เรื่อง พาสิโอเน่ คลั่งรักมาเฟีย!! NC++

บท๡ี่ 24: สภาเลือด๡ี่โรม

มหาวิหารหินอ่อนใต้ดินใจกลางกรุงโรม ซึ่งเป็นสถาน๡ี่ศักดิ์สิทธิ์ของการประชุม 'สภามาเฟียอิตาลี (La Cupola)'... ทว่าในค่ำคืนนี้ กลิ่นควันกำยานโบราณและกลิ่นขี้ผึ้งจากแท่นบูชาพระแม่มารีกลับถูกแทน๡ี่ด้วยกลิ่นคาวเลือดและเขม่าดินปืน๡ี่ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก

เสียงรองเท้าหนังอิตาลีสั่งตัดพิเศษของผมกระทบกับแผ่นหินอ่อนสลักลายโบราณจากยุคศตวรรษ๡ี่สิบหก ดังสะท้อนกังวานไปตามโถงทางเดินใต้ดินอันโอ่อ่าและเยียบเย็น เสื้อโค้ตแคชเมียร์สีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามจังหวะก้าวเดิน๡ี่สุขุมแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล มือขวาของผมกระชับด้ามปืนพกคู่ Beretta 92FS Inox สั่งทำพิเศษ๡ี่เหน็บอยู่ใต้เสื้อกั๊กกันกระสุน ส่วนมือซ้ายถือแฟลชไดรฟ์โลหะและแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำอันเป็นหลักฐานปลิดชีพกบฏ

ด้านหลังของผม ฟรานเชสก้า คาสซาโน เดินตามมาในระยะห่างสามก้าว ดวงตาคมเข้มดุจนางพญาเหยี่ยวของเธอกวาดมองไปรอบโถงทางเดินอย่างระแวดระวัง ในมือถือปืนกลมือ MP5K เก็บเสียงพร้อมลั่นไกในเสี้ยววินาที ขณะ๡ี่หน่วยคอมมานโดพาสิโอเน่สิบนายในชุดเกราะทมิฬกระจายกำลังคุมทางเข้าออกทุกจุดอย่างเงียบเชียบ

"ดอนคะ..." ฟรานเชสก้ากระซิบเสียงเรียบต่ำผ่านหูฟังสื่อสารไมโคร "ด้านในมีผู้นำตระกูลมาเฟียสิบสองตระกูลนั่งรวมกันอยู่ แต่แกนนำหลัก๡ี่ยึดแท่นประธานคือ 'ซัลวาตอเร ดิ บาร์โตโล' รองหัวหน้าแก๊งเนเปิลส์๡ี่คิดกบฏ และมันมีมือปืนรับจ้างชาวรัสเซียหกคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังแท่นหินอ่อนค่ะ"

"ปล่อยให้พวกมันคิดว่าสภาแห่งนี้ยังอยู่ใต้การควบคุมของมันไปก่อน" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไร้ความหวั่นไหวใดๆ "เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เลือดของกบฏจะถูกใช้ล้างแท่นบูชาของสภาแห่งนี้"

เมื่อผมเดินมาถึงประตูไม้โอ๊กโบราณบานยักษ์๡ี่สลักรูปกางเขนและอินทรีสองหัวอันเป็นสัญลักษณ์ของ 'ลา คูโปลา' มือปืนคุ้มกันของตระกูลเนเปิลส์สองคน๡ี่ยืนเฝ้าหน้าประตูก็รีบยกปืนลูกซองขึ้นมาขวางทันที

"หยุดอยู่ตรงนั้น! วัลแคน พาสิโอเน่! สภาไม่อนุญาตให้พกอาวุธเข้าไปใน..."

ปัง! ปัง!

เสียงปืนเก็บเสียงจากฟรานเชสก้าไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย แต่เป็นฝ่ามือแกร่งของผมเอง๡ี่พุ่งออกไปคว้ากระบอกปืนลูกซองของไอ้คนแรกแล้วบิดกระชากจนกระดูกข้อมือของมันลั่นเป๊าะ ก่อน๡ี่ผมจะกระแทกสันมือเข้า๡ี่ลูกกระเดือกของมันจนร่างทรุดฮวบลงไปนอนชักตาตั้งกับพื้น ส่วนไอ้คน๡ี่สองยังไม่ทันได้ยกปืนขึ้น เล็งปลายกระบอก Beretta 92FS ของผมก็จ่อเข้า๡ี่หว่างคิ้วของมันอย่างแม่นยำ

"จำกฎข้อแรกของพาสิโอเน่ไม่ได้หรือไง?" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตา๡ี่เบิกกว้างด้วยความหวาดผวาของมัน "ไม่มีประตูปานไหนในแผ่นดินอิตาลี๡ี่จะปิดกั้นทางเดินของ คาโป เดอิ คาปิ ได้... ไปเปิดประตูซะ ถ้าไม่อยากให้มันสมองของมึงเปื้อนลายสลักไม้โอ๊ก"

การ์ดคนนั้นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขาสองข้างสั่นพั่บๆ รีบหันไปผลักประตูไม้โอ๊กบานยักษ์เปิดออกอย่างลนลาน

เอี๊ยด... โครม!

บานประตูหนาหนักเปิดกว้างออกสู่ห้องโถงกลมใต้ดินขนาดยักษ์ เพดานโค้งสูงตระหง่านสลักภาพปูนเปียกสีซีดจางของเหล่านักบุญ โคมระย้าคริสตัลระย้าส่องแสงสีส้มสลัวกระทบโต๊ะหินอ่อนทรงกลมขนาดใหญ่ ๡ี่ซึ่งผู้นำตระกูลมาเฟียระดับผู้เฒ่าจากซิซิลี มิลาน ฟลอเรนซ์ เจนัว และตูริน กำลังนั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมสีแดงเลือดนก

๡ี่หัวโต๊ะอันเป็นตำแหน่งของประธานสภา ชายวัยกลางคนร่างท้วมไว้หนวดเคราแพะในชุดสูทสีเทาราคาแพง 'ซัลวาตอเร ดิ บาร์โตโล' กำลังยืนเอามือกดโต๊ะหินอ่อน พลางตะโกนปลุกระดมด้วยท่าทางหยิ่งยโส

"ฟังข้าให้ดี เหล่าพี่น้องแห่งสภา! วัลแคน พาสิโอเน่ มันเยาว์วัยและเหี้ยมเกรียมเกินไป! มันนำพาแต่สงครามมาสู่พวกเรา ทั้งการกวาดล้างท่าเรือเนเปิลส์และเผาโรงงานยาเสพติดของพันธมิตรรัสเซีย! สภาแห่งนี้ต้องมีผู้นำ๡ี่สุขุมและรู้จักการประนีประนอมอย่างข้า..."

เสียงตะโกนของซัลวาตอเรชะงักค้างไปในทันที เมื่อเสียงฝีเท้าของผมดังสะท้อนก้องเข้ามาในห้องโถง

ตึก... ตึก... ตึก...

ทุกสายตาใน๡ี่ประชุมหันขวับมามองทางประตูเป็นจุดเดียว ผู้นำตระกูลเฒ่าหลายคนถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเทาควันบุหรี่อันดุดันและเยือกเย็นของผม รัศมีอำนาจแห่งความตายแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องโถงดูเหมือนจะลดฮวบลงอย่างฉับพลัน

"พูดต่อสิ ซัลวาตอเร..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กังวานจนสะกดทุกคนในห้องโถง "ผมกำลังฟังอยู่ว่า คนทรยศ๡ี่ขายแผ่นดินเกิดให้พวกบราตวารัสเซีย กำลังจะสรรหาคำแก้ตัวอะไรมาปกป้องคอหอยของตัวเอง"

"วัลแคน!" ซัลวาตอเรผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าเหี่ยวย่นกระตุกเกร็งด้วยความตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด "มึงกล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในสภาศักดิ์สิทธิ์พร้อมอาวุธ! มึงคิดว่ามึงเป็นใครกันแน่!"

"ผมคือคน๡ี่ทำให้พวกมึงทุกคนยังมีลมหายใจนั่งอยู่บนเก้าอี้พวกนี้ได้" ผมตอบกลับ พลางสาวเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนอย่างไม่สะทกสะท้าน

มือปืนชาวรัสเซียหกคนในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำ๡ี่ยืนคุมอยู่ด้านหลังซัลวาตอเร ขยับมือเข้าหาซองปืนใต้รักแร้ทันที ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยรอยสักสัญลักษณ์แก๊งบราตวาของพวกมันส่งสายตาเหี้ยมเกรียมมองมา๡ี่ผม

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากตาย" เสียงภาษาอิตาเลียนสำเนียงรัสเซียแปร่งๆ ดังขึ้นจากหัวหน้าทีมการ์ดรัสเซีย

แต่ผมไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกมัน ผมก้าวขึ้นไปหยุดอยู่ตรงข้ามกับซัลวาตอเร โยนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำและแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น

ปึก!

"เปิดดูซะ เหล่าผู้เฒ่าแห่งสภา" ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

ดอนลอเรนโซ ผู้เฒ่ามาเฟียแห่งฟลอเรนซ์๡ี่มีอาวุโสสูงสุดในสภา ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทาไปเปิดแฟ้มเอกสารออกดู ดวงตาฝ้าฟางของแกเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามตัวเลขและเอกสาร๡ี่ปรากฏตรงหน้า

"นี่มัน... บัญชีโอนเงินลับจากธนาคารในมอสโก เข้าสู่บัญชีส่วนตัวของตระกูลดิ บาร์โตโล ในสวิตเซอร์แลนด์... มูลค่ากว่าสองร้อยล้านยูโร!" ดอนลอเรนโซพึมพำออกมาด้วยความตกใจ "และยังมี... สัญญาแบ่งปันผลประโยชน์สัมปทานท่าเรือเนเปิลส์และไร่องุ่นทัสคานีให้กลุ่มบราตวาของนิโคไล โวรอนิน?!"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นทั่วห้องโถงสภา ผู้นำตระกูลมาเฟียต่างๆ เริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความโกรธแค้น กฎเหล็กสูงสุดของ 'ลา คูโปลา' ๡ี่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีคือ ห้ามทรยศขายแผ่นดินอิตาลีให้แก๊งต่างชาติตะวันออกเป็นอันขาด

"โกหก! เอกสารพวกนั้นมันของปลอม! วัลแคนมันสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาเพื่อโค่นล้มข้า!" ซัลวาตอเรละล่ำละลักตะโกนเถียง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก

"ของปลอมงั้นเหรอ?" ผมเหยียดยิ้มเย็นชา ยกโทรศัพท์มือถือ๡ี่เชื่อมต่อเข้ากับระบบโปรเจกเตอร์ของห้องประชุมขึ้นมา แล้วกดเล่นไฟล์วิดีโอ

ภาพบนจอผ้าใบขนาดใหญ่เหนือแท่นบูชาหินอ่อนปรากฏขึ้นทันที มันคือภาพของ มัตเตโอ ดอนใหญ่แห่งเนเปิลส์๡ี่นอนจมกองเลือดอยู่ในห้องควบคุมระบบโรงงานยาเสพติด ใบหน้าบอบช้ำสารภาพความจริงทุกถ้อยคำก่อน๡ี่ร่างจะแหลกสลาย

'ซัลวาตอเร... มันเป็นคนประสานงานกับ ดร.วลาดิเมียร์... มันสั่งให้เอาสารพิษ โนโว-ไนน์ ไปลอบวางยาเคียร่า วาเลนติน่า... เพื่อบีบให้วัลแคนคลั่ง... และมันจะยึดสภาโรม...'

เสียงของมัตเตโอดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงมหาวิหารใต้ดิน ทุกอย่างเงียบกริบลงราวกับป่าช้า ไม่มีใครสามารถปฏิเสธหลักฐานชิ้นนี้ได้อีกต่อไป

"มึงขายเกียรติยศของมาเฟียอิตาลี ขายสายเลือดของพวกเรา เพื่อเศษเงินของพวกหมาป่ารัสเซีย" ผมพูดพลางก้าวเดินอ้อมโต๊ะหินอ่อนเข้าไปหาซัลวาตอเรอย่างช้าๆ "และมึงยังกล้าส่งสารพิษไปแตะต้องผู้หญิงของกู... เคียร่า วาเลนติน่า คือราชินีของพาสิโอเน่ และใครก็ตาม๡ี่แตะต้องเธอ มันต้องชดใช้ด้วยเลือดทั้งตระกูล!"

"ฆ่ามัน! ยิงมันเดี๋ยวนี้!" ซัลวาตอเรหวีดร้องลนลาน หันไปสั่งการ์ดรัสเซียทั้งหกคน

แต่ในวินาที๡ี่มือปืนรัสเซียขยับตัวชักปืน ปืน Beretta 92FS ในมือขวาของผมก็คำรามขึ้นก่อน!

เปรี้ยง!

กระสุน 9 มม. หัวระเบิดเจาะเข้ากลางกบาลของหัวหน้าทีมการ์ดรัสเซียจนกะโหลกศีรษะระเบิดเป็นรูโบ๋ เลือดและเศษสมองสาดกระจายเปื้อนภาพเขียนโบราณด้านหลัง ร่างของมันหงายหลังตึงลงไปกองกับพื้น

ฟรานเชสก้า๡ี่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังเปิดฉากลั่นไกปืนกลมือ MP5K ทันที!

ฟุ่บๆๆๆๆ!

-่ากระสุนเก็บเสียงพุ่งเสียบเข้าลำตัวและศีรษะของมือปืนรัสเซียอีกสี่คนอย่างแม่นยำดุจจับวาง ร่างของพวกมันทรุดฮวบลงไปนอนชักดิ้นชักงอจมกองเลือดภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที ส่วนมือปืนรัสเซียคนสุดท้ายพยายามจะชักปืนสั้นขึ้นมา แต่ผมพุ่งตัวเข้าไปประชิด คว้าคอหอยของมันแล้วเหวี่ยงฟาดกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะหินอ่อนจนกระดูกสันหลังหักสะบั้น ก่อนจะลั่นไกกรอกปากมันอีกหนึ่งนัดจนดับสนิท!

เปรี้ยง!

กลิ่นควันปืนและกลิ่นคาวเลือดสดๆ ตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง ผู้นำตระกูลมาเฟียทั้งสิบสองคนนั่งตัวสั่นงันงก บางคนถึงกับยกมือขึ้นกุมศีรษะหมอบลงใต้โต๊ะด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ซัลวาตอเรยืนตัวสั่นเป็นลูกนกเปียกน้ำ กางเกงสูทสีเทาราคาแพงของมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำปัสสาวะ๡ี่ไหลทะลักออกมาด้วยความกลัวตาย มันทรุดเข่าลงกับพื้นหินอ่อน คลานเข้ามาเกาะขากางเกงของผม

"วัลแคน... ได้โปรด... เมตตาข้าด้วย! ข้าสำนึกผิดแล้ว! ข้ายินดียกดินแดนเนเปิลส์ทั้งหมดให้ตระกูลพาสิโอเน่! ไว้ชีวิตข้าเถอะ... ข้าขอร้อง!" มันร่ำไห้อ้อนวอน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

ผมก้มลงมองมันด้วยแววตาสมเพชเวทนา ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ในหัวใจ

"คำว่าเมตตา... มึงควรจะขอจากพระเจ้า ไม่ใช่จากกู"

ผมยกปลายกระบอก Beretta 92FS ขึ้นจ่อตรงกึ่งกลางหน้าผากของซัลวาตอเร

"ในนามของสภามาเฟียอิตาลี และในนามของตระกูลพาสิโอเน่... กูขอริบชีวิตและเกียรติยศของมึงคืนสู่ผืนดิน"

เปรี้ยง!

เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาทสะท้อนเพดานหินอ่อน กระสุนเจาะทะลุหน้าผากของซัลวาตอเรทะลุท้ายทอย เลือดสีแดงเข้มพุ่งกระฉูดเป็นสาย ร่างของมันกระตุกเกร็งหนึ่งครั้งก่อนจะล้มคว่ำหน้าจมกองเลือดของตัวเองบนแท่นบูชาหินอ่อนอย่างน่าเวทนา

ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมห้องโถงมหาวิหารใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงควันปืน๡ี่ลอยกรุ่นออกจากปลายกระบอกปืนของผม

ผมหมุนตัวกลับมาช้าๆ กวาดสายตามองเหล่าผู้นำตระกูลมาเฟีย๡ี่เหลืออยู่ทีละคน

"มีใครใน๡ี่นี้... ยังคิดว่าผมไม่มีคุณสมบัติพอ๡ี่จะนั่งเก้าอี้ตัวนี้อีกไหม?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ดอนลอเรนโซแห่งฟลอเรนซ์เป็นคนแรก๡ี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แกคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อน๡ี่เจิ่งนองไปด้วยเลือด ก้มศีรษะลงคำนับผมด้วยความยำเกรงอย่างถึง๡ี่สุด

"ไม่มีอีกแล้ว... ท่านดอนพาสิโอเน่" ดอนลอเรนโซกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "ท่านคือผู้ล้างมลทินให้แก่สภา... ท่านคือผู้กอบกู้เกียรติยศของมาเฟียอิตาลี... ขอสภาน้อมรับท่านในฐานะ 'คาโป เดอิ คาปิ' ผู้นำสูงสุดแห่งพวกเราเพียงผู้เดียว!"

ผู้นำตระกูลอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าลงตามดอนลอเรนโซจนหมดทั้งห้องโถง เสียงขานรับดังกึกก้องสอดประสานกัน

"ขอจงเจริญ คาโป เดอิ คาปิ! วัลแคน พาสิโอเน่!"

ผมยืนตระหง่านอยู่หัวโต๊ะหินอ่อน ท่ามกลางซากศพของศัตรูและผู้นำมาเฟียทั้งประเทศ๡ี่ยอมสยบแทบเท้า บัลลังก์อำนาจแห่งอิตาลีบัดนี้ตกเป็นของผมโดยสมบูรณ์แบบ ไร้ผู้ใดกล้าต่อกร

ทว่า... ในวินาที๡ี่ชัยชนะดูเหมือนจะถูกจารึกลงในหน้าประวัติศาสตร์

เพล้ง! เพล้ง!

เสียงกระจกสีโบราณบนเพดานโค้งสูงเหนือศีรษะแตกกระจายลงมาเป็นเสี่ยงๆ ตามมาด้วยวัตถุโลหะทรงกลมสีดำมะเมี่ยมสองลูก๡ี่ถูกขว้างทะลุช่องกระจกตกลงมากระทบพื้นหินอ่อนกลางห้องโถง!

กลิ้ง... กริ๊ก! กริ๊ก!

ฟรานเชสก้าเบิกตากว้าง ตะโกนลั่นสุดเสียงด้วยสัญชาตญาณนักรบ

"ระเบิดลูกปราย F-1! ทุกคนหมอบลงเดี๋ยวนี้!!"

ฟึ่บ!

ผมกระชากตัวฟรานเชสก้าและดอนลอเรนโซลงสู่ใต้โต๊ะหินอ่อนหนาหนักในเสี้ยววินาที ก่อน๡ี่แสงสว่างวาบสีส้มเจิดจ้าและเสียงระเบิดกัมปนาทจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถงจนพังพินาศ!