เรื่อง พิธีร่านมนต์ดำ

"มิ้น... ทำไมตรงนี้ของมิ้นถึงเปียกเยิ้มขนาดนี้... ทั้งที่พี่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยสักนิด?!"

คำถามของสามีที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบ หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม!

ความเย็นเยียบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง ขนทั่วร่างลุกชันด้วยความตระหนกสุดขีด นิ้วมือของพี่วินยังคงแตะจมอยู่กับร่องเนื้อที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำเงี่ยนเหนียวหนืดใต้กางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ น้ำหวานรักที่เพิ่งทะลักล้นออกมาจากการที่ฉันเผลอช่วยตัวเองใต้ฝักบัวเพราะนึกถึงหน้าพี่กฤช... บัดนี้มันกลับกลายเป็นหลักฐานความร่านที่มัดตัวฉันแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด!

"พะ... พี่วินคะ..."

ฉันพยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือตอบออกไป สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางเอาตัวรอด "มิ้น... มิ้นเพิ่งอาบน้ำมาค่ะ น้ำมันคง... คงยังเช็ดไม่แห้งดี..."

"น้ำอาบอะไรจะเหนียวข้นขนาดนี้ล่ะมิ้น..."

พี่วินเอ่ยเสียงพร่าพลางขยับปลายนิ้ววนเบา ๆ บนร่องเนื้อที่เต้นตุบ ๆ สัมผัสความลื่นไหลและกลิ่นคาวหวานเฉพาะตัวของสตรีเพศที่เริ่มคละคลุ้งออกมา ยิ่งกระตุ้นให้ลมหายใจของสามีหอบกระชั้นขึ้น "มิ้นมีอารมณ์เหรอ... ฝันถึงเรื่องลามกใช่ไหม หืม?"

"มะ... ไม่ใช่นะคะ..." ฉันรีบปฏิเสธ ละล่ำละลักด้วยความอับอาย

ทว่าในเวลานี้ กลิ่นว่านเสน่ห์โบราณและไอร้อนจากรอยปานแดงบนเนินสวาทของฉัน ได้ทำหน้าที่เป็นยากระตุ้นกำหนัดชั้นยอด พี่วินที่เคยเป็นผู้ชายสุภาพและนุ่มนวล บัดนี้กลับมีดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการดิบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขารั้งสะโพกของฉันให้หันกลับมาหา ก่อนจะโน้มตัวลงมาประกบจูบปากฉันอย่างดูดดื่ม!

"อื้มม...!"

ฉันเบิกตากว้าง พยายามจะเบือนหน้าหนี ลำคอหอยของฉันยังคงเจ็บระบมจากการถูกลำ-วยหนาใหญ่ของพี่กฤชทิ่มทะลวงเข้ามาเมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่แล้ว รสคาวข้นของน้ำ-วยพี่ชายบุญธรรมที่ฉันกลืนลงไปยังคงติดอยู่ที่โคนลิ้น ทุกครั้งที่ลิ้นของพี่วินสอดแทรกเข้ามาพัวพัน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังหลอกให้สามีตัวเองดูดกินคราบไอคาวของชายอื่นเข้าไปด้วยความไม่รู้!

ความรู้สึกผิดบาปบีบคั้นหัวใจจนน้ำตาของฉันไหลพราก ฉันยกสองมือขึ้นดันแผงอกของพี่วินเอาไว้แน่น

"ฮึก... พี่วิน... อย่าค่ะ... มิ้นขอร้อง..." ฉันสะอื้นไห้ ผละริมฝีปากออกอย่างยากลำบาก "มิ้น... มิ้นปวดหัวมากเลยค่ะ เหมือนจะเป็นไข้... ข้างในคอมันเจ็บไปหมด... มิ้นไม่ไหวจริง ๆ ค่ะพี่วิน..."

เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลนองหน้าและสัมผัสได้ถึงผิวกายของฉันที่ร้อนผะผ่าวราวกับจับไข้ พี่วินก็ชะงักไป แววตากระหายของเขาค่อย ๆ อ่อนแสงลง กลายเป็นความสงสารและเป็นห่วงตามนิสัยเดิม

"มิ้น... ตัวร้อนจี๋เลยนี่..." พี่วินเอ่ยเสียงอ่อน ถอนมืออกจากหว่างขาของฉันแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างให้ "ขอโทษนะมิ้น พี่ไม่ได้ตั้งใจจะรังแกตอนมิ้นไม่สบาย... นอนพักเถอะนะคนดี เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาไปหาหมอ"

"ขอบคุณค่ะพี่วิน..."

ฉันตอบรับเสียงแผ่ว นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าในความมืดมิดนั้น... ฉันกลับนอนลืมตาโพลง มองดูเพดานห้องนอนด้วยความรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวตัวเอง รอยปานแดงบนเนินเนื้อยังคงร้อนวูบวาบดั่งถ่านไฟ และรูหีด้านล่างก็ยังคงตอดรัดตุบ ๆ ราวกับกำลังเรียกร้องหาการเติมเต็มที่รุนแรงกว่าเดิม

ฉันกลายเป็นผู้หญิงร่านบาปหนาไปแล้วจริง ๆ...

...

รุ่งเช้าของวันใหม่...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง แต่บรรยากาศในคฤหาสน์อัครเดชสกุลกลับไม่ได้สดใสขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งตัว ลำคอยังคงเจ็บแปลบทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย และหว่างขาก็ยังคงรู้สึกอุ่นวาบแปลก ๆ เมื่อฉันเดินลงบันไดมายังห้องโถงชั้นล่าง ฉันแอบหวังลึก ๆ ในใจว่า พิธีกรรมอันน่าบัดสีที่ฉันยอมเสียสละตัวเองเมื่อคืนนี้ จะช่วยให้พี่ดาวมีอาการดีขึ้นตามที่พี่กฤชบอก

ทว่า... ความหวังนั้นก็พังทลายลงในชั่วพริบตา!

"อ๊าา...!"

เสียงหวีดร้องแหลมสูงปานจะขาดใจดังกึกก้องลงมาจากชั้นสอง! มันเป็นเสียงของพี่ดาวที่โหยหวนและเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา!

เพล้ง!

เสียงข้าวของตกแตกกระจัดกระจาย ตามมาด้วยเสียงสะอื้นไห้ของคุณแม่ที่ดังลั่นคฤหาสน์ ฉันใจหายวาบ รีบสาวเท้าวิ่งขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของพี่สะใภ้ทันที

เมื่อผลักประตูเข้าไป... ภาพและกลิ่นที่ปะทะเข้ามา ทำเอาฉันถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาแทบไหลด้วยความสยดสยอง!

กลิ่นคาวเน่าเหม็นคลุ้งรุนแรงยิ่งกว่าซากศพเน่าอืดตลบอบอวลไปทั่วห้อง บนเตียงนอนใหญ่ พี่ดาวกำลังนอนชักเกร็งอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเธอเหลือกค้างจนเห็นแต่ตาขาว น้ำลายฟูมปาก ร่างกายผอมแห้งบิดงอผิดรูปอย่างน่าเวทนา เลือดสีดำคล้ำผสมหนองเน่าที่ข้นคลั่กทะลักพรวดออกจากหว่างขาของเธอจนเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนและหยดนองเต็มพื้น!

"ดาว! ตั้งสติดาว! มนต์ดำมันกำลังจะฉีกร่างเธอแล้ว!"

พี่กฤชในสภาพเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด กำลังใช้มือทั้งสองข้างกดตรึงร่างของภรรยาเอาไว้แน่น เส้นเลือดตามท่อนแขนแกร่งปูดโปนด้วยความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด ข้างเตียงนอนมียายบัวนั่งบริกรรมคาถาเสียงดังลั่น ทว่าเปลวเทียนในขันน้ำมนต์กลับวูบวาบและดับลงต่อหน้าต่อตา!

"เกิดอะไรขึ้นคะพี่กฤช! ไหนบอกว่าเอาผ้าไปไว้ใต้หมอนแล้วพี่ดาวจะดีขึ้นไงคะ!" ฉันวิ่งเข้าไปเกาะเสาเตียง ร้องไห้ถามด้วยความตื่นตระหนก

ยายบัวลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหยิบเอา 'ผ้าขาว' ผืนที่พี่กฤชใช้ซับน้ำควยและน้ำเงี่ยนของฉันเมื่อคืนนี้ออกมาจากใต้หมอนของพี่ดาว...

ฉันถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

ผ้าขาวบริสุทธิ์ผืนนั้น... บัดนี้กลับถูกเผาไหม้จนเกรียมดำเป็นเถ้าถ่าน มีควันสีดำกลิ่นสาบสางลอยกรุ่นออกมา ราวกับถูกโยนลงไปในกองไฟนรก!

"มนต์ดำอวิชชาสายต่ำโบราณนี้... มันรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังคิดจะแก้!" ยายบัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านเป็นครั้งแรก "ไอมนต์ดำในมดลูกของนังหนูดาวมันดื้อยาและแข็งแกร่งเกินกว่าที่คิด แค่น้ำกามที่เช็ดป้ายภายนอกบนผ้า... มันต้านทานพลังอำมหิตของขนเพชรผีตายโหงไม่อยู่! พลังหยางของพ่อกฤชที่ส่งผ่านผ้าไป มันน้อยเกินไป จนถูกมนต์ดำตีกลับและย้อนเข้ามาทำลายอวัยวะภายในของนังหนูนี่หนักกว่าเดิม!"

"ถ้าเป็นแบบนี้... ดาวจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนครับยายบัว!" พี่กฤชเค้นถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ไม่พ้นเที่ยงคืนนี้แน่นอน..." ยายบัวส่ายหน้าช้า ๆ "ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มดลูกของมันจะเน่าทะลุช่องท้อง เลือดจะออกจนหมดตัวตาย!"

คำทำนายนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้าของทุกคนในห้อง คุณแม่ถึงกับเป็นลมหมดสติไปทันทีจนสาวใช้ต้องรีบเข้ามาประคองหามออกไป

พี่กฤชยืนนิ่งขึง สันกรามคมชัดขบแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมดุคู่นั้นแดงก่ำด้วยความอัดอั้นและเดือดดาล ก่อนที่เขาจะหันขวับมามองสบตากับฉัน... สายตาคู่นั้นดุดัน ทรงอำนาจ และแฝงไปด้วยการตัดสินใจอันเด็ดขาดที่ทำให้ฉันขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

"มิ้น... ตามพี่มาที่ห้องทำงาน!"

พี่กฤชไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือของฉันแล้วกระชากลากฉันออกจากห้องนอนของพี่ดาวอย่างรวดเร็ว แรงดึงอันมหาศาลทำให้ฉันแทบจะถลาไปตามทางเดิน เมื่อเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว เขาก็เหวี่ยงประตูปิดและกดล็อกลูกบิดเสียงดัง *แกร๊ก!* ทันที

ร่างสูงใหญ่ของพี่ชายบุญธรรมหมุนตัวกลับมาประชิด ยืนตระหง่านค้ำร่างของฉันเอาไว้จนแผ่นหลังของฉันชนติดกับบานประตูไม้หนาหนัก

"พี่กฤชคะ... ฮึก... เกิดอะไรขึ้นคะ..." ฉันถามทั้งน้ำตา ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

"มิ้นได้ยินที่ยายบัวพูดแล้วใช่ไหม..." พี่กฤชเค้นเสียงต่ำข้างใบหูของฉัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน "แค่ถูภายนอก... แค่กลืนน้ำควยลงคอ... มันช่วยดาวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!"

"ละ... แล้วจะต้องทำยังไงคะ..."

พี่กฤชจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและหิวกระหายอันน่าสะพรึงกลัว มือหนาของเขาเอื้อมลงมาแตะที่หน้าท้องน้อยของฉัน ก่อนจะลูบไล้ต่ำลงไปบดคลึงตรงเนินเนื้อที่มีรอยปานแดงผ่านเนื้อผ้ากระโปรงอย่างจงใจ

"ทางเดียวที่จะถอนรากถอนโคนมนต์ดำนี้ได้... คือพี่ต้อง 'สอดใส่ควย' ของพี่เข้าไปในหีของมิ้นจริง ๆ!"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและดุดันดั่งสายฟ้าฟาด ทำเอาฉันช็อกจนแทบหยุดหายใจ!

"พะ... พี่กฤช... พูดอะไรออกมาคะ..." ฉันครางเสียงแผ่ว หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"พี่ไม่ได้ล้อเล่นมิ้น!" พี่กฤชกดน้ำหนักมือบดขยี้รอยปานแดงบนเนินเนื้อแรงขึ้น จนสะโพกของฉันกระตุกวูบ "คืนนี้... มิ้นต้องไปที่เรือนไม้ท้ายสวน นอนอ้าขาให้พี่เอากระแทกรูหีของมิ้น! พี่ต้องแทง-วยหนาใหญ่ของพี่เข้าไปจนมิดลำ ทะลวงเข้าไปฉีดน้ำ-วยร้อน ๆ อัดเข้าไปในโพรงมดลูกของมิ้นให้เต็มเหนี่ยว! เพื่อให้พลังหยางอันบริสุทธิ์จากมดลูกของมิ้น วิ่งผ่านสายสัมพันธ์ทางดวงชะตาไปเผาผลาญมนต์ดำในมดลูกของดาวให้สิ้นซาก!"

คำสั่งอันป่าเถื่อนและวิปริตดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก แข้งขาอ่อนเปลี้ยจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

คราวนี้ไม่ใช่แค่การถูภายนอก... ไม่ใช่แค่การใช้ปากอม...

แต่ฉัน... น้องสาวบุญธรรมที่แต่งงานมีสามีอยู่แล้ว จะต้องยอมนอนถ่างขา เปลื้องผ้าให้พี่ชายตัวเองเอาควยหนาใหญ่เสียบแทงเข้าไปเย็ดเปิดบริสุทธิ์รูหีจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?!

"ไม่... ฮึก... ไม่จริงใช่ไหมคะพี่กฤช..." ฉันส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริก "น้องมิ้น... จะต้องเสียตัวให้พี่กฤชจริง ๆ เหรอคะ..."