฐานราก อย่าให้พวกมันขึ้นมาขัดขวางได้เด็ดขาด!"

"ระวังตัวด้วยนะคะพี่นนท์! ฟ้าใสจะคุ้มกันให้จนกระสุนนัดสุดท้าย!" ผู้กองสาวมองหน้าผมด้วยสายตาเปี่ยมรักและห่วงใย

"พลอยจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องผู้การได้แม้แต่ปลายก้อยค่ะ!" สารวัตรพลอยกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่น เธอเหนี่ยวไกสอยทหารไซเบอร์ที่พยายามปีนบันไดหนีไฟจนร่วงลงไปกระแทกพื้นเบื้องล่าง

ผมปีนป่ายขึ้นไปตามโครงเหล็กทาวเวอร์ของจานดาวเทียมอย่างรวดเร็วว่องไว ท่ามกลางกระสุนที่พุ่งเฉียดร่างไปมาอย่างเฉียดฉิว แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นความถี่สูงทำให้ประสาทตาพร่ามัว เสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องส่งสัญญาณดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด ทว่าด้วยพละกำลัง สมาธิ และจิตวิญญาณแห่งนายตำรวจผู้พิทักษ์สันติภาพ ผมปีนขึ้นไปจนถึงจุดกึ่งกลางโฟกัสของจานดาวเทียมสำเร็จ แล้วติดตั้งระเบิด C-4 แนบสนิทเข้ากับชุดตัวแปลงสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

ตัวเลขดิจิทัลสีแดงนับถอยหลังเหลือเพียงสามสิบวินาที!

ผมตั้งชนวนเวลาระเบิดไว้เพียงสิบห้าวินาที ก่อนจะกระโดดคว้าสายสลิงนิรภัย โรยตัวทิ้งดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างบ้าบิ่นและเด็ดเดี่ยว!

ฟิ้วววว—ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเกาะภูเขาไฟ คลื่นความร้อนและเปลวเพลิงสีส้มแดงมหึมาพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี เศษซากโครงเหล็กและจานดาวเทียมยักษ์ฉีกขาดระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ระบบรับส่งสัญญาณดาวเทียมมรณะของลอร์ดบาเลนไทน์พังทลายลงในพริบตา คลื่นสัญญาณไวรัสโซลาร์แฟลร์ถูกตัดขาดกลางคันก่อนที่จะถูกปล่อยขึ้นสู่วงโคจรโลก!

แสงไฟสีแดงแห่งหายนะบนหน้าปัดมอนิเตอร์ดับวูบลง โลกทั้งใบปลอดภัยจากการถูกชัตดาวน์โครงข่ายไฟฟ้าและการสื่อสารได้อย่างหวุดหวิด!

"สำเร็จแล้ว... พวกเราทำสำเร็จแล้วค่ะพี่นนท์!" ฟ้าใสทรุดตัวลงหอบหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนเขม่าควันไฟเล็กน้อยทว่ายังคงงดงามจับใจ เธอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ผมพลางโผเข้ากอดผมแน่น

สารวัตรพลอยเดินเข้ามาร่วมกอดด้วยอีกคน มือเรียวของเธอกุมมือผมไว้แน่น แววตาคมกริบนั้นเปี่ยมด้วยความชื่นชม ศรัทธา และเสน่หาลึกซึ้งที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

"ผู้การเก่งที่สุดเลยค่ะ... หากไม่มีผู้การ โลกใบนี้คงพังทลายไปแล้ว" พลอยกระซิบข้างหูผมเบาๆ

ทว่าในวินาทีที่ความโล่งใจเพิ่งจะแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ... จอภาพแท็บเล็ตสื่อสารทางยุทธวิธีบนร่างไร้วิญญาณของหัวหน้าทหารรับจ้างไซเบอร์กลับสว่างวาบขึ้นอย่างกะทันหัน!

สัญญาณภาพความคมชัดสูงฉายใบหน้าของ ไมเคิล แวนเดอร์บิลต์ หรือ "ลอร์ดบาเลนไทน์" ขึ้นมา มันส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องอย่างเย้ยหยัน บ้าคลั่ง และไร้ซึ่งความพ่ายแพ้

"ฮ่าๆๆๆ! แกคิดว่าการระเบิดจานดาวเทียมตัวเดียวจะหยุดยั้งพระเจ้าอย่างฉันได้งั้นรึ ผู้กองนนท์? แกประเมินฉันต่ำไปมาก... หมากตานี้เป็นเพียงแค่ตัวล่อให้พวกแกเสียเวลาเท่านั้น!"

ดวงตาของบาเลนไทน์เบิกกว้างฉายแววอำมหิตสุดขั้ว มันแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางก้มลงมองปุ่มควบคุมบางอย่างในมือ

"ในขณะที่พวกแกมัวแต่ลิงโลดกับซากปรักหักพังบนเกาะนี้... ฉันได้สั่งการปล่อยเรือดำน้ำไร้คนขับล่องหนสามลำ ซึ่งติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์ฟิวชันทำลายล้างสูง ลักลอบแล่นเข้าสู่น่านน้ำอ่าวไทยและกำลังดำดิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ปากแม่น้ำเจ้าพระยาเวลานี้แล้ว! ถ้าฉันไม่ได้เป็นผู้ครอบครองโลกใบนี้... มหานครหลวงและแผ่นดินเกิดของแกก็ต้องกลายเป็นทะเลเพลิงและเถ้าถ่านกัมมันตรังสีไปพร้อมกับประชาชนนับล้านคน!"

สัญญาณภาพตัดมืดลงในทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะบ้าคลั่งที่ยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท!

ใบหน้าของฟ้าใสและพลอยซีดเผือดลงทันที ทั้งสองหันมามองผมด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

"พี่นนท์คะ!... นิวเคลียร์ในอ่าวไทย... พวกมันจะระเบิดกรุงเทพฯ!" ฟ้าใสอุทานเสียงสั่น

ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดในกายเดือดพล่านด้วยความโกรธแค้น ทว่าจิตใจกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่ แววตาของพญาอินทรีเปล่งประกายคมกริบสะท้อนเปลวไฟที่กำลังมอดดับ

"ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้มันแตะต้องแผ่นดินไทยได้แม้แต่ปลายก้อย!" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งหินผา "พลอย ฟ้าใส... ติดต่อเรือรบนเรศวรพิฆาตเดี๋ยวนี้ เตรียมการเดินทางด่วนที่สุด เราจะไประเบิดหัวรบพวกมันกลางอ่าวไทย!"