ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

กลิ่นอายควันธูปอบอวลปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลำคอ

‘หลิวเจียง’ ยอดทหารกลยุทธ์และผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้จากยุคปัจจุบัน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดรวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมวลกระดูกและมัดกล้ามเนื้อถูกบดขยี้จนแหลกเหลว

ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลหรือซากอาคารพังทลายจากภารกิจล่าสุด หากแต่เป็นเพดานไม้แกะสลักสไตล์จีนโบราณที่สลักรอยกระเทาะไว้ตามกาลเวลา

"อั่ก..." เขาเค้นเสียงครางในลำคอ พยายามจะยันกายลุกขึ้น ทว่าความทรงจำมหาศาลกลับไหลทะลักเข้ามาในสมองดุจสายน้ำคลั่ง!

ในโลกใบนี้ เขาคือ ‘หลิวซิน’ บุตรชายคนที่สามของ ‘หลิวเจิ้น’ แม่ทัพชั้นรอง (ขุนนางฝ่ายบู๊ ขั้น 4) แห่งราชวงศ์หมิง

แม้มียศเป็นถึงคุณชายแห่งจวนแม่ทัพรอง ทว่ามารดาของเขาเป็นเพียงอนุภรรยาที่ไร้ผู้หนุนหลังและเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเยาว์วัย ที่ซ้ำร้ายกว่านั้น ร่างกายนี้เกิดมาพร้อมกับเส้นชีพจรพิการ รวบรวมพลังปราณได้เพียง ขั้นที่ 1 ระดับต่ำสุด ไร้ซึ่งอนาคตในสายตาของตระกูล ถูกขนานนามว่าเป็น 'ขยะประจำจวนแม่ทัพ' ที่ใครๆ ก็ต่างดูแคลน

เมื่อสามวันก่อน คุณชายรองจากจวนแม่ทัพใหญ่ 'ตระกูลจาง' ได้ท้าประลองกับหลิวซินในเหลาเทียนฝู และจงใจลงมือหนักด้วยพลังปราณขั้นที่ 3 กระแทกเข้าที่อกของเขาจนชีพจรบอบช้ำสลบไสลไป... ร่างเดิมได้สิ้นใจลงไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงวิญญาณของยอดทหารจากยุคปัจจุบัน!

"คุณชายสาม! ท่านฟื้นแล้ว!"

เสียงร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังขึ้น บ่าวรับใช้คนสนิทนามว่า 'อาเฉียง' วิ่งเข้ามาด้วยความดีใจพร้อมถ้วยยาที่สั่นคลอนในมือ

"ข้า... สลบไปนานแค่ไหนแล้ว" หลิวซินเค้นเสียงแหบแห้งถาม

"สามวันแล้วขอรับคุณชาย! นายท่าน ทราบเรื่องแล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลจางมีบรรพบุรุษคอยหนุนหลังอยู่... ท่านแม่ทัพจึงทำได้เพียงส่งยาบำรุงมาให้ แล้วสั่งให้ท่านเก็บตัวอยู่ในเรือน ห้ามออกไปก่อเรื่องอีกขอรับ"

หลิวซินเหยียดยิ้มเย็นชา... ถูกทำร้ายจนเกือบตาย แต่กลับบอกว่าข้าเป็นคนก่อเรื่อง นี่สินะสัจธรรมของโลกที่วัดกันด้วยพลังปราณยุทธ