เรื่อง ล่าผ่าแดนทมิฬ

ความเ๲ี๱๹…

มันไม่ใช่ความเ๲ี๱๹ธรรมดา หากแต่เป็นความเ๲ี๱๹ที่ผิดธรรมชาติอย่างถึงที่สุด

สนามประลองที่จุผู้คนเรือนแสน สถานที่ซึ่งเพียงชั่วครู่ก่อนยังสั่นสะเทือนด้วยคลื่นเสียงราวฟ้าถล่มดินทลาย บัดนี้กลับสงัดเสียจนได้ยินเสียงลมที่พัดผ่านธงประดับเหนืออัฒจันทร์ดังพึ่บพั่บชัดเจน ราวกับทั้งสนามมีเพียงผืนธงเหล่านั้นที่ยังมีชีวิต

บนอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งค้างอยู่ในท่วงท่าประหลาด สองมือยกขึ้นค้างกลางอากาศในท่าที่กำลังจะปรบ ฝ่ามือห่างกันเพียงคืบแต่ไม่อาจประกบเข้าหากันได้ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องลานประลองเบื้องล่างโดยไม่กะพริบ

ข้างกันนั้น หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเมื่อครู่ยังกรีดร้องเรียกชื่อดาบร้อยเวทีจนสุดเสียง บัดนี้ริมฝีปากที่ทาสีแดงสดยังอ้าค้างอยู่เช่นนั้น ค้างอยู่กลางพยางค์ของชื่อที่ตะโกนไม่จบ เสียงที่เหลือทั้งหมดเหมือนถูกใครบางคนล้วงมือเข้าไปขยุ้มออกจากลำคอ

ถัดลงไปสองแถว เด็กชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ระหว่างพ่อกับแม่เงยหน้าขึ้นมองบุพการีทั้งสองสลับไปมาด้วยความงุนงง มือน้อยดึงชายเสื้อของผู้เป็นพ่อ

“พ่อฮะ…พ่อ ทำไมทุกคนไม่พูดอะไรกันล่ะฮะ?”

ไม่มีคำตอบ…

ชายผู้เป็นพ่อยังคงนั่งแข็งทื่ออยู่เช่นนั้น ถุงข้าวเกรียบในมือเอียงกระเท่เร่จนเนื้อขนมร่วงหล่นลงพื้นทีละชิ้น…ทีละชิ้น โดยที่เจ้าตัวไม่รับรู้แม้แต่น้อย

ดวงตาของเขาเป็นเช่นเดียวกับดวงตาอีกนับแสนคู่ในสนามแห่งนี้ ปักตรึงอยู่กับร่างชุดขาวที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางลานหิน กับใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ยุบยวบผิดรูปจนแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้

หนึ่งหมัด

แค่หนึ่งหมัดเท่านั้น…

.

ณ ชั้นวีไอพีสูงสุด ห้องหมายเลขศูนย์

เซเรน่า • เกลเซีย อ้าปากค้าง นายหญิงแห่งหมื่นทิวาผู้ผ่านโลกมามากพอจะไม่หวั่นไหวกับเรื่องใดง่ายๆ บัดนี้กลับไม่อาจเรียบเรียงสิ่งที่เพิ่งเห็นให้เป็นถ้อยคำใดได้เลย

ทีน่าที่นั่งอยู่ข้างกันยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง…

หญิงสาวผู้หมายมั่นตั้งใจรอชมชายจอมหลอกลวงผู้นั้นถูกฉีกหน้ากากกลางสนาม รอชมเขาพ่ายแพ้ บัดนี้กลับนั่งนิ่งค้างราวรูปสลัก ดวงตาสีฟ้างดงามเบิกกว้าง

ตุลาการทมิฬ ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหมื่นทิวา คือผู้เดียวในห้องที่ยังคงขยับเขยื้อน มือยกขึ้นลูบคางเกลี้ยงเกลาช้าๆ ดวงตามองลงไปยังชายหนุ่มกลางลานด้วยแววตาที่ปรากฏประกายบางอย่าง

ส่วนเอริค • เกลเซีย…ผู้ที่เพิ่งกลายเป็นฝ่ายแพ้พนันไปหมาดๆ

บนใบหน้าของผู้นำแห่งหมื่นทิวากลับไม่ปรากฏความผิดหวังแม้เพียงเสี้ยว เขาหันไปมองชายที่ตนนับถือเหมือนพี่ชายร่วมสายเลือดอย่างเ๲ี๱๹งัน…

จึงได้เห็น ไรม์ • เอลฟ์ฮอร์น กำลังยกยิ้ม

รอยยิ้มบางเบา ประหนึ่งพ่อที่กำลังเฝ้ามองลูกชายชายประสบความสำเร็จ

.

ในสนามประลอง แม้แต่วินเซนต์เองก็มิได้ต่างจากผู้ชมเรือนแสน

พิธีกรมากประสบการณ์ ผู้ที่เพิ่งประกาศเริ่มการต่อสู้ไปเมื่อครู่ และยังไม่ทันได้ลดไมค์ที่จ่อปากลงด้วยซ้ำ ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับคำประกาศเริ่มการประลองกับผลลัพธ์ตรงหน้า ถูกเชื่อมถึงกันด้วยเวลาที่สั้นเกินกว่าจะประมวลทัน

จนกระทั่งท้ายที่สุด สัญชาตญาณของคนทำหน้าที่ก็ดึงสติเขากลับมา

วินเซนต์รีบสาวเท้าขึ้นไปบนเวที ทรุดตัวลงตรวจสอบร่างของดาบร้อยเวทีที่นอนแน่นิ่งท่ามกลางความสงัด นิ้วแตะลงบนลำคอ ก่อนใบหน้าจะเงยขึ้นมา ริมฝีปากขยับ…เสียงประกาศที่เคยทุ้มกังวานทรงพลัง บัดนี้กลับหลุดออกมาอย่างละล่ำละลัก

“ผะ…ผู้ชนะ…ราเชน • เมฆพิทักษ์!”

เสียงประกาศดังก้องท่ามกลางความเ๲ี๱๹

แต่น่าประหลาด…ที่มันก็ยังคงเ๲ี๱๹อยู่เช่นนั้น

ไร้เสียงโห่ ไร้เสียงฮือ ราวกับห้วงเวลานี้ หัวสมองของผู้คนทั้งแสนในสนามถูกความว่างเปล่าเข้ายึดครองโดยสมบูรณ์

ราวกับทุกผู้คนเพิ่งประจักษ์บางสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายและความคิดฝันทั้งปวง จนกระบวนการคิด การตัดสิน การแสดงออกทั้งหมด…หยุดทำงานลงพร้อมกันในชั่วขณะ

ผู้เชี่ยวชาญนับสิบสำนักฟันธงว่าเขาไม่รอดเกินยี่สิบท่า

ทั้งอาณาจักรตราหน้าว่าเขาคือจอมหลอกลวง

แล้วสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้…คืออะไร?

ทุกสายตาที่เบิกกว้างในสนามจับจ้องไปยังชายหนุ่มกลางลานเป็นตาเดียว แต่ไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดลอดออกมา…แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

พร้อมกับที่เบื้องบนท้องฟ้า ดวงดาวของเชนและชัชนันท์ที่จับคู่ …

ดวงดาวของเชนค่อยๆ กลืนกินดวงดาวของอีกฝ่ายจนหมดสิ้น ก่อนที่มันจะแปร่งแสงสว่างไสวยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ออกมา

เชนกระแทกลมหายใจหนักๆ ออกจากปากหนึ่งครั้ง

ดวงตาสีดำทมิฬค่อยๆ คืนกลับสู่สีเหล็กดังเดิม เขาไม่เหลียวมองร่างที่นอนแน่นิ่ง ไม่เงยหน้ารับสายตานับแสนคู่ที่ปักตรึงลงมา เพียงหมุนตัวอย่างเรียบง่าย แล้วสาวเท้าเดินออกจากลานประลอง มุ่งหน้าสู่ทางออกฝั่งซ้ายด้วยจังหวะก้าวสม่ำเสมอ…

เขาเดินผ่านเหล่าเจ้าหน้าที่ของหมื่นทิวา กลุ่มคนที่ก่อนหน้านี้ส่งสายตาเหนื่อยหน่ายไม่เป็นมิตรให้ราวกับเขาเป็นเพียงตัวปัญหาที่หลงเข้ามา บัดนี้ทุกคนพากันมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยปากที่อ้าค้าง

แม้แต่ทีมแพทย์จากสังกัดเทพโอสถที่ประจำการอยู่หน้าทางออก ก็ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ หลงลืมหน้าที่ของตนไปชั่วขณะ

แต่เชนไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาเหล่านั้น

เขาก้าวพ้นบานประตู เงาร่างหายลับไปในโถงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงความสงัดเ๲ี๱๹ราวป่าช้าไว้เบื้องหลัง

หนึ่งวินาที…

สองวินาที…

ก่อนที่สุดท้าย…

!!?!!!

เสียงตะโกนบ้าคลั่งก็ระเบิดกึกก้องขึ้นทั่วทั้งสนามราวเขื่อนยักษ์ที่แตกออกพร้อมกันทุกด้าน!

ความไม่อยากเชื่อ ความตกตะลึง ความงุนงง ความประหลาดใจ และความไม่คาดฝัน มวลอารมณ์มหาศาลที่ถูกอัดแน่นไว้ในอกของผู้คนเรือนแสน พลันปะทุออกมาในคราเดียวจนแผ่นดินใต้อัฒจันทร์สั่นสะท้าน!

และมิใช่เพียงในสนามแห่งนี้…

หากแต่รวมถึงผู้ชมทางบ้าน อีกกว่าสองร้อยห้าสิบล้านจอทั่วทั้งอาณาจักร!

.

.

ในเวลาเดียวกัน จากหลากหลายสถานที่อันแตกต่าง…

ในห้องพักส่วนตัวสำหรับเหล่าตัวเต็ง และผู้ได้รับโควตาพิเศษ

หลายคนถึงกับลุกขึ้นยืนในห้องส่วนตัวของตน มองไปยังหน้าจอด้วยความรู้สึกไม่คาดฝัน

ณิญญู • เหมรินทร์ ยกมือขึ้นปรบ ใบหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่คล้ายจะรู้สึกสาแก่ใจเขาอยู่ไม่น้อยที่เชนคล้ายจะตบหน้าคนนับไม่ถ้วนในสนามที่พากันตะโกนโห่…

โลหะสีเข้ม หรือ ซาน ก็มองไปยังภาพดังกล่าวด้วยสายตายากจะอธิบายเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ สำหรับชายหนุ่มผู้นั้น…

ชายในชุดคลุมสีดำสนิทอย่างเถ้าดำยืนพิงผนัง ดวงตาที่ปกติเหม่อลอยไร้จุดหมาย คล้ายจะปรากฏประกายบางเบา

บุตรแห่งหมื่นทิวาทั้งสองยังคืนเคียงข้างกัน นักล่าพระจันทร์เสี้ยวเผยสีหน้าประหลาดใจ ขณะที่ไซเรนซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เหมือนจะขมวดคิ้วน้อยๆ คล้ายมีบางอย่างในใจ…

ส่วนชายในชุดขาวสะอาดตาซึ่งยืนไพล่หลัง เวลานี้ส่งเสียงประหลาดใจในลำคอเบาๆ มองตามแผ่นหลังที่หายลับไปของเชนด้วยสายตาสนใจ…

.

มหานครหลวง ภายในห้องทำงานของหน่วยปีก

รริน • เอลฟ์ฮอร์น ยกยิ้ม

รองหัวหน้าหน่วยปีก ค่อยๆ เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยน้ำหนักทั้งหมดลงอย่างผ่อนคลาย ราวกับก้อนหินที่ทับอยู่บนบ่ามาทั้งเช้าเพิ่งถูกยกออก

ส่วนเลขาสาวที่ยืนถือเอกสารรออยู่ข้างกายตั้งแต่ต้น บัดนี้เอกสารปึกนั้นถูกลืมไปโดยสมบูรณ์ เธอยืนอ้าปากค้าง มองจอโทรทัศน์ตรงหน้าราวกับไม่แน่ใจว่าดวงตาของตนเพิ่งเห็นสิ่งใดไป

.

“ไงล่ะไอ้พวกตาถั่ว! นั่นพี่ชายกูเว้ย!!”

ในรถคันหรู ริวตะโกนสุดเสียงพร้อมชกลมอย่างสะใจ

ริวที่หงุดหงิดต่อเสียงโห่ที่มีต่อเชน ปลดปล่อยอารมณ์จนคนขับรถถึงกับสะดุ้ง

.

“ไหนยะ! พวกปากดีเมื่อกี้หายไปไหนหมด!!”

ในบ้านหลังหนึ่ง ก้านแก้ว • เหมรินทร์ กระโดดเฮดีใจจนตัวลอยพ้นพื้น สองมือปรบเข้าหากันเสียงดังลั่นอย่างสะใจ

.

ห้องนั่งเล่นภายในคฤหาสน์หลักตระกูลเกลเซีย

เด็กหญิงผมทองตัวน้อยกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่หน้าจอโทรทัศน์ ขนมที่ร่วงหล่นถูกลืมไปแล้วโดยสิ้นเชิง

มีน่าเต้นไปรอบๆ ด้วยความดีอกดีใจสุดหัวใจดวงเล็ก ขณะพี่เลี้ยงสาวได้แต่นั่งมองจอด้วยสีหน้าอึ้งงันอยู่ด้านข้าง

.

ห่างออกไปไม่ไกล ในคฤหาสน์ของเทียร่า

ก่อนหน้านี้ครู่หนึ่ง หญิงสาวผู้กำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารถึงกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ ปลายปากกาหยุดค้างกลางแผ่น เมื่อมวลเสียงกระหึ่มที่ดังแว่วลอดผนังหนาเข้ามาไม่เคยขาดสาย อยู่ๆ ก็ขาดหายไปเสียดื้อๆ ราวกับมีผู้ใดกดปิดสวิตช์ทั้งสนามลงพร้อมกัน

จนเธออดไม่ได้จะหันไปมองยังทิศทางของสนามประลอง

และบัดนี้ เมื่อเสียงกระหึ่มนั้นดังกลับมาอีกครั้ง กลับยิ่งดังกึกก้องกว่าทุกระลอกที่ผ่านมา ดังเสียจนแทบสั่นสะเทือนมาถึงผนังห้อง

ดวงตาสีฟ้างดงามคู่นั้นจึงปรากฏความสงสัยขึ้นเป็นครั้งแรก…

.

ภายในอารามดอกท้อ แดนกระบี่

“ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้า! สะใจจริงๆ!”

ฉินใช้มือข้างเดียวของตนตีหน้าขา หัวเราะอย่างสนุกสนานเต็มเสียง ความสะใจฉายชัดเต็มใบหน้าที่ได้เห็นเชนตบหน้าพวกปากดีที่รุมด่าเขากลางสนามด้วยหมัดเพียงหมัดเดียว

ท่าทางดูไม่แตกต่างจากแฟนสาวอย่างแก้วเท่าไหร่นัก

ส่วนเนี่ยชิงไม่ได้เผยสีหน้าใดเป็นพิเศษ นิ่งเรียบราวกับล่วงรู้ผลลัพธ์นี้มาตั้งแต่การประลองยังไม่เริ่มต้นเสียด้วยซ้ำ

เพียงแต่…หากผู้ใดสังเกตอย่างถี่ถ้วน ตรงมุมปากคมคายนั้น จะเห็นมันกระตุกยกขึ้นเพียงน้อยนิด น้อยเสียจนยากที่สายตาผู้ใดจะจับได้

.

ในห้องทำงานของผู้นำสูงสุดแห่งสังกัดฟ้าครวญ

แคดม่อน • คาโรล เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ ดวงตาทรงอำนาจทอดมองจอภาพตรงหน้าอย่างยากจะอ่านความนัย

.

อีกฟากฟ้า ในจักรวรรดิตะวันตก

ลูซิอัส • เดอ • รูน มองร่างที่เดินหายลับเข้าไปในทางออกฝั่งซ้ายของสนาม มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มอีกครา ก่อนที่มือจะยกขึ้น ปิดของขลังฉายภาพลงอย่างเ๲ี๱๹งัน

.

และเบื้องหน้าถ้ำขนาดย่อมแห่งหนึ่ง…

ชายชราผู้มี [ดาบไม้] วางอยู่เคียงข้างค่อยๆ ลืมตาขึ้น มุมปากเหี่ยวย่นประดับรอยยิ้ม…

“โชคชะตากำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ…ถ้าการพบเจอของพวกเราในแดนกระบี่คือจุดเริ่มต้น วันนี้ก็คงเป็นก้าวสำคัญ ที่ทำให้การพบเจอกันอีกครั้งของพวกเรา…ขยับใกล้เข้ามา”

เทพกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงอาทร

.

.

ขณะที่ภายในสนามประลอง และผู้คนทั่วทั้งอาณาจักรเซเฟียกำลังตกตะลึงสุดขีด

ภายในห้องส่งของสำนักข่าวชื่อดัง บรรยากาศก็มิได้ต่างกัน

นักข่าวสาวคนเดิมนั่งแข็งค้างอยู่หลังโต๊ะ ความตกตะลึงฉายชัดเต็มใบหน้าโดยไม่เหลือความเป็นมืออาชีพไว้ปกปิด

ส่วนวิชัย นักวิเคราะห์คู่รายการ แม้แรกเห็นผลลัพธ์จะมีท่าทีประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น…ก่อนที่มือของเขาจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วพิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคนอย่างรวดเร็ว

นักข่าวสาวเพิ่งได้สติกลับคืน เธอหันมาทางนักวิเคราะห์อาวุโส น้ำเสียงยังละล่ำละลัก

“คะ…คุณวิชัยคะ นี่มันน่าเหลือเชื่อ เขาคนนั้น ราเชน เพิ่งชนะข้ามขอบขั้น…”

“ใจเย็นๆ ครับ…ขอผมรอฟังข้อมูลอะไรหน่อย เพื่อเป็นการยืนยันสิ่งที่ผมพูดไป”

วิชัยกล่าวขัด สายตาไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ราวกำลังรอคอยข้อความบางอย่าง

ไม่นานนัก เสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้น สายตาของชายผู้นี้กวาดอ่านอยู่ครู่ ก่อนที่มุมปาก…จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มในที่สุด

เขาเก็บโทรศัพท์ลง แล้วหันกลับมาด้วยท่วงท่าสงบนิ่งราวกับคลื่นความตื่นตะลึงที่กำลังซัดกระหน่ำทั้งอาณาจักร…มิอาจแตะต้องตัวเขาได้เลยแม้ปลายเล็บ

“อย่าให้ละครตกตะลึงตรงหน้าบังสายตาสิครับ ตั้งสติหน่อย”

นักข่าวสาวประหลาดใจ

“คุณวิชัยหมายถึง…”

“ลืมสิ่งที่ผมคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้แล้วเหรอครับ?”

วิชัยเลิกคิ้วน้อยๆ

“ผมบอกไว้ก่อนแล้ว ว่าผลลัพธ์ออกมาได้สองแบบ หนึ่งคือดาบร้อยเวทีเอาชนะราเชนได้ ยืนยันว่าเขาเป็นของปลอม หรือไม่…ก็เป็นราเชนชนะ…ชนะแบบขาดลอย”

ดวงตาของนักข่าวสาวค่อยๆ เบิกกว้าง เมื่อความทรงจำถึงบทสนทนาก่อนหน้าย้อนกลับมา!

“จริงด้วยค่ะ! คุณวิชัยบอกเอาไว้แบบนั้น บอกว่าถ้าราเชนชนะแบบขาดลอย มันคือเครื่องยืนยันว่านี่คือละครฉากใหญ่ที่ลงทุนมากกว่าที่คิด!”

“ใช่ครับ อย่างที่ผมบอก”

วิชัยพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

“คนที่อยู่เบื้องหลังราเชนจะใช้โอกาสนี้ในการปั่นกระแสอีกรอบ เป็นกระแสที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งก่อน และยังใช้โอกาสนี้ในการถอนทุนคืน…ซึ่งผมเพิ่งได้หลักฐานมาเมื่อครู่นี้เอง”

“หลักฐานอะไรคะ?!”

นักข่าวสาวถามด้วยความตื่นเต้น โน้มตัวเข้าหาโดยไม่รู้ตัว

วิชัยยกยิ้ม รอยยิ้มภูมิใจราวกับผู้วิเศษที่มองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าก่อนใครทั้งปวง

“ผมเพิ่งได้ข้อมูลจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้…มีคนที่ใช้ชื่อแฝง ‘นักล่ารอยยิ้ม’ วางเดิมพันข้างราเชนด้วยจำนวนเงินมหาศาลจนผิดปกติ…”

เขาเว้นจังหวะ

“มหาศาลขนาดไหนน่ะเหรอครับ?”

วิชัยเอนตัวเข้าหากล้อง ดวงตาจ้องตรงเข้าเลนส์ พร้อมเน้นย้ำออกมาทีละคำ

“สาม…พัน…ล้าน…คลีด”

นักข่าวสาวอ้าปากค้างต่อตัวเลขที่ได้ยิน

“จากผลการประลอง คนที่ใช้นามแฝงนักล่ารอยยิ้มรับเงินไปเต็มๆ เท่าตัว…”

วิชัยกางมือออก

“คุณคิดว่านี่คือเรื่องบังเอิญเหรอครับ? ที่อยู่ๆ มีคนฟันกำไรมหาศาล สวนแทงกระแสและความน่าจะเป็นด้วยเงินจำนวนบ้าคลั่งขนาดนั้น? ผมว่าแค่นี้มันก็เป็นหลักฐานชัดเจนที่มากพอจะยืนยันคำพูดของผมแล้วนะ”

เขาดึงตัวกลับพิงพนัก ก่อนหันมองเข้าจออีกครั้งด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ

“และผมต้องขอแสดงความเห็นใจไปยังคนที่วางเดิมพันข้างดาบร้อยเวทีด้วย…พวกคุณเสียเงินไปกับความไม่ยุติธรรม และสิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้ อาจจะทำให้ผมมีปัญหาตามมา แต่ผมจะพูด! พูดเพื่อคนที่ถูกเอาเปรียบและเสียหาย!”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้นทุกถ้อยคำ

“เรื่องนี้ยังไงหมื่นทิวาก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย! หลักฐานคืออัตราการเดิมพันที่แปลกมากๆ ของทางฝั่งชัชนันท์ที่สูงกว่าปกติ จนทำให้คนแห่กันไปวางเดิมพันแบบไม่ต้องคิด

“ผมเชื่อเหลือเกินว่าจากรอบนี้ ต่อให้หักลบยอดที่คนใช้นามแฝง ‘นักล่ารอยยิ้ม’ ได้ไป หมื่นทิวาก็ยังได้กำไรจากครั้งนี้ไปมหาศาล! ผมต้องการให้หมื่นทิวาออกมาชี้แจงโดยด่วน ถึงความโปร่งใสของการวางเดิมพัน!”

สิ้นคำพูดนั้น ข้อความจากทางบ้านก็รัวกระหน่ำเข้ามาราว-่าฝน แต่ละประโยคเต็มไปด้วยความโกรธแค้นสุดขีด เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของข้อความเหล่านี้ คือเหล่าผู้วางเดิมพันข้างชัชนันท์ ที่หลายคนในนี้คงเพิ่งเสียเงินเก็บทั้งชีวิตไปเมื่อครู่…

วิชัยกวาดมองข้อความเหล่านั้น ก่อนหันกลับเข้ากล้องอีกครั้ง

“ผมเข้าใจความรู้สึกพวกคุณ พวกคุณจะโกรธคนที่อยู่เบื้องหลังราเชนก็ได้ แต่อย่าได้หลงลืมตัวการหลักที่ออกหน้าแสดงทุกอย่างและหลอกลวงพวกเรา มันต้องเป็นความกล้าหน้าด้านขนาดไหน ถึงกล้าออกไปแสดงละครแบบนั้นต่อหน้าสายตาคู่เป็นร้อยๆ ล้าน กล้าทำในสิ่งที่ทำให้คนจำนวนมากเสียหายได้รับผลกระทบ…เขาคงจะอยากดัง ซึ่งก็ถือว่าทำได้สำเร็จ”

วิชัยแค่นเสียงเหยียดหยาม ราวกับการพูดถึงชายผู้นี้จะทำให้ลำคอของเขาระคายเคือง

“ทุกท่านครับ ผมขอสรุปให้ชัดเจนอีกครั้ง เห็นไหมครับ? ทุกอย่างเป็นเหมือนที่ผมพูดไว้ก่อนละครฉากนี้จะเริ่มไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว…”

นิ้วชี้ของนักวิเคราะห์ยกขึ้นชี้ตรงมาที่จอ ก่อนประโยคหยาบคายจะถูกสาดออกมาเต็มเสียงตามที่เหล่าผู้ที่ติดตามของมันชื่นชอบ

“ไอ้ราเชนมันคือจอมหลอกลวงหน้าหนา! จอมหลอกลวงน่ารังเกียจไร้ยางอาย!!”